สิ่งที่ต้องแสวงหา คือ พระรัตนตรัย (Th En Ch)

สิ่งที่ต้องแสวงหา คือ พระรัตนตรัยภายใน เล่ม ๒

寻找内在的三宝（2）

คำนำ

引言

การเกิดเป็นมนุษย์ เป็นสิ่งที่ได้มาโดยยาก และมีคุณค่า

อย่างยิ่ง เพราะสามารถทำสิ่งประเสริฐสูงสุดให้ชีวิตได้ แต่หาก

ไม่รู้เป้าหมายของชีวิต ไม่รู้ว่าภายในตัวมีพระรัตนตรัยภายใน

ที่มีอานุภาพไม่มีประมาณ และเป็นที่พึ่งที่ระลึกอย่างแท้จริง

ก็เป็นที่น่าเสียดายอย่างยิ่ง ที่ต้องละโลกนี้ไปอย่างไร้แก่นสาร

วิธีปฏิบัติและการเข้าถึงพระธรรมกาย (พระรัตนตรัย

ภายใน) ได้เลือนหายไปหลังพุทธปรินิพพาน ๕๐๐ ปี เหลือเพียง

หลักฐานตัวอักษรคำว่า “ธรรมกาย” ในคัมภีร์พระพุทธศาสนา

เท่านั้น จวบจนพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ

พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ได้อุทิศชีวิตเพียรปฏิบัติจน

บรรลุธรรมนำวิชชาธรรมกายของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ากลับมา

สู่ชาวโลกอีกครั้ง

What Must Be Sought Is the Inner Triple Gem, Volume 2

Introduction

To be born as a human being is a rare and immensely valuable opportunity, for it enables one to attain the highest and most noble spiritual achievements in life. It is, therefore, deeply regrettable if one passes away from this world in vain—without knowing life’s true purpose, and without realizing that within oneself lies the Triple Gem, a refuge of immeasurable power and the ultimate sanctuary.

The practical method to attain the Dhammakaya (the inner Triple Gem) faded away 500 years after the Lord Buddha Passing (Parinibbāna), leaving behind only textual evidence of the word ‘Dhammakaya’ in the Buddhist scriptures. This remained the case until the Most Venerable Phramongkolthepmuni (Sodh Candasaro), the late Abbot of Wat Paknam Phasi Bhasicharoen, who dedicated his life wholeheartedly to meditation practice, that the Vijjā Dhammakaya — the knowledge of Dhammakaya originally revealed by the Lord Buddha — was restored and brought back once more to the people of this world.

人身既难得又宝贵，因为它可以实现生命中最崇高的事情。但如果不了解人生目标，不知道体内有人类真正的依靠，具足无量威德力的内在三宝，那真的很可惜，这一生就这么白白浪费了。至于证入法身（内在三宝）的方法，在佛陀入涅槃500年后就消失了，只剩下“法身”两个字留在佛教的经典中。直到北榄寺帕蒙昆贴牟尼祖师（湛塔萨罗）舍身求法精进修行，才使得佛陀的法身法门重现人间。

เมื่อพุทธศักราช ๒๔๖๐กองวิชาการ ๐๑ ได้รวบรวมหลักธรรมคำสอนของ

หลวงพ่อธัมมชโย (คุณครูไม่ใหญ่) ในหมวดหมู่ “สิ่งที่ต้อง

แสวงหา คือ พระรัตนตรัยภายใน” ไว้ในหนังสือเล่มนี้ เพื่อ

ให้ทุกท่านตระหนักถึงเป้าหมายชีวิตว่า เราต้องปฏิบัติธรรม

เพื่อให้เข้าถึงพระรัตนตรัยภายในให้ได้เพื่อความสุขและความ

ปลอดภัยของชีวิตอย่างแท้จริง

ด้วยความปรารถนาดี

กองวิชาการ ๐๑

In 1917, Academic Division 01 compiled the Dhamma teachings of Luang Por Dhammajayo (Khun Kru Mai Yai) under the category ‘What Must Be Sought Is the Inner Triple Gem’ into this book.

The purpose is to remind everyone of our life’s ultimate goal: that we must practice meditation and Dhamma to attain the Triple Gem within, ensuring true happiness and safety in life.

With best wishes,

Academic Division 01

2017年，学术委员会将法胜师父（不大老师）的开示编辑成册——《寻找内在的三宝》。希望大家都能够明确人生目标，精进修行证入内在的三宝，收获人生真正的快乐与祥和。

致以衷心的祝福

学术委员会

สารบัญ

---

Table of Contents

---

目录

ธรรมกาย คือ เป้าหมายชีวิต

Dhammakaya Is the Goal of Life

法身是人生目标

๑. ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร

๒. การบูชาอันสูงสุด

๓. ธรรมะ คืออะไร

๔. ที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง

๕. เป้าหมายชีวิต

๖. ของดีมีอยู่ในตัว

๗. เรื่องด่วนที่สุด

๘. พลังงานที่โลกขาดแคลน

๙. หน้าที่แห่งชีวิต

๑๐. แผนผังชีวิต

๑๑. ธรรมกาย คือ เป้าหมายชีวิต

๑๒. มัชฌิมาปฏิปทา

๑๓. ของเก่านำมาเป่าฝุ่นใหม่

๑๔. พระรัตนตรัย ๓ ระดับ

๑๕. ผู้ทรงธรรม

๑๖. ที่ใดมีมนุษย์ที่นั่นมีพระธรรมกาย

๑๗. ทำความเข้าใจวิธีสอนสมาธิแบบวัดพระธรรมกาย

๑๘. ร่มธรรม

๑๙. พระคุณของหลวงปู่วัดปากน้ำ

๒๐. พระผู้ปราบมาร

๒๑. การปฏิบัติเพื่อให้เข้าถึงธรรมกาย

      เป็นสมถะ หรือวิปัสสนา

1. The Dhammacakkappavattana Sutta
2. The Highest Form of Homage
3. What Is the Dhamma?
4. The True Refuge and Remembrance
5. The Goal of Life
6. The Inner Treasure
7. The Most Urgent Matter
8. The Energy the World Lacks
9. The Duty of Life
10. The Blueprint of Life
11. Dhammakaya Is the Goal of Life
12. The Middle Way
13. Reviving the Ancient Wisdom
14. The Three Levels of the Triple Gem
15. The Embodiment of Dhamma (The Bearer of the Dhamma )
16. Wherever There Is a Human Being, There Is the Dhammakaya
17. Understanding the Meditation Method in the Style of Wat Phra Dhammakaya
18. Under the Dhamma’s Shelter
19. The Virtues of Luang Pu Wat Paknam
20. The Conqueror ofMāra
21. Is the Practice of Attaining the Dhammakaya
    Samatha (Tranquility) or Vipassanā (Insight)?

รู้จักสมาธิ

Getting to Know Meditation

认识禅定

๒๒. ใจที่ฝึกดีแล้ว..นำสุขมาให้

๒๓. ความสุขที่ทุกคนแสวงหา

๒๔. ความสุขที่คาดไม่ถึง

๒๕. รสแห่งธรรมชนะรสทั้งปวง

๒๖. ธรรมะรักษา

๒๗. ใจตกศูนย์พบแสงสว่างภายใน

๒๘. เห็นแจ้งแล้วรู้แจ้ง

22. A Well-Trained Mind Brings true Happiness

23. The Happiness That Everyone Seeks

24. The Unexpected Bliss

25. The Taste of the Dhamma Surpasses All Other Tastes

26. The Dhamma Heals

27. The Mind Settles at the Center and Discovers the Inner Light

28. Having Seen Clearly, One Knows Supreme Insight

หลักวิชชาการปฏิบัติธรรม

Core Principles of Meditation Practice

修行的原则

๒๙. การหลับตา

๓๐. บริกรรมนิมิต

๓๑. นึกนิมิตด้วยสิ่งที่คุ้นเคย

๓๒. ภาพองค์พระกลางดวงแก้ว

๓๓. การเห็นภาพภายใน

๓๔. วิธีทำใจให้ติดที่ศูนย์กลางกาย

๓๕. คำภาวนาไม่เป็นอุปสรรค

๓๖. ตำแหน่งศูนย์กลางกายฐานที่ ๗

๓๗. ความสำคัญของฐานที่ ๗

๓๘. วางใจเป็น

๓๙. ที่ไว้วางใจ

๔๐. เข้าถึงธรรมต้องสบายๆ

๔๑. ทำให้ถูกหลักวิชชา

๔๒. ๔ ส. สำเร็จ

๔๓. ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง

๔๔. ทำใจหลวมๆ

๔๕. ง่ายตลอดเส้นทาง

๔๖. เฉยในทุกประสบการณ์

๔๗. หยุดนิ่งจึงเห็นภาพ

๔๘. เป็นผู้ดูที่ดี

29. The Closing the Eyes
30. The mental object of meditation
31. Visualizing Through Familiar Objects
32. The Buddha image Figure at the Center of the Crystal Sphere
33. Inner visualization.
34. How to Anchor the Mind at the Center of the Body
35. The Recitation Phrase Is No Obstacle
36. The Position of the Seventh Base — the Centre of the Body
37. The Significance of the Seventh Base
38. Knowing How to Rest the Mind
39. The sanctuary of the mind
40. Attaining the Dhamma Requires a relaxed state of mind
41. Practicing in Accordance with the Correct Principle
42. The Four S’s key to Success
43. Whether One Attains or Not — Remain Undisturbed
44. Keeping the Mind gently Relaxed
45. Effortless Throughout the Entire Path
46. Remaining indifferent to Every Experience
47. Only in Stillness brings visual clarity
48. Being a Good Observer

เทคนิค/เครื่่องเสริมการปฏิบัติธรรม

Techniques and Aids for meditation practice

修行的技巧

๔๙. เห็น ไม่เห็น ก็ไม่เห็นจะเป็นไร

๕๐. ดูไปด้วยใจสบาย

๕๑. สิ่งที่เกื้อหนุนการปฏิบัติธรรม

๕๒. ฝึกเป็นผู้ให้

๕๓. ต้องมีอิทธิบาท ๔

๕๔. เศรษฐกิจกับจิตใจไปด้วยกัน

๕๕. นึกถึงพระทุกครั้ง ใจสูงขึ้นทุกครั้ง

๕๖. อย่าให้หาย

๕๗. อานิสงส์การแปะภาพไว้กลางกาย

๕๘. ต้องนั่งธรรมะทุกวัน

๕๙. อย่าขี้เกียจนั่งธรรมะ

๖๐. การปรารภความเพียรของพระพุทธเจ้า

๖๑. ฝึกหยุดนิ่งในทุกอิริยาบถ

๖๒. หมั่นฝึกใจทุกวัน

๖๓. ภาวิตา พหุลีกตา

๖๔. อย่ามีข้อแม้ ข้ออ้าง เงื่อนไข

49. Whether One Sees or Not — It Matters Not
50. Observe With a relaxed and comfortable Mind
51. Supporting factors for meditation practice.
52. Cultivating the spirit of generosity.
53. The necessity of the Four Paths to Success (Iddhipada).
54. Material Well-Being and Inner spiritual progress Go Hand in Hand
55. Every Time One Recalls the Buddha, the Mind Is Elevated
56. Never let it slip away.
57. The spiritual benefits of Placing the Image at the Centre of the Body
58. Committing to daily meditation.
59. Overcoming laziness in meditation practice.
60. The Buddha’s exemplary initiation of perseverance.
61. Practicing inner stillness in all postures.
62. Diligently training the mind on a daily basis.
63. Bhāvitā Bahulīkatā — (To cultivate and develop repeatedly practiced).
64. Have No Conditions, No Excuses, No Reservations

วิธีแก้อุุปสรรคการปฏิบัติธรรม

Overcoming Obstacles in Meditation Practice

解决修行障碍的方法

๖๕. วิธีแก้อุปสรรคการปฏิบัติธรรม

๖๖. ง่วงก็หลับในกลางกาย

๖๗. แก้ฟุ้งด้วยบริกรรมภาวนา

๖๘. อย่ากดลูกนัยน์ตา

๖๙. นั่งเครียดไปทำไม

๗๐. นั่งแล้วตึง

๗๑. เริ่มต้นในจุดที่สบาย (แก้ตึง)

๗๒. เกร็ง ตึง..ผิดวิธี

๗๓. ทางสายกลาง

65. Methods for Overcoming Obstacles in Meditation Practice
66. If Drowsy, rest the mind at the Centre of the Body
67. Overcoming Restlessness with the Mantra
68. Do Not Press or Strain the Eyes
69. Why meditate With Tension?
70. Experiencing tension during meditation.
71. Beginning  at the Point of Ease — Releasing Tension
72. Stiffness and tension indicate an incorrect method.
73. The Middle Way

กำลังใจ

Encouragement and Inspiration

信心

๗๔. ถ้าเอาจริง..ได้ทุกคน

๗๕. ความมืดเป็นมิตร

๗๖. ทำให้ถูกหลักวิชชา

๗๗. ความละเอียดต้องค่อยๆ สั่งสม

๗๘. ฝึกใจให้หยุดนิ่งก่อนหมดลม

๗๙. อย่าให้โอกาสเป็นวิกฤติ

๘๐. อย่าท้อใจ

๘๑. ยิ้มได้เมื่อภัยมา

74. Success belongs to everyone who is truly committed.
75. Embrace the darkness as a friend.
76. Practicing in Accordance with the Correct Principles
77. Mental Refinement Must Be Accumulated Gradually
78. Train the Mind to achieve perfect stillness Before the Last Breath
79. Do not turn a golden opportunity into a crisis.
80. Never Be Discouraged
81. Remaining smiling and serene in the face of adversity.

       วิธีฝึกสมาธิเบื้องต้น

Basic Guidelines for Meditation Practice

ธรรมกาย คือเป้าหมายชีวิต

Dhammakaya is the ultimate goal of life

๑

ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร

1.《转法轮经》

      ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร ปฐมเทศนาที่พระพุทธองค์

ตรัสสอนปัญจวัคคีย์ ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน กล่าวถึง

ทางสุดโต่ง ๒ ทาง ที่ไม่เป็นไปเพื่อมรรคผลนิพพาน และ

วิธีปฏิบัติที่นำเราให้เข้าถึงพระรัตนตรัยภายใน อันเป็นทาง

หลุดพ้นจากกิเลสอาสวะ เป็นหนทางไปสู่อายตนนิพพาน

The Dhammacakkappavattana Sutta

The Dhammacakkappavattana Sutta is the first sermon delivered by the Lord Buddha to the  Group of five ascetics (Pañcavaggiyā)  at the Isipatana Marigadayavan Forest (Deer Park). It addresses the two extreme paths that do not lead to the attainment of the Path, its Fruits, and Nibbāna. Instead, it reveals the practice that leads us to attain the inner Triple Gem—the path to liberation from all all defilements and outflows (kilesa-āsava), and the way leading to the realm of Nibbāna (Āyatana-nibbāna).

《转法轮经》是佛陀在鹿野苑对五比丘第一次说法，阐述了无法导向道果涅槃的两个极端，以及引导我们证入内在三宝的修行方法。这是解脱烦恼，趣向涅槃之道。

      ทางสุดโต่ง ๒ ทางนั้น คือ

两个极端是：

       ๑. กามสุขัลลิกานุโยค คือ ประกอบตนให้พัวพัน

ด้วยกามคุณทั้งหลาย

1.贪著欲乐：放任自己沉迷于各种欲乐。

      ๒. อัตตกิลมถานุโยค คือ การประกอบตนให้ได้รับ

ความลำบาก

2.苦行折磨：以各种方式折磨自己。

      ทางสุดโต่งทั้ง ๒ ทางนี้ไม่ทำให้หลุดพ้นจากข้าศึกคือ

กิเลสไปได้ ไม่ใช่หนทางดับทุกข์ ส่วนข้อปฏิบัติอันเป็นทาง

พ้นทุกข์ที่พระพุทธองค์ให้ถือปฏิบัตินั้น คือ ทางสายกลาง

ที่พระองค์ได้ตรัสรู้แล้วด้วยปัญญาอันยิ่ง ทำความเห็นให้

เป็นปกติ ย่อมเป็นไปเพื่อความสงบระงับ เพื่อความรู้ยิ่ง

เพื่อความรู้พร้อม และเป็นไปเพื่อพระนิพพาน การที่พระ-

ผู้มีพระภาคเจ้าตรัสสอนอย่างนี้ เนื่องจากว่าชีวิตของมนุษย์

ทุกๆ คน ที่เกิดมาในโลกนี้ ต่างก็มีความทุกข์ด้วยกันทั้งนั้น

แล้วต่างก็มีความปรารถนาที่จะแสวงหาหนทางพ้นทุกข์ ให้

เข้าถึงความสุขที่แท้จริง ซึ่งในสมัยก่อนที่พระองค์จะตรัสรู้

ก็มีวิธีการแสวงหาความดับทุกข์อยู่ ๒ วิธี คือ พวกหนึ่งก็

ตึงเกินไป อีกพวกหนึ่งก็หย่อนเกินไป

There are two extremes:

1. Kāmasukhallikānuyoga —The devotion to self-indulgence in sensual pleasures.

2. Attakilamathānuyoga — The devotion to self-mortification or inflicting hardship upon oneself.

These two extremes cannot lead to liberation from the enemy that is defilement, nor are they the path to the cessation of suffering. Neither of these two extremes leads to liberation from the adversary of defilement (kilesa), nor do they constitute a path to the cessation of suffering. The practice that the Lord Buddha prescribed as the true way to transcend suffering is the Middle Way — the path He himself had realized through supreme wisdom. This path brings the mind into a state of balance and clarity, and conduces to tranquility, to higher knowledge, to full enlightenment, and ultimately to Nibbāna.

The reason the Blessed One taught in this manner is that every human being born into this world is subject to suffering, and each one harbors the aspiration to seek a way beyond that suffering — to attain true and lasting happiness. Before the Buddha’s Enlightenment, there were two prevailing approaches to the cessation of suffering: one that was overly rigid, and another that was excessively indulgent.

这两个极端无法摆脱烦恼，也非离苦之道。佛陀教导修习的离苦之道乃中道，是佛陀透过智慧觉悟的真理，即如来实现的中道——引生见、引生知，趋向宁静、直觉智、自觉醒、涅槃。佛陀如此教导，是因为每个人来到世上都在受苦，都渴望找到离苦之道，获得真正的快乐。此前，佛陀寻求灭苦的两种方法，一种太过紧绷，一种太过松弛。

      พวกที่ตึงเกินไปมีความเห็นว่า ต้องทรมานตนเองทั้ง

ร่างกายและจิตใจ เพื่อให้ผู้มีอำนาจสูงสุดซึ่งสมมติเรียกกัน

ว่าพระผู้เป็นเจ้า เกิดความสงสารเห็นใจ จะได้ช่วยให้พ้นทุกข์

เพราะเข้าใจว่า การทำอย่างนี้จะดับกิเลสได้ ซึ่งเป็นวิธีการ

ที่ผิดจากทางมรรคผลนิพพาน นอกจากทำให้ร่างกายทรุด

โทรมแล้วยังบั่นทอนกำลังสติปัญญาของตนเองด้วย

Those who adhered to the overly rigid extreme believed in subjecting both their body and mind to self-mortification. Their intent was to evoke pity and compassion from a supreme authority—conventionally referred to as God—so that this deity might deliver them from suffering. They mistakenly believed that such practices could extinguish defilements.

However, this approach deviates completely from the path toward the Noble Fruit and Nirvana. Far from purifying the mind, it merely debilitates the physical body and diminishes one’s own wisdom and mindfulness.

遵循紧绷路线的人认为折磨自己的身心，能得到拥有至高无上权威的上帝的怜悯，从而帮助自己离苦。因为他们觉得这样做可以断除烦恼，其实这种方法是错误的，除了使身体垮掉之外，还削弱自身的智力。

      อีกพวกหนึ่งก็ปล่อยตัวปล่อยใจให้ไปตามกระแส

กิเลส เพราะเข้าใจผิดคิดว่า ถ้าจะพ้นทุกข์ได้ต้องแสวงหา

ความสนุกสนานเพลิดเพลินในทางโลก พาตัวไปพัวพัน

หมกมุ่นอยู่ในเรื่องกามคุณต่างๆ ยินดีในรูป เสียง กลิ่น รส

สัมผัสที่ชอบใจ ซึ่งในที่สุดก็มีความทุกข์ ความคับแค้นใจ

เป็นผล แล้วก็ยังไม่พ้นจากความทุกข์อีกเช่นกัน

The other group abandoned themselves entirely to the current of defilements, driven by the mistaken belief that the way to transcend suffering lay in seeking worldly pleasure and amusement. They immersed themselves in sensual indulgence, becoming entangled and absorbed in the gratification of the senses — taking delight in pleasing forms, sounds, scents, tastes, and tactile sensations. Yet in the end, such a path yielded only suffering and inner anguish, and they, too, remained no closer to liberation from that suffering.

遵循松弛路线的人任由心被烦恼掌控，误认为离苦是尽情享受世俗之乐，身体沉迷于种种欲乐，痴迷于色、声、香、味、触的感官享受，最终心仍感受到苦，还是无法从苦中解脱。

      จนกระทั่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าบังเกิดขึ้นในโลกพระองค์ได้ทรงทดลองกระทำทั้งสองวิธีการ แล้วทรงเห็นว่าทั้งสองวิธีนั้นไม่เกิดประโยชน์ ไม่เป็นไปเพื่อการดับทุกข์ไม่ทำให้บรรลุมรรคผลนิพพาน เพราะไม่มีพระผู้เป็นเจ้าองค์ใดจะบันดาลให้พ้นทุกข์ได้ การทรมานตนก็เป็นการลำบากเปล่า หรือความสนุกสนานเพลิดเพลินในทางโลกก็แค่เพียงกลบทุกข์เท่านั้นไม่ใช่เป็นการแก้ทุกข์ เมื่อแก้ทุกข์ไม่ได้ก็ไม่พ้นทุกข์ ดังนั้นท่านจึงเลิกกระทำทั้งสองวิธีมุ่งแสวงหาวิธีอื่นต่อไป แล้วในที่สุดก็ทรงค้นพบหนทางสายกลาง ที่เรียกว่า มัชฌิมาปฏิปทา ซึ่งเป็นทางเสด็จไปของพระพุทธเจ้าและพระอรหันต์ทั้งหลาย

Upon the arising of the Lord Buddha in this world, He personally experienced and investigated both methods. The Buddha concluded that neither approach was beneficial, nor did they lead to the cessation of suffering or the realization of the Path, its Fruit, and Nirvana. He discerned that no almighty God could grant deliverance from suffering. To Him, self-mortification was merely a futile exertion, whereas worldly indulgence only masked suffering without genuinely resolving it. Without eradicating the root of suffering, true liberation was impossible.

Therefore, abandoning both extremes, the Buddha earnestly sought an alternative path. Ultimately, He discovered the Middle Way— known as Majjhimā Paṭipadā —the noble path traversed by all Buddhas and Arahants.

佛陀应现世间后尝试了这两种方法，可发现都行不通，不会导向灭苦，也不会导向涅槃。因为没有人能透过折磨自己而远离苦，或者透过享受世俗欲乐也只是掩饰苦而已，并没有断除苦。当没有断除苦，也就无法离苦。后来，佛陀决定放弃这两种方法，转而寻找其他方法。最终，佛陀发现了中道，这是一条成就佛果和阿罗汉果之路。

      หนทางสายกลางที่พระองค์ทรงค้นพบด้วยพระองค์

เองนี้ มีอยู่ในศูนย์กลางกายของมนุษย์ทุกคน

This Middle Way, which the Buddha discovered through His own enlightenment, exists within the center of every human body.

佛陀发现的中道就在每个人的身体中心。

      เมื่อเรามาเกิดเป็นมนุษย์ ใจเราก็อยู่ที่ศูนย์กลางกาย

เมื่อเวลาเราจะหลับ ใจเราก็ต้องไปหยุดตรงกลางนั้น ถ้าผิด

กลางก็หลับไม่ได้ จะเกิด ดับ หลับ ตื่น ต้องอยู่ตรงกลาง

กายนี้เท่านั้น คือ ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ตรงนี้แหละ

เรียกว่า มัชฌิมาปฏิปทา หรือ เอกายนมรรค เป็นทางไหล

ผ่านแห่งมหากุศลอันยิ่งใหญ่ เป็นทางเอกสายเดียวที่จะนำเราไปสู่อายตนนิพพาน

When we are born as human beings, the mind naturally resides at the center of the body. When we are about to fall asleep, the mind must come to a standstill at this very center — if it deviates from that point, sleep cannot arise. Whether arising, passing away, sleeping, or waking, all such transitions take place at none other than this very center of the body — known as the Seventh Base, the center of the body. This point is what is referred to as Majjhimā Paṭipadā — the Middle Way — or Ekāyana Magga — the One Straight Path. It is the channel through which the greatest wholesome merit flows, and it is the sole path that leads us to the realm of Nibbāna (Āyatana-nibbāna).

我们生而为人，心就在身体的中心。当我们入睡时，心就静止在那里，如果位置错了就睡不着。生死睡醒都是在这个位置，即体内第七中心处，也就是中道，那是功德无量之路，是带领我们趣向涅槃的唯一途径。

หากปฏิบัติตามที่พระองค์ทรงสอนในหนทางสาย

กลางแล้วจะเกิด จักขุกรณี ญาณกรณี อุปสมายะ อภิญญายะ

สัมโพธายะ นิพพานายะ ครบถ้วนบริบูรณ์หมดเลย

When one practices in accordance with the Middle Way as taught by the Buddha, there arises in full and perfect completeness: Cakkhukaraṇī — the arising of the eye of wisdom; Ñāṇakaraṇī — the arising of true knowledge; Upasamāya — the attainment of tranquility and calming; Abhiññāya — the attainment of higher knowledge; Sambodhāya — the attainment of full enlightenment; and Nibbānāya — the attainment of Nibbāna.

如果遵循佛陀教导的中道，将生起圆满的法眼、智慧、寂静、神通、正觉、涅槃。

      จักขุกรณี คือ เกิดธรรมจักขุ การเห็นเป็นปกติ เห็น

ตรงไปตามความเป็นจริงของสิ่งที่มีอยู่จริง

Cakkhukaraṇī means the arising of the Dhamma Eye (Dhammacakkhu): the faculty of seeing clearly and naturally, perceiving all phenomena directly as they truly are.

法眼：生起如实知见真相的法眼。

      ญาณกรณี คือ เกิดญาณเป็นเครื่องรู้

Ñāṇakaraṇī means the arising of the inward eye of knowledge, through which truth is known as it truly is.

智慧：生起作为认知工具的智慧。

      อุปสมายะ คือ เกิดความรู้ ความเห็น ที่เป็นไป

เพื่อความสงบระงับแห่งสังขารทั้งหลาย

Upasamāya means the arising of knowledge and vision that conduces to the tranquility and stilling of all conditioned formations (saṅkhāra).

寂静：生起法眼和智慧是为了实现身体的平静与安宁。

      อภิญญายะ คือ เกิดอภิญญา ความรู้ยิ่งในทาง

พระพุทธศาสนา เช่น มีหูทิพย์ ตาทิพย์ ระลึกชาติได้

รู้วาระจิต มีฤทธิ์ทางใจ จนถึงขั้นทำอาสวะให้สิ้นไปได้

Abhiññāya means the arising of higher knowledge—the supreme spiritual faculties in Buddhism. These include the divine ear (dibbasota–clairaudience), the divine eye (dibbacakkhu- clairvoyance), the recollection of past lives, the discernment of others’ minds (telepathy), supernormal psychic powers, — culminating in the highest attainment of the complete eradication of all mental outflows.

神通：生起六种神通，即天眼通、天耳通、他心通、神足通、宿命通、漏尽通。

      สัมโพธายะ รู้ได้รอบตัว รู้พร้อมหมด

Sambodhāya means the arising of complete and all-encompassing enlightenment: knowing fully, knowing thoroughly, and knowing in every respect without remainder.

正觉：无所不知，无所不晓。

      นิพพานายะ ความรู้นั้นเป็นไปเพื่อพระนิพพาน

Nibbānāya means that this supreme knowledge is directed solely toward the attainment of Nirvana.

涅槃：此真理是为了证得涅槃。

  เพราะฉะนั้น หากเราปรารถนาจะพ้นจากความทุกข์

เข้าถึงความสุขอันเป็นอมตะ ก็ต้องปฏิบัติให้ถูกต้องใน

หนทางสายกลาง ดำเนินตามปฏิปทาของพระอริยเจ้า

ทั้งหลาย นั่นคือต้องทำใจให้อยู่เหนือโลก ทวนกระแสของ

ชาวโลก เช่น เขาตรึกเรื่องกาม เราก็เว้นออกจากกาม เขาตรึก

เรื่องพยาบาท เราก็เว้นออกจากความพยาบาท เขาตรึกเรื่อง

การเบียดเบียนกัน เราก็เว้นออกจากการเบียดเบียน แล้ว

ก็ทำกายวาจาใจของเราให้บริสุทธิ์ โดยนำใจให้มาหยุดนิ่ง

ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ อันเป็นแหล่งแห่งความบริสุทธิ์

แหล่งแห่งสติปัญญา เมื่อเข้าถึงความบริสุทธิ์เต็มที่แล้ว

ใจก็จะแล่นเข้าไปสู่หนทางแห่งความบริสุทธิ์ภายใน หนทาง

แห่งวิสุทธิมรรค โดยมีเป้าหมาย คือ อายตนนิพพาน

Therefore, if we truly aspire to be free from suffering and to attain happiness that is timeless and deathless, we must practice correctly upon the Middle Way, walking in the footsteps of all the Noble Ones. This requires that we train the mind to rise above the worldly current — moving against the stream of ordinary human inclination. Where others think upon sensual desire, we withdraw from sensual desire. Where others think upon ill will, we withdraw from ill will. Where others think upon the harming of others, we withdraw from all such harm. We then purify our body, speech, and mind by bringing the mind to rest in stillness at the Seventh Base — the center of the body — which is the very source of purity and the wellspring of mindfulness and wisdom. When purity has been fully attained, the mind naturally flows inward along the path of inner purification — the path of Visuddhi Magga — with Āyatana-nibbāna as its ultimate destination.

因此，如果我们渴望从苦中解脱，获得永恒的快乐，需遵循圣者的教法，正确修习中道。我们要超凡脱俗，与众不同，别人沉迷色欲，我们远离色欲；别人执着于仇恨，我们则远离仇恨；别人喜欢伤害他人，我们则远离伤害他人。净化我们的身口意，将心静止在体内第七中心处，这是清净之源，智慧之源。当心完全清净后，将趣向内在清净之道，最终目标是涅槃。

๓ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๓

3 September 2000

2000年9月3日

๒

การบูชาอันสูงสุด

The Highest Form of Worship

无上供养

การปฏิบัติธรรม เรียกว่า ปฏิบัติบูชา เป็นการบูชา

อันสูงสุดแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า และพระอรหันต์ทั้ง

หลาย ผู้ทรงพระคุณอันประเสริฐ

The practice of the Dhamma is called paṭipatti-pūjā (worship through practice). It represents the highest form of homage paid to the Lord Buddha and to the Arahants, who are endowed with noble and exalted virtues.

禅修是一种修行供养，是对具足无量恩德的佛陀与诸阿罗汉的无上供养。

การปฏิบัติธรรมเป็นทางมาแห่งมหากุศลอันยิ่งใหญ่

ดังนั้นต้องตั้งใจปฏิบัติกันให้ดีเป็นพิเศษ ถ้าเราปรารถนาจะ

ได้บุญมากๆ อยากให้ชีวิตของเราสมบูรณ์ ก็ต้องปฏิบัติธรรม

ให้ถึงพระธรรมกายให้ได้ เพราะบุญกุศล และความบริสุทธิ์

ความดีงามทุกอย่างรวมประชุมอยู่ในพระธรรมกาย ซึ่งมี

อยู่ในตัวมนุษย์ทุกๆ คนในโลก ไม่จำกัดเชื้อชาติ ศาสนาและเผ่าพันธุ์

The practice of the Dhamma is the source of supreme and boundless merit; therefore, we must dedicate ourselves to this practice with utmost care. If we desire to cultivate abundant merit and attain a fully perfected life, we must practice Dhamma until we attain the Dhammakaya.

This is because all merit, purity, and wholesome virtues are fully converged and integrated within the Dhammakaya, which exists within every human being in this world—regardless of nationality, religion, or race

禅修是无量功德的源泉，所以要精进禅修。如果我们想获得无量功德，拥有美满的生活，就要精进禅修证入内在的法身。因为功德善果与一切清净美好的东西都聚集在法身中，而法身就在每个人的体内，不分种族、宗教或血统。

ถ้าทุุกคนทั่่วโลกเข้าถึงพระธรรมกาย

โลกจะพบสันติสุุขที่่แท้จริง

If everyone around the world attains the Dhammakaya, the world will experience true peace.

如果世上所有人都能证入法身，世界就将实现真正的和平。

๒๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๘

23 February 2548 B.E. (2005 C.E.)

2005年2月23日

๓

ธรรมะคืออะไร

What is Dhamma?

法是什么

      คำว่า “ธรรมะ” เป็นคำที่มีความหมายดีมาก แต่

ปัจจุบันมีการตีความ หรือให้ความหมายของคำว่า ธรรมะ

อย่างหลากหลาย บ้างตีความเสียจนกระทั่งตกต่ำลงไปเลย

เช่น แปลว่า หน้าที่ กฎระเบียบ หรือตีความเพื่อให้ตัวเอง

เป็นฝ่ายธรรมะก็มี ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่มี

The word ‘Dhamma’ carries a profound and beautiful meaning. Today, however, it is interpreted and defined in various ways. Some interpretations diminish its true value entirely, such as defining it merely as duty or regulations, while others twist the meaning simply to align themselves with the ‘righteous side,’ even when they completely lack virtue.

“法”是一个非常有意义的字，但现在对它的解释却多种多样。有的解释已经严重脱离其原意，譬如译为职责、规则，或者本就不具备某个意思，硬要强加进去。

มีท่านหนึ่งบอกว่าขอทานก็มีธรรมะ เพราะทำหน้าที่

ของตนในการขอทาน เป็นต้น ถ้าอย่างนั้นโจรก็มีธรรมะสิ

เพราะทำหน้าที่ของโจร เพราะฉะนั้นมันไม่ถูกต้องนะ

Someone once stated that even a beggar possesses Dhamma because they are fulfilling their duty as a beggar. By that logic, a thief would also possess Dhamma simply by fulfilling the role of a thief. Therefore, such an interpretation is entirely incorrect.

有人说乞丐具足法，因为他们履行乞讨的职责等等。如果这样说，那么小偷也具足法，因为他履行了小偷的职责。所以，这样解释是不正确的。

ถ้า ธรรมะ แปลว่า หน้าที่ กฎระเบียบ ถ้าแปลเพียงแค่นี้

มันไม่สามารถที่จะนำไปสู่การดับทุกข์ได้ ดังนั้นถึงเวลาแล้ว

ที่เราจะต้องหวนกลับคืนไปใช้ความหมายดั้งเดิมกัน

If Dhamma is defined merely as duty or regulations, such a limited definition cannot lead to the cessation of suffering. Therefore, the time has come for us to return to its original meaning

如果法的定义是职责或规则，只有这一种定义，它不能导向苦的止息，我们应该回归它的本义。

คำว่า ธรรมะ หมายถึง คำสอนของพระสัมมาสัม

พุทธเจ้าที่เมื่อปฏิบัติตามแล้วใจจะใส สะอาด บริสุทธิ์

จะทำให้เข้าถึงธรรมะภายใน คือ ดวงธรรมใสๆ ซึ่งจะนำ

ไปสู่พระธรรมกายภายใน ซึ่งเป็นที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง

ของทุกคน นี้คือความหมายหลักเลย

In its core definition, ‘Dhamma’ means the teachings of the Fully Enlightened Buddha which, when practiced, clear, cleanse and purify the mind. This leads to the attainment of the inner Dhamma—the bright, crystal-clear Dhamma sphere that serves as the gateway to the inner Dhammakaya, the ultimate and true refuge for everyone. This is the primary and quintessential meaning of the word.

法指佛陀的教法。如果能够如法修行，心将变得清澈、纯净、清净，证入内在的法，即透明法球，进而证得内在的法身。法身是每个人的依靠，这才是法的本义。

ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นเห็นตถาคต คือ เมื่อปฏิบัติแล้วจะ

ได้รู้จักว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นอย่างไร

He who sees the Dhamma, sees Tathāgata. This signifies that through actual practice, one will truly comprehend who and what the Fully Enlightened Buddha is.

见法者即见如来，即透过修行如实知见佛陀的真理。

๑๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๓

13 February 2553 B.E. (2010 C.E.)

2010年2月13日

๔ ที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง

The one true refuge

真正的依靠

มีแต่บุุญกุุศล ความดี พระรัตนตรัยในตัวนี่่แหละ

ที่่เป็นที่่พึ่่งที่่ระลึกของเราอย่างแท้จริง สิ่่งอื่่นไม่ใช่นะ

อย่าเข้าใจผิด

It is solely merit, goodness, and the Triple Gem within ourselves that constitute our true and ultimate refuge. Nothing else can serve this purpose; make no mistake about it.

只有功德、善行与内在三宝才是我们真正的依靠，其他都不是，千万不要误解。

      เพราะฉะนั้น การสั่งสมบุญกุศล การทำความดี

การปฏิบัติธรรมจึงเป็น “กรณียกิจ” กิจที่ต้องทำ เพราะ

เราจำเป็นจะต้องมีที่พึ่ง

Therefore, accumulating merit, performing wholesome deeds, and practicing the Dhamma are essential duties (Karaniya-kijja)— a duty that must be done, because we absolute need a true refuge.

因此，修习功德、善行与禅修是我们必须要完成的义务，因为我们需要有依靠。

       ชีวิตถ้าขาดที่พึ่งแล้วมันว้าเหว่ อับเฉา มีแต่ความทุกข์

ทรมาน ทุกข์มากบ้าง น้อยบ้าง ต้องเข้าถึงพระรัตนตรัย

ในตัว ถึงพระธรรมกายนั่นแหละ ความทุกข์ทั้งหลายจึงจะ

ดับไป หนักเป็นเบา เบาเป็นหาย และยิ่งเห็นท่านชัดใสแจ่ม

ก็จะยิ่งแจ่มแจ้งเข้าไปเรื่อยๆ จะมีความสุขตลอดเวลาเลย

A life without a refuge is desolate, bleak, and filled with perpetual suffering—varying only in its intensity. It is only when we attain the inner Triple Gem, the Dhammakaya within, that all suffering will cease. Heavy burdens will become light, and light ones will entirely vanish. The more clearly and brilliantly we perceive Him, the deeper our insight becomes, leading to a state of constant, uninterrupted happiness.

如果生命缺少依靠，将充满孤独、悲伤与痛苦，“苦”时而多时而少。只有证入内在三宝，即法身，苦才会被消除，由重变轻，由轻变无。看见的法身越清晰明亮，感觉也就越舒服快乐。

๑๘ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

18 May 2546 B.E. (2003 C.E.)

2003年5月18日

๕

เป้าหมายชีวิต

The Ultimate Goal of Life

人生目标

      “เราทุุกคนเกิดมาเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง” นี่่คือ

เป้าหมายชีวิตของทุุกคน ไม่ใช่ผูกขาดเฉพาะนักบวช

พระภิกษุ สามเณร แต่เป็นของทุุกชีวิตในโลก

“We are all born to realize Nibbāna.” This is the purpose of life for everyone—not the exclusive domain of monastics, monks,  or novices, but the birthright of every living being in the world.

我们生来是为了证入涅槃，这是所有人的人生目标。这不是出家人的专利，而是每个人的使命。

      หมายความว่า คนทุกชาติ ทุกภาษา ทุกเผ่าพันธุ์

ขึ้นชื่อว่าเป็นมนุษย์ เป้าหมายของการเกิดมาก็คือ การ

ทำพระนิพพานให้แจ้งอย่างเดียว นอกนั้นอย่างน้อยก็เพื่อ

สร้างบารมี จับหลักให้ดีนะ ถ้าจับหลักตรงนี้ได้ ก็เอาตัวรอดได้

This means that for every human being—regardless of nationality, language, or race—the ultimate purpose of existence is solely to realize Nirvana. Secondary to that, it is to cultivate virtues pāramī (spiritual perfections). Grasp this principle well; once you master it, you will find spiritual liberation.

这意味着只要是人类，无论是什么国籍、语言或种族，生来的目标都是为了证入涅槃，或者至少也是为了修波罗蜜。要捉住重点，只有这样才能远离轮回的危险。

      มนุษย์ทุกคนมีวัตถุประสงค์ของการเกิดมาเพื่อการนี้

ไม่ใช่เพื่ออย่างอื่นเลย การทำมาหากินเพื่อต้องการแค่ได้

ปัจจัย ๔ มาหล่อเลี้ยงชีวิต แล้วก็เอามาสร้างบารมี เพื่อจะ

ได้ลดปัญหาแรงกดดันที่เราขาดปัจจัย ๔ ใจจะได้เบิกบาน

สบาย แสวงหามรรคผลนิพพานที่มีอยู่ในตัวของเราได้ง่าย

การทำมาหากินก็มีวัตถุประสงค์อย่างนี้แหละ

Every human being is born for this very purpose—and for nothing else. Earning a livelihood serves only to provide the Four requisites of Life, sustaining the body so that one may then use them to cultivatevirtues ( pāramī). This, in turn, eases the pressure and difficulty that arise from lacking the Four requisites, allowing the mind to remain joyful and at ease, and making it easier to seek the Path, the Fruition, and Nibbāna that already reside within oneself. This is the very purpose that earning a livelihood is meant to serve.

每个人都是为这个目的而生，而不是为了其他目的。我们谋生是为了获得四事滋养生命，然后修波罗蜜，减轻因缺乏四事而产生的压力。让心愉悦、舒服，容易找到体内的涅槃之道，谋生正是为了此目的。

      ส่วนการสนุกสนานเพลิดเพลินนั้น มีเอาไว้สำหรับ

ผ่อนคลาย เมื่อเรายังไม่รู้ว่า เป้าหมายของชีวิตเป็นอย่างไร

เราจะหาวิธีคลายเครียดก็เลยทำไปตามรสนิยม ไปป่า ไปเขา

ไปห้วย หนอง คลอง บึง ไปบาร์ ไปคลับ ไปเที่ยวที่โน่นที่นี่

คลายความเครียดด้วยวิธีการอย่างนั้น

As for entertainment and amusement, these exist merely as a means of relaxation. When we do not yet understand what the true purpose of life is, we seek out ways to relieve stress according to our own preferences—going to the forest, the mountains, the streams, the marshes, the canals, the lakes; going to bars, to clubs, traveling here and there—relieving stress through such means.

日常的娱乐只是为了适当的放松。在还不清楚人生的目标时，我们一般会按照自己的方式去缓解压力，譬如去森林、爬山、漂流，或去酒吧、夜总会等等，通过这种方式来缓解压力。

๑๖ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

16 August 2546 B.E. (2003 C.E.)

2003 年 8 月 16 日

๖

ของดีมีอยู่ในตัว

The true treasure already resides within us.

体内的无价之宝

      เรามาเกิดเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง หรืออย่างน้อยก็เกิดมาสร้างบารมี หรือแสวงหาความสุขที่แท้จริง ที่ถูกต้องซึ่งทั้งหมดที่เราปรารถนานั้นอยู่ในตัว ไม่ใช่นอกตัวเลย หลักสำคัญก็คือ การเข้าถึงพระธรรมกาย ซึ่งเป็นกายตรัสรู้ธรรมเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานแล้ว

We are born to realize Nibbāna, or, at the very least, to cultivate pāramī (spiritual perfections) and to seek genuine, true happiness. All that we truly desire lies within ourselves—never outside. The essential principle is to attain the Dhammakāya, the Body of Enlightenment, which is the One Who Knows, the Awakened One,the One Who Has Attained Bliss.

我们生来是为了证入涅槃，或者至少也是为了修波罗蜜，寻找真正的快乐。我们渴望的这些都在体内，而非体外，但要证入法身，它是智者、觉者、喜悦者。

 พระรัตนตรัยภายใน เป็นที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง การแสวงหาพระธรรมกายในตัวก็คือ การแสวงหาความพอดีบางทีมีคนถามว่า พอดีนั้นแค่ไหน ตอบยากเหมือนกันว่าแค่ไหนพอดี เพราะเราไม่รู้พอดีมันอยู่ตรงไหน เมื่อไม่รู้จักดี ก็ไม่รู้จักพอ เมื่อไม่ดีก็พร่องไปเรื่อยๆ เพราะเจอแต่สิ่งที่ไม่ดี ถ้าจะให้ดีต้องรู้จักว่า ดีอยู่ตรงไหน แล้วก็ต้องวางใจให้ถูกดี แล้วก็ให้ถึงดี ถึงจะได้ดี เพราะว่าเข้าไปถึงความพอดี ดีทั้งหมดรวมประชุมอยู่ในพระธรรมกาย เมื่อไปถึงตรงนี้แล้วจึงจะรู้จักพอ คือ ไม่อยากจะแสวงหาอะไรที่นอกเหนือจากนี้อีกแล้ว

The Inner Triple Gem —the Buddha, the Dhamma, and the Sangha residing inside oneself—is the true and genuine refuge.
To seek the Dhammakāya within is to seek what is “just right” —true balance and sufficiency.

Without goodness, we remain spiritually unfulfilled, continuously encountering imperfection. To find contentment, we must discover where goodness resides, align our minds with it, and attain it.
If we wish to attain the good, we must know where goodness lies, then settle the mind rightly upon it, and reach it fully—only then will true goodness be attained.
For upon reaching this point of balance, all goodness converges and resides within the Dhammakāya. Upon reaching this state, we find true contentment and no longer seek anything outside ourselves.

内在三宝是我们真正的依靠，寻找内在三宝就是追求合适的过程。有人问多少算合适？这个问题确实很难回答，因为我们不知道它在哪里？贪得无厌的人永远不知道什么是合适，要想变好就要知道好在哪里。在修行中要懂得正确地安放心，让它安住在合适的位置，这样才能获得好结果。到达合适的位置后，所有美好的东西都聚集在法身中，到了那个境界自然就懂得什么是合适，从而不想再去寻找其他任何东西。

ที่ปัจจุบันเขาแสวงหาไปเรื่อยๆ เพราะเจอแต่สิ่งที่ไม่ดีมันก็พร่อง ถมเท่าไรก็ไม่รู้จักเต็ม ถอนเท่าไรก็ไม่รู้จักเตียน กระหายอยู่ตลอดเวลา แล้วชาวโลกมักจะดับกระหายด้วยน้ำทะเล กระหายที ก็ดื่มน้ำทะเล ดื่มเท่าไรก็ไม่หายกระหาย เพราะมันเค็ม แต่เมื่อไรเจอน้ำฝน เจอน้ำสะอาดเมื่อนั้นถึงจะดับความกระหายได้ ความเร่าร้อนในใจก็เช่นเดียวกัน ความกระหายที่ทำให้ใจของเราพร่องเป็นนิจ จะหมดไปเมื่อเข้าถึงพระธรรมกาย ที่พระธรรมกายดีเพราะว่าท่านเป็นของแท้ เป็นแหล่งกำเนิดแห่งความสุขที่แท้จริง ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เป็นนิรันดร์

People nowadayscontinue their endless search, for they encounter only what is not good—and so they remain ever lacking.No matter how much one fills, it never becomes full; no matter how much one clears away, it is never cleared.They remain perpetually thirsty. And the people of the world often try to quench this thirst with seawater—when thirsty, they drink seawater, yet no matter how much they drink, the thirst is never quenched, for it is salty.But whenever one finds rainwater, finds clean water, only then can the thirst truly be quenched.The burning restlessness within the heart is exactly the same.This thirst, which leaves our hearts forever lacking, will be extinguished only upon attaining the Dhammakāya.The Dhammakāya is the ultimate good because it is the absolute truth—the eternal, unchanging source of genuine happiness.

有的人一直在寻找，但因为总是遇到不好的事，所以一直不够用，有多少都不满足，一直饥渴难耐，然后喝海水止渴，可是无论喝多少都无法止渴，因为海水很咸，只有遇到纯净水才能止渴。内心的欲望也一样，让我们的心一直充满渴望，那么只有证入法身才能消除。法身之所以好是因为它是真实的，是真正快乐的源泉，不会变化，是永恒的。

      แต่สิ่งภายนอกที่ชาวโลกเขาแสวงหากัน ล้วนตกอยู่ในกฎของไตรลักษณ์ จะเป็นคน เป็นสัตว์ เป็นสิ่งของ ล้วนมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา เดี๋ยวก็ผุพังไป เมื่อผุพังก็เกิดความทุกข์ แล้วพักเดียวก็หายเห่อ หายเห่อก็หาใหม่ชีวิตก็พร่องอยู่เป็นนิจ เหมือนตุ่มก้นรั่วอย่างนั้น

In contrast, the external things that worldly people pursue are all subject to the law of the Three Characteristics of Existence (Tilakkhaṇa)—impermanence, suffering, and non-self. Whether people, animals, or material possessions, everything is constantly changing and eventually decays, leading to suffering. Once the initial excitement fades, one seeks something new again. Thus, life remains perpetually unfulfilled, much like a leaking vessel that can never be filled.

但世人追求的外在事物全受制于三相法则，无论是人、动物或事物无时无刻不在变化，不久就会腐烂。腐烂时会产生痛苦，休息一段时间好了伤疤，又开始追求新的目标，如此反反复复，就像一个漏水的缸。

      ฉะนั้น การที่เราต้องมาแสวงหาพระธรรมกาย ก็คือต้องการแสวงหาจุดแห่งความสมดุลในชีวิต แสวงหาความพอดี เพราะเมื่อรู้จักพอแล้ว ชีวิตก็เต็มอิ่ม เต็มเปี่ยม ไม่ปรารถนาสิ่งใดอีกแล้ว เพราะฉะนั้นเราก็ต้องตั้งใจประพฤติปฏิบัติธรรมกันต่อไป เพื่อให้สมปรารถนาได้เข้าถึงพระธรรมกายภายในกันทุกคน

Therefore, seeking the Dhammakāya is the pursuit of perfect balance and contentment in life. Once we discover this contentment, our lives become whole and completely fulfilled, leaving no room for further craving. Let us, then, dedicate ourselves to the continuous practice of Dhamma, so that everyone may realize their ultimate aspiration—attaining the inner Dhammakāya.

因此，我们必须要找到法身，其实这也是在生活中寻找一个平衡点，寻找合适。当我们懂得知足时，生活会过得越来越美好，不再有其他渴望。因此，我们应当精进修行，实现证入法身的愿望。

๑๓ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

13 October 2546 B.E. (2003 C.E.)

2003年10月13日

๗

เรื่องด่วนที่สุด

Urgent Reminder

最紧急的事务

การเกิดมาเป็นมนุุษย์ ไม่ใช่ของง่ายเกิดมาแล้วอยู่ในร่มเงาของพระพุุทธศาสนา ก็ไม่ใช่ง่ายอีกเกิดในร่มเงาพระพุุทธศาสนา มาได้ยินได้ฟังเรื่่อง“ธรรมกาย”มีโอกาสได้มาประพฤติปฏิบัติธรรมได้โอกาสมาสร้างมหาทานบารมีก็ไม่ใช่ของง่าย เป็นของยากทั้งนั้น

Human birth is an exceedingly rare and difficult attainment. To be born under the shadow of Buddhism is rarer still. To exist under this sacred shadow, to hear the teachings of “Dhammakāya,” and to have the precious opportunity to practice Dhamma and cultivate supreme generosity (mahā-dāna-bāramī) is the most difficult of all.

生而为人得遇佛教十分难得，有缘听闻“法身”与禅修也并不容易。同样的，有机会修大布施波罗蜜也不是一件容易的事，这些事情皆稀有难得。

      เรื่องการปฏิบัติธรรม เพื่อให้เข้าถึงพระธรรมกายเป็นเรื่องใหญ่ เรื่องสำคัญสำหรับชีวิตของเรา ถ้าเราตายวันนี้ ไม่มีใครช่วยเราได้ จะเป็นใครก็แล้วแต่ ช่วยไม่ได้ทั้งนั้น จะเป็นผู้ว่าฯ เป็นนายกฯ มหาเศรษฐีของโลก เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ก็ช่วยเราไม่ได้

The practice of Dhamma to atta the in  Dhammakāya is the most vital and paramount purpose of our lives.Should our lives end today, no one can save us. Regardless of who they are—be it a governor, a prime minister, the world’s wealthiest billionaire, or even a universal monarch—none can grant us salvation.

修行证入法身是一件大事，对我们的人生极其重要。倘若我们今天就要死去，没有人能帮得了我们，不管是谁都帮不上忙，无论他是省长、总理，还是世界首富或转轮圣王都帮不了我们。

ที่จะช่วยเราได้คือ “พระธรรมกาย” ภายในตัวของเรา ซึ่งเป็นสรณะ เป็นที่พึ่งที่ระลึกอย่างแท้จริง เพราะฉะนั้นตั้งใจปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัวให้ได้ เอาใจมาจดจ่อ มาหยุดนิ่งอยู่ตรงนี้ ให้ถึงพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะสังฆรัตนะ ถึงที่พึ่งที่ระลึกทั้งสามอย่างนี้ เข้าถึงได้แล้วทำบุญน้อยก็ได้ผลมาก ทำมากก็จะมากยิ่งขึ้น ไม่มีประมาณ

That which can truly save us is the  “Dhammakāya” within ourselves, which serves as our absolute refuge and ultimate recollection.

Therefore, dedicate your mind to practicing Dhamma until you attain the Triple Gem within. Bring your mind to a standstill, centering it completely at this focal point, to attain the Buddha-ratana (the Buddha Gem), the Dhamma-ratana (the Dhamma Gem), and the the Saṅgha-ratana (the Sangha Gem).

Once you have attained these three refuges, even a small act of merit yields immense fruits; and a greater act of merit will multiply infinitely, beyond measure.

能够帮助我们的是内在的法身，它是真正的依靠，所以我们需要精进禅修证入内在三宝。一定要精进证得佛法僧三宝，证得内在的依靠，这样就算修少量的功德，也会获得无量善果，修的越多得到的也越多。

๒ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๓๙

2 June 2539 B.E. (1996 C.E.)

1996 年 6 月 2 日

๘

พลังงานที่โลกขาดแคลน

The Energy the World Is Lacking

世界能源短缺

      เขาคุยกันว่า “พลังงานจะหมดไปจากโลก” คือน้ำมันจะหมดไปจากโลก แต่หลวงพ่อว่าไม่มีวันหมดหรอกนอกจากสร้างกระแสให้ทุกคนรู้สึกว่า มันจะหมดจริงๆ เพื่อจะได้เป็นเงื่อนไขในการขึ้นราคาแค่นั้น แต่ก็มีข้อดีคือ ทำให้เกิดการตื่นตัวที่จะแสวงหาพลังงานทดแทน ความรู้ของมวลมนุษยชาติก็ขยายขึ้น แทนที่จะไปฝากความหวังไว้ที่น้ำมันใต้ดินอย่างเดียว แต่เราสามารถที่จะแสวงหาพลังงานทดแทนได้บนดิน เพราะฉะนั้นพลังงานไม่มีวันหมด

People often claim that “energy is depleting” and that oil will eventually vanish from the Earth. However, Luang Por views that it will never truly run out. Such a narrative is merely manufactured to create a perception of scarcity, serving as a pretext to drive up prices.

Nevertheless, this situation yields a positive outcome: it stimulates a global awakening to pursue alternative energy. Consequently, the horizon of human knowledge expands; instead of pinning all hopes solely on subterranean oil, humanity learns to harness renewable resources above ground.

Therefore, energy will never cease to exist.

有人说世界能源将会耗尽，也就是石油枯竭论。但师父认为不会，他们只是制造一种舆论让大家觉得真的会枯竭，然后以此作为条件借机提升价格而已。但这样也有好处，可以激发人类积极探寻可再生能源，提升人类对资源的认知。与其将希望寄托在地下的石油，不如在地面上寻找可再生能源，所以能源永远不会耗尽。

แต่พลังงานที่ขาดแคลนจริงๆ คือ พลังงานแห่งความบริสุทธิ์ ซึ่งเป็นพลังงานสะอาด ไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อมวลมนุษยชาติ ไม่เกี่ยวกับใครจะรวยหรือจะจนเลย ไม่ทำความเดือดร้อนให้ใครเลย มีแต่ทำให้เกิดความสุขสมหวังให้กับมวลมนุษยชาติ พลังงานความบริสุทธิ์ยังขาดแคลนอยู่มาก

In truth, the energy that is genuinely scarce is the “energy of purity.” This is a completely clean energy that poses no harm or threat to humanity. It is entirely independent of wealth or poverty, causes no distress to anyone, and brings only fulfillment and true happiness to humankind.

Yet, this energy of purity remains in severe shortage.

其实真正稀缺的能源是纯净的能量，它是一种清洁能源，对人类无害，与贫富无关，也不给任何人带来麻烦，只会给人类带来快乐，而现在这种纯净的能量还非常稀缺。

ด้วยวิธีการของพระเดชพระคุณหลวงปู่ พระมงคล-เทพมุนี (สด จนฺทสโร) พระผู้ปราบมาร ที่ว่า “หยุดเป็นตัวสำเร็จ” นี่แหละ จะทำให้พลังงานแห่งความบริสุทธิ์สะอาด ที่ปราศจากมลพิษ ออกมาจากกลางกายของแต่ละคนแล้วขยายสิ่งที่ดีงามนี้ออกไปภายนอก เมื่อใจเข้าไปอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง คือ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗

Through the method taught by the Most Venerable Luang Pu Wat Paknam, Phramongkolthepmuni (Sodh Candasaro), the Conqueror of Mara, whose teaching states that “Stillness Mind is the key to success,” this pure and pollution-free energy will be unleashed from within. When the mind is perfectly positioned at the center of the body—the seventh base of the mind—this pristine energy will emanate from each individual’s center and expand this goodness outward to the entire world.

用降魔尊者——帕蒙昆贴牟尼祖师的话来说就是“静止是成功之本”，即通过禅修将每个人内在清洁无污的纯净能量散发出来。当心安住在正确的位置，即体内第七中心处：

ความคิดก็จะถูกต้อง คือ มีความคิดที่ดีเกิดขึ้น คิดรักตัวเองและเพื่อนมนุษย์

When the mind settles in this proper position, one’s thoughts will be properly aligned, giving rise to wholesome insights and inspiring a profound love both for oneself and for all fellow human beings.

人类将心生善念，并通过善念自利利他。

คำพูดก็จะถูกต้อง คือ รักตัวเองและเพื่อนมนุษย์ด้วยการพูดดี

One’s speech likewise becomes correct, expressing love for oneself and for fellow human beings through wholesome and benevolent words.

人类将口出善言，并通过善言自利利他。

การกระทำก็จะถูกต้อง คือ รักตัวเองและเพื่อนมนุษย์ด้วยการทำสิ่งดีๆ ให้เกิดขึ้นต่อตัวเองและมวลมนุษยชาติ

One’s actions likewise become correct, demonstrating love for oneself and for fellow human beings by actively bringing about goodness for oneself and for all humankind.

人类将身行善事，并通过做善事自利利他。

 พลังงานที่โลกขาดแคลนจริงๆ คือ พลังงานแห่งความบริสุทธิ์ ซึ่งจะเกิดได้เพียงวิธีเดียว คือ ใจหยุดนิ่งนั่นแหละ ด้วยวิธี “หยุดเป็นตัวสำเร็จ”

In truth, the energy that the world genuinely lacks is the “energy of purity.” This pristine energy can be generated through one single method alone: the standstill of the mind—achieved precisely through the principle, “Stillness Mind is the key to success.”

世上真正缺乏的是纯净的能量，但只能透过让心静止的方法，也就是“静止是成功之本”的方法使之产生。

ผู้ที่แนะนำวิธีการนี้เมื่อ ๒,๕๐๐ กว่าปีมาแล้ว นั่นคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้า กาลเวลาผ่านไปก็ชักจะเลือนๆ ไปแล้วก็ฟื้นฟูขึ้นมาใหม่จากการสละชีวิตของพระเดชพระคุณหลวงปู่ ซึ่งท่านก็ยืนยันว่า “หยุดเป็นตัวสำเร็จ” แล้วก็มีผู้ที่ทำตามท่าน แล้วก็ได้เป็นอย่างท่านกันมากมาย ไม่ใช่เป็นแสน ไม่ใช่เป็นล้าน แต่หลักหลายล้าน แม้ในปัจจุบันนี้ก็ตาม

The pioneer who introduced this profound method over 2,500 years ago was none other than the Lord Buddha. As time passed, this precious knowledge faded into obscurity. However, it was comprehensively revived through the life-sacrificing dedication of the Most Venerable Luang Pu (Phramongkolthepmuni), who resolutely reaffirmed that “Stillness Mind is the key to success.”

Since then, there have been those who followed his method and attained  as he did—numbering not just in the hundreds of thousands or a single million, but spanning many millions, continuing right into the present day.

教导这种修行法门的人是2500多年前的佛陀，可随着时间的流逝却失传了。后来，祖师舍身求法使之重现人间，并证实“静止是成功之本”的真实不虚。之后，跟随祖师修习此法门的人不计其数，时至今日也依然如此。

๒ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๑

2 June 2551 B.E. (2008 C.E.)

2008 年 6 月 2 日

๙

หน้าที่แห่งชีวิต

The Duty of Life

人生职责

      การฝึกใจให้หยุดนิ่งเป็นหน้าที่่อันยิ่งใหญ่สำหรับชีวิตเรา เพราะเป็นวิธีเดียวเท่านั้นที่่จะขจัดความสงสัยเกี่ยวกับเรื่องราวในชีวิตของเราให้หมดสิ้นไปได้ และเป็นวิธีเดียวที่่พระพุุทธเจ้าทุุกๆ พระองค์ทรงปฏิบัติกันมา

Training the mind to come to a standstill is the most paramount duty of our lives. It is the sole method capable of completely eradicating all doubts regarding the true meaning and mysteries of our existence. Furthermore, it is the one and only path that every single Buddha throughout eternity has practiced.

修行禅定是我们人生一个重要的职责，因为这是摆脱人生种种疑虑的唯一方法，也是每一尊佛陀的修行方法。

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเวียนว่ายตายเกิด สร้างบารมีมาเป็นเวลายาวนาน โดยมีวัตถุประสงค์จะแสวงหาหนทางพ้นทุกข์ เพื่อจะดับทุกข์ แล้วพบสุขอันเป็นอมตะพระองค์ทรงแสวงหามาตลอดระยะเวลาที่มาเกิดในโลกมนุษย์ เพราะทรงค้นพบว่า ไม่ว่าจะไปเกิดเป็นอะไรก็ตามชีวิตล้วนแต่มีทุกข์ทั้งนั้น

The Lord Buddha endured countless lifetimes in the cycle of existence (Samsara), cultivating perfections (Paramis) over immense eons with the sole objective of seeking the path of liberation from suffering. His ultimate purpose was to eradicate all suffering and realize eternal happiness. Throughout His existences in the human world, He tirelessly pursued this quest, having realized that no matter what form of life one is born into, existence is inherently bound by suffering.

佛陀历经漫长的轮回勤修波罗蜜寻求离苦之道。佛陀一直在人间寻找离苦得乐的方法，因为佛陀发现无论转世为什么，生命都充满了苦难。

ครั้งเมื่อเป็นพระบรมโพธิสัตว์ บางชาติเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน บางชาติเป็นชนชั้นต่ำ เป็นชนชั้นกลาง ชนชั้นสูงเศรษฐี มหาเศรษฐี ก็เคยเป็นมาแล้ว หรือแม้เกิดเป็นเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดินก็เคยเป็นมาแล้วทั้งนั้น และทรงเห็นว่าชีวิตอย่างนั้น ยังไม่พ้นทุกข์ ต่างมีทุกข์กันไปคนละแบบทุกข์ของยาจกเป็นทุกข์เพราะไม่มี ทุกข์ของเศรษฐีเป็นทุกข์เพราะไม่พอ ทำให้เกิดการแก่งแย่งชิงดี ทั้งทรัพย์สินเงินทอง ลาภยศ สรรเสริญ วนเวียนกันอยู่อย่างนี้ จึงเป็นทุกข์อยู่ตลอดเวลา นอกจากทุกข์ประจำสังขาร คือ เกิด แก่ เจ็บตายแล้ว ยังมีทุกข์ที่จรมาเหมือนอาคันตุกะจรมาอีก ต้องวุ่นวายตั้งแต่เกิด ดำรงชีพอยู่ จนกระทั่งตายไป เป็นทุกข์อยู่ตลอดเวลาเลย

During His lifetimes as a Bodhisatta, He was reborn across all realms of existence—at times as an animal, and at others within the lower, middle, or upper classes. He experienced the lives of the wealthy, the elite, and even sovereign kings. Yet, He perceived that none of these states offered liberation from suffering; each merely presented suffering in a different guise.

The poor suffer from lack, while the rich suffer from insatiability. This insatiable desire ignites relentless competition for wealth, status, and praise, keeping humanity trapped in an endless cycle of existential distress. Beyond the inherent sufferings of the body—birth, aging, sickness, and death—there are situational sufferings that arrive like uninvited guests. From the moment of birth, through the struggle for survival, until the final breath, life remains entangled in perpetual turmoil.

在当菩萨时，有时菩萨转世为动物，有时转世为贫苦阶层的人，有时转世为中产阶级者，有时转世为百万富翁或亿万富翁，也曾转世为国王，可即便是这样，人生也无法脱离苦，依旧在受种种苦。穷人的苦是一无所有，富翁的苦是贪得无厌，通过激烈的竞争收获金钱、名利和地位，如此反复生死轮回，经历无尽的苦。其实除了生老病死以外，还有各种苦接踵而来，就像每天忙于待客一样，从出生到死亡都混乱不堪，充满了痛苦。

 เมื่อเห็นอย่างนี้ พระองค์จึงทรงแสวงหาหนทางที่จะพ้นจากทุกข์ แล้วก็ทรงพบว่าวิธีเดียวเท่านั้นที่จะทำลายความสงสัยเกี่ยวกับเรื่องชีวิตของพระองค์ได้ ก็คือ จะต้องรู้แจ้งเห็นจริงในเรื่องราวของชีวิต ซึ่งต้องเป็นความรู้ที่เกิดจากการเห็นแจ้งเท่านั้น

Having witnessed this universal truth, the Buddha dedicated Himself to seeking the path of liberation from suffering. He discovered that the only method to eradicate all existential doubts was to attain complete and comprehensive realization regarding the nature of life— and such knowledge could arise only through direct and clear insight.

因此，佛陀下定决心寻找离苦之道，后来发现唯一能打消对于生命的疑惑的方法是如实知见生命的真相，即生起如实知见一切的智慧。

การที่จะเห็นแจ้งได้นั้น ต้องอาศัยแสงสว่างในดวงจิตเป็นความสว่างที่ยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดวงดาวหรือความสว่างใดๆ ในโลกทั้งหมด ที่ไม่มีสิ่งใดกำบังได้แสงสว่างแห่งดวงจิตจะเกิดขึ้นได้ ต่อเมื่อจิตบริสุทธิ์ บริบูรณ์จริงๆ ไม่มีความโลภ ความโกรธ ความหลงอยู่เลย พูดง่ายๆคือ ใจต้องใสบริสุทธิ์ ผุดผ่องจริงๆ ความสว่างจึงจะเกิดขึ้น

To achieve such direct insight requires the inner light of the mind—a radiance that surpasses the sun, the moon, the stars, or any light in the physical world, and one that no obstacle can ever obscure. This radiance of the mind can only arise when the mind is completely and perfectly purified, entirely free from greed, anger, and delusion. Stated simply: the mind must be clear, pure, and radiantly bright in the truest sense — only then will this radiance come into being.

要生起如实知见的智慧，就要依靠内心的光亮，这种光亮比太阳、月亮、星星或世上任何东西都要光亮，且没有任何东西能掩盖它的光亮。当心真正清净圆满时，贪嗔痴也将消失不见，也就是只有当心真正清净时，光亮才会生起。

ความบริสุทธิ์จะมีมาได้ ทั้งจากการทำทาน รักษาศีลและเจริญภาวนา แต่โดยรวบยอดแล้ว ใจเราต้องหยุดนิ่งต้องพรากจากทุกสิ่ง ปล่อยวางหมด หยุดนิ่งอยู่ภายในศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ซึ่งเป็นแกนกลางของกาย แก่นของชีวิตและเป็นทางเอกสายเดียวที่จะนำไปสู่มรรคผลนิพพาน

Such purity is cultivated through the practice of giving (dāna), the observance of moral precepts (sīla), and the cultivation of meditation (bhāvanā). Yet, in essence, the mind must come to a state of perfect stillness — detached from all things, having let go of everything entirely — resting in stillness within the center of the body, at the seventh base, which is the very core of the body, the essence of life, and the one , and the only direct path (Ekayana-magga)  leading to the Path, the Fruit, and Nibbāna.

想让心清净，就要常布施、持戒、禅修。总的来说，我们要让心静下来，放下一切，抛开所有，静止在体内第七中心处。那里是身体的中心，生命的本质，是趣向涅槃的唯一途径。

หากเราได้ศึกษาพระพุทธประวัติ จะเห็นว่าทุกชาติพระบรมโพธิสัตว์จะต้องปลีกตัวออกมาแสวงหาที่สงัดกาย สงัดใจ ฝึกทำสมาธิ ทำใจให้หยุดให้นิ่ง จนกระทั่งหมดอายุขัย เมื่อละโลกแล้วบางชาติไปเกิดเป็นเทวดา บางชาติเป็นพรหมอยู่นาน แล้วก็ต้องมาเกิดใหม่ มาทำใจหยุดใจนิ่งกลั่นใจให้บริสุทธิ์ซ้ำแล้วซ้ำอีก จนกระทั่งภพชาติสุดท้ายเมื่อบารมีเต็มเปี่ยมก็บรรลุเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้ามีธรรมจักษุ มีญาณทัสสนะเกิดขึ้น หายสงสัยเกี่ยวกับความเป็นไปของชีวิต

Upon studying the biography of the Lord Buddha, it becomes evident that in every lifetime, the Bodhisatta would invariably withdraw himself to seek physical seclusion and mental tranquility. He dedicated himself to meditation, training his mind to remain completely still until the end of his lifespan.

After departing from the world, he would be reborn as a celestial being (Deva) or a Brahma realm deity, residing there for eons before returning to the human world once more. He repeatedly stilled his mind and purified his consciousness, lifetime after lifetime. Ultimately, in his final existence, when his perfections (Paramis) reached full maturity, he attained supreme enlightenment as the Lord Buddha. It was then that the Divine Eye (Dhamma-cakkhu) and the Knowledge and vision (Nana-dassana) arose, completely eradicating all doubts regarding the ultimate nature of life.

如果我们学习佛传，就知道每一世菩萨都会寻找僻静之地修习禅定，直至身坏命终。往生后，有时转世为天人，有时转世为梵天，然后再转世为人重新精进修习禅定，一直如此周而复始。直至最后一世，圆满波罗蜜的菩萨最终觉悟成佛，具足法眼，生起知见，破除对生命的疑惑。

การปฏิบัติธรรม คือ การทำจิตให้บริสุทธิ์เพื่อให้เกิดธรรมจักษุและญาณทัสสนะที่จะทำลายความสงสัยทั้งหลายที่มีอยู่นี้ เป็นสิ่งที่สำคัญและยิ่งใหญ่กว่าสิ่งอื่นใดทั้งหมด เพราะนี่คือหัวใจของนักสร้างบารมี ที่มีเป้าหมายจะไปให้ถึงพระนิพพาน

Therefore, Dhamma practice—the process of purifying the mind to awaken the Divine Eye (Dhamma-cakkhu) and the Knowledge and vision (Nana-dassana) to eradicate all existential doubts—is paramount and surpasses all other endeavors. For this is the very heart of a perfection-cultivator (Perfection Pursuer) whose ultimate destination is to reach Nibbāna.

修习禅定是通过净化心使之清净，从而生起破除一切疑虑的法眼与知见。这比其他任何事情都更重要与伟大，因为这是以证入涅槃为目标的修行者的使命。

๕ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๑

5 July 2541 B.E. (1998 C.E.)

1998 年 7 月 5 日

๑๐

แผนผังชีวิต

The Blueprint of Life

生命蓝图

      หนทางที่จะนำไปสู่อายตนนิพพานนั้น อยู่ในกลางตัวเรา เป็นเส้นทางสายกลางสายเดียวไม่มีสอง อยู่ในกลางกายเรา เริ่่มต้นจากศูนย์กลางกายฐานที่่ ๗

The path leading to Ayatana Nirvana(the Realm of Nibbāna) lies within the center of our own being. It is the Middle Way—the one and only path—located at the center of our body, beginning precisely at the seventh base of the body.

通往涅槃之路就在我们体内，这条独一无二的中道就在我们身体里，起始点就是体内第七中心处。

ซึ่งวิธีการที่จะไปสู่อายตนนิพพานนั้น เราจะต้องฝึกใจให้หยุดนิ่ง ใจเราที่แวบไปแวบมาคิดไปในเรื่องราวต่างๆ ให้นำมาหยุดนิ่งอยู่ตรงศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ วางใจให้หยุดนิ่งตรงนี้ ให้ได้ตลอดเวลาอย่างสบายๆ

As for the method to reach Ayatana Nirvana, we must train our mind to become completely still. The mind, which usually wanders and drifts through various thoughts, must be brought to a standstill at the seventh base of the center of the body. Let the mind settle in stillness at this very point — continuously, and with comfortable— at all times.

通过静心使之静止是通往涅槃的方法。因为通常我们的心一直心猿意马、胡思乱想，所以应该让它静定在体内第七中心处，舒服地安住在那里。

การฝึกใจให้หยุดให้นิ่ง เราอาจจะคิดว่า เป็นสิ่งที่เราไม่คุ้นเคย แต่แท้จริงเป็นสิ่งที่เราเคยมีเมื่อยังเป็นเด็กๆอายุยังน้อย ชีวิตในช่วงทารกไร้เดียงสานั้น เรามีความสุขเพราะปลอดจากความคิด แต่พอเจริญเติบโตขึ้นมาเรื่อยๆสิ่งแวดล้อมก็ได้หล่อหลอมชีวิต ทำให้เราค่อยๆ คิดขึ้นมาคิดมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งอายุมากขึ้น ภารกิจก็มีมากขึ้นมีพันธนาการชีวิตมากขึ้น

Training the mind to be still may seem unfamiliar to us. In reality, however, we possessed this stillness in our early childhood. During infancy, we were happy because our minds were free from thoughts. As we grew, our environment shaped  and molded our lives, causing us to think more and more . as time went on.  The older we grew, the more our duties and responsibilities increased, and the more bound we became by life’s many obligations.

我们可能认为自己并不擅长静心，可实际上却是我们小时候拥有过的。小时候我们天真无邪很快乐，因为那时没有太多杂念，但随着年纪的增长，环境的熏陶，我们的杂念也越来越多，而且年纪越大，责任越重，牵挂也越多。

เมื่อชีวิตถูกกำหนดให้มีการแข่งขัน หรือให้มีความรู้สึกว่าจะต้องเป็นหนึ่ง ความคิดก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นกว่าปกติยิ่งถูกหล่อหลอมด้วยการแข่งขันที่เกี่ยวพันกันไปทั้งโลกและมีผลกระทบมาถึงตัวเรา เราก็ยิ่งมีความคิดเพิ่มขึ้นนอกจากเวลาตื่นแล้ว แม้เวลาหลับพักผ่อนก็ยังเอาความคิดไปคิดต่อไปอีก และถ้าหากว่ายิ่งคิดด้วยใจที่ฟุ้ง ปัญญาไม่เกิดก็ยิ่งกลุ้มยิ่งคิดไปกันใหญ่ ชีวิตที่ตกอยู่ในอิทธิพลของความคิด จึงเป็นชีวิตที่มีแต่ความทุกข์ทรมาน ไม่มีความสุข มีความเครียดสั่งสมอยู่ตลอดเวลา

When life is driven by competition or the urge to be number one, our thoughts multiply far beyond normal limits. Modeled by global competitiveness that directly impacts us, our minds become increasingly hyperactive. Not only while awake, but even during sleep, our thoughts continue to run. If we think with a restless mind, wisdom cannot arise; instead, it only breeds anxiety and amplifies the problem. A life dominated by such incessant thinking becomes a state of suffering—devoid of true happiness and burdened by accumulated stress at all times.

由于生活中充满各种竞争，杂念也会比平常多得多。社会中激烈的竞争给我们造成了很大的影响，在清醒时要不停地思考，就连睡觉也在思考。如果想得越多，心越散乱，智慧将无法生起，思想也就越混乱，生活被思想掌控，人生就只有痛苦，没有快乐，压力不断增大。

ดังนั้น เมื่อเรามาปฏิบัติธรรม จะฝึกใจเข้าไปสู่แหล่งกำเนิดสันติสุขภายใน อันเป็นแหล่งของสติปัญญา แหล่งของอานุภาพภายใน ตลอดจนเป็นแหล่งแห่งความปรารถนาดีต่อเพื่อนมนุษย์และสรรพสัตว์ทั้งปวง และเป็นแหล่งแห่งความสมปรารถนา วิธีการจึงตรงกันข้าม

Therefore, when we practice Dhamma to train our minds to enter the inner source of peace—which is the fountainhead of wisdom, inner power, goodwill toward all human beings and all living beings, as well as the source of ultimate fulfillment—the method is entirely the opposite.

因此，我们修习禅定就是通过训练心进入内在宁静的源泉。那不仅是智慧与内在力量的来源，也是对人类与众生满怀善意的来源，更是实现愿望之源泉。

โดยเราจะต้องย้อนยุคไปสู่วัยที่เรายังไร้เดียงสาอยู่ค่อยๆ ผ่อนความนึกคิดที่มีมากให้ลดน้อยลง หรือที่มีน้อยก็ให้หมดไป ด้วยวิธีการกำหนดบริกรรมนิมิตกับบริกรรมภาวนานั่นเอง แล้วใจเราจะถูกกลั่นไปเรื่อยๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีกทีละน้อยจนกระทั่งเราสังเกตไม่ออก แต่ว่าเมื่อเราทำบ่อยๆต่อเนื่อง ด้วยวิธีการนิ่งๆ นุ่มๆ ละมุนละไม จิตใจจะแจ่มใสเบิกบาน ไม่ช้าใจก็จะหยุดนิ่ง หลุดจากความคิดทั้งมวล

We must journey back to the innocence of our childhood, gradually lessening our abundant thoughts, or dissolving them completely if they are already few. This is achieved through the utilization of a meditation object (Parikamma-nimitta) and the recitation of a meditation mantra (Parikamma- bhāvanā). In this way, our mind will be continuously purified, layer by layer, in a manner so subtle that it goes unnoticed. Yet, through consistent practice—approached with a still, gentle, and delicate touch—the mind will become bright and joyful. Before long, it will come to a complete standstill, entirely liberated from all thoughts.

我们应该透过禅修的方式，回归纯真无邪的童年时代，尽量减少或放下种种杂念，不断净化心灵，每次净化一点，可能连自己都没有意识到。当我们经常修习，心会越来越明亮开朗，逐渐深入静定，慢慢远离所有杂念。

เมื่อใจปลอดความคิด กายก็จะเบา จิตใจก็ฟ่องเบาขยาย กายเนื้อก็หายไป เราจะไม่รู้สึกที่ร่างกายเรา กายจะค่อยๆ โล่ง โปร่ง เบา สบาย อาการที่ใจขยายนี่แหละเรียกว่าเบิกบาน เหมือนการคลี่ขยายของดอกไม้ที่ค่อยๆ เบ่งบานทีละน้อย ขยายกลีบออกไป แต่นี่เป็นอาการขยายที่ใจ โดยใจของเราค่อยๆ ขยายออกไปรอบตัวทุกทิศทุกทาง

When the mind is free from thoughts, the physical body becomes weightless, and the mind expands with a light, buoyant quality. The physical sensation of the body disappears, and we lose awareness of its physical form. Instead, the body gradually feels spacious, clear, light, and comfortable. . This very expanding sensation of the mind is what is called “blossoming”—akin to a flower gently and gradually blooming, unfolding its petals one by one. However, this is an internal expansion, where our mind slowly radiates outward in all directions, encompassing everything around us.

当心无杂念时，身体也会变轻，心将慢慢扩展，甚至感觉不到自己的身体。身体会逐渐变得通透、宽阔、轻柔、舒服。心扩展的状态就像逐渐绽放的花朵，向各个方向延伸。

เมื่อใจเรานิ่งต่อไปอีก รักษาความต่อเนื่องของอารมณ์สบายต่อไป แสงแห่งความบริสุทธิ์ก็จะปรากฏเกิดขึ้นเป็นดวงกลมใส บริสุทธิ์ ความสุขก็ยิ่งเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ ดวงที่บริสุทธิ์ดวงนี้ก็คือดวงธรรม

As our mind becomes even more still, and we maintain this continuous state of comfort, the light of purity will appear as a bright, clear, and pure sphere. Consequently, our happiness will continually multiply. This pure sphere is known as the ‘Dhamma Sphere’ 

               当我们的心保持宁静，维持一个舒适的情绪，纯净的光将化为透明纯净的光球，感觉越来越快乐，这颗纯净的光球就是法球。

เมื่อเราไปเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับสภาวธรรมตรงนี้แล้ว สัมมาทิฏฐิในเบื้องต้นจะเกิดขึ้น เราจะหมดคำถามหมดความสงสัย เกิดความเห็นถูกอย่างสมบูรณ์ และต่อจากนั้นจิตก็เดินทางไปเรื่อยๆ เราจะเห็นสิ่งที่มีอยู่แล้วในตัวของเรา ซึ่งเป็นแผนผังของชีวิตทุกๆ ชีวิต เป็นสิ่งที่ไม่ได้ปรุงแต่งขึ้นมา แต่มีอยู่แล้วตั้งแต่ดึกดำบรรพ์

Once we become one with this very state of Dhamma, the initial stage of Right View (Sammā–ditthi) will arise. All questions and doubts will vanish, replaced by absolute right understanding. From that point onward, the mind continues its inward journey, allowing us to perceive what already exists within ourselves—the blueprint of all forms of life. This reality is unconditioned and unmonitored; it has existed naturally since time immemorial.

当我们与这种自然规律合二为一时，初级的正见就会生起，各种问题与疑惑将消失，并具足圆满正确的见解。随后心将继续深入内在，我们也将看见本就在体内的东西，是每一个生命的蓝图，并非人为制造出来，是原本就存在。

เมื่อใจหยุดนิ่งได้ถูกส่วน ละเอียดเข้าไปเรื่อยๆ เราจะเข้าถึงกายภายในเป็นชั้นๆ เข้าไป ซึ่งมีลักษณะสวยงามแตกต่างกันขึ้นไปเรื่อยๆ ทั้งความบริสุทธิ์ ความใส ขนาดใหญ่โตกว่ากัน มีความสุข ความบริสุทธิ์ต่างกัน รวมทั้งความนึกคิด ดวงปัญญาแตกต่างกันขึ้นไปเรื่อยๆ กระทั่งเข้าถึงกายธรรม ซึ่งเป็นกายที่ซ้อนอยู่ที่ละเอียดที่สุด สมบูรณ์ที่สุด เป็นกายภายในที่เป็นสรณะ ที่พึ่งที่ระลึก เป็นกายที่เที่ยงแท้ ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานแล้ว

When the mind is perfectly stilled and becomes progressively refined, we will attain the inner bodies layer by layer. Each inner body possesses distinct, escalating beauty, purity, and clarity, , and in magnitude, each grander than the one before, with differing degrees of happiness and purity, as well as differing degrees of thought and wisdom, increasing ever further — until, at last, we attain the Dhamma-kāya. Nested at the deepest and most refined level, a body that is eternal and unchanging. It serves as our ultimate refuge and recollection—a true, immutable body that is the One Who Enlightened, the Awakened One, the One Who Has Already Blossomed in Blissful mind.

当心正确入定，变得越来越细腻时，我们会证入内在的身中身。它们的特征十分庄严，只是纯净、清澈、大小的程度不同，快乐的程度也不同，包括思想和智慧也会不同，直至证入法身。它是安住体内最细腻与圆满之身，是我们的皈依与依靠，是真实之身，不会变化，是智者、觉醒者、喜悦者。

ธรรมกาย คือ กายที่ประกอบไปด้วยธรรมล้วนๆความบริสุทธิ์ล้วนๆ ๘๔,๐๐๐ พระธรรมขันธ์ รวมกันเป็นก้อนกายของธรรมกาย ลักษณะสวยงามอยู่ในอิริยาบถที่สมบูรณ์ คือ นั่งสมาธิ ใจหยุดนิ่งอยู่ตรงกลาง บนพระเศียรท่านเป็นเกตุดอกบัวตูม นั่งสงบนิ่ง กิจอย่างอื่นที่จะทำแบบกายมนุษย์อย่างนี้ไม่มี ท่านสงบนิ่งอยู่ในกลางท่านตลอดเวลา กายธรรมอรหัตนี้แหละคือเป้าหมายชีวิตของเรา เพราะเป็นกายที่หลุดล่อนจากอาสวกิเลสทั้งมวล

Dhammakāya is the body composed entirely of the Dhamma and absolute purity, merging all 84,000 Dhamma aggregates (Dhammakhandhas) into a singular spiritual form. Exquisitely beautiful, the Dhammakaya abides in a perfect posture: seated in meditation with the mind perfectly still at the center, and the head topped with a lotus-bud crest. Free from the mundane activities of a human body, this body remains eternally serene in its own center. Achieving this Arahat Dhammakaya is our ultimate life goal, as it is the state entirely liberated from all defilements (āsava).

法身由清净八万四千法门所组成，外形庄严，以打坐之姿安定于中心，.肉髻顶上呈莲花苞状。这尊阿罗汉法身就是我们的人生目标，因为这是解脱一切烦恼之身。

เป้าหมายของชีวิตเรา ทั้งหมดมี ๑๘ กาย เป็นแผนผังชีวิตทุกชีวิตที่มีอยู่ในตัวของพวกเราทุกๆ คน แต่เราไม่เคยเฉลียวใจเลยแม้แต่นิดเดียวว่า มีสิ่งนี้อยู่ เพราะมัวไปทำมาหากิน มัวเพลิดเพลินอยู่ในโลก ต้องแข่งขัน ต้องแก้ปัญหาได้ทรัพย์มาแล้วก็เอาไปใช้จ่ายเพลิดเพลิน โดยคิดว่า นั่นคือการผ่อนคลาย คือการพักผ่อนเพื่อจะเผชิญปัญหาในวันต่อไป แต่แล้วจริงๆ นั่นคือการใช้ชีวิตที่สูญเปล่า

Our ultimate life purpose encompasses all 18 inner bodies, which serve as the spiritual blueprint inherent within every single one of us. Yet, engrossed in earning a living and indulged in worldly pleasures, we rarely suspect their existence. We compete, solve problems, and spend our hard-earned wealth on entertainment—mistaking it for relaxation or a way to recharge for tomorrow’s challenges. In truth, living this way is a complete waste of life.

我们人生的目标就是证入十八身，这是人类生命的蓝图，只是我们没有留意它的存在，因为我们一直忙于生计，沉迷于俗世之乐以及各种竞争，获得财富后又用作各种享乐，认为那是一种放松，休息好后再面对翌日的问题，可实际上那是在浪费生命。

      หากทุกๆ คนในโลกหมั่นฝึกใจให้หยุดนิ่งและเข้าถึงพระธรรมกายเหมือนๆ กัน จะเกิดการเปลี่ยนแปลงของโลกครั้งยิ่งใหญ่ จะเป็นโลกแห่งสันติสุขที่ใครๆ นึกไม่ถึงทรัพยากรธรรมชาติที่มีอย่างจำกัดจะถูกแบ่งปันด้วยความปีติยินดี ด้วยความยุติธรรม

.

Should everyone in the world diligently trains their mind to be still and attains the Dhammakāya, a monumental global transformation will occur. It will usher in an era of unimaginable world peace, where limited natural resources are shared with joyful delight and justice.

如果世上人人都能通过修行证入内在法身，世界将发生巨大的变化，世人期盼的世界和平必将实现，有限的自然资源也会得到公正的分配。

      คำว่า “ยุติธรรม” หมายถึง เมื่อมีธรรมแล้วทุกสิ่งก็ยุติ เพราะเมื่อเข้าถึงธรรมกายสมบูรณ์แล้ว เราจะมีหัวใจของผู้ให้ เกิดความสุขที่ได้จากการให้มากกว่าการรับ ทุกคนจะแบ่งปันซึ่งกันและกัน ทุกสิ่งจะยุติสิ้นสุดลง ไม่มีความเดือดเนื้อร้อนใจ เพราะต่างก็มีหัวใจดวงเดียวกัน คิดพูดทำเหมือนกัน ถ้าทุกคนคิดตรงกันอย่างนี้ สันติสุขที่แท้จริงก็จะบังเกิดขึ้น ความยุติธรรมก็เกิดขึ้น แล้วตอนนั้นจะเกิดการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อมขยายขอบเขตออกไปอย่างน่าอัศจรรย์ใจ

The word “Justice” (Yutidham) signifies that once the Dhamma is attained, all conflicts cease (Yuti). Upon achieving the perfect Dhammakāya, we embrace the heart of a giver, finding far greater joy in giving than in receiving. Everyone will share with one another; all strife will come to an end, and anxiety will vanish because we will all share the same heart, thinking, speaking, and acting in harmony. When everyone’s mind aligns in this way, true peace and genuine justice will prevail, triggering a wondrous, far-reaching transformation of our entire environment.

“公正”的意思就是正义，如果世间充满正义，那么一切都会得到解决。因为当证入圆满的法身后，我们将拥有一颗乐于分享的心，感觉分享比接受更快乐，人人乐于分享，一切都会顺利解决，没有各种麻烦，因为大家同心同德，言行一致。如果大家志同道合，真正的和平必将到来，公正也将降临，最后环境会发生惊人的变化。

๓ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๑

3 May 2541 B.E. (1998 C.E.)

1998 年 5 月 3 日

๑๑

ธรรมกาย คือ เป้าหมายชีวิต

Dhammakaya Is the Ultimate Purpose of Life

法身是人生目标

      พระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร)พระผู้ปราบมาร เมื่อท่านเข้าถึงพระธรรมกาย ศึกษาวิชชาธรรมกาย แล้วตรวจตราพบว่า ธรรมกายมีปรากฏจริงอยู่ในคัมภีร์ และด้วยอานุภาพของพระธรรมกาย จึงได้แจ่มแจ้งเรื่องกฎแห่งกรรมและการเวียนว่ายตายเกิด เรื่องนรกสวรรค์จึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับท่าน

                                                                                                                  The Most Venerable Phramongkolthepmuni (Sodh Candasaro), known as “The Monk Who Conquered Mara,” upon attaining the Dhammakaya and studying the Vijja Dhammakaya (the Knowledge of the Dhammakaya), discovered through careful examination that the Dhammakaya does indeed appear in the scriptures. Through the power of the Dhammakaya, he gained clear and profound understanding of the Law of Kamma and the cycle of rebirth, such that the matters of hell and heaven became easily comprehensible to him.

当降魔尊者——北榄寺帕蒙昆贴牟尼祖师证入法身后，证实经典中记载的法身真实存在，并可以透过法身的威德力如实知见业果法则与生死轮回。所以，了解关于地狱与天界的事情，对于祖师来说易如反掌。

      ท่านยืนยันในคำเทศนาอยู่เรื่อยๆ ว่า

He repeatedly affirmed in his sermons that…

祖师在开示中反复强调：

      “เมื่อเข้าถึงธรรมกายแล้ว สามารถไปนรกก็ได้ไปสวรรค์ก็ได้ ไปนิพพานก็ได้ บรรพบุรุษ บุพการี ญาติสนิทมิตรสหายของเราไปตกนรกก็ไปช่วยได้ ไปเกิดบนสวรรค์ก็เอาบุญไปให้ได้ ไปจับมือถือแขนกันได้ด้วย”

“Once one has attained the Dhammakaya, one is able to travel to hell, to heaven, or to Nibbana. If our ancestors, parents, relatives, or friends have fallen into hell, we are able to go and help them. If they have been reborn in heaven, we are able to bring merit to them there. We are even able to hold their hands and embrace them.”

“当你证入法身后，就可以去地狱、天界或涅槃，也可以去帮助堕入地狱的祖先、亲戚和朋友，如果他们转世天界，也可以拿功德去分享，甚至可以握手拥抱。”

ธรรมกายจึงได้ขยายเผยแผ่เรื่อยมาจนทุกวันนี้ ทำให้เราสมหวังในชีวิต คุ้มค่ากับการที่ได้เกิดมาในชาตินี้ ถ้าเกิดก่อนหน้านี้เมื่อสัก ๒๐๐ ปีที่แล้ว เราก็จะพลาดโอกาส ไม่เป็นขณะ ไม่ได้สมัย ที่จะได้บรรลุธรรมกาย

The teaching of the Dhammakaya has thus continued to spread and flourish up to the present day, allowing us to fulfill our aspirations in life and making our birth in this lifetime truly worthwhile. Had we been born some two hundred years earlier, we would have missed this opportunity entirely — it would not have been the right time, nor the right era, for us to attain the Dhammakaya

因此，法身法门得以传承至今，使我们的人生充满希望，真可谓不枉此生。如果我们早出生200年，可能就错失了修习法身法门的机会。

เกิดมาในขณะนี้ แค่ว่า มีหัว มีตัว มีตา มีหู จมูก ลิ้นกาย ใจ ไม่มีสมบัติอื่นใดเลย แต่ได้ยินคำว่า “ธรรมกายบังเกิดขึ้น” คุ้มแล้วสำหรับการเกิดมาในชาตินี้

To be born at this present time — even possessing nothing more than a head, a body, eyes, ears, a nose, a tongue, and a mind, with no other wealth or possessions whatsoever — and yet to have heard the words “the Dhammakaya has arisen,” is already worthwhile enough to justify this birth.

我们出生那一刻，只有头、眼、耳、鼻、舌、身、意，此外再无他物，有缘听闻“法身重现人间”，已算是不枉此生。

ได้ยินแล้ว ได้มาศึกษา ได้มาปฏิบัติ ก็คุ้มแล้วที่ได้เกิดในชาตินี้ ปฏิบัติแล้วได้พบธรรมกาย ได้ชื่อว่า สมหวังดังใจในการเกิดมาเป็นมนุษย์ในชาตินี้ แม้มีตัวเพียงครึ่งตัวที่ชาวโลกเขาเรียกว่า คนพิการ แต่ความจริงไม่ได้พิการเลย ถ้าเข้าถึงธรรมกาย แต่ชาวโลกใด แม้สมบูรณ์ไปด้วยทรัพย์สินมัวเมาในเงินทอง ลาภยศ อำนาจ วาสนา มีอายุยืนยาวเป็น๑๐๐ ปี ถ้าไม่มีโอกาสได้ยิน หรือได้ประพฤติปฏิบัติ หรือได้เข้าถึงแล้ว นั่นแหละได้ชื่อว่า เป็นคนพิกลพิการ

To have heard it, to have come to study it, and to have come to practice it — this alone makes this birth worthwhile. And having practiced and encountered the Dhammakaya, one may truly be said to have fulfilled one’s deepest wish in having been born a human being in this lifetime. Even someone with only half a body — whom the world calls “disabled” — is, in truth, not disabled at all, if they have attained the Dhammakaya. But any person in this world, however complete in wealth, however intoxicated with money, gain, status, power, or fortune, and however long-lived — even to a hundred years — if they never have the opportunity to hear of it, to practice it, or to attain it, then it is truly they who should be called disabled and deficient.

听闻过、学习过、修习过，今生就值了。倘若修习后证入法身，可以说今世生而为人已得偿所愿。就算身患残疾，被他人当残疾人，可若证得法身，事实上就不算是残疾。有的人即便具足财富、权利、运气与长寿，可如果无缘听闻、修习或证得法身，这种人才应该被当作残疾人。

ดังนั้น มาเกิดในยุคนี้ แม้ไม่มีสมบัติอันใดติดตัวนอกจากรูปสมบัติ คือ กายก้อนนี้ แค่ครึ่งหนึ่งของกาย ยังมีชีวิตอยู่ แม้เดินไปไหนมาไหนไม่ได้ แต่ได้ปฏิบัติธรรม ได้เข้าถึงพระธรรมกาย ถือว่าสมหวังดังใจในการเกิดมาเป็นมนุษย์ในชาตินี้แล้ว

Therefore, to be born in this age — even without any possessions to one’s name apart from this physical body itself, even with only half of one’s body still living, even unable to walk or move from place to place — yet having practiced the Dhamma and attained the Dhammakaya, one may be said to have truly fulfilled one’s deepest wish in having been born a human being in this lifetime

因此，出生于这个时代，若只有这副身躯，没有其他财富，哪怕身患残疾，但只要还活着，即便哪里也去不了，可若能修习禅定并证入法身，已经算是不枉此生。

๒๑ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๕

September 21, 2002 (B.E. 2545)

2002 年 9 月 21 日

๑๒

มัชฌิมาปฏิปทา

The Middle Way (Majjhima Patipada)

中道

มัชฌิมาปฏิปทา เริ่มต้นที่ “ปฐมมรรค”ถ้าพระเดชพระคุุณหลวงปู่ไม่ค้นกลับคืนมาให้เราก็ไม่มีวันได้รู้จัก

The Middle Way begins at the “Pathama Magga” (the First Path). Once proper alignment is attained, the Dhamma Sphere rises into view of its own accord.

中道始于“初道”，如果没有被祖师重新发现，我们可能永远也不会知道。

      ถูกส่วนเข้า ดวงธรรมก็ลอยขึ้นมาเลย คือ ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์หยาบนี่แหละ ซึ่งปกติอยู่ที่ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๖ ในระดับเดียวกับสะดือของเรา ใสบริสุทธิ์ โตเท่ากับฟองไข่แดงของไก่ มันจะลอยขึ้นมา

This is the very Dhamma Sphere that gives rise to the physical (gross) human body. It ordinarily resides at the center of the body — the Sixth Base, level with the navel — pure and clear, and about the size of a chicken egg yolk. It begins to float upward from the Pathama Magga. Had our revered teacher, Luang Pu, not rediscovered and restored this knowledge and returned it to us, we would never have come to know it.

正确深入中道，法球将会浮现。这颗法球位于与肚脐同一水平线高度的体内第六处，它清澈纯净，大小如鸡蛋黄一般，会慢慢浮现上来。

      ดวงธรรมที่กลมรอบตัวเหมือนดวงแก้ว ไม่ใช่กลมแบนเหมือนเหรียญ ๕ บาท ๑๐ บาท เป็นต้น ใสเกินใสสว่างเจิดจ้า ไม่ว่าเราจะกำหนดองค์พระกลางดวงแก้ว หรือไม่นึกถึงภาพใดๆ ก็ตาม พอมันนิ่งแล้ว มันจะวูบอย่างนี้แหละ แล้วจะทิ้งภาพที่เราสมมติ จำเอามาเป็นที่ยึดที่เกาะของใจไป แต่ธรรมดวงใหม่ที่ผุดขึ้นมา เป็นธรรมดวงที่เราเข้าถึง เมื่อมันตกศูนย์ลงไปวูบ ดวงธรรมนั้นลอยขึ้นมาเหมือนถูกดึงขึ้นมา ปรากฏอยู่ที่ฐานที่ ๗

The Dhamma Sphere is spherical all around, like a crystal ball — not flat and round like a 5-baht or 10-baht coin. It is clearer than clear, radiantly bright. Whether we visualize the Buddha image at the center of the crystal sphere or hold no image in mind at all, once the mind becomes still, there will be a sudden shift — a kind of “vhoop.” At that moment, it will release the mental image we had constructed and held onto as an anchor for the mind. But the new Dhamma Sphere that then arises is the Dhamma Sphere we have truly attained. When it drops to the center point with that sudden shift, the Dhamma Sphere rises upward as though being drawn up, and appears at the Seventh Base.

法球圆如水晶，而不像5泰铢或10泰铢硬币那样扁圆，既纯净又明亮。无论原先我们观想的是佛像或什么也没有观想，只要心静下来，我们观想的画面将会消失，然后新的法球会浮现上来。只要入定中道，法球就会浮现上来，就像被拉上来一样，显现于第七中心处。

      ตอนนี้แหละ เราจะเห็นฐานที่ ๗ ได้ชัดเจนว่า มันอยู่เหนือจากสะดือขึ้นมา ๒ นิ้วมือจริงๆ เป๊ะเลย ดวงใส นิ่งใจจะนิ่งอยู่ในกลางดวงนั้น

It is at this point that we will clearly see the Seventh Base — that it is located precisely two finger-breadths above the navel, exactly so. The sphere is clear and still, and the mind will remain still at its very center.

当下我们可以清楚地看到第七处就在第六处往上提升两指宽的高度处，心将静定在透明法球中。

      ธรรมดวงนี้ พระเดชพระคุณหลวงปู่ พระมงคลเทพมุนี(สด จนฺทสโร) พระผู้ปราบมาร ท่านเรียกว่า “ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน” หรือ “ดวงปฐมมรรค” แปลว่าหนทางเบื้องต้นของพระนิพพาน คือ ดวงนี้ หนทางเบื้องต้นเกิดขึ้นแล้ว เป็นดวงใสๆ

This Dhamma Sphere is what our Great Master, Luang Pu, Phramongkolthepmuni (Sodh Candasaro), the Great Conqueror of Mara, called the “Dhammanupassana-satipatthana Sphere” or the “Pathama Magga Sphere,” meaning the Initial Path to Nibbana. This sphere marks the point at which the initial path has arisen — a clear, luminous sphere.

帕蒙昆贴牟尼祖师称这颗法球为“初道光球”，意为趣向涅槃的初始之道，即初始之道已出现，也就是这颗透明法球。

      เกิดมาเป็นมนุษย์ชาติหนึ่ง เข้าถึงปฐมมรรค นี่ก็คุ้มเกินคุ้มแล้ว ชีวิตจะแตกต่างจากชาวโลกทั้งหลาย เป็นชีวิตที่สมหวัง ประเสริฐกว่าการมีสมบัติมากมาย มีลาภ มียศ มีตำแหน่ง อำนาจ วาสนา พวกพ้องบริวารเยอะแยะ

To be born a human being and to attain the Pathama Magga in this very lifetime — this alone is more than worthwhile. Such a life differs from that of ordinary people in the world; it is a life truly fulfilled, more excellent than possessing great wealth, gain, honor, rank, power, fortune, or a great many followers and companions.

生而为人能够证得初道就不枉此生，这样的人生更加高尚，与俗世中追求财富、地位、权利、运气与随从的人截然不同。

      เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่เคยให้ความสุขเลย ให้แต่ปัญหาให้ความพึงพอใจชั่วคราว เดี๋ยวก็เปลี่ยนอีกแล้ว ไม่แน่ไม่นอน เดี๋ยวก็พึงพอใจ เดี๋ยวก็ไม่พึงพอใจสลับกันไป แต่ธรรมดวงนี้พอเข้าถึงแล้วปลื้มปีติ ภาคภูมิใจ มีความสุขใจตั้งมั่น นิ่ง แล้วก็จะซาบซึ้งคำว่า

For those things never truly bring happiness — they bring only problems and fleeting satisfaction that soon changes again. They are impermanent and uncertain: satisfying one moment, unsatisfying the next, alternating back and forth. But once this Dhamma Sphere is attained, one experiences joy, pride, and a steady, settled inner happiness — and one will come to deeply appreciate the meaning of the words.

因为这些东西不会带来快乐，反而会带来麻烦，而且只能获得暂时的满足，不久又会改变，不稳定，时而满足，时而不满足。可是当证得这颗法球后，内心将法喜充满，感到自豪、快乐、寂静，进而体会到：

นตฺถิ สนฺติปรํ สุุขํ

สุุขอื่นนอกจากใจหยุดใจนิ่่งไม่มี

Natthi santi param sukham —
“There is no happiness beyond peace” — or, as rendered here, there is no happiness other than that of a mind stilled and at rest.

其他快乐都比不上静心生起的快乐。

      คือ สุขอื่นไม่มีจริงๆ ไม่ว่าในเพชร ในพลอย ในสร้อยในเสื้อผ้าแพรพรรณ ในวัยอันเจริญ ในความสนุกสนานเพลิดเพลิน ในการมีทรัพย์ มีบ้านช่อง มีรถ มีครอบครัวที่อบอุ่น มีลาภยศตำแหน่งมีคนยกย่องสรรเสริญ อยากได้อะไรก็ได้ดังใจ มีพวกพ้องบริวาร พอเข้าถึงตรงนี้จะเทียบกันได้เลยว่า เออ จริงๆ นะ สิ่งที่เคยเจอมันสุขปนทุกข์ น้ำขุ่นปนน้ำใส มันปนๆ กัน เหมือนทานข้าวเจอแกลบบ้าง เจอกรวดบ้าง เคี้ยวกำลังเพลินๆ อ้าว เจอกรวดเข้าอย่างนี้ แต่พอเข้าถึงดวงใส ใจหยุดนิ่ง ใจสบาย มีความสุขจังเลย

In other words, there truly is no other happiness — not in diamonds, gems, or jewelry; not in fine clothing; not in youthful vigor; not in amusement and entertainment; not in wealth, houses, or cars; not even in a warm family, in gain, honor, rank, or the praise and admiration of others; not in having all one’s wishes fulfilled, or in a great circle of followers and companions. Once one attains this Dhamma Sphere, a true comparison becomes possible: one realizes that everything experienced before was happiness mixed with suffering — clear water mixed with murky water, all blended together, like eating rice and every so often biting into husk or grit. One is chewing along contentedly, and then — there it is, a piece of grit. But upon attaining the clear sphere, with the mind stilled and at ease, there arises a happiness beyond compare.

也就是其他任何快乐，无论是拥有钻石、宝石、项链或服饰，还是拥有金钱、房子、汽车、温暖的家庭、权力、地位、受人尊崇、随从众多或所愿皆所得等等，拿来比较之后就会知道，快乐中掺杂着痛苦，就像米饭中掺杂着谷壳或砾石，很难咀嚼。但在静心过程中，当证入透明光球后，心会无比轻松快乐。

      กว่าจะเข้าใจว่า นตฺถิ สนฺติปรํ สุขํ ก็เมื่อหยุดจริงๆแล้วถึงจะเข้าใจ คือ จะแจ่มแจ้งขึ้นมาในใจ และจะรักพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามากเลย ในตอนนี้จะซาบซึ้ง รักยังไม่พอ อยากจะเรียนรู้ว่า พระองค์ทรงรู้อะไรมาบ้าง อยากจะรู้จังเลย อยากศึกษา ซึ่งจะเป็นไปเอง

Only when the mind truly stops does one come to understand “Natthi santi param sukham” — it becomes vividly clear within the heart. At that point, one comes to love the Lord Buddha deeply. This is the moment when one is truly moved — love alone is not enough; one longs to learn what the Buddha came to know, longs to understand, longs to study. And this yearning arises naturally, of its own accord.

在了解其他快乐都比不上静心带来的快乐前，要先让心静下来，让心如实明了并亲近佛陀，而且不只有亲近，还想知道佛陀所知见的一切，并想要深入地学习。

      ในที่สุด ใจจะหยุดนิ่งๆ ในกลางปฐมมรรค การเดินทางไปสู่อายตนนิพพาน เช่นเดียวกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระอรหันต์ กำลังจะเริ่มต้นแล้ว จากดวงปฐมมรรคนี่แหละและมีจุดกึ่งกลางดวง จุดศูนย์กลางดวงสว่างที่เจิดจ้ากว่าดวงเป็นที่หมาย ใจจะติดอยู่ตรงนั้น เหมือนเอากาวชั้นดีตรึงใจติดไว้กับกลางดวง

In the end, the mind will come to rest, still, at the very center of the Pathama Magga. From this point, the journey toward the plane of Nibbana — the same journey undertaken by the Lord Buddha and the Arahants — is about to begin. It begins from this Pathama Magga Sphere, at whose very center lies a point brighter and more radiant than the sphere itself, serving as the mind’s focal point. The mind will become fixed there, as though bound to the center of the sphere with the finest adhesive.

最终，我们的心将静定在通往涅槃的初道，就像佛陀和诸阿罗汉一样，也是从这里开始。在初道光球的中间有一个中心点，这个中心点比太阳还亮。心将安住在中心点上，就像被胶水黏住一样。

      พอนิ่งถูกส่วน ดวงขยาย หนทางนั้นเปิดเผยมาแล้วเผยให้เห็นทางสายกลาง “มัชฌิมาปฏิปทา” ทางสายกลางแห่งความบริสุทธิ์ หลุดพ้นจากกิเลสอาสวะ ทางแห่งพระอริยเจ้า ที่เรียกว่า“อริยมรรค” เห็นเป็นช่องทางไปเลยและการเคลื่อนเข้าไปสู่ภายใน หรือการเดินทางไปสู่อายตนนิพพานก็เริ่มขึ้น โดยใจจะเข้าไปในกลางดวงนั้น เห็นดวงในดวงเข้าไป เห็นกายในกาย กายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์กายพรหม กายอรูปพรหม กระทั่งเข้าถึงกายธรรมแล้วก็จะข้ามพ้นวัฏสงสาร หลุดพ้นจากกิเลสอาสวะได้ด้วยพระรัตนตรัยในตัวนั่นแหละ

Once the mind becomes still and properly aligned, the sphere expands, and that path is revealed — revealing the Middle Way, “Majjhima Patipada,” the Middle Path of purity, of liberation from defilements and mental outflows, the path of the Noble Ones known as the “Ariya Magga.” It appears as a visible passage leading onward, and the inward movement — the journey toward the plane of Nibbana — begins. The mind enters into the center of that sphere, seeing sphere within sphere, and body within body: the refined human body, the celestial body, the Brahma body, the Arupa-Brahma body, until finally the Dhammakaya is attained. From there, one crosses beyond the cycle of rebirth and is liberated from defilements and mental outflows, through the Triple Gem within oneself.

当心正确入定后，光球将不断扩大，“中道”也将显现，这是清净之道，是解脱烦恼之道，是成为圣者之圣道。它是一个深入内在或通往涅槃的通道，心将进入光球的中心，看见光球中的光球，看见身中身，包括细人身、天人身、梵天人身、无色梵天人身乃至法身。透过内在三宝远离轮回，解脱烦恼。

๑๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๖                                                        

11 May, B.E. 2546 (2003 C.E.)

2003 年 5 月 11 日

๑๓

ของเก่านำมาเป่าฝุ่นใหม่

Reviving the Old Anew

吹掉旧物的灰尘

      การปฏิบัติธรรมเพื่อเข้าถึงพระธรรมกาย ที่พระเดช-พระคุณหลวงปู่ท่านค้นพบนั้น ไม่ใช่ของใหม่ ไม่ใช่วิธีการใหม่เป็นของเก่า แต่นำมาเป่าฝุ่นใหม่ เพราะพระธรรมกายมีอยู่ในตัวของมนุษย์ทุกคนในโลก

The meditation practice for attaining Dhammakaya, discovered by the Late Great Master (Luang Pu), is not new. It is not a new method, but an ancient one — merely dusted off anew. For Dhammakaya already exists within every human being in the world

法身法门是北榄寺祖师重新发现的修行方法，而不是新的修行方法。这是旧的东西，只是将粘在旧东西上的灰尘吹掉，使之焕然一新，因为法身原本就在每个人的体内。

      วิธีปฏิบัติที่พระโบราณาจารย์ได้กล่าวไว้ ๔๐ วิธี ทุกวิธีเป็นไปเพื่อให้เข้าถึงพระธรรมกายทั้งนั้น แต่ที่ไม่รู้จักพระธรรมกาย เพราะวางใจไว้ผิดที่ ถ้าหากเราวางใจไว้ถูกที่แล้วจะต้องเข้าถึงพระธรรมกายกันทุกคน

Among the forty methods of practice taught by the ancient masters, every one leads toward the attainment of Dhammakaya. The reason Dhammakaya remains unknown is simply that the mind has been placed in the wrong location. If the mind is placed correctly, everyone will surely attain Dhammakaya.”

古代先师说的四十种修行方法都是为了证入法身，但有的人没有证入法身，是因为心安放错了位置。如果我们将心安放在正确的位置，每个人都可以证入法身。

การปฏิบัติธรรม ๔๐ วิธี แยกเป็นประเภทได้ดังนี้ คือ

The forty methods of practice can be classified into the following categories:

四十种修行方法分为以下几类：

      ๑ ส่งจิตออกนอกตัว

      ๒ ส่งจิตเข้าไว้ในตัว

      ๓ ส่งจิตเข้ากลางตัว

1. Directing the mind outward, beyond the body
2. Directing the mind inward, within the body
3. Directing the mind into the center of the body

1将心安放在体外。

2将心安放在体内。

3将心安放在身体中心。

      วิธีปฏิบัติประเภท ๑ กับ ๒ จะไม่พบพระธรรมกาย แต่จะพบพระธรรมกายได้ด้วยวิธีที่ ๓ คือ เอาจิตเข้ากลางตัวซึ่งเป็นเส้นทางสายกลางของพระอริยเจ้า

Methods of the first and second categories will not lead to the discovery of Dhammakaya. Only the third method — placing the mind at the center of the body, which is the Middle Way of the Noble Ones — will lead to its attainment.

第一类和第二类修行方法无法证入法身，只有第三类修习方法才能证入法身，也就是将心安放在身体中心，此乃圣者之中道。

      ประเภทที่ ๑ ส่งจิตออกนอกตัว เมื่อจิตสงบแล้วจะพบแต่แสงสว่าง พบดวงแก้วนอกตัว บางครั้งก็มีนิมิตเลื่อนลอยต่างๆ เกิดขึ้นมามาก เพราะฉะนั้นครูบาอาจารย์สมัยโบราณ ท่านจึงไม่ให้ยึดติดในนิมิตเลื่อนลอยนั้น และจะไม่พบพระธรรมกาย จึงไม่รู้จัก ทำให้เข้าใจว่า ธรรมกายคือ ลัทธิใหม่ วิธีการใหม่ เป็นวิธีที่ ๔๑ บ้าง ซึ่งเป็นความเข้าใจผิด

In the first category, directing the mind outward, when the mind becomes calm, one encounters only light, or a crystal sphere outside the body. At times, various fleeting visions may also arise. For this reason, the ancient teachers cautioned against clinging to such fleeting visions. Through this method, Dhammakaya is not encountered, and thus remains unknown — leading some to mistakenly believe that Dhammakaya is a new sect or a new method, a so-called “forty-first method.” This is a misunderstanding.

第一类将心安放在体外。当心静下来后，只会看见体外的光亮或水晶球，有时会生起种种虚无缥缈的相。因此，古代先师让修行者不要执着于虚无缥缈的相，否则无法证入法身，也就不知道法身的存在，并认为法身是新教义。

      ประเภทที่ ๒ ส่งจิตเข้ามาในตัว แต่ไม่ตรงกลางกายที่สุดของสมาธิวิธีนี้ จะพบดวงสว่าง มีบางครั้งอาจพบกายของตัวเอง พบองค์พระบ้าง แต่ก็ไม่ทราบว่าคืออะไร แล้วจะไปต่ออย่างไร

In the second category, directing the mind inward within the body, but not precisely at the center — the deepest point of concentration — one may encounter a bright orb of light. At times, one may perceive one’s own body, or even the image of the Buddha. Yet without understanding what this is, one does not know how to proceed furth

第二类将心安放在体内。但不是身体的中心，这种修行方法可能会看见光球，有时会看见自己的身体或佛像，但却不知道是什么以及接下来该怎么办。

      ประเภทที่ ๓ ส่งจิตเข้ากลางตัว คือ กลางกายภายในตัววิธีนี้เมื่อใจหยุดนิ่งถูกส่วนแล้วจะเข้าถึงพระธรรมกาย

In the third category, directing the mind into the center of the body — the innermost center within the body — when the mind becomes truly still and settled at this point, one attains Dhammakaya.

第三类将心安放在身体中心。这种修行方法当心能正确入定，就可以证入法身。

      พระธรรมกายนั้นอยู่ในกลางตัวของมนุษย์ทุกคน ที่ว่าเป็นของเก่าดั้งเดิมของพระพุทธศาสนา คือ หลังจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าปรินิพพานแล้ว ๕๐๐ ปี พระสัทธรรมนี้คือ พระธรรมกาย ก็อันตรธานหายไปตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

Dhammakaya resides within the center of every human being. As for it being an ancient teaching, original to Buddhism — five hundred years after the Parinibbana of the Lord Buddha, this true doctrine, namely Dhammakaya, disappeared, and has remained lost ever since.

法身在人的体内，而法身法门原本就是佛教的修行方法，只是佛陀入般涅槃五百年后它便失传了。

      แต่ได้หวนกลับมาอีกครั้ง เมื่อพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ (สด จนฺทสโร) ท่านสละชีวิตศึกษาค้นคว้าเรื่อยมา ตั้งแต่ส่งจิตออกนอกตัว นำจิตเข้ามาสู่ภายในตัว แล้วก็นำจิตเข้ากลางตัว ก็พบว่า นอกตัวกับในตัวนั้นไม่พบพระธรรมกาย จะพบพระธรรมกายเมื่อวางใจไว้กลางตัวเท่านั้น

Yet it returned once again when the Late Great Master, Luang Pu Wat Paknam Bhasicharoen (Sodh Candasaro), devoted his life to relentless study and investigation — beginning with directing the mind outward, then inward within the body, and finally into the center of the body. Through this, he discovered that Dhammakaya could not be found either outside or within the body in general, but only when the mind was placed precisely at the center of the body.

后来，北榄寺祖师使之重现人间。祖师出家后一直舍命精进修行，尝试过将心安放在体外、体内或身体中心，但将心安放在体外或体内都无法证入法身，只有将心安放在身体中心才可以证入法身。

      เมื่อนำจิตดำดิ่งเข้าไปสู่ภายในจึงพบพระธรรมกายพอพบพระธรรมกายแล้ว อาศัยมหากรุณาได้นำสิ่งนี้มาเผยแพร่ต่อชาวโลกทั้งหลายว่า มีพระรัตนตรัยอยู่ในตัวของเรา เป็นสรณะ ที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง

When the mind was drawn deep within, Dhammakaya was thus discovered. Having attained this realization, out of great compassion, he brought this teaching forth to the world, revealing that the Triple Gem resides within us all — the true refuge and true reliance.

<< พระรัตนตรัย อยู่ในตัวเรา >>

The Triple Gem resides within us.

当祖师的心次第入定，最终证得法身并慈悲将此修行方法传授给世人，让人们知道每个人体内皆有法身，它是人类真正的依靠与归依。

      พระธรรมกายเป็นแก้ว เรียกว่า พุทธรัตนะ

Dhammakaya, being of a crystalline, radiant nature, is called Buddharatana (the Jewel of the Buddha).

法身是宝，称为佛宝。

      ดวงธรรมที่ทำให้เป็นพระธรรมกายนั้น หรือความรู้ทั้งมวลของพระธรรมกายหลั่งไหลออกมาจากในกลางของพระธรรมกาย เรียกว่า ธรรมรัตนะ

The sphere of Dhamma that constitutes Dhammakaya, or the entirety of wisdom flowing forth from the very center of Dhammakaya, is called Dhammaratana (the Jewel of the Dhamma).

证入法身之法球或从法身中散发出的知识称为法宝。

      พระสงฆ์ หรือ พระธรรมกายละเอียด หรือดวงจิตที่ละเอียดที่รักษาธรรมรัตนะนั้นเอาไว้ เรียกว่า สังฆรัตนะซ้อนอยู่ภายใน

The Sangha, or the refined Dhammakaya, or the subtle consciousness that safeguards Dhammaratana, is called Sangharatana, layered within.

僧团、细法身或护持法宝的细腻心称为僧宝。

      พุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ แม้จะแยกกันตามชื่อ พุทธรัตนะอย่างหนึ่ง ธรรมรัตนะอย่างหนึ่ง สังฆรัตนะอย่างหนึ่ง แต่ความจริงแล้วก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน คือสรณะที่พึ่งที่ระลึก เหมือนเพชร มีทั้งเนื้อดี สีดี แววดี รวมเรียกว่า เพชร

Although Buddharatana, Dhammaratana, and Sangharatana are distinguished by name — one as Buddharatana, another as Dhammaratana, and another as Sangharatana — in truth, they are one and the same: the true refuge and reliance. It is like a diamond, possessing fine substance, fine color, and fine brilliance, yet collectively called simply ‘diamond.’

 佛宝、法宝和僧宝，虽名称不同，一个是佛宝，一个是法宝，一个是僧宝，但三者合而为一，是归依处，是依靠。就像钻石，好的质地、好的颜色、好的净度，合在一起称为钻石。

  เนื้อดี ก็ได้แก่ พุทธรัตนะ

      สีดี ก็ได้แก่ ธรรมรัตนะ

      แววดี ก็ได้แก่ สังฆรัตนะ

Fine substance corresponds to Buddharatana.
Fine color corresponds to Dhammaratana.
Fine brilliance corresponds to Sangharatana.

质地好比佛宝。

颜色好比法宝。

净度好比僧宝。

      ทั้งสามนี้รวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน อยู่ในกลางตัว

These three are combined as one, residing within the center of the body.

这三种在体内合而为一。

      เมื่อพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ท่านค้นคว้าต่อไป ก็พบว่า ความสว่างของจิตที่สว่างที่สุดนั้นต้องอยู่กลางตัว อยู่ข้างนอกตัวนั้นสว่างพอประมาณ อยู่ในตัวนั้นสว่างยิ่งขึ้น อยู่กลางตัวนั้นสว่างที่สุด ความสว่างกับความบริสุทธิ์สัมพันธ์กัน ยิ่งสว่างเท่าไรความบริสุทธิ์ยิ่งมีมากขึ้น

As the Late Great Master, Luang Pu Wat Paknam, continued his investigation, he discovered that the brightest light of the mind must reside at the center of the body. Outside the body, the light is moderate; within the body, it grows brighter still; but at the center of the body, it is brightest of all. Brightness and purity are interrelated — the greater the brightness, the greater the purity.

祖师在深修中发现，只有心安放在身体中心才最光亮，而心安放在体外只有一丝光亮，安放在体内也只是多一丝光亮而已。光亮与纯净相关，心越光亮时也就越纯净。

      ความสว่าง ความบริสุทธิ์ กับความมั่นคงของจิตก็สัมพันธ์กัน อยู่นอกตัวเหมือนยืนหมิ่นๆ หมิ่นเตียง หมิ่นโต๊ะ อยู่ในตัวก็เขยิบเข้ามาหน่อย อยู่กลางตัวเหมือนยืนยู่จุดกึ่งกลางของโต๊ะ ก็จะมีความมั่นคงที่สุด

Brightness, purity, and stability of mind are likewise interrelated. Being outside the body is like standing precariously at the very edge — the edge of a bed, or the edge of a table. Being within the body is like moving slightly further in. Being at the center of the body is like standing at the very center of the table — where stability is greatest of all.

心的光亮、纯净与稳定有关，当心安住在体外时，就像站在桌子的边缘，安住在体内时，就像站在桌子的内侧，安住在身体中心时，就像站在桌子的中央，最稳定的位置。

      เพราะฉะนั้น ได้โปรดทำความเข้าใจว่า พระธรรมกายไม่ใช่ของใหม่ ไม่ใช่นิกายใหม่ ไม่ใช่วิธีที่ ๔๑ แต่ว่าวิธีปฏิบัติทั้ง ๔๐ วิธีนั้น เป็นไปเพื่อให้เข้าถึงพระธรรมกายภายในทั้งสิ้นแต่เนื่องจากเราใช้คำนั้นไม่ครบถ้วน มักจะใช้คำว่าเป็นวิธีธรรมกาย เมื่อเราใช้คำว่า วิธีธรรมกาย ผู้ที่ไม่เข้าใจก็คิดว่าเป็นวิธีที่ ๔๑ แต่ถ้าคำเต็มแล้ว เขาใช้ว่า วิธีเข้าถึงพระธรรมกาย

Therefore, please understand clearly that Dhammakaya is not new, nor a new sect, nor a so-called ‘forty-first method.’ Rather, all forty methods of practice are directed toward attaining Dhammakaya within. However, because the term is often used incompletely — commonly abbreviated as the ‘Dhammakaya method’ — those unfamiliar with it may mistakenly assume it to be a separate, forty-first method. Yet when stated in full, the correct term is ‘the method of attaining Dhammakaya.

因此，法身法门不是新鲜事物，不是一个新教派，不是第41种修行方法，而是40种修行方法之一，目的是为了证入内在的法身。只是法身法门这个词不够完整，当我们用法身法门这个词时，不明白的人以为是第41种修行方法，完整的名称应该是入法身之法门。

      เพราะฉะนั้น ทำความเข้าใจเรื่องนี้ให้ดี แล้วเราจะพบว่าของจริงนั้นมีอยู่ในกลางตัวของเรานี่เอง ที่เราสามารถสัมผัสได้ด้วยใจของเราที่ละเอียดเท่ากันกับพระธรรมกายเหมือนเครื่องส่งเครื่องรับของพระธรรมกายนั้นตรงกันเหมือนเครื่องส่งเครื่องรับวิทยุอย่างนั้น

Therefore, let us understand this matter clearly, and we shall find that the truth exists right within the center of our own body — a truth we can experience through our mind, refined to the same subtle level as Dhammakaya itself, just as a radio transmitter and receiver must be tuned to the same frequency in order to connect.

所以，明白这一点后，我们发现真正重要的东西就在我们身体中心。我们可以通过与法身同等细腻的心去感受，就像收音机的发射器与接收器一样。

<< สติปัฏฐาน ๔ กับวิธีปฏิบัติเพื่อเข้าถึงพระธรรมกาย >>

The Four Foundations of Mindfulness (Satipaṭṭhāna) and the Method of Practice for Attaining the Dhammakāya

<<四念处与入法身之法门>>

      พระธรรมกายที่อยู่ในกลางตัวนี้ เป็นวิธีปฏิบัติแบบสติปัฏฐาน ๔ คือ ตามเห็นกายในกายเข้าไปเรื่อยๆ กายภายในซ้อนอยู่ในกายภายนอก แล้วก็กายภายในซ้อนอยู่กายภายใน เป้าหมายก็คือ ต้องการให้เข้าไปถึงกายที่สุด ที่เป็นนิจจัง สุขัง อัตตา

This Dhammakāya, residing at the center of the body, is attained through the method of practice according to the Four Satipaṭṭhāna — namely, the continuous contemplation of body within body: the inner body layered within the outer body, and further, inner body layered within inner body. The objective is to penetrate inward until reaching the ultimate body, which is characterized by Nicca (permanence), Sukha (bliss), and Attā (self).

入法身之法门是一种基于四念处的修行方法，即不断地深入身中身，既有内身处于外身中，也有内身处于内身中，最终目的是证入内在常、乐、我之身。

      กายภายนอกที่เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ไม่มีสาระแก่นสาร ท่านให้ปลด ปล่อย วาง ไม่ให้ยึดมั่นถือมั่น เพราะไม่มีประโยชน์ที่จะไปยึด เนื่องจากว่า มันไม่เที่ยง เป็นทุกข์ไม่ใช่ตัวตน ยึดไว้ก็เสียเวลาเปล่า

As for the outer body, which is characterized by Anicca (impermanence), Dukkha (suffering), and Anattā (non-self) — devoid of any true essence — one is instructed to release, let go, and relinquish it, without clinging or grasping. This is because there is no benefit in holding onto it, since it is impermanent, subject to suffering, and not a true self. To cling to it would only be a waste of time.

身外的事物为无常、苦、无我，没有实质，祖师让我们放下，不要执着。因为执着这些没有意义，它们属于无常、苦、无我，执着只会浪费时间。

      กายภายนอกท่านให้วางเอาไว้ ให้เข้าไปยึดกายที่สุด ที่เป็นนิจจัง สุขัง อัตตา ให้ความสุขอย่างเต็มเปี่ยมของชีวิตให้ความเบิกบาน เป็นตัวตนที่แท้จริง บังคับบัญชาได้ ไม่แก่ไม่เจ็บ ไม่ตาย

As for the outer body, one is instructed to let it go, and instead take hold of the ultimate body — the one characterized by Nicca (permanence), Sukha (bliss), and Attā (self). This body bestows the fullest happiness of life and brings about joyfulness; it is the true self, one that can be governed and mastered at will, and is free from aging, sickness, and death.

祖师让我们放下身外之物，证入内在的法身，它是常、乐、我之身。证入后生命将充满无限快乐，它属于真正的自我，不老、不病、不死。

      จะเปลี่ยนจากผู้ไม่รู้มาเป็นผู้รู้ ความรู้นั้นเกิดจากการเห็นแจ้ง เห็นได้ด้วยตาธรรมกาย แล้วก็หยั่งรู้ได้ด้วยญาณของพระธรรมกาย จึงกลายเป็นผู้รู้เกิดขึ้น เมื่อรู้แล้วก็ตื่นจากกิเลสอาสวะที่ครอบงำอยู่ เช่น ความโลภทำให้จิตหิว ความโกรธทำให้จิตร้อน ความหลงทำให้จิตมืด หิวร้อน มืดเหล่านี้ดับไป

One transforms from an unknowing person into a knowing one. This knowledge arises from direct insight — seen through the Dhamma-eye (Dhammacakkhu) of the Dhammakāya, and intuitively known through the wisdom (Ñāṇa) of the Dhammakāya. Thus, one becomes a knower. Once this knowing arises, one awakens from the defilements and mental outflows (Kilesa and Āsava) that have been overpowering the mind — for instance, greed (Lobha) causes the mind to hunger, anger (Dosa) causes the mind to burn with heat, and delusion (Moha) causes the mind to be darkened. This hunger, this heat, and this darkness are thereby extinguished.

由无知者变成智者，那些知识来自如实知见的智慧，即透过法身去发现，由法身的智慧去认知，从而成为智者。当从烦恼的束缚中觉醒后，例如明白贪婪导致内心充满欲望，愤怒导致内心充满怒火，愚痴导致内心充满黑暗，这些将会一一熄灭。

      เมื่อเข้าถึงพระธรรมกาย จะมีความรู้สึกไม่หิว คือ เต็มเปี่ยม มีความอิ่มอกอิ่มใจ เบิกบาน จิตนั้นเย็นสบาย แล้วก็สว่าง ทั้งหมดนี้จะรวมประชุมอยู่ในพระธรรมกาย เป็นผู้รู้ผู้ตื่น ผู้เบิกบานแล้ว

Upon attaining the Dhammakāya, one experiences a state of non-hunger — that is, a sense of fullness, deep contentment, and joyfulness. The mind becomes cool and at ease, and radiant with light. All of these qualities converge and reside within the Dhammakāya, which is the Knower, the Awakened One, the Joyful One.

证入法身后，心不再充满欲望，而是感到满足、快乐、喜悦、清凉、明亮。这些都将聚于法身中，成为一个智者、觉醒者、喜悦者。

<< ธมฺมกาโย อหํ อิติปิฯ >>

      ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานแล้ว เกิดขึ้นเมื่อเข้าถึงพระธรรมกาย ภาษาบาลีท่านเรียกว่า พุทโธ พระพุทธเจ้าเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานแล้ว เพราะฉะนั้นเห็นพระธรรมกายจึงได้ชื่อว่า เห็นพระพุทธเจ้า

 Dhammakāyo ahaṃ itipi

The Knower, the Awakened One, the Joyful One arises upon attaining the Dhammakāya. In the Pāli language, this is called “Buddho.” The Lord Buddha is the Knower, the Awakened One, the Joyful One. Therefore, to see the Dhammakāya is to be said to see the Lord Buddha.

证入法身后将成为智者、觉醒者、喜悦者，巴利语称为Buddha。佛陀是智者、觉醒者、喜悦者，所以得见法身即得见佛。

      พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงยืนยันว่า

The Lord Sammāsambuddha (the Fully Self-Enlightened Buddha) affirmed:

佛陀证实道：

ธมฺมกาโย อหํ อิติปิ

เรา คื อ ธรรมกาย ธรรมกาย คื อ เรา

Dhammakāyo ahaṃ itipi’ — ‘I am the Dhammakāya; the Dhammakāya is I.’

“佛即是法身，法身即是佛”。

      ท่านใช้คำนี้ เพราะว่าใจของท่านปล่อยวาง กายที่เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา เข้าไปรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระธรรมกายที่เป็นนิจจัง สุขัง อัตตา กลืนกันเป็นเนื้อเดียวใจท่านกับใจธรรมกายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันหมด

He used this phrase because his mind had let go of and relinquished the body that is Anicca (impermanence), Dukkha (suffering), and Anattā (non-self), and merged into oneness with the Dhammakāya, which is Nicca (permanence), Sukha (bliss), and Attā (self). They fused into a single essence — his mind and the mind of the Dhammakāya became one and the same, entirely undivided.

佛陀这样说是因为他的心已放下一切，无常、苦、无我之身与常、乐、我之身合二为一，他的心与法身的心也合二为一。

      ธรรมกาย คือ ท่าน ท่าน คือ ธรรมกาย

The Dhammakāya is He; He is the Dhammakāya.

法身即是佛，佛即是法身。

      ดังนั้น คำนี้จึงเกิดขึ้น ธมฺมกาโย อหํ อิติปิ เรากับธรรมกายเป็นอันเดียวกัน เห็นพระธรรมกายก็ได้ชื่อว่าเห็นเรา เห็นเราก็ได้ชื่อว่า เห็นพระธรรมกาย นั่นหมายถึงพระธรรมกายของพระองค์

Thus, this phrase arose: ‘Dhammakāyo ahaṃ itipi’ — ‘I and the Dhammakāya are one and the same. To see the Dhammakāya is to be said to see Me; to see Me is to be said to see the Dhammakāya.’ This refers to His own Dhammakāya.

所以有了这句话，佛与法身已融合为一，见法身即是见佛，见佛即是见法身，也就是佛陀的法身。

      พระธรรมกายในตัวเราก็เหมือนกัน เมื่อเราเข้าถึงแล้ว ก็ได้ชื่อว่า เข้าถึงพระพุทธเจ้าภายใน เป็นสาวกของพระพุทธเจ้า เพราะฉะนั้นท่านทั้งหลายขอได้โปรดทำความเข้าใจดังกล่าวแล้ว

The same holds true for the Dhammakāya within ourselves. When we attain it, this is to be called attaining the Buddha within — becoming a disciple of the Buddha. Therefore, may all of you please come to understand this as explained above.

我们体内的法身也一样，当证入法身后等同于证入内在之佛，成为佛弟子。所以，大家了解这些知识。

<< ขันธ์ ๕ กับ ธรรมขันธ์ >>

กายที่เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา นั้น บางครั้งท่านก็เรียกว่า ขันธ์ ๕

 The Five Aggregates (Khandha) and the Aggregate of Dhamma (Dhammakhandha)

As for the body that is characterized by Anicca (impermanence), Dukkha (suffering), and Anattā (non-self), this is sometimes referred to as the Five Aggregates (Pañcakkhandha).

无常、苦、无我之身有时也被称为五蕴。

      มีกายมนุษย์หยาบที่เราอาศัยนั่งเข้าที่ปฏิบัติธรรม กายมนุษย์ละเอียดที่ซ้อนอยู่ภายใน นั่นก็เรียกว่า ขันธ์ ๕

There is the coarse human body (Kāya Manussa Yāng, gross physical body), which we rely upon as we sit down to practice the Dhamma, and there is the refined human body (subtle human body) layered within — this, too, is called the Five Aggregates (Pañcakkhandha).

我们依附粗人身修行，细人身重叠在粗人身内，可称为五蕴。

      กายทิพย์ที่ซ้อนอยู่ในกลางกายมนุษย์ละเอียด ก็เรียกว่า ขันธ์ ๕

The Kāya Thíp (celestial/divine body) layered within the center of the Kāya Manut Lá-iat (refined human body) is also called the Pañcakkhandha (the Five Aggregates).

天人身重叠在细人身内，也可称为五蕴。

      กายรูปพรหมที่ซ้อนอยู่ในกลางกายทิพย์ ก็เรียกว่าขันธ์ ๕

The Kāya Rūp Phrom (form-Brahma body) layered within the center of the Kāya Thíp (celestial/divine body) is also called the Pañcakkhandha (the Five Aggregates).

色界梵天人身重叠在天人身内，也可称为五蕴。

      กายอรูปพรหมที่ซ้อนอยู่ในกลางกายรูปพรหม ก็เรียกว่า ขันธ์ ๕

The Kāya Arūp Phrom (formless-Brahma body) layered within the center of the Kāya Rūp Phrom (form-Brahma body) is also called the Pañcakkhandha (the Five Aggregates).

无色界梵天人身重叠在色界梵天人身内，也可称为五蕴。

      ที่เรียกว่า ขันธ์ เพราะประชุมรวมกัน เป็นกองเป็นกลุ่มเป็นก้อนแต่เป็นโลกียขันธ์ จึงไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็เสื่อมสลาย ไม่มีสาระแก่นสาร

These are called Khandha (aggregates) because they are formed through the coming together and convening of elements into a mass, a group, a bundle. However, being Lokiya-khandha (mundane/worldly aggregates), they are therefore Anicca (impermanent), Dukkha (suffering), and Anattā (non-self) — arising, persisting, and then decaying, devoid of any true essence.

蕴有积聚或和合之义，世界一切有情都是由五蕴和合而成，因此属于无常、苦、无我，经历生、住、坏、灭，没有实质。

      ส่วน ธรรมกาย ที่เป็นนิจจัง สุขัง อัตตา นั้น ท่านมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ธรรมขันธ์ คือ เป็นก้อนธรรมล้วนๆบริสุทธิ์ล้วนๆ คงที่ ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เป็นนิจจัง สุขังอัตตา จึงได้ชื่อว่าธรรมขันธ์

As for the Dhammakāya (Dhamma Body), which is Nicca (permanent), Sukha (blissful), and Attā (self), it is also given another name: Dhammakhandha (the Aggregate of Dhamma) — that is, a bundle of pure Dhamma alone, wholly undefiled, constant, and unchanging. Being Nicca, Sukha, and Attā, it is therefore called Dhammakhandha.

至于法身是常、乐、我，佛陀称为法蕴，是清净、不变、常、乐、我和合而成，所以称为法蕴。

      เพราะฉะนั้น ขอได้โปรดแยกออกให้ได้ ระหว่างขันธ์ ๕กับธรรมขันธ์

Therefore, may you please be able to clearly distinguish between the Pañcakkhandha (the Five Aggregates) and the Dhammakhandha (the Aggregate of Dhamma).

因此，要区分清楚五蕴与法蕴。

      ดังนั้น สรุปได้ว่า ธรรมกายนี้เป็นของมีอยู่จริงในกลางตัวของพวกเรา เป็นของมีอยู่เก่าก่อน ไม่ใช่ของใหม่ ไม่ใช่วิธีการใหม่ ไม่ใช่นิกายใหม่

Therefore, it may be concluded that this Dhammakāya (Dhamma Body) is something that truly exists at the center of ourselves. It is something that has existed since ancient times — it is not something new, not a new method, and not a new sect.

综上所述，法身真实存在于我们的身体中心，自古就有，而非新鲜事物，也不是新的修行方法或新的教派。

<< วิเคราะห์วิธีปฏิบัติ ๔๐ วิธี >>

An Analysis of the Forty Methods of Practice

四十种修行方法

      ส่วนวิธีการปฏิบัติ ๔๐ วิธีนั้น ไม่ว่าจะเป็นกสิณ ๑๐อสุภะ ๑๐ อนุสสติ ๑๐ อัปปมัญญา ๔ อาหาเรปฏิกูลสัญญา ๑จตุธาตุววัฏฐาน ๑ และอรูป ๔ หรืออะไรก็แล้วแต่ เป็นวิธีปฏิบัติเพื่อให้เข้าถึงพระธรรมกายได้ทั้งสิ้น

As for the forty methods of practice — whether the ten kasiṇa (meditation devices), the ten asubha (contemplations of foulness), the ten anussati (recollections), the four appamaññā (illimitables), the one āhāre paṭikūlasaññā (perception of the repulsiveness of food), the one catudhātuvavatthāna (analysis of the four elements), or the four arūpa (formless states) — whatever the method may be, all of them serve as means of practice for attaining the Dhammakāya.

关于四十种修行方法，无论是十遍处、十不净、十随念、四无量、四无色、一想或一差别，还是其他的修行方法，目的都是为了证入法身。

      แต่ทีนี้ ทำไมบางท่านปฏิบัติวิธีอย่างนั้นแล้วจึงไม่พบพระธรรมกาย ก็ขอพูดซ้ำอีกทีว่า เพราะวางใจผิดที่

But then, why is it that some practitioners, having practiced by that method, do not attain the Dhammakāya? Allow me to repeat once more: it is because they place the mind in the wrong location.

但有的人按照这些方法修习却没能证入法身，这里再强调一遍，因为他们心安放的位置错了。

      การปฏิบัตินั้น ถ้าเราเริ่มจากกสิณ เช่น สมมติว่า เราเริ่มจากกสิณน้ำ กำหนดน้ำเป็นอารมณ์ พอใจหยุดถูกส่วนก็ได้ภาพน้ำนั้นติดอยู่ในใจเรา เป็นดวงกลมสว่าง ถ้าน้อมดวงสว่างนั้นมาตั้งไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ซึ่งเป็นที่สถิตของพระธรรมกาย ดวงที่มาตั้งไว้ที่ฐานที่ ๗ นั้น ถูกส่วนก็จะตกศูนย์เกิดเป็นดวงใหม่ชื่อว่า ปฐมมรรค แปลว่าหนทางเบื้องต้นที่จะเข้าถึงธรรมกายภายใน แต่ถ้าเอาดวงนั้นมาตั้งไว้ข้างหน้า คือ หลับตาแล้วเห็นแต่ดวงลอยอยู่ข้างหน้านั้น ซึ่งไม่ใช่ที่สถิตของพระธรรมกาย จึงไม่เห็นพระธรรมกาย ดวงสว่างที่ตั้งไว้ข้างหน้าจึงเป็นแค่ดวงกสิณเท่านั้นเอง ไม่ใช่ดวงปฐมมรรค

As for the practice: if we begin with a kasiṇa — for instance, suppose we begin with the water kasiṇa — we take water as the object of contemplation. When the mind becomes still to the proper degree, an image of that water becomes fixed in the mind, appearing as a bright sphere. If that bright sphere is drawn inward and settled at the center of the body, at the seventh base — which is the seat of the Dhammakāya — then, once the sphere placed at the seventh base reaches the proper degree, it will “drop to the center” (tok sūn) and give rise to a new sphere called the Pathama Magga, meaning “the initial path” leading to the attainment of the Dhammakāya within.

However, if that sphere is instead placed in front of oneself — that is, with the eyes closed, one merely sees the sphere floating in front — this is not the seat of the Dhammakāya, and so the Dhammakāya will not be seen. A bright sphere placed in front in this way remains merely a kasiṇa sphere; it is not the Pathama Magga (the sphere of the initial path).

在修行中，如果我们以观遍处作为修习方法，假设观水遍处为所缘。当心正确静下来后，水的形象会深深印在我们心中，凝聚成一颗明亮的光球。如果将这颗明亮的光球正确安放在法身的安住处——体内第七中心处，当时机成熟时就会坠入中心，然后生起一颗新的光球，即初道光球，这是证入法身的初始之道。可如果将这颗光球安放在前面，即闭上眼睛后看见这颗光球漂浮在面前，可这个位置不是法身的安住处，所以无法得见法身。面前这颗光球只是遍光球，而非初道光球。

      ทีนี้ ถ้าหากเราเริ่มต้นมาจากอสุภะ จากซากศพ เพ่งพิจารณาไป จะด้วยวิธีการอะไรก็แล้วแต่ เพ่งเฉยๆ หรือแยกแยะเป็นส่วนๆ หรือจะใช้จินตมยปัญญา ความรู้จำที่ได้เรียนรู้มาจากตำรับตำราพิจารณา จะให้เห็นเป็นอนิจจังทุกขัง อนัตตา หรือเป็นปฏิกูลอะไรก็แล้วแต่ เมื่อใจสงบหยุดนิ่งเป็นสมาธิ ภาพอสุภะนั้นจะใสเป็นแก้ว แล้วก็เปลี่ยนไปเป็นดวงสว่าง ดวงสว่างที่ลอยอยู่ข้างหน้า ถ้าอยู่ข้างหน้าก็เหมือนกับกสิณน้ำ ถ้าน้อมเอาเข้ามาไว้ที่ฐานที่ ๗ ก็เป็นปฐมมรรค คือ หนทางเบื้องต้นที่จะเข้าถึงธรรมกาย

Now, if we begin instead from asubha — contemplation of a corpse — regardless of the particular method used in that contemplation, whether by simply gazing upon it, or by analyzing it part by part, or by employing cintāmayapaññā (reflective wisdom derived from what one has learned from texts) so as to perceive it as impermanent (anicca), suffering (dukkha), and non-self (anattā), or as repulsive in whatever manner — once the mind becomes calm and still, settled in concentration, the image of that asubha will become clear as crystal, and will then transform into a bright sphere.

If that bright sphere remains floating in front of oneself, it is the same as with the water kasiṇa described above. But if it is drawn inward and settled at the seventh base, it becomes the Pathama Magga — the initial path leading to the attainment of the Dhammakāya.

如果我们以观不净作为修习方法，假设以尸体为所缘，静静的省思或观想不同的部位，又或者利用从经典里学到的知识进行省思，看到无常、苦、无我或尸体的污秽，只要心能够静下来，不净的画面会逐渐变成清净的画面，然后转变成明亮的光球浮现在眼前，这和观水遍处一样，如果能让它安住在第七处，那就是初道光球，即证入法身的初始之道。

      อีกวิธี หากเราเริ่มมาจากลมหายใจเข้าออก ที่เรียกว่าอานาปานสติ แปลว่า สติจับลมเข้ากับออกให้มันหยุดนิ่งคือ จับให้อยู่ ลมมันเข้าแล้วมันก็ออก เข้าแล้วก็ออก ถ้าเราจับอยู่ได้ เราจะมีความรู้สึกลมมันนิ่งเหมือนไม่ได้หายใจพอลมหยุด ใจก็หยุด พอใจหยุด ดวงธรรมก็เกิด เป็นดวงสว่าง ใสเป็นแก้ว อย่างเล็กขนาดดวงดาวในอากาศ อย่างกลางก็ขนาดพระจันทร์ในคืนวันเพ็ญ อย่างใหญ่ก็ขนาดพระอาทิตย์ตอนเที่ยงวัน หรือยิ่งกว่านั้น

Another method: if we begin from the in-and-out breath, known as ānāpānasati — meaning mindfulness fixed upon the breath entering and leaving until it becomes still, that is, holding it steadily as it enters and leaves, enters and leaves. If we are able to hold it steadily, we will sense that the breath becomes still, as if we were no longer breathing. When the breath stops, the mind stops; and when the mind stops, the sphere of Dhamma arises — a bright sphere, clear as crystal. At its smallest, it is the size of a star in the sky; at its middling size, like the moon on a full-moon night; at its largest, like the sun at midday, or even greater than that.

还有另一种修行方法，如果我们观呼吸，即修习入出息念，保持正念专注于呼吸培育定力，也就是在这过程中专注于呼气与吸气，如果我们方法正确，感觉气息细微平稳，感觉没有在呼吸一样，那么心就容易静止。当心静止后，清澈明亮的法球就会生起，小如夜空的星星，中如十五的满月，大如正午的太阳，或者还要更大。

      ถ้าหากว่า ลมมาหยุดที่ปากช่องจมูก ก็จะได้ดวงที่ตรงนั้น ถ้าหยุดอยู่ที่กลางทรวงอก ดวงก็อยู่ที่กลางทรวงอกถ้าอยู่ลึกลงไปอีก ที่สุดของลมหายใจ ดวงก็จะอยู่ที่สุดของลมหายใจคือ ฐานที่ ๗

If the breath comes to rest at the opening of the nostrils, the sphere will arise there. If it comes to rest at the middle of the chest, the sphere will be at the middle of the chest. And if it goes deeper still, to the very end of the breath, the sphere will be located at the very end of the breath — that is, at the seventh base.

如果气息停在鼻孔，光球就安住在鼻孔，如果气息停在胸口，光球就安住在胸口，如果气息进入最深的位置，光球就安住在最深的位置，也就是第七处。

      ถ้าหยุดดวงอยู่ข้างนอกที่ปากช่องจมูก แล้วตั้งเอาไว้อยู่อย่างนั้นเฉยๆ เราก็จะไม่พบธรรมกาย ถ้าเอาดวงมาหยุดอยู่ในกลางทรวงอก อยู่เฉยๆ อย่างนั้น มีแต่ความสุขมีความเบิกบาน มีสติ มีปัญญาอยู่ตรงนั้น และหยุดอยู่เฉยๆก็ไม่พบธรรมกายอีกเหมือนกัน ต้องไปที่สุดลมหายใจ คือตรงฐานที่ ๗ ตรงที่ลมหยุด

If the sphere comes to rest outside, at the opening of the nostrils, and is simply left settled there as it is, we will not encounter the Dhammakāya. If the sphere is brought to rest in the middle of the chest and simply left there, there will only be happiness, joyfulness, mindfulness, and wisdom present at that point — yet, being left there as it is, the Dhammakāya will likewise not be encountered. It must be brought to the very end of the breath — that is, precisely at the seventh base, the point where the breath ceases.

如果光球停在鼻孔外，静静的安住在那里，那么我们不可能得见法身。如果光球停在胸口，静静的安住在那里，那么即便感觉到快乐、喜悦，并生起正念与智慧，也不可能得见法身。气息必须到达最深的位置，也就是第七处。

      พอลมหยุด ใจก็หยุด เป็นดวงสว่าง และถ้าเข้ากลางดวงนั้นไป ก็จะพบธรรมกาย เพราะฉะนั้นที่ปฏิบัติแล้วไม่พบธรรมกาย ก็เพราะว่าวางผิดที่

Once the breath stops, the mind stops, and a bright sphere arises. And if one enters into the very center of that sphere, one will encounter the Dhammakāya. Therefore, the reason that some, having practiced, do not encounter the Dhammakāya is simply that they have placed [their mind] in the wrong location.

当止息时，心会静止下来，光球也随之生起。如果深入光球，就会得见法身。因此，修习禅定却没能得见法身是因为安放心的位置错了。

      ทีนี้ ถ้าเราเริ่มมาจากอนุสสติ ๑๐ อย่าง เช่น เราระลึกนึกถึงคุณของพระรัตนตรัย คุณของพระพุทธเจ้าก่อน พอระลึกนึกถึงคุณท่าน ตั้งแต่พุทธประวัติเรื่อยมาเลย จิตใจเกิดความเบิกบาน ชุ่มชื่น มีความสุขภายใน ปล่อยวางอารมณ์ภายนอก พอปล่อยวางอารมณ์ภายนอก ใจก็หยุด

Now, if we begin instead from the ten anussati — for example, we recollect the virtues of the Triple Gem, beginning with the virtues of the Buddha. As we recollect his virtues, following the account of his life story onward, the mind becomes joyful and refreshed, experiencing an inner happiness, and releases its hold on external states of mind. Once external states of mind are released, the mind stops.

如果我们以十随念修习禅定，例如忆念三宝或佛恩，在忆念过程中，心逐渐开朗、喜悦、快乐，慢慢放下外在的情绪，最终心也会静下来。

      พอใจหยุด แสงสว่างก็เกิด ถูกส่วนเข้าก็รวมเป็นดวงอย่างเล็กขนาดดวงดาวในอากาศ อย่างกลางขนาดพระจันทร์ในคืนวันเพ็ญ อย่างใหญ่ขนาดพระอาทิตย์ตอนเที่ยงวันหรือยิ่งกว่านั้น

Once the mind stops, brightness arises, and upon reaching the proper degree, it coalesces into a sphere — at its smallest, the size of a star in the sky; at its middling size, like the moon on a full-moon night; at its largest, like the sun at midday, or even greater than that.

当心静下来后，光亮将生起，然后慢慢聚成一颗光球。这颗光球小如夜空的星星，中如十五的满月，大如正午的太阳，或者还要更大。

      ถ้าหยุดอยู่ข้างนอก ก็ทำนองเดียวกันกับอานาปานสติที่เรากำหนดอยู่ข้างนอก ก็ไม่พบธรรมกาย ถ้าหยุดอยู่ในกลางทรวงอก ก็ไม่พบธรรมกาย ต้องน้อมเอาดวงนั้นมาหยุดนิ่งอยู่ตรงฐานที่ ๗ จึงจะเข้าถึงพระธรรมกายได้

If it comes to rest outside, the result is the same as with ānāpānasati when the object is fixed outside the body — the Dhammakāya will not be encountered. If it comes to rest in the middle of the chest, the Dhammakāya will likewise not be encountered. The sphere must be drawn inward and brought to rest, still, precisely at the seventh base — only then can one attain the Dhammakāya.

如果停留在外面，那么与修习入出息念一样，不会得见法身。如果停留在胸口，也不会得见法身，只有安住在第七处才会证入法身。

<< พระคุณของหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ >>

“The Grace and Benevolence of Luang Pu Wat Paknam Bhasicharoen”

北榄寺祖师的恩德

      หลวงปู่วัดปากน้ำทราบอย่างนี้ใน ๔๐ วิธี เพราะท่านทำผ่านมาหมดแล้ว ท่านจึงศึกษาต่อไปก็พบว่า ทางเดินของใจที่จะเข้าถึงฐานที่ ๗ นั้น มีอยู่ทั้งหมด ๗ ฐาน

Luang Pu Wat Paknam knew this with regard to all forty methods, because he himself had passed through and practiced every one of them. Continuing his investigation further, he discovered that the pathway of the mind leading to the seventh base consists, in total, of seven bases.

祖师对四十种修行方法了如指掌，因为他都修习过了。经深入专研，祖师发现到达第七处的心之路径一共有七处。

      ฐานที่ ๑ ที่ปากช่องจมูก หญิงข้างซ้าย ชายข้างขวา

      ฐานที่ ๒ ที่หัวตา หญิงข้างซ้าย ชายข้างขวา

      ฐานที่ ๓ ที่กลางกั๊กศีรษะ

      ฐานที่ ๔ ที่เพดานปาก ตรงช่องปากอาหารสำลัก

      ฐานที่ ๕ ที่ปากช่องคอ เหนือลูกกระเดือก

       ฐานที่ ๖ ในระดับเดียวกับสะดือ ในกลางท้อง ถ้าเราขึงเส้นเชือกจากสะดือทะลุหลัง ขวาทะลุซ้าย ตรงจุดตัดของเส้นเชือกทั้งสอง เรียกว่า ฐานที่ ๖

      เหนือจุดตัดนั้นขึ้นมา ๒ นิ้วมือ เรียกว่า ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗

• Base 1: At the opening of the nostrils — the left side for women, the right side for men.
• Base 2: At the inner corner of the eye — the left side for women, the right side for men.
• Base 3: At the center of the head.
• Base 4: At the roof of the mouth, at the point where food would cause choking.
• Base 5: At the opening of the throat, above the Adam’s apple.
• Base 6: Level with the navel, at the center of the abdomen. If one were to stretch a string from the navel through to the back, and another from right to left, the point where these two strings intersect is called the sixth base.
• Two finger-widths above that point of intersection is called the center of the body, the seventh base.

第一处：鼻孔（男右女左）

第二处：内眼角（男右女左）

第三处：头部中心点

第四处：口腔上颚区，呛食的位置

第五处：喉口处，喉结上方

第六处：与肚脐齐平的腹部中央，如果有两条线，一条从肚脐拉到后背，另一条从左侧拉到右侧，两条线的交点处即是第六处。

第七处：第六处往上提升两指宽高度的位置即是体内第七中心处。

      ทั้ง ๗ ฐานนี้ คือ ทางเดินของใจ เป็นทางไปเกิดมาเกิดของสัตว์โลก ของทุกๆ คน ไปเกิดมาเกิดต้องเข้าตามฐานนี้เวลามาเกิดเข้าทางปากช่องจมูก แล้วมาหยุดอยู่ที่ฐานที่ ๗เวลาไปเกิดก็ออกจากฐานที่ ๗ จนกระทั่งไปถึงฐานที่ ๑

These seven bases together constitute the pathway of the mind — the path by which beings of the world, every single person, pass in taking birth and passing away. In taking birth and passing away, one must pass through these bases in sequence. When coming into birth, [the mind] enters through the opening of the nostrils and then comes to rest at the seventh base. When going forth to take birth [elsewhere], it departs from the seventh base and proceeds onward until it reaches the first base.

这七处是心的路径，是众生的生死之道。投生为人时，需从鼻孔进入，然后安住在第七处。往生时也是从第七处退出，返回到第一处。

      ในการปฏิบัติธรรมก็เหมือนกัน เมื่อหลวงปู่ท่านทราบว่า มีอยู่ ๓ ประเภท ๔๐ วิธี คือ จิตอยู่ข้างนอก ได้ดวงข้างนอก จิตเข้าข้างใน ได้ดวงข้างใน จิตเข้าตรงกลางกายภายในตัว ได้ดวงตรงกลางกาย ท่านจึงสอนตั้งแต่เบื้องต้นให้กำหนดดวงแก้วเป็นบริกรรมนิมิต

In the practice of Dhamma, it is the same. When Luang Pu came to understand that there are, in effect, three categories underlying the forty methods — namely, the mind remaining outside and obtaining a sphere outside; the mind entering within and obtaining a sphere within; and the mind entering the very center of the body within and obtaining a sphere at the center of the body — he therefore taught, from the very outset, that one should fix upon a crystal sphere as the preliminary object of meditation (parikamma-nimitta).

修行也一样，祖师知道有三种类型四十种修行方法，即心安放在体外，光球就在体外，心安放在体内，光球就在体内，心安放在体内中心处，光球就在体内中心处，祖师从一开始就教导以观想水晶球为所缘。

      ที่ให้กำหนดดวงแก้ว เพราะว่าจะปฏิบัติวิธีไหนก็ตามพอใจหยุดแล้วต้องได้ดวงสว่าง

The reason he had practitioners fix upon a crystal sphere is that, regardless of which method one practices, once the mind stops, a bright sphere must invariably arise.

观想水晶球，是因为无论采用哪一种修习方法，当心静止后都得见光球。

      ท่านให้เอาดวงสว่างมาจ่อไว้ที่ปากช่องจมูก ให้จรดอยู่ที่ตรงนั้น เพราะว่าบางคนกำหนดลมหายใจเข้าออก แล้วไปหยุดอยู่ที่ตรงนั้น มันเห็นตรงนั้น ท่านก็ให้น้อมเข้าไป สูดตามลมเข้าไป

He instructed that the bright sphere be brought and fixed at the opening of the nostrils, held steady precisely at that point. This is because some practitioners, in fixing their attention on the in-and-out breath, come to a stop right there and perceive [the sphere] at that spot. He therefore had them draw it inward, following the breath as it is inhaled inward.

祖师让我们将光球安放在鼻孔处，可有的人通过控制呼吸让光球就定在原处，可是祖师让我们引导光球随呼吸慢慢深入。

      แล้วเลื่อนไปที่ฐานที่ ๒ สำหรับบางท่านปฏิบัติแล้วดวงสว่างเกิดขึ้นที่หน้าผาก ท่านก็ให้น้อมต่อเข้าไปอีกถึงกลางกั๊กศีรษะ พอไปถึงกลางศีรษะ บางท่านปฏิบัติแล้วได้ดวงสว่างที่กลางกะโหลกศีรษะ ท่านก็ให้ดึงน้อมต่อลงมาอีกมาที่ฐานที่ ๔ บางท่านปฏิบัติแล้วอยู่ที่ฐานที่ ๔ ท่านก็ให้ดึงต่อมาอีก น้อมมาอยู่ที่ฐานที่ ๕ ปากช่องคอ เหนือลูกกระเดือก ท่านให้ดึงต่อมาอีก จนกระทั่งไปถึงฐานที่ ๗ตำแหน่งที่ตั้งเดียวเท่านั้นในโลกนี้ ที่จะเข้าถึงศูนย์กลางเข้าถึงพระธรรมกายได้

Then it is moved onward to the second base. For some practitioners, upon practicing, a bright sphere arises at the forehead; he then had them draw it further inward, to the center of the head. Upon reaching the center of the head, some practitioners, upon practicing, obtain a bright sphere at the center of the skull; he then had them draw it further down again, to the fourth base. For some practitioners who arrive at the fourth base, he had them draw it onward still, bringing it to the fifth base — the opening of the throat, above the Adam’s apple. He had them draw it onward yet again, until it reached the seventh base — the one and only location in this world at which one can attain the center, and thereby attain the Dhammakāya.

到达第二处内眼角后，由于有的人在实践中会将光球定在额头前，所以祖师教导将光球引至第三处的头部中心，但有的人在实践中会将光球就定在头部中心，但祖师让我们将光球引至第四处口腔上颚区，然后再引至第五处喉口处，即喉结上方，再引至第六处，最后到达第七处，这是唯一能够证入法身的地方。

      เพราะฉะนั้น ท่านทั้งหลายขอได้โปรดทำความเข้าใจว่าวิธีที่ท่านปฏิบัตินี้ถูกต้องแล้ว พระพุทธศาสนาเริ่มต้นจากพระธรรมกายนี้เป็นต้นไป

Therefore, may all of you please come to understand that the method you are practicing is indeed correct. Buddhism has its very beginning from this Dhammakāya onward.

因此，希望大家按照正确的方法修习禅定。

<< ธรรมที่พระพุทธองค์ทรงบรรลุ >>

“The Dhamma That the Buddha Attained”

<<佛陀所证之法>>

      เมื่อเจ้าชายสิทธัตถโพธิสัตว์ทรงสละราชสมบัติแสวงหาหนทางพระนิพพาน พระองค์ทรงพบกับอาจารย์อาฬารดาบสกับอุทกดาบส ปฏิบัติไปแล้ว ได้ดวงข้างนอกก็มี ได้ดวงภายในก็มี ได้กายภายในก็มี แต่กายภายในไปสิ้นสุดที่กายอรูปพรหม คือ เริ่มจากกายมนุษย์ กายทิพย์กายพรหม กายอรูปพรหม ไปสุดอยู่ที่กายอรูปพรหมเรียกว่าได้สมาบัติ ๘

When Prince Siddhattha the Bodhisatta renounced his royal position to seek the path to Nibbāna, he encountered the teachers Āḷāra Kālāma and Uddaka Rāmaputta. Having practiced under them, he attained, at various points, a sphere outside the body, a sphere within the body, and also an inner body. However, [the progression through] the inner bodies came to an end at the arūpa-brahma body — that is, beginning from the human body, then the celestial body (dibba-kāya), the brahma body, and the arūpa-brahma body, the progression ended at the arūpa-brahma body. This attainment is known as the eight samāpatti (meditative attainments).

当悉达多太子决定放弃王位寻找涅槃之道，先后跟随阿罗逻迦罗摩与优陀罗罗摩子修行，既证入过外在光球或内在光球，也证入过内在身，达到过的最高境界是无色界梵天人身，即从人身到天人身，再到色界梵天人身，最后到无色界梵天人身，成就的八层境界称为八宝。

      อาฬารดาบสกับอุทกดาบส ครูของท่านสอนให้มาหยุดอยู่ที่ตรงนี้ คือได้ถึงกายอรูปพรหม แต่ว่าอ่อนแก่กว่ากัน พระองค์เห็นว่ายังไม่ใช่ทางพ้นทุกข์ จึงได้สละจากอาจารย์ทั้งสองมาศึกษาค้นคว้าต่อด้วยตัวเอง ด้วยการทรมานตน ทรมานก็ลำบากไปเปล่าๆ ไม่ได้ผล ด้วยวิธีที่เอาใจพัวพันอยู่กับทางโลกก็ไม่ได้ผล เพราะพระองค์ก็ผ่านมาหมดแล้ว ในที่สุดก็วางใจเป็นกลางๆ เอาใจเป็นกลางๆหยุดอยู่ภายใน ผ่านวิธีการต่างๆ เข้าไปเรื่อยๆ พอทะลุกายอรูปพรหมก็ถึงกายธรรม

Āḷāra Kālāma and Uddaka Rāmaputta, his teachers, taught him to come to rest at this point — that is, to attain the arūpa-brahma body, though differing between them in degree of refinement. The Bodhisatta perceived that this was not yet the path to liberation from suffering, and so he departed from both teachers to continue his own investigation independently, through the practice of self-mortification. Yet self-mortification proved to be nothing but needless hardship, yielding no result. Nor did the way of engaging the mind with worldly concerns yield any result, for he had already passed through and exhausted that path as well. In the end, he settled the mind into a state of equanimity — holding the mind in balance, still and at rest within — and, progressing continuously through the various stages, once he passed beyond the arūpa-brahma body, he arrived at the Dhamma-kāya.

这两位老师已经倾囊相授，却只能达到无色界梵天人身的境界，但太子知道这非离苦之道，于是辞别两位老师独自去探索。后来太子既尝试过自我折磨的苦行，也尝试过享受世俗欲乐，可惜皆徒劳无功。最终，太子尝试修习中道，让心安住于内在，并不断深入，最后超越无色界梵天人身证入法身。

<< พุทธศาสนิกชนที่แท้จริง เริ่มต้นที่พระธรรมกาย >>

“A True Buddhist Begins at the Dhammakāya”

<<真正的佛教徒从法身开始>>

      กายธรรมในเบื้องต้นนั้น เรียกว่า โคตรภู เมื่อเข้าถึงกายธรรมเบื้องต้น จึงเปลี่ยนแปลงจากปุถุชนเป็นโคตรภูบุคคล โคตรภูบุคคลเป็นบุคคลที่อยู่กึ่งกลางระหว่างปุถุชนกับพระอริยเจ้า

The initial Dhamma-kāya is called the Gotrabhū. Upon attaining this initial Dhamma-kāya, one is transformed from an ordinary worldling (puthujjana) into a Gotrabhū individual. The Gotrabhū individual is one who stands at the midpoint between the ordinary worldling and the noble one (ariya).

初级法身称为种姓法身，证入初级法身后，将从凡夫俗子变成种姓者。种姓者是介于凡夫俗子与圣者之间的人。

      อย่างพวกเราทั้งหลายที่ปฏิบัติ บางท่านเข้าถึงโคตรภูก็หมายถึงว่า ขาข้างหนึ่งก้าวไปสู่ภูมิของพระอริยะ อีกข้างหนึ่งอยู่ในภูมิของปุถุชน เป็นจุดกึ่งกลางระหว่างภูมิทั้งสองถ้าประมาท โคตรภูนั้นก็ดับได้ เสื่อมมาอยู่ในภูมิของปุถุชนถ้าไม่ประมาทก็ก้าวต่อไปได้ถึงภูมิของพระอริยเจ้า แล้วในที่สุดท่านก็ดำเนินจิตไปเรื่อย จนกระทั่งเข้าถึงกายธรรมอรหัต เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า กายที่สุดที่อยู่ภายในของพระองค์ท่าน

For those among us who practice, when some attain the Gotrabhū, this means that one leg has stepped forward into the plane of the noble ones (ariya), while the other remains in the plane of the ordinary worldling — standing at the midpoint between the two planes. If one becomes heedless, that Gotrabhū attainment can be lost, and one falls back into the plane of the ordinary worldling. If one remains heedful, one can advance further into the plane of the noble ones. In the end, the Bodhisatta continued to direct his mind onward, until he attained the Dhamma-kāya of Arahantship, becoming the Arahant Sammāsambuddha — the ultimate inner body dwelling within him.

在修行中，证入种姓法身的人意味一只脚已踏入圣者境界，另一只脚还在凡夫俗子境界，位于两个境界的中间。如果修行放逸，将从圣者境界退转至凡夫俗子境界。如果修行精进，将进入圣者境界，然后心不断深入，最终证入阿罗汉法身，成就正自觉阿罗汉。

      เพราะฉะนั้น พระธรรมกาย จึงเป็นจุดเริ่มต้นของพระพุทธศาสนา พุทธศาสนิกชนทั้งหลาย จะต้องเข้าถึงพระธรรมกายนี้แหละเป็นเบื้องต้น จึงจะได้ชื่อว่า เป็นพุทธศาสนิกชน ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์

Therefore, the Dhammakāya is the very starting point of Buddhism. All Buddhists must first attain this Dhammakāya as their foundation; only then can one truly be called a Buddhist in the fullest sense — one hundred percent.

因此，法身是佛教的起点，所有佛教徒都应该要证入法身，这样才是一名圆满的佛教徒。

      คำว่า อุบาสก อุบาสิกา แปลว่า ผู้เข้าไปนั่งใกล้พระรัตนตรัย หมายถึง ผู้ที่ได้เข้าถึงพระรัตนตรัย

The terms upāsaka and upāsikā mean “one who sits close to the Triple Gem” — that is, one who has attained the Triple Gem.

优婆塞与优婆夷意为亲近三宝者，也就是有缘证得三宝的人。

      เมื่อตอนที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเทศน์โปรดพระเจ้าพิมพิสารกับบริวาร ๑๒ ส่วน ๑๑ ส่วน ได้ถึงภูมิของพระอริยเจ้า และอีก ๑ ส่วน เข้าถึงไตรสรณคมน์ ๑ ส่วนที่เข้าถึงไตรสรณคมน์นั้น หมายถึง ผู้ที่เข้าถึงพระธรรมกายเบื้องต้นคือ ธรรมกายโคตรภูนั่นเอง

When the Lord Buddha delivered his sermon to King Bimbisāra and his retinue, eleven parts out of twelve attained the plane of the noble ones (ariya), while the remaining one part attained the Threefold Refuge (tisaraṇagamana). That one part which attained the Threefold Refuge refers to those who had attained the initial Dhammakāya — that is, the Gotrabhū Dhammakāya itself.

佛陀曾为频婆娑罗王及十二组随从说法，有十一组随从证得圣者境界，剩下一组随从证得三皈依，证得三皈依（ti sarana gacchami）指的是证入初级法身，即种姓法身。

ไตร แปลว่า สาม

สรณะ แปลว่าที่พึ่ง ที่ระลึก

คมน์ (คมน) แปลว่า เข้าถึง แล่นไปถึง

Tri means “three.”
Saraṇa means “refuge,” “that which one takes as one’s support or recollection.”
Gamana (khom) means “to attain,” “to arrive at” or “to reach.”

Ti：三

Sarana：依靠、庇护所

Gacchami：到达、前往

      ได้เข้าถึงพระรัตนตรัย รัตนะทั้งสามภายใน มีธรรมกายปรากฏอยู่ คือ ธรรมกายโคตรภูนั่นเอง หน้าตักหย่อนกว่า๕ วา นิดหน่อย คือ ไม่ถึง ๕ วา แล้วก็หย่อนลงมาเรื่อยๆตั้งแต่เล็กนิดเดียว กระทั่งเกือบ ๕ วา เรียกว่า โคตรภูถึงตรงนี้ได้ก็เป็นโคตรภูบุคคล ถ้ามั่นคง ถ้ายังไม่มั่นคงก็ได้แค่ได้ ยังไม่เป็น ดังนั้นบริวาร ๑ ส่วนของพระเจ้าพิมพิสารที่ถึงไตรสรณคมน์นั้น หมายถึงว่า เข้าถึง ได้ไปพบไปเห็นว่าพระธรรมกายมีจริงอยู่ภายในตัว พระรัตนตรัยอยู่ภายในเมื่อเข้าถึงได้ก็มีความสุข มีความเบิกบาน สดชื่นอยู่ภายใน

Having attained the Triple Gem, the three Jewels within, the Dhammakāya appears — that is, the Gotrabhū Dhammakāya itself, with a lap-width slightly less than five wā — that is, not quite reaching five wā — and ranging downward continuously from a very small size up to nearly five wā. This is called Gotrabhū. One who attains to this point becomes a Gotrabhū individual — provided it is stable. If it is not yet stable, one has merely “attained” it momentarily, but has not yet “become”

[a Gotrabhū individual]

in a settled sense.

Thus, the one part of King Bimbisāra’s retinue that attained the Threefold Refuge means that they attained — that is, they came to encounter and to see — that the Dhammakāya truly exists within oneself, and that the Triple Gem resides within. Upon attaining this, there arises happiness, joyfulness, and inner freshness of spirit.

证入内在佛法僧三宝，即种姓法身生起，呈入定之姿，双膝宽近十米。如果稳定，证入种姓法身即成为种姓者，如果不稳定就还会退转。频婆娑罗王的一组随从证得三皈依，意味着如实得见法身真实存在于体内。当证入内在三宝后，将感觉到无比快乐、喜悦、开朗。

      ฉะนั้น ท่านทั้งหลายจะต้องพยายามให้เข้าถึงพระธรรมกายนี้ให้ได้ จึงจะได้ชื่อว่า เป็นชาวพุทธที่สมบูรณ์

Therefore, all of you must strive to attain this Dhammakāya; only then can one truly be called a complete and perfect Buddhist.

因此，我们应当精进修行证入法身，这样算是一个圆满的佛教徒。

๒๙ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๒๘

29 December B.E. 2528 (1985 C.E.)

1985 年 12 月 29 日

๑๔

พระรัตนตรัย ๓ ระดับ

The Three Levels of the Triple Gem

三宝的等级

   พระรัตนตรัย คือ พระพุุทธ พระธรรม พระสงฆ์มีอยู่ ๓ ระดับ คือ ระดับเบื้องต้น ระดับท่ามกลาง และระดับเบื้องปลาย

The Triple Gem — the Buddha, the Dhamma, and the Sangha — exists on three levels: the elementary level, the intermediate level, and the ultimate level.

三宝指佛、法、僧，可分为三个等级，即初级、中级和高级。

      พระพุทธเจ้าในเบื้องต้น หมายถึง พระพุทธเจ้า คือพุทธปฏิมากร พระพุทธรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะหมู่บูชา ในโบสถ์ในวิหาร ในศาลาการเปรียญ แม้กระทั่งองค์พระที่ห้อยคออยู่จะองค์ใหญ่ องค์เล็ก จะทำด้วยวัสดุอะไรก็ตาม จะเป็นอิฐหิน ปูน ทราย โลหะ หรือรัตนชาติ นี่คือพระพุทธเจ้าในเบื้องต้น

At the elementary level, “the Buddha” refers to Buddha images or effigies — statues placed on shrine tables, in ordination halls, in vihāras, or in sermon halls, as well as Buddha pendants worn around the neck, regardless of size or material, be it brick, stone, plaster, sand, metal, or precious stone. This is the Buddha at the elementary level.

初级的佛指的是佛像，也就是安奉在佛桌、大雄宝殿、禅堂、法堂或戴在脖子上的佛像。无乱是大或小，用什么材料制成，是砖、石、泥、沙或金属、珠宝，这些都属于初级的佛。

      พระพุทธเจ้าในท่ามกลาง หมายถึง เจ้าชายสิทธัตถะพระราชโอรสของพระเจ้าสุทโธทนะและพระนางสิริมหา-มายา ที่ทรงสละราชสมบัติออกผนวช เพื่อแสวงหาหนทางพ้นทุกข์ และได้ตรัสรู้พบหนทางพระนิพพานที่ใต้ควงไม้พระศรีมหาโพธิ์

At the intermediate level, “the Buddha” refers to Prince Siddhattha, son of King Suddhodana and Queen Sirimahāmāyā, who renounced his royal throne to enter monkhood in search of the path to liberation from suffering, and who attained Enlightenment — discovering the path to Nibbāna — beneath the Bodhi tree.

中级的佛指的是悉达多太子，也就是净饭王和摩耶夫人之子。太子放弃王位出家修行，寻找离苦之道，最终在菩提树下觉悟成佛。

      พระพุทธเจ้าในเบื้องปลาย หมายถึง พุทธรัตนะภายในตัวของเรา คือ พระพุทธเจ้าที่ใสเป็นแก้ว ที่มีอยู่ภายในตัวของมนุษย์ทุกคนในโลก มีอยู่ในตัวของพระสิทธัตถะมีอยู่ในตัวของพระอรหันต์ทั้งหลาย มีลักษณะคล้ายๆ กับพุทธปฏิมากร ประกอบไปด้วยลักษณะมหาบุรุษครบถ้วนทุกประการ เกตุดอกบัวตูม ใสเกินใส งามไม่มีที่ติ นั่งทำสมาธิภาวนาอยู่ในกลางกายของเราทุกๆ คน

At the ultimate level, “the Buddha” refers to the Buddha-Jewel within ourselves — a crystalline, luminous Buddha that resides within every human being in the world, within Prince Siddhattha himself, and within all the Arahants. This inner Buddha resembles a Buddha image, possessing all the perfect marks of a Great Being, with a lotus-bud crown, radiantly clear beyond clarity, flawlessly beautiful, seated in meditation at the center of the body of every one of us.

高级的佛指的是内在佛宝，也就是每个人体内清澈透明的佛。它既存在于悉达多太子的体内，也存在于诸阿罗汉的体内。它的特征圆满三十二大人相，肉髻顶上呈莲花苞状的佛像，无比清净，无上庄严，以禅坐之姿安住在每个人的体内。

      พระธรรมในเบื้องต้น หมายถึง คำสอนที่จารึกไว้ในพระไตรปิฎก จะเป็นภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต ภาษาไทยหรือภาษาอะไรก็ตาม

At the elementary level, “the Dhamma” refers to the teachings recorded in the Tipiṭaka, whether written in Pāli, Sanskrit, Thai, or any other language.

初级的佛法指的是《三藏经》中记载的教义，既有巴利语、梵语、泰语，也有其他语言版本。

      พระธรรมในท่ามกลาง หมายถึง คำสอนที่ออกจากพระโอษฐ์ของพระสมณโคดมพุทธเจ้า ที่ทรงสั่งสอนพระสาวกของพระองค์ให้ได้บรรลุมรรคผลนิพพาน

At the intermediate level, “the Dhamma” refers to the teachings that came directly from the mouth of the Buddha Gotama, with which He instructed His disciples so that they might attain the Path, Fruition, and Nibbāna.

中级的佛法指的是佛陀宣说的教法，指导弟子证得道果涅槃。

      พระธรรมในเบื้องปลาย หมายถึง ธรรมรัตนะ คือพระธรรมที่เป็นแก้ว มีลักษณะเป็นดวงใสกลมรอบตัวเหมือนดวงแก้ว อยู่ในกลางของพุทธรัตนะ ใส บริสุทธิ์ งามไม่มีที่ติ ใสเกินใส ใสเหมือนกับพุทธรัตนะ

At the ultimate level, “the Dhamma” refers to the Dhamma-Jewel — a crystalline sphere of Dhamma, perfectly round and radiant like a gem, situated at the center of the Buddha-Jewel. It is clear, pure, flawlessly beautiful, and radiantly clear beyond clarity, resembling the clarity of the Buddha-Jewel itself.

高级的佛法指的是法宝，也就是清净之法，看起来像一个透明的圆形水晶，安住在佛宝中，透明、清净、无暇，如佛宝一样清澈透明。

      พระสงฆ์ในเบื้องต้น หมายถึง สมมติสงฆ์ ตั้งแต่หลวงพ่อ หลวงพี่ทั้งหลาย เป็นต้น จัดเป็นสมมติสงฆ์ทั้งหมด

At the elementary level, “the Sangha” refers to the conventional (or “designated”) Sangha — encompassing all ordained monks, from senior monks (Luang Phor) to fellow monks (Luang Phi), all of whom are classified as the conventional Sangha.

初级的僧伽指的是僧团，包括诸位师父、法师等都是僧团的一份子。

      พระสงฆ์ในท่ามกลาง หมายถึง พระอริยสาวกที่ได้ฟังธรรมจากสมณโคดมสัมมาสัมพุทธเจ้า แล้วได้ตรัสรู้ตามบรรลุมรรคผลนิพพานเป็นพระโสดาบัน พระสกทาคามีพระอนาคามี เป็นพระอรหันต์

At the intermediate level, “the Sangha” refers to the Noble Disciples (Ariya-sāvaka) who, having heard the Dhamma from the Buddha Gotama, awakened accordingly and attained the Path and Fruition of Nibbāna — becoming Stream-Enterers (Sotāpanna), Once-Returners (Sakadāgāmī), Non-Returners (Anāgāmī), and Arahants.

中级的僧伽指的是听闻佛陀讲法趣向道果涅槃，成就须陀洹、斯陀含、阿那含、阿罗汉的圣弟子。

      พระสงฆ์ในเบื้องปลาย หมายถึง สังฆรัตนะ คือ พระธรรมกายที่อยู่ในกลางธรรมรัตนะ ทำหน้าที่รักษาธรรมรัตนะ

At the ultimate level, “the Sangha” refers to the Sangha-Jewel — the Dhammakāya situated at the center of the Dhamma-Jewel, whose function is to safeguard the Dhamma-Jewel.

高级的僧伽指的是僧宝，即法宝中的法身，负责护持佛法。

      สิ่งที่ท่านต้องการให้รู้จัก ไม่ใช่เพียงแค่พระรัตนตรัยในเบื้องต้น ในท่ามกลางเท่านั้น แต่ต้องการให้เข้าถึงพระรัตนตรัยภายใน ได้แก่ พุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะที่อยู่ภายในนี้ เข้าถึงแล้วจะเป็นที่พึ่งที่ระลึกให้กับเราได้

What is intended for us to know is not merely the Triple Gem at the elementary and intermediate levels, but rather to attain the Triple Gem within — namely, the Buddha-Jewel, the Dhamma-Jewel, and the Sangha-Jewel that reside within us. Once attained, these can truly serve as our refuge and support.

佛陀不但想让世人了解初级与中级的三宝，更想让世人证得内在三宝，即佛宝、法宝和僧宝。证入后它将成为我们的皈依与依靠。

      ถ้าทุกคนเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว สันติสุขที่แท้จริงของโลกก็จะบังเกิดขึ้นอย่างแน่นอน การที่ทุกคนในโลกปรารถนาอยากจะให้โลกเกิดสันติสุขที่แท้จริงนั้น ความปรารถนานี้สามารถเป็นความจริงได้ ไม่ใช่เป็นความเพ้อฝันเลื่อนลอย เพราะว่าพระรัตนตรัยมีอยู่ในตัวของมนุษย์ทุกคน

If everyone were to attain the Triple Gem within themselves, genuine peace would surely arise in the world. The aspiration shared by all people in the world for genuine world peace can indeed become reality — it is not merely an idle fantasy — because the Triple Gem exists within every human being.

如果人人都能证得内在三宝，真正的世界和平一定会实现。人人都渴望世界能实现真正的和平，这是可以实现的梦想，并非虚无缥缈，因为三宝就在每个人的体内。

       ถ้าหากใครได้เข้าถึงพระรัตนตรัยภายในแล้ว เขาจะมีชีวิตใหม่ที่สดใส บริสุทธิ์ผุดผ่อง เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานแล้วเขาจะมีความคิด คำพูด และการกระทำที่แตกต่างไปจากเดิม จะมีความปรารถนาดีต่อเพื่อนมนุษย์อย่างแท้จริง

Whoever attains the Triple Gem within will experience a new life — bright, pure, and radiant. They become one who knows, who is awakened, and who is joyful. Their thoughts, words, and actions will differ from before, and they will hold genuine goodwill toward their fellow human beings.

有缘证得内在三宝者，将拥有光明的新生活，心清净舒畅，成为智者、觉醒者、喜悦者，拥有不同于原先的思想、言语和行为，对人类同胞心怀美好的善意。

๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๒

February 7, 1999

1999 年 2 月 7 日

๑๕

ผู้ทรงธรรม

One Who Upholds the Dhamma

证法者

      พระรัตนตรัยนี้เป็นของจริงที่อยู่ในตัวของมนุษย์ทุกคน ของจริงนั้นต้องคู่กับคนจริง ถ้าทำจริงก็จะเข้าถึงได้แน่นอน ถ้าหากปฏิบัติตามพุทธวิธีที่ได้แนะนำเอาไว้ จะได้รู้แจ้งเห็นจริง หมดความสงสัยในพระรัตนตรัย

The Triple Gem is a genuine reality present within every human being. This reality can only be attained by one who is genuine in practice. If one truly practices, one will certainly attain it. By following the Buddhist method that has been taught, one will come to know and see the truth clearly, and all doubt regarding the Triple Gem will be dispelled.

三宝是真实存在于每个人体内的东西。真实的东西需要匹配认真的人，如果认真修行一定可以证入。如果遵循佛教的修行方法，必定会如实知见真理，不再对三宝心怀疑虑。

      บัณฑิตควรจะพิสูจน์โดยลงมือปฏิบัติด้วยตัวเอง ให้รู้แจ้งเห็นจริงไปตามความเป็นจริง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเมื่อทรงได้บรรลุพระสัมมาสัมโพธิญาณและได้ทรงนั่งประทับเสวยวิมุตติสุขตลอด ๗ วันแล้ว ทรงเปล่งอุทานว่า

The wise should verify this through their own practice, so as to know and see it clearly in accordance with reality. When the Lord Buddha had attained Perfect Self-Enlightenment (Sammāsambodhiñāṇa) and had sat experiencing the bliss of liberation (vimutti-sukha) for seven days, He uttered this udāna (inspired utterance):

智者应当亲自去验证，如实知见真理。佛陀证悟三藐三菩提智后，曾在菩提树下享受七日解脱乐，并赞叹道：

      ยทา หเว ปาตุภวนฺติ ธมฺมา

      อาตาปิโน ฌายโต พฺราหฺมณสฺส

      อถสฺส กงฺขา วปยนฺติ สพฺพา

      ยโต ปชานาติ สเหตุธมฺมํ

      “เมื่อใด ธรรมทั้งหลายปรากฏแก่พราหมณ์ ผู้มีความเพียรเพ่งอยู่ เมื่อนั้นความสงสัยทั้งปวงของพราหมณ์ย่อมสิ้นไป เพราะมารู้ชัดในธรรมพร้อมทั้งเหตุ”

“Yadā have pātubhavanti dhammā
Ātāpino jhāyato brāhmaṇassa,
Athassa kaṅkhā vapayanti sabbā,
Yato pajānāti sahetudhammaṃ.”

“When phenomena become manifest to the ardently meditating brahmin, all his doubts vanish, for he has come to know the phenomena together with their causes.”

“当精进修行的婆罗门证悟诸法后，该婆罗门心中的疑虑将烟消云散，因为他如实了知一切法与因。”

      ธรรมกายเป็นของจริงที่มีอยู่ในพระพุทธศาสนา และมีอยู่ในตัวของพวกเราทุกๆ คน ควรที่เราจะพิสูจน์ให้เข้าถึงของจริงที่อยู่ภายในตัวของเรา

Dhammakāya is a genuine reality that exists within Buddhism, and it exists within every one of us. We should seek to verify and attain this reality that lies within ourselves.

在佛教中，法身真实存在，它就在每个人的体内，我们可以透过证入内在法身去验证。

      ผู้ที่ไม่รู้จักธรรมกายมีอยู่ ๒ ประเภท คือ

There are two types of people who do not know Dhammakāya:

不知道法身的人有两种：

• ผู้ที่ไม่ได้ปฏิบัติ คือ ผู้ไม่ได้ศึกษาและลงมือปฏิบัติธรรมกันอย่างจริงจัง จึงไม่ทราบว่า ธรรมกายนั้นมีอยู่จริงเมื่อไม่รู้จัก ไม่เคยเห็น จึงกล่าวแบบผู้ไม่รู้ไม่เห็น

1. Those who do not practice: These are people who have not seriously studied and practiced the Dhamma, and therefore do not know that Dhammakāya truly exists. Not knowing it, and never having seen it, they speak as one who neither knows nor sees.

1.不修行的人，即那些不学习和认真修行的人，也就不知道法身的存在。当不知道或没见过，便认为法身不存在。

      ๒. ผู้ที่ลงมือปฏิบัติแล้ว แต่ทำไม่ได้ เพราะปฏิบัติไม่ถูกวิธี หรือบางพวกรู้วิธีการหมดแล้ว แต่ขาดความเพียรทำไม่ต่อเนื่อง จึงไม่รู้จัก และไม่เข้าใจเรื่องธรรมกาย ซึ่งเป็นหลักที่แท้จริงของพระพุทธศาสนา

2. Those who have practiced but have not succeeded: This is because they practice incorrectly, or, in some cases, though they know the method entirely, they lack sufficient diligence and fail to practice continuously. As a result, they do not know or understand Dhammakāya, which is the true essence of Buddhism.

2.实践修行却因方法不正确而做不到的人，或者知道方法却没有持之以恒修习的人，也就不知道或不理解法身其实就是佛教的真正根基。

      พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย เราไม่เรียกผู้เรียนมามาก หรือผู้พูดมากว่า เป็นผู้ทรงธรรม ส่วนผู้ใดเรียนคาถาแม้เพียงบทเดียว แล้วแทงตลอดในธรรมทั้งหลาย ผู้นั้นชื่อว่า เป็นผู้ทรงธรรม”

The Lord Buddha declared: “Bhikkhus, I do not call one who has learned much, or one who speaks much, a Dhamma-holder. Rather, whoever has learned even a single verse, and thereby penetrated the phenomena, that person is called a Dhamma-holder.”

佛陀说：“诸比丘，如来不会称学过很多或能说会道的人为证法者，而称哪怕只学过一句偈陀，然后持之以恒修习诸法的人为证法者。”

      ดังนั้น เราจะเห็นว่า ลำพังความรู้ในทางปริยัติเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ เราต้องนำความรู้เหล่านั้นมาปฏิบัติให้บรรลุผลด้วย เพราะศาสนาพุทธเป็นศาสนาแห่งการปฏิบัติ

Therefore, we can see that theoretical knowledge (pariyatti) alone is not sufficient. We must put that knowledge into practice in order to attain its fruits, for Buddhism is a religion of practice.

因此，我们只注重理论知识还不够，还要将知识付诸实践，因为佛教是注重修行的宗教。

      ถ้าเราเข้าถึงธรรมกายได้เมื่อไร ความสงสัยทั้งปวงก็จะสิ้นไป จากผู้ไม่รู้ก็จะกลายเป็นผู้รู้ ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่สามารถรู้แจ้งได้ด้วยธรรมกาย ถ้าทุกคนลงมือปฏิบัติอย่างจริงจัง ทำอย่างถูกวิธี และมีความสม่ำเสมอ ก็จะสามารถเข้าถึงได้ทุกคน และเมื่อนั้นเราก็จะได้ชื่อว่าเป็น“ผู้ทรงธรรมอย่างแท้จริง”

Once we attain Dhammakāya, all doubt will come to an end, and from being one who does not know, we become one who knows. Whether child or adult, one can attain clear knowing through Dhammakāya. If everyone practices seriously, in the correct way, and with consistency, everyone can attain it. And then we shall truly be called “a genuine Dhamma-holder.”

当我们证入法身，所有疑惑将烟消云散，由无知者变成智者。无论是小孩或大人，都可以透过法身如实知见一切。如果我们能以正确的方法并持之以恒地认真修行，人人都可以证入法身，那时我们将成为真正的证法者。

๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๒

February 7, B.E. 2542 (1999 C.E.)

1999 年 2 月 7 日

๑๖

ที่ใดมีมนุษย์ที่นั่นมีพระธรรมกาย

Wherever there are human beings, there is Dhammakāya.

有人的地方就有法身

      ถ้าไม่มี พระเดชพระคุณหลวงปู่ พระมงคลเทพมุนี(สด จนฺทสโร) พระผู้ปราบมาร มาบังเกิดขึ้นในโลก โลกก็จะยังคงมืดมนอนธการกันต่อไป และคำว่า “ธรรมกาย” ก็จะไม่มีใครรู้จักอย่างแท้จริง เพราะหลังจากที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าดับขันธปรินิพพานได้ ๕๐๐ ปี คำว่า “ธรรมกาย”ก็เหลือเพียงตัวอักษรที่จารึกไว้ในคัมภีร์พระไตรปิฎกของแต่ละนิกาย แต่ไม่มีใครเข้าใจเรื่องราวของธรรมกายได้อย่างแท้จริง

Had the great and venerable Luang Pu, Phramongkolthepmuni (Sodh Chandasaro), the Conqueror of Māra, not arisen in this world, the world would have remained in darkness and ignorance still. And the word “Dhammakāya” would truly be known by no one. For after the Lord Buddha’s Parinibbāna, some 500 years passed, and the word “Dhammakāya” survived only as characters inscribed in the Tipiṭaka scriptures of the various sects — yet no one truly understood the matter of Dhammakāya.

如果降魔尊者——北榄寺帕蒙昆贴牟尼祖师没有应现世间，世界可能还是一片黑暗，没人真正的了解“法身”。因为佛陀入涅槃500年后，这个词就只是各宗派经典中的一个文字而已，没人真正了解法身的由来。

      จวบจนกระทั่งวันเพ็ญขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๐ ปีพุทธศักราช ๒๔๖๐ พระเดชพระคุณหลวงปู่ของเรา ท่านได้อุทิศชีวิต ค้นพบวิชชาธรรมกายของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ากลับคืนมาสู่โลกได้อีกครั้งหนึ่ง ให้มาเป็นแสงสว่างส่องทางชีวิตของมวลมนุษยชาติ ทุกชาติ ทุกภาษา เพื่อให้มนุษย์ทั้งหลายได้รู้ว่า ในตัวของเขานั้นมีพระรัตนตรัยที่มีคุณไม่มีประมาณ มีอานุภาพไม่มีประมาณ เป็นที่พึ่งที่ระลึกได้อย่างแท้จริง สามารถขจัดทุกข์ โศก โรค ภัย วิบัติ บาปศักดิ์สิทธิ์อาสวกิเลสได้ ให้ชาวโลกรู้ว่า ของดีที่ประเสริฐสุดนั้นมีอยู่ในตัวของมนุษย์ทั้งหลาย

It was not until the full-moon day of the waxing moon, the 15th day of the 10th lunar month, in the year B.E. 2460, that our great and venerable Luang Pu, having dedicated his life, rediscovered the Vijjā Dhammakāya of the Lord Buddha and restored it once again to the world, to serve as a light illuminating the path of life for all humanity, of every nation and every language, so that all human beings might know that within themselves lies the Triple Gem, of boundless virtue and boundless power, a genuine and true refuge, capable of dispelling suffering, sorrow, disease, danger, calamity, and the sacred defilements and taints (āsava-kilesa) — that all the world might know that the most excellent treasure lies within every human being.

1917年10月的月圆日，祖师舍命精进修行，使佛陀的法身法门重现人间，成为世界各族人民的生命之光，让世人明白人人体内皆具足无量恩德与威德力的三宝，是世人真正的依靠与皈依，可以断除苦、悲、病、灾、恶与烦恼。让世人明白最殊胜的东西就在自己体内。

      เมื่อรู้แล้วก็จะได้ตั้งใจประพฤติปฏิบัติธรรมกัน เพราะทุกชีวิตไม่ว่าจะเป็นชาติใด ภาษาใด ถึงแม้จะมีความแตกต่างหลากหลายของความเช่อื ขนบธรรมเนียม ประเพณี หรือวัฒนธรรมก็ตาม ขึ้นชื่อว่าเป็นมนุษย์แล้วล้วนมีพระธรรมกายอยู่ในตัวทั้งสิ้น ที่ไหนมีมนุษย์ที่นั่นมีพระธรรมกาย ซึ่งท่านสถิตอยู่ในที่ที่ดีที่สุด คือ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ถึงแม้ข้างนอกดูแตกต่างกัน แต่ข้างในเหมือนกันด้วยพระธรรมกาย มีลักษณะที่เหมือนเป็นพิมพ์เดียวกัน ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสวยงาม ความบริสุทธิ์ ความสุขล้วนๆมีความรอบรู้ และอานุภาพที่ไม่มีประมาณ

Once we know this, we shall be resolved to practice the Dhamma diligently. For every life, of whatever nation or language, and despite the diverse differences in beliefs, customs, traditions, or cultures, all who bear the name of “human being” possess Dhammakāya within them. Wherever there are human beings, there is Dhammakāya, and He resides in the finest place, the seventh base at the center of the body. Although outwardly all appear different, within, all are alike through Dhammakāya, possessing a form as though cast from the same mold — replete with beauty, purity, and pure happiness, endowed with omniscience and boundless power.

当大家明白后，会下定决心一起修行，因为虽然拥有不同的国籍、语言、信仰、习俗、传统或文化，但所有人体内皆有法身，有人的地方就有法身。法身就安住在体内第七中心处，这一无上殊胜的位置。即便外表各有不同，但内在的法身却如出一辙，外形一致，无比庄严清净，具足无量智慧与威德力。

      พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านได้ค้นพบสิ่งนี้ แล้วท่านก็ได้นำมาเปิดเผย มาแสดง มาชี้แจงแนะนำให้พวกเราและชาวโลกได้เข้าถึงพระธรรมกาย ใครก็ตามเกิดมาแล้วได้เข้าถึงพระธรรมกาย ได้ชื่อว่าเกิดมาคุ้มค่า เกิดมาชาตินี้มีกำไรยิ่งถ้าได้ศึกษาวิชชาธรรมกายก็ยิ่งวิเศษมาก เพราะจะได้ไปทำงานที่แท้จริงเช่นเดียวกับพระเดชพระคุณหลวงปู่ของเรา

Our Great Master Luang Pu discovered this truth, and he brought it forth, revealing, teaching, and instructing us and all the world to attain Dhammakāya. Whoever, having been born, attains Dhammakāya, may be said to have been born worthily — to have gained true profit from this life. And should one go further to study Vijjā Dhammakāya, it is all the more excellent, for one will be able to take up the true work, just as our Great Master Luang Pu did.

祖师发现后慈悲分享给芸芸众生，让大家都有机会证入法身。有缘证入法身者，实为实现了人生的价值。今世生而为人已十分难得，倘若有缘修习法身法门，人生就更有价值了。

๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๗

January 1, B.E. 2547 (2004 C.E.)

2004 年 1 月 1 日

๑๗

ทำความเข้าใจวิธีสอนสมาธิแบบวัดพระธรรมกาย

Understanding the Meditation Teaching Method of Wat Phra Dhammakaya.

了解法身寺的禅修方法

      เมื่อ ๘๐ กว่าปีที่ผ่านมา หลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ท่านได้อุทิศชีวิตปฏิบัติธรรมจนค้นพบวิชชาธรรมกาย ณ วัดโบสถ์บน* บางคูเวียงจ.นนทบุรี แล้วท่านก็ได้ศึกษาค้นคว้าวิชชาธรรมกายจนพบว่า ในกลางกายของมนุษย์ทุกคนมีพระรัตนตรัยอยู่ภายใน นั่นคือ พุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ และสังฆรัตนะ

More than 80 years ago, Luang Pu Wat Paknam Bhasicharoen, Phramongkolthepmuni (Sodh Candasaro), devoted his life to meditation practice until he discovered Vijja Dhammakaya at Wat Bosth Bon*, Bang Khu Wiang, Nonthaburi Province. Through his subsequent study and investigation of Vijja Dhammakaya, he found that within the center of every human body resides the Triple Gem — namely, the Buddha Jewel (Buddharatana), the Dhamma Jewel (Dhammaratana), and the Sangha Jewel (Sanghratana).

八十多年前，北榄寺帕蒙昆贴牟尼祖师在暖武里府挽粿县芒库威区博奔寺的大雄宝殿内，舍命精进修行使法身法门重现人间。后来祖师在深修中发现，每个人体内皆有三宝，即佛宝、法宝和僧宝。

      พุทธรัตนะ คือ ธรรมกายเป็นกายผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานแล้ว มีอยู่ภายในตัวของมนุษย์ทุกคน มีคำยืนยันเป็นหลักฐานเอาไว้ในพระไตรปิฎก ทั้งฉบับของเถรวาท มหายาน วัชรยานแต่ในพระไตรปิฎกไม่ได้กล่าวไว้ว่า ธรรมกายมีลักษณะเป็นอย่างไร

The Buddharatana refers to the Dhammakaya — the body of the One Who Knows, the One Who Is Awakened, the One Who Has Attained Bliss — which exists within every human being. This is confirmed and documented in the Tipitaka, across the Theravada, Mahayana, and Vajrayana traditions. However, the Tipitaka does not specify what characteristics or form the Dhammakaya possesses.

佛宝是成就智者、觉者、喜悦者之法身，它存在于每个人的体内。在上座部、大众部和金刚乘版本的《三藏经》中都有明确的记载，但在《三藏经》中没有说明法身的具体特征。

      จนกระทั่งหลวงปู่วัดปากน้ำท่านได้เข้าถึง และบอกว่าธรรมกายมีลักษณะคล้ายๆ กับพระพุทธรูป หรือพระพุทธปฏิมากร ที่จำลองออกมา แต่งดงามกว่ามาก เป็นพระแก้วใสบริสุทธิ์ มีเกตุดอกบัวตูม ประกอบด้วยลักษณะมหาบุรุษครบถ้วนทุกประการ นั่นแหละคือ พระธรรมกาย

It was not until Luang Pu Wat Paknam attained this state that he was able to describe the characteristics of the Dhammakaya. He explained that it resembles a Buddha image or Buddha statue as commonly depicted, yet far more beautiful — a body of pure, clear crystal, with a lotus-bud-shaped crown (ketu), and complete with all the characteristics of a Great Being (Mahapurisa Lakkhana). This is what is known as the Dhammakaya.

直至北榄寺祖师证入法身后才解释道：“法身与佛像十分相似，甚至更加庄严，外形如一尊纯净透明的佛像，肉髻顶上呈莲花苞状，具足三十二大人相，这便是法身。”

      เราจะรู้ได้อย่างไรว่า มีพระธรรมกายอยู่ภายใน จะรู้ได้ต่อเมื่อเข้าถึงแล้วก็ไปเห็น เมื่อไปเห็นก็รู้ เมื่อรู้ก็หายสงสัยแล้วเราจะเข้าถึงได้อย่างไร จะเข้าถึงได้ก็ต้องให้โอกาสตัวเองที่จะศึกษาสิ่งเหล่านี้ โดยทำใจให้เป็นกลาง ไม่ใช่เชื่ออย่างงมงาย หรือไม่เชื่อจนดื้อรั้น ให้ทำตัวทำใจเหมือนนักวิทยาศาสตร์ เหมือนผู้รู้ บัณฑิตนักปราชญ์ทั้งหลายคือ ให้โอกาสตัวเรามาปฏิบัติธรรม มาศึกษาอย่างแท้จริง

How can we know that the Dhammakaya exists within us? We can know only once we have attained it and witnessed it directly. Once we have seen it, we know; and once we know, all doubt disappears. How, then, can we attain it? To attain it, we must give ourselves the opportunity to study these matters — approaching them with an open and neutral mind, neither believing blindly nor rejecting stubbornly. We should conduct ourselves as a scientist would, or as a wise and learned person would: giving ourselves the genuine opportunity to practice meditation and to truly investigate for ourselves.

我们如何知道体内有法身？当然只有证入后才会看见，看见后才会知道，知道后才会消除疑惑。我们又如何才能证入呢？想证入就要学习相关的知识，通过让心修习中道，不迷信也不刚愎自用，让自己像一个科学家，一个智者，一个博学的人，给自己一个修行的机会，认真深入地研究。

      โดยวางใจเฉยๆ เหนือความเชื่อและความไม่เชื่อ ดึงใจที่แวบไปแวบมาให้กลับมาหยุดนิ่งอยู่ภายใน ในตำแหน่งที่ถูกต้อง คือ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ อันเป็นจุดเริ่มต้นแห่งอริยมรรค เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางสายกลางที่จะนำไปสู่อายตนนิพพาน ทางที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระอรหันต์ทั้งหลายท่านเสด็จไป

This is done by resting the mind in a state of equanimity, beyond both belief and disbelief — drawing the mind, which flickers restlessly here and there, back to settle and become still within, at the correct point: the seventh base of the center of the body. This is the starting point of the Noble Path (Ariya Magga), the beginning of the Middle Way journey that leads to the sphere of Nibbana — the path traveled by the Lord Buddha (Sammasambuddha) and all the Arahants before us.

让心保持如如不动，不执着于信或不信，让飘忽不定的心回归体内，安住在正确的位置——体内第七中心处。这是圣道的起点，是趣向涅槃的中道的起始点，而中道正是成就佛果与阿罗汉果之道。

      ต้องนำใจที่มีปกติซัดส่ายไปมาให้มาอยู่ ณ ตำแหน่งตรงนี้ตลอดเวลาจนกระทั่งถูกส่วน พอถูกส่วนใจก็จะเคลื่อนเข้าไปสู่ภายใน ภาษาบาลีเขาใช้คำว่า คมน (คะ-มะ-นะ)แปลว่า เคลื่อนเข้าไป แล่นเข้าไป ไตรสรณคมน์ ก็คือเคลื่อนใจแล่นเข้าไปหารัตนะภายใน เพราะฉะนั้นการเข้าถึงพระธรรมกาย พิสูจน์ได้ด้วยการฝึกใจให้หยุดนิ่ง

The mind, which is ordinarily restless and wandering, must be brought to rest at this point continuously until it reaches the right balance (thuk suan). Once it reaches this balance, the mind will move inward. In Pali, this is expressed by the word “gamana” (ga-ma-na), meaning “to move into” or “to proceed toward.” The term “Tisaranagamana” (Threefold Refuge) itself means to move the mind inward toward the Jewels within. Therefore, the attainment of the Dhammakaya can be proven through the practice of training the mind to become still.

我们要让飘忽不定的心安住在体内第七中心处，当正确入定后心将深入内在，巴利文称为kamon(ka-ma-na)，意思是深入、进发。三皈依就是移动心深入内在的三宝。因此，可以透过静心证入法身。

      แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่า เราทำถูกวิธีในเบื้องต้นแล้วเพื่อจะได้ปฏิบัติกันต่อไปให้เข้าถึงรัตนะทั้งสาม ภายในกายของเรา เราจะรู้ได้โดยเมื่อใจหยุดนิ่งดีแล้ว จะมีดวงธรรมเบื้องต้นบังเกิดขึ้น ซึ่งเป็นเครื่องยืนยันว่า เรามาถูกทางแล้วถ้าเดินทางต่อไปก็จะถึงที่หมาย

How, then, can we know that we are practicing correctly in the initial stage, so that we may continue on to attain the Threefold Jewels within our own body? We will know once the mind has become truly still — a preliminary sphere of Dhamma (dhamma sphere) will arise, which serves as confirmation that we are on the right path. If we continue our journey from there, we will reach our destination.

我们如何知道刚开始方法是正确的，以便继续修习而证入三宝？当我们的心静止后自然会知道，那时最初的法球将生起，证明我们的方法是正确的，继续前进将到达目的地。

      วิธีทำใจให้หยุดมาสู่ที่ตั้งตรงฐานที่ ๗ มีเป็นล้านวิธีคือ นับวิธีไม่ถ้วน แต่ย่อลงมาเหลือเพียงแค่ ๔๐ วิธี ที่มีในวิสุทธิมรรค ให้เลือกเอาว่า จะเอาวิธีไหนก็ได้ ที่จะฝึกใจให้หยุดนิ่ง

There are countless ways — literally millions of methods — to bring the mind to stillness and rest at the seventh base. These, however, can be condensed into the forty methods found in the Visuddhimagga. One may choose whichever method suits them best in order to train the mind to become still.

原先有无数种让心静止在体内中心第七处的方法，如今根据《清净道论》的记载只剩下四十种，无论选择哪一种方法，目的都是为了让心静止。

      เช่น เราจะเริ่มต้นพิจารณาอสุภะ (ซากศพ) ก็ได้

For example, one may begin by contemplating asubha (a corpse or the impurity of the body).

例如，我们可以观想尸体。

      หรือกำหนดลมหายใจ หายใจเข้าภาวนาว่า “พุท”

Or one may focus on the breath — breathing in while mentally reciting “Bud.”

或者通过控制呼吸，吸气时默念“Bud”，

หายใจออกภาวนาว่า “โธ” ที่เขาเรียกว่า อานาปานสติอย่างนี้ก็ได้

Or breathing out while mentally reciting “Dho” — this method, known as Anapanasati, may also be used.

呼气时默念“dha”，称为入出息念。

      หรือบางคนชอบทำใจนิ่งๆ เฉยๆ ไม่อยากคิดอะไรก็ได้

Or, for some, simply keeping the mind calm and still, without wishing to think of anything at all, is also acceptable.

或者有些人喜欢让心放空，如如不动，不想任何事情。

      หรือบางคนจะระลึกนึกถึงศีลที่ตนรักษาได้บริสุทธิ์บริบูรณ์ อย่างนี้ก็เข้าถึงได้เหมือนกัน

Or, some may recall and reflect upon the precepts (sila) they have kept purely and completely — this method, too, can lead to attainment in the same way.

或者有些人观想自己持戒清净，这样也可以。

      ไม่ว่าเราจะเลือกปฏิบัติในวิธีใดก็ตาม เมื่อปฏิบัติไปเรื่อยๆ พอใจสบาย ใจหยุดถูกส่วนเข้าก็หล่นวูบเข้าไปสู่ภายใน พบดวงธรรมภายใน ถ้าดำเนินจิตไปเรื่อยๆ ก็จะเข้าถึงพระรัตนตรัยเช่นเดียวกัน

Regardless of which method one chooses to practice, as one continues steadily, the mind becomes at ease, and once it stops and settles precisely into balance, it will drop inward, discovering the sphere of Dhamma within. If one continues to advance the mind further, one will likewise attain the Triple Gem.

无论我们采用哪一种修行方法，只要我们持之以恒地修习，当心舒服、正确的静止后，就会深入内在，看见内在的法球。只要持续维护心，同样可以证入三宝。

      เพราะฉะนั้น วิธีที่จะเข้าถึงพระรัตนตรัยนั้นมีหลายวิธีแต่ทุกวิธีมีอารมณ์เดียว คือ ต้องอารมณ์ดี อารมณ์สบายแล้วก็ต้องหยุดนิ่ง ใจที่ปกติชอบแวบไปแวบมา ต้องนำกลับมาหยุดนิ่งอยู่ภายใน ทุกวิธีเหมือนกันตรงนี้ แตกต่างกันแต่เพียงวิธีการภายนอก พอหยุดถูกส่วนก็วูบเข้าไปจนกระทั่งเข้าถึงพระรัตนตรัยภายในอันเป็นที่พึ่งที่ระลึกสูงสุดของพวกเราทุกคน

Therefore, although there are many methods for attaining the Triple Gem, all of them share a single common state of mind: one must have a good, pleasant state of mind, and then bring it to stillness. The mind, which by nature tends to flicker restlessly here and there, must be drawn back to rest in stillness within. Every method is the same in this respect; they differ only in their outward technique. Once the mind stops and settles precisely into balance, it drops inward until it attains the Triple Gem within — the highest refuge and object of recollection for us all.

因此，证入三宝的方法有很多种，但每一种方法都是为了获得舒服、安定的情绪。牵引飘忽不定的心回归内在，所有方法都是为了这个目的，只是修习的方式不一样，只要心正确的静止就会深入内在，证入每个人最高的依靠——内在的三宝。

      ดังนั้น ใครที่เคยใช้คำว่า หลวงปู่วัดปากน้ำก็ดี หลวงพ่อธัมมชโยก็ดี สอนตามแนววิชชาธรรมกาย หรือวิธีธรรมกายขอให้แก้คำใหม่ ไม่ได้ใช้อย่างนั้น

Therefore, for anyone who has used the phrase that Luang Pu Wat Paknam, or Luang Por Dhammajayo, taught “according to the Vijja Dhammakaya approach” or “the Dhammakaya method,” please revise this wording — that is not the correct way to put it.

所以，有人说北榄寺祖师或法胜师父是按照法身法门之原则或法身方法教导禅修，这样说是不对的，要改过来。

      จริงๆ แล้วเป็น “วิธีเข้าถึงธรรมกาย” วิธีหนึ่ง โดยใช้คำภาวนาว่า “สัมมาอะระหัง” แล้วฝึกใจให้หยุดนิ่งเฉยๆหรือจะกำหนดนิมิตเป็นดวงแก้ว เป็นองค์พระ เพื่อเป็นกุศโลบายให้ใจมีที่ยึดที่เกาะ เมื่อไปถึง ณ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ที่แท้จริง พอใจหยุดนิ่งถูกส่วนแล้วจะภาวนาหรือไม่ภาวนาอะไรเลย จะกำหนดหรือไม่กำหนดอะไรก็แล้วแต่พอไปสู่เบ้าหลอมเดียวกัน คือ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ก็ตกศูนย์วูบลงไป แล้วก็เข้าถึงดวงธรรม เห็นกายในกาย จนกระทั่งเข้าถึงพระธรรมกายในที่สุด

In reality, this is simply one particular “method for attaining the Dhammakaya” — one that uses the mantra “Sammā Arahaṃ“ while training the mind to rest in stillness, or alternatively, visualizing a crystal sphere or a Buddha image as a skillful means (upaya) to give the mind something to hold onto and anchor itself upon. Once one truly arrives at the seventh base of the center of the body, and the mind stops and settles precisely into balance, whether or not one continues to recite the mantra, and whether or not one continues to hold any visualization, all paths converge at the very same “melting pot” — the seventh base of the center of the body. There, the mind falls into the void and drops down, whereupon one attains the sphere of Dhamma, sees the body within the body, and ultimately attains the Dhammakaya itself.

实际上应该称为“入法身之方法”，默念佛号是“三玛阿罗汉”。在修习过程中，练习让心自然静止，或者观想水晶球、佛像为所缘，为的是让心有一个专注的对象。当心到达体内第七中心处，正确的入定后，可以继续默念佛号，也可以停止默念，可以继续观想，也可以停止观想。当心安住在体内第七中心处后，心会自然坠入中心，证入法球，得见身中身，最终证入法身。

      หลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ท่านเข้าไปถึงอย่างนี้พอเข้าถึงธรรมกายแล้ว ท่านจึงรู้ว่า ธรรมกายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับคำว่า “ตถาคต” หรือคำว่า “พระพุทธเจ้า”แล้วท่านก็ค้นพบต่อไปอีกว่า การดับขันธปรินิพพาน คือดับขันธ์ ๕ ในกายมนุษย์ กายทิพย์ กายพรหม กายอรูปพรหม ขันธ์ทั้งหลายดับหมด ถอดออกหมดเป็นชั้นๆ เข้าไปเหลือแต่ธรรมกายปรากฏอยู่ในอายตนนิพพาน

Luang Pu Wat Paknam Bhasicharoen attained realization in this very way. Once he had attained the Dhammakaya, he came to understand that the Dhammakaya is one and the same as what is called the “Tathāgata,” or the “Buddha.” He then went on to discover further that the extinguishing of the aggregates at final Nibbana (Parinibbāna) means the extinguishing of the five aggregates (khandha) within the human body, the celestial body (dibba-kāya), the Brahma body, and the formless-Brahma body. All the aggregates are extinguished and shed away, layer by layer, until only the Dhammakaya remains, manifest within the sphere of Nibbana.

当北榄寺祖师证入法身后，明白法身即“如来”，也就是“佛陀”。祖师在深修中发现人身、天人身、梵天人身、无色界梵天人身中的五蕴最终将灭尽，一层接一层被断除，只留法身于涅槃中。

      ตรงนี้ล่ะ ที่เป็นข้อถกเถียงกัน ซึ่งหลวงปู่จะค้างเอาไว้สำหรับให้บัณฑิตนักปราชญ์ได้ไปศึกษา ไปค้นคว้าว่ามีจริงหรือไม่จริง ถ้าเราทำถูกวิธี และทำจริงจังก็ต้องเจอถ้าทำไม่ถูกวิธี หรือทำไม่จริงไม่จังก็ไม่เจอ

This is precisely the point that has become a matter of debate — one that Luang Pu deliberately left open for wise and learned scholars to study and investigate further, to determine whether it is true or not. If we practice using the correct method, and do so earnestly, we are bound to encounter it. If we practice incorrectly, or without sincerity and seriousness, we will not.

这一点尚存争议，祖师希望将它留给博学之士去考究，看看是真或假。但如果我们精进修习，方法正确，就一定可以找得到。可如果方法错误，也不精进修习，那就找不到。

      คำว่า “ไม่เจอ” กับคำว่า “ไม่มี” นั้นไม่เหมือนกัน

The word “not encountering it” and the word “it does not exist” are not the same thing.

“找不到”和“没有”不是一回事。

      ไม่เจอเพราะเราทำไม่ถูก ถ้าทำถูกก็ต้องเจอ

We fail to encounter it because we are not practicing correctly. If we practice correctly, we are bound to encounter it.

找不到是因为我们做得不对，如果做对了就一定找得到。

๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๒

September 5, B.E. 2542 (2542 BE / 1999 CE)

1999 年 9 月 5 日

*วัดที่พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร)

ปฏิบัติธรรมจนค้นพบวิชชาธรรมกาย

*The temple where Phramongkolthepmuni (Sodh Candasaro) practiced meditation until he discovered Vijja Dhammakaya.

法身法门发现者——北榄寺帕蒙昆贴牟尼祖师

๑๘

ร่มธรรม

The Shade of the Dhamma

法伞

      ถ้าไม่มีพระเดชพระคุณหลวงปู่ พระมงคลเทพมุนี(สด จนฺทสโร) พระผู้ปราบมาร คิดแล้วหวาดเสียว หนาวยิ่งกว่ายืนอยู่บนยอดเขาเสียอีก ชีวิตเราคงสะเปะสะปะ ยากจะหาใครมายืนยันว่า การปฏิบัติธรรมอย่างนี้ถูกต้องร่องรอยที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสเอาไว้อย่างเป็นขั้นตอนอย่างนี้

Were it not for the Great Master, Phramongkolthepmuni (Sodh Candasaro), the Monk Who Vanquished Māra, the very thought of it is unsettling — colder, even, than standing exposed atop a mountain peak. Our lives would surely have drifted without direction, and it would be difficult indeed to find anyone who could affirm that this manner of practicing the Dhamma follows faithfully in the footsteps the Lord Buddha himself laid down, step by systematic step.

如果没有降魔尊者——帕蒙昆贴牟尼祖师，可以说细思极恐，比站在山顶还更令人毛骨悚然。我们的人生将岌岌可危，因为很难找到能像祖师这样将佛陀的修行方法次第、正确、详尽地阐述。

      มีแต่บอกกว้างๆ ว่า มี ๔๐ วิธี ที่มีบันทึกไว้ในวิสุทธิมรรค นอกวิสุทธิมรรคก็มีอีก ซึ่งบอกแต่หลักวิธีการเท่านั้น แต่ไม่ได้ให้ความมั่นใจว่า ทำอย่างไรจึงจะถูกต้องและไม่ทราบว่า เวลาติดขัดจะไปถามใคร ก็เลยต้องยกยอดให้ว่า การปฏิบัติธรรมนั้นผูกขาดเฉพาะพระธุดงค์ เฉพาะผู้มีบุญบารมีมากๆ เท่านั้น

There is only the broad statement that forty methods are recorded in the Visuddhimagga (the Path of Purification), and beyond the Visuddhimagga there are yet others — but these sources merely outline the principles and methods, without offering any assurance as to how one might practice them correctly. Nor is it clear whom one should consult when difficulties arise. Consequently, the matter comes to be conceded as though the practice of the Dharma were the exclusive domain of dhutanga monks — the forest-dwelling ascetics — reserved only for those of exceptionally great merit and accumulated perfections.

只在《清净道论》中笼统记载了四十种修行方法，而且只讲方法原理，没有详细阐述修习方法，也没有说明遇到问题该向谁请教。因此，这种笼统的修行方法只适合于头陀比丘或具足大福报者。

จนกระทั่งพระเดชพระคุณหลวงปู่บังเกิดขึ้นมา จึงทำให้เรามีความมั่นใจในการปฏิบัติธรรม เพราะท่านยืนยันว่ามรรคผลนิพพานอยู่ในตัว ต้องปฏิบัติธรรมเอาใจหยุดนิ่งให้ถูกส่วนที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ จะเข้าถึงปฐมมรรคแล้วก็พูดไปตามลำดับเลย เห็นดวง เห็นกายในกาย ตั้งแต่กายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์ กายรูปพรหม กายอรูปพรหมกายธรรมโคตรภู กายธรรมพระโสดาบัน กายธรรมพระสกิทาคามี กายธรรมพระอนาคามี และกายธรรมพระอรหัตทั้งหยาบละเอียด รวมทั้งหมด ๑๘กาย

It was not until the emergence of the Great Master Luang Pu that we came to possess genuine confidence in the practice of the Dhamma. For he affirmed that the Path, the Fruit, and Nibbāna reside within the body itself: one must practice by bringing the mind to stillness, settled precisely at the seventh base at the center of the body, whereupon one attains the First Path. He then spoke of the stages in their proper sequence — seeing the Sphere, seeing the body within the body, beginning with the refined human body, the celestial body, the form-brahma body, the formless-brahma body, the Dhamma-body of the Gotrabhū, the Dhamma-body of the Stream-Enterer, the Dhamma-body of the Once-Returner, the Dhamma-body of the Non-Returner, and the Dhamma-body of the Arahant — each in both its coarse and refined aspects, totaling eighteen bodies in all.

直至祖师的出现，我们才对修行有了更充足的信心。因为祖师证实涅槃之道就在体内，只要通过修行让心正确静止在体内第七中心处，证入初道，次第看见光球与身中身，从细人身、天人身、色界梵天人身、无色界梵天人身、种姓法身、须陀洹法身、斯陀含法身、阿那含法身与阿罗汉法身，包括粗与细一共十八身。

      เข้าถึงได้ด้วยวิธีหยุดอย่างเดียว แล้วแถมยืนยันและขีดเส้นใต้ ใส่เครื่องหมายตกใจ (!) หลายๆ ตัวด้วยนะ ต้องอย่างนี้ ผิดจากนี้ ไม่ใช่ อย่างนี้ยิ่งทำให้ง่ายต่อการปฏิบัติเกิดความมั่นใจว่า “หยุดเป็นตัวสำเร็จ” หยุดอย่างเดียวเท่านั้นเป็นตัวสำเร็จ ไม่ต้องทำอะไรที่นอกเหนือจากนี้

This attainment is reached by a single method alone: stopping. And he affirmed this with such emphasis — underlining it, punctuating it with exclamation marks, again and again — it must be exactly this way; anything other than this is not it. Such certainty made the practice all the easier, instilling the confidence that “stillness mind is the key to Success.” Stopping alone — nothing else — is what accomplishes it; there is nothing whatsoever to be done beyond this.

只有让心静下来才可以证入，这一点一定要重视，否则就是错的。只要做到这一点才能更好的理解“静止乃成功之本”，也才会坚信唯有静止是成功之本，除此之外无需再做其他事情。

๒๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๖

25 September 2003 (B.E. 2546)

2003 年 9 月 25 日

๑๙

พระคุณของหลวงปู่วัดปากน้ำ

The Grace of Luang Pu of Wat Paknam)

北榄寺祖师的洪恩

      ลูกๆ ที่รักทั้งหลาย พระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ (สด จนฺทสโร) พระผู้ปราบมาร ท่านมีพระคุณต่อเราและต่อโลกอย่างยิ่ง ถ้าปราศจากท่านแล้ว เราจะไม่มีโอกาสได้มารวมกันและศึกษาวิชชาธรรมกายอยู่ที่นี่อย่างเด็ดขาด เราอาจจะต้องกระจัดกระจายกันไป ชีวิตของเราคงจะไม่มีเป้าหมายที่เด่นชัด ที่แน่นอน ชีวิตของเราก็คงคล้ายๆ กับชาวโลกทั่วๆ ไป

The Great Master of Wat Paknam Bhasicharoen (Sodh Candasaro), the Monk Who Vanquished Māra, has shown boundless grace toward us and toward the world. Were it not for him, we would have had absolutely no opportunity to gather together and study Vijjā Dhammakāya — the Knowledge of the Dhamma-body — here as we do. We would in all likelihood have scattered, each our own way, and our lives would be without any clear or certain purpose. Our lives would then resemble those of ordinary people throughout the world.

亲爱的弟子们，降魔尊者——北榄寺帕蒙昆贴牟尼祖师对我们和世人皆有莫大恩惠。如果没有祖师，我们就没有机会聚集在一起修习法身法门。我们可能分散在各个地方，没有明确的人生目标，这和普通人没有什么区别。

      พระเดชพระคุณหลวงปู่ ท่านเป็นบุคคลสำคัญอย่างยิ่งต่อตัวเรา ต่อโลก และต่อธาตุธรรม

The Great Master Luang Pu is a figure of the utmost importance — to us, to the world, and to the Dhātudhamma (the Elements and the Dhamma).

对于我们、世人与法界来说，祖师都是极其重要的人。

      ประโยชน์ต่อตัวเรา คือ ทำให้เราทราบว่า หนทางไปสู่อายตนนิพพานนั้นผ่านเข้าทางศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ด้วยวิธีการทำใจให้หยุดนิ่งอย่างเดียวเท่านั้น บอกทั้งวิธีการ และบอกทั้งหนทาง บอกทั้งเป้าหมายปลายทางด้วย บุคคลนั้นถือว่าเป็นผู้ที่มีพระคุณกับเราอย่างมหาศาล เพราะจะทำให้ชีวิตของเราดำเนินไปสู่เป้าหมายอย่างถูกต้อง ไม่พลัดตกไปที่อื่นเลย

The benefit to us personally is this: he made known to us that the path leading to the Nibbāna-sphere passes through the seventh base at the center of the body, by the method of bringing the mind to stillness — and by this method alone. He set forth the method, set forth the path, and set forth the ultimate destination as well. Such a person must be regarded as one of immeasurable grace to us, for he causes our lives to proceed correctly toward that destination, without ever straying elsewhere.

对我们的利益：让我们明白趣向涅槃之道就在体内第七中心处，且只能透过修行证入。祖师已将方法、过程和目的地详尽告知，可以说祖师是我们的大恩人，让我们的生命朝着正确的目标前进，而不会堕入邪门歪道。

      นอกจากให้เราได้เข้าไปสู่หนทางพระนิพพานแล้ว ถ้าหากเราได้ศึกษาเข้าไปเรื่อยๆ เราจะยิ่งค้นพบความลึกซึ้งเกี่ยวกับชีวิตของเราซึ่งสลับซับซ้อนมากมายก่ายกอง ไม่ใช่เป็นชีวิตในระดับตื้นๆ หรือพื้นผิวอย่างที่เราเคยได้ยินได้ฟังหรือที่เราเข้าใจ มันลึกซึ้งไปกว่านั้นมากมายเป็นชั้นๆ เข้าไป

Beyond leading us onto the path toward Nibbāna, the further we pursue our study, the more we come to discover the profundity of our own life — a life of vast and intricate complexity. It is not merely life at some shallow or superficial level, such as we may once have heard or understood it to be. It is far, far more profound than that, layer upon layer, extending ever deeper.

这除了让我们进入涅槃之道以外，倘若我们继续深入修习，将发现关于生命深奥而复杂的秘密。那不是我们平常所听到或理解的生命表象，而是更加深不可测。

      ความรู้ทั้งหมดเหล่านี้เราได้รับมาจากท่านว่า ยังมีชีวิตในระดับลึกที่ซ้อนๆ กันอยู่ภายในไปอีกหลายชั้นตั้งแต่กายมนุษย์ละเอียดเข้าไปถึงกายธรรม แล้วในกายธรรมยังมีซ้อนๆ เข้าไปอีก จนกระทั่งไปถึงที่สุดแห่งธรรม

All this knowledge we have received from him — that there exists life at deeper levels, layered one within another, extending inward through many strata: from the refined human body inward to the Dhamma-body, and within the Dhamma-body itself, layer upon layer still further, until one arrives at the Ultimate Dhamma, the very end of the Dhamma.

根据我们从祖师那里学习的知识，表明内在还有更深层次的生命，从细人身一直到法身，而且可以继续深入法身，直至法的究竟。

      ธรรมทั้งหลายทั้งปวงที่เราได้ยินได้ฟังว่า

All the manifold Dhammas of which we have heard tell that…

我们听闻的诸法：

      กุสลาธัมมา อกุสลาธัมมา อัพยากตาธัมมา ธรรมที่เป็นกุศลก็ดี เป็นอกุศลก็ดี เป็นกลางๆ ก็ดี เป็นของมีจริงอยู่ข้างใน รูปร่างลักษณะเหมือนกัน ต่างแต่สีสัน ได้ปกครองทั้งหมดในโอกาสโลก ขันธโลก สัตวโลก สรรพสัตว์สรรพสิ่งทั้งหลาย ผลัดกันแย่งกันประมูลฤทธิ์

All the manifold Dhammas of which we have heard tell — kusalā dhammā, akusalā dhammā, abyākatā dhammā: wholesome dhammas, unwholesome dhammas, and indeterminate (neutral) dhammas — these truly exist within us. They share the same form and characteristics, differing only in their coloration. They govern the whole of existence: the world of space, the world of the aggregates, the world of sentient beings — all beings and all things whatsoever — contending and vying with one another, each seeking to seize dominion and power.

无论是善法、不善法或无记法都真实存在于内在，外表相同，但色泽不同，蕴藏在空间世间、蕴世间和有情世间中，一切有情众生争相竞逐。

      เราได้รับทราบจากท่าน และก็เป็นแรงกระตุ้นใจให้เรามารวมกันที่นี่ เพื่อที่จะได้ศึกษาให้ยิ่งๆ ขึ้นไปตามลำดับ

We came to know all this from him, and it has served as the very impetus stirring our hearts to gather together here, so that we might pursue our study ever further, stage by stage, in proper sequence.

我们从祖师那里学到这些知识，进而成为大家聚集在这里的动力，以便更加深入地专研。

      เพราะฉะนั้น ท่านมีพระคุณกับเราอย่างมหาศาล ไม่เคยมีใครในโลกที่ให้ความรู้ชนิดนี้กับเรา ตั้งแต่เราเกิดมาจนกระทั่งบัดนี้ ลองทบทวนดูเถิด หรือแม้ไปค้นในคำสอนของศาสดาใดๆ ก็ตามในโลก ไม่เคยมีใครที่จะชี้แนะอย่างนี้ให้กับเรา เพราะฉะนั้นท่านมีพระคุณต่อเราอย่างมหาศาล

Therefore, his grace toward us is immeasurable. Never has anyone in the world imparted this kind of knowledge to us, from the time of our birth up to this very day. Reflect upon it, if you will — or search even among the teachings of any other spiritual founder anywhere in the world — never has anyone offered guidance of this kind to us. Therefore, his grace toward us is truly immeasurable.

因此，祖师对我们有莫大的恩惠。我们从出生到现在，还未有人传授过我们这种知识。试回想一下，世上也未曾有哪位大师能像祖师那样仔细详尽地教导我们。所以，祖师对我们有莫大的恩惠。

      ประโยชน์ต่อผู้อื่น ก็คือวิชชาธรรมกาย เมื่อขยายไปสู่บุคคลใดก็ตาม บุคคลนั้นย่อมจะรู้จักสรณะที่แท้จริงเขาย่อมเข้าถึงที่พึ่งที่ระลึกอันประเสริฐ ซึ่งเป็นชีวิตที่เขาพึงปรารถนา เนื่องจากพื้นฐานชีวิตมนุษย์นั้นเป็นทุกข์ เมื่อเข้าถึงสรณะภายในที่แท้จริงได้ เขาก็พ้นทุกข์และเข้าถึงความสุขที่แท้จริง จึงเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น ต่อมหาชนทั้งหลาย

As for the benefit to others: when Vijjā Dhammakāya is extended to any person whatsoever, that person comes to know the true refuge. He attains the noble reliance, the noble object of recollection — a life such as he would truly wish for. For the very foundation of human life is suffering; yet upon attaining the true inner refuge, he is freed from suffering and attains genuine happiness. In this way it becomes a benefit to others — to the great multitude of beings.

对世人的利益：让世人认识法身法门。当法身法门弘扬开来，世人了解真正的皈依后，他们便愿意证得这一殊胜的依靠。这是他们向往的人生，因为人生本来就苦。当他们证入真正的皈依后，便从苦中解脱，获得真正的快乐，这就是祖师给世人带来的利益。

      ประโยชน์ของธาตุธรรม เป็นเรื่องลึกซึ้งจริงๆ ต้องเข้าถึงวิชชาธรรมกาย ท่านตั้งมโนปณิธานของท่าน ที่ท่านตั้งก็เพราะท่านไปเห็นเข้า เห็นเพราะว่าท่านหยุดเข้าไปภายใน รู้เห็นว่าธาตุธรรมทั้งสามกำลังประมูลฤทธิ์กันอยู่ท่านถูกส่งลงมาเกิดเพื่อทำหน้าที่อย่างนี้ ให้ไปปราบมารให้ถึงที่สุด เพื่อธาตุธรรมทั้งหมดจะได้พ้นจากบ่าวจากทาสของเขา เขาจะเอาความโลภ ความโกรธ ความหลง เข้ามาบังคับไม่ได้เลย

As for the benefit to the Dhātudhamma — this is a matter of true profundity, one that can only be understood by attaining Vijjā Dhammakāya. He established his resolve, his noble aspiration, precisely because he had witnessed this truth directly. He saw it because he entered into stillness within, and thereby came to know and see that the three Dhātudhamma were locked in contention, each vying for dominion. He was sent down to be born for the very purpose of fulfilling this duty: to vanquish Māra utterly, so that the whole of the Dhātudhamma might be liberated from servitude and bondage to him — so that Māra could never again seize control through greed, hatred, and delusion.

对法界的利益：这个十分深奥，需要入法身法门，而且祖师也立下誓愿，这是因为祖师在深修中如实知见三法界正在争相夺权。祖师被派来降魔，需履行降魔的使命，使法界脱离魔王的掌控，让魔王无法再用贪嗔痴控制众生。

      เมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านจึงตั้งมโนปณิธานไปถึงที่สุดแห่งธรรมให้ได้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ท่านก็จะต้องไปถึงที่สุดให้ได้ ไม่ว่าจะตายแล้วเกิด เกิดแล้วตายอีกกี่ชาติก็ตามท่านก็จะไปถึงที่สุดให้ได้ ไม่เคยมีใครมีความคิดอย่างนี้มาก่อนเลยในธาตุในธรรม เพราะฉะนั้นการบังเกิดขึ้นของท่านนั้นเป็นประโยชน์ทั้งตัวเรา ทั้งผู้อื่น และของธาตุธรรมทั้งหมดอย่างนี้

This being so, he therefore resolved to reach the very end of the Dharma, no matter what — the Ultimate Dhamma, come what may. Whatever might occur, he would reach that end without fail; whether through death and rebirth, rebirth and death again, however many lifetimes it might take, he would reach that ultimate end. Never before had anyone within the Dhātudhamma held such a resolve. Therefore, his coming into being was of benefit — to us, to others, and to the whole of the Dhātudhamma alike, in just this way.

基于此因，祖师立愿要证入法的究竟，无论发生什么都要抵达终点，无论经历多少生死轮回，都要实现这个目标，在法界中还从未有人有这样的想法。所以，祖师应现世间既利益我们，也利益了世人与法界。

๑๐ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๓๖

10 December 1993 (B.E. 2536)

1993 年 12 月 10 日

๒๐

พระผู้ปราบมาร

The Monk Who Vanquished Māra

降魔尊者

      ถ้าหากไม่มีพระเดชพระคุณหลวงปู่ พระมงคลเทพมุนี(สด จนฺทสโร) พระผู้ปราบมาร บังเกิดขึ้น แล้วก็ตัดสินใจสละชีวิต “ถ้าหากว่า ไม่ได้บรรลุธรรม ยอมตาย” ถ้าไม่มีท่าน วิชชาธรรมกายสูญหายไปเลย นี่ขนาดมีท่านค้นคว้าขึ้นมาได้ สืบทอดจนกระทั่งมาถึงปัจจุบัน ก็ยังมีคนที่ยังข้องใจเกี่ยวกับเรื่องธรรมกาย

Were it not for the emergence of the Great Master Phramongkolthepmuni (Sodh Candasaro), the Monk Who Vanquished Māra — who resolved to stake his very life upon it, declaring, “If I do not attain the Dhamma, then let me die” — had he not existed, Vijjā Dhammakāya would have been lost to us entirely. Even now, when he has already rediscovered it and it has been carried forward in unbroken succession down to the present day, there remain those who still harbor doubts concerning the matter of the Dhammakāya.

如果没有降魔尊者——帕蒙昆贴牟尼祖师应现世间，舍命精进修行，立下“若不能证悟佛法，宁死不起座”的誓言，法身法门将继续失传下去。即便现在祖师已让法身法门重现人间并传承至今，但仍有人对法身心存疑虑。

      ถ้าไม่มีท่านมาบังเกิดขึ้น ธรรมกายก็จะสูญพันธุ์ไปเลยมีปรากฏเฉพาะแต่ในคัมภีร์ต่างๆ ทั้งในเถรวาทและมหายานแล้วการตีความ แปลความ คำว่า “ธรรมกาย” ก็หลากหลายกันไป จนหาข้อสรุปที่จะปฏิบัติเพื่อให้เข้าถึงไม่ได้เลย

Had he not come into being, the Dhammakāya would have vanished entirely — surviving only as a term appearing here and there in various scriptures, both in the Theravāda and Mahāyāna traditions, with the interpretation and translation of the word “Dhammakāya” varying so widely that no conclusive method of practice for attaining it could ever have been found.

如果没有祖师应现世间，法身将会继续失传，只出现在上座部佛教和大众部佛教的各种经典中，而且对“法身”的解释也不尽相同，以至于找不出一个正确的结论，进而也就无法通过修行证入法身。

      ส่วนใหญ่มักจะตีไปว่า เป็นเรื่องนามธรรม เป็นเรื่องที่หาข้อปฏิบัติไม่ได้ เช่น แปลว่า เป็นที่รวมหมวดหมู่แห่งธรรม แล้วเราจะไปหาตรงไหน มารวมกันอย่างไร เมื่อแปลยังไม่ค่อยรู้เรื่องอย่างนี้ การปฏิบัติเพื่อให้เข้าถึงจึงไม่เกิดขึ้น

For the most part, it tended to be interpreted as something purely abstract — a matter for which no method of practice could be found. It was rendered, for instance, as “the aggregation of the categories of the Dhamma.” But where, then, were we to seek this aggregation, and how were these categories to be gathered together? When even the translation itself remained so poorly understood, no practice for attaining it could ever arise.

有些人认为法身是抽象之物，不能拿来实践。它是诸法的集合，我们能去哪里找到它，又是怎么集合在一起？翻译时也只是一知半解，又怎么通过实践去证入呢？

      น่าหวาดเสียวนะ ถ้าหากไม่มีหลวงปู่ ไม่มี การค้นคว้ารื้อฟื้นกลับคืนขึ้นมาใหม่ หลวงพ่อว่าพวกเราคงสะเปะสะปะกันยังไม่รู้จะยึดอะไรเป็นแบบ แม้เป็นชาวพุทธก็เป็นแต่เพียงในนาม ที่จะเข้าสู่การปฏิบัติคงไม่มี เพราะไม่รู้วิธีว่าจะทำอย่างไร

It is truly unsettling to consider — had there been no Luang Pu, no rediscovery bringing it back to life once more, Luang Por would say that we would surely have drifted without direction, not knowing what to hold as our model. Even as Buddhists, we would have been Buddhist in name only; there would have been no entry into actual practice at all, for we would not have known what to do or how to do it.

真的细思极恐，如果没有祖师舍命精进修行，让法身法门重现人间，师父认为我们的人生将岌岌可危，没有明确的目标，即使是佛教徒也只是名义上的，没有达到实践的程度，因为不知道该怎么做。

      “พระธรรมกาย” มีอยู่ในตัวของทุกๆ คน แต่มนุษย์ไม่เคยรู้เลย แล้วก็ไม่เฉลียวใจด้วยว่า มีอยู่ จนกระทั่งหลวงปู่ท่านมาบอกว่า “มี” ท่านได้เข้าไปถึงจริงๆ มีจริงและก็ดีจริงและสิ่งที่ถึงนั้นเรียกว่า “ธรรมกาย” เป็นตัวพระรัตนตรัยเป็นเนื้อหนังของพระพุทธศาสนา มีอยู่ในตัวของมนุษย์ทุกคน เข้าถึงได้ด้วยการหยุดกับนิ่ง

“The Dhammakāya” exists within every single person, yet human beings have never known this — nor have they ever even suspected that it exists — until Luang Pu came and told us, “It exists.” He himself had truly entered into and attained it: it is real, and it is truly excellent. And that which he attained is called “the Dhammakāya” — it is the very embodiment of the Triple Gem, the substance and flesh of the Buddhist religion itself. It exists within every human being, and it is to be attained through stopping and stillness.

“法身”就在每个人的体内，只是之前并不知道，甚至没有意识到它的存在。直到祖师证入后，证实它的真实不虚，所以法身既真实又殊胜。所谓“法身”即三宝，也就是佛教的核心。它就在每个人的体内，可以通过修行静心的方式证入。

      ข้อสรุปว่า “หยุดกับนิ่ง และเข้าถึงได้” นี่ก็เป็นสิ่งที่มีคุณค่าอย่างมหาศาลต่อมวลมนุษยชาติ เพราะบางทีถ้าหากเรารู้ว่า “มี” แต่ไม่รู้ว่า จะปฏิบัติเข้าถึงอย่างไร นึกไม่ออกเลย ก็ทำให้ไม่มั่นใจในการปฏิบัติ ถ้าไม่มีใครมายืนยันว่าทำอย่างนี้ เข้าถึงอย่างนี้ เป็นอย่างนี้ พอหลุดจากนี้ถึงจะถึงธรรมกาย ถ้าไม่มีใครมายืนยัน เราไม่มั่นใจ ถึงแม้ว่าจะรักการปฏิบัติธรรมแค่ไหนก็ตาม

This conclusion — that “through stopping and stillness, it can be attained” — is itself a matter of immeasurable value to the whole of humankind. For sometimes, even when we know that “it exists,” yet do not know how to practice in order to attain it, we simply cannot conceive of it at all, and this leaves us without confidence in our practice. Without someone to affirm that one must practice in just this way, attain it in just this way, that it appears in just this way, and that only upon passing beyond this point does one reach the Dhammakāya — without such affirmation, we cannot be confident, no matter how deeply we may love the practice of the Dhamma.

总的来说唯有“静与止才可证入”，这对于人类来说极具意义。因为就算我们知道有，但不知道如何证入，想不出来，导致对修行没有信心。如果没有人验证修行的方法，证实说应该这样做才能证入法身，那么不管我们多热爱修行，都没有信心去做。

      เมื่อหลวงปู่ท่านยืนยันว่า ต้องอย่างนี้ ผิดจากนี้ไปไม่ใช่ ต้องเริ่มต้นจากตรงนี้ หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗แล้วเดี๋ยวก็จะดำเนินเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเข้าถึงธรรมกายและจากการเข้าถึงธรรมกาย ทำให้ความรู้ในพระพุทธศาสนาที่บันทึกไว้ในพระไตรปิฎกกระจ่างขึ้นมาอีกเยอะเลย ด้วยอานุภาพของพระธรรมกาย ไม่อย่างนั้นเราไปอ่านพระไตรปิฎกมันไม่ค่อยจะรู้เรื่อง

When Luang Pu affirmed that it must be exactly this way, that anything other than this is not it — that one must begin from this very point, bringing the mind to stillness at the seventh base at the center of the body, and that one would then proceed onward, gradually, until reaching the Dhammakāya — and from this attainment of the Dhammakāya, a great deal of the knowledge of Buddhism recorded in the Tipiṭaka became far clearer to us, through the power of the Dhammakāya itself. Without this, were we simply to read the Tipiṭaka on our own, we would scarcely be able to make sense of it at all.

当祖师证实说应该这样做，否则就是错误的，应该从让心静定在体内第七中心处开始，然后次第深入，最终证入法身。之后借助法身的威德力，如实知见记载于《三藏经》中的教义，否则我们很难读懂《三藏经》。

บางทีทำให้เกิดข้อสงสัยด้วยซ้ำไป เอ๊ะ! นรกมีจริงไหมสวรรค์มีจริงไหม นิพพานมีจริงไหม ผู้บรรลุมรรคผลนิพพานมีจริงหรือเปล่า เมื่อธรรมกายได้เปิดเผยขึ้นมา จะทำให้เราหายสงสัย เหลือเพียงประการเดียว คือการเข้าถึงของเรา เมื่อเราเข้าถึงแล้ว ตอนนี้ถึงจะหายสงสัยอย่างแท้จริง อย่างสมบูรณ์

Indeed, it might even give rise to doubt — Eh! Does hell truly exist? Does heaven truly exist? Does Nibbāna truly exist? Do those who have attained the Path, the Fruit, and Nibbāna truly exist? Yet when the Dhammakāya has been revealed, it dispels our doubts entirely — leaving only one thing remaining: our own attainment of it. Only once we ourselves have attained it will our doubt be truly and completely dispelled.

有时可能会心生疑虑，怀疑地狱、天界或涅槃是否真实存在，是否有人真正证入过涅槃？当证入法身后，这些疑惑将自动消失，唯一的问题是我们什么时候能证入，唯有证入法身，我们才能完全消除疑虑。

      เพราะฉะนั้น เรื่องของธรรมกายสำคัญมาก หลวงพ่อจึงอยากให้ลูกทุกคนเข้าถึง จะได้หายสงสัย จะได้มีความสุขทันทีที่เข้าถึง การดำเนินชีวิตของเราจะได้ถูกต้อง แล้วก็สมัครใจที่จะดำเนินชีวิตอย่างถูกต้อง

Therefore, the matter of the Dhammakāya is of the utmost importance. Luang Phor therefore wishes for every one of his children to attain it, so that all doubt may be dispelled, so that happiness may arise the very instant it is attained, so that the course of our lives may become truly correct — and so that we may embrace, of our own free will, the choice to live our lives rightly.

因此，有关法身的事很重要，师父希望每位弟子都能够证入，这样才能消除疑虑，在证入的当下收获快乐，如法生活，拥有圆满的人生。

ไม่ใช่ดีชั่่วรู้หมด แต่อดไม่ได้แต่พอไปถึงตรงนั้นแล้วชั่่วไม่เอาเลย จะเอาแต่ดีอย่างเดียว

It is not merely a matter of knowing good from evil while still being unable to resist temptation — but rather, once one has truly reached that attainment, one will no longer take up evil at all; one will desire only goodness alone.

并不知道一切善恶，只是自己忍不住，当达到那个境界后，自然会断一切恶，修一切善。

๑๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๕

15 September 2002 (B.E. 2545)

2002 年 9 月 15 日

๒๑

การปฏิบัติเพื่อให้เข้าถึงธรรมกายเป็นสมถะหรือวิปัสสนา

The Practice for Attaining the Dhammakāya Samatha or Vipassanā.

修行证入法身是止还是观

      ที่จริงสมถะกับวิปัสสนาขาดอันใดอันหนึ่งไม่ได้เลยเหมือนบันได ต้องมีขั้นมีตอนของมันไป ต้องอาศัยซึ่งกันและกัน หรือเหมือนเท้า ๒ เท้า ที่ต้องไปคู่กัน

In truth, samatha and vipassanā are like two rungs of a ladder — neither one can be dispensed with; each has its own proper step and sequence, and each depends upon the other. Or they may be likened to a pair of feet, which must always move together, in tandem.

事实上，奢摩他（止）与毗婆舍那（观）就像楼梯一样缺一不可，二者循序渐进，对立统一，或者像两只脚，相辅相成。

      “สมถะ” แปลว่า หยุด, นิ่ง, สงบ, ระงับ หมายถึง ใจที่แวบไปแวบมา คิดไปในเรื่องราวต่างๆ เราดึงมาหยุดให้เป็นหนึ่ง เป็นเอกัคคตา มีอารมณ์เดียว หยุดนิ่งๆ อย่างนี้เรียกว่า สมถะ

“Samatha” translates as “stopping,” “stillness,” “calm,” “quiescence” — referring to the mind that flits restlessly to and fro, thinking of one matter after another, which we then draw back and bring to a halt, unifying it into oneness — into ekaggatā, a single-pointed state, one object of attention alone. This stopping, this stillness — precisely this — is called samatha.

“奢摩他”意为停止、静止、平静、止歇，意思是不定的心总是胡思乱想，我们需要置心一处，形成一境性，收摄心念，止歇静止，这便是奢摩他。

      วิธีฝึกใจให้หยุดนิ่งเพื่อให้ถึงคำว่า “สมถะ” มีมากมายที่รวบรวมไว้ในวิสุทธิมรรคมี ๔๐ วิธี (กสิณ ๑๐ อสุภะ ๑๐อนุสสติ ๑๐ พรหมวิหาร ๔ อรูปกัมมัฏฐาน ๔ อาหาเรปฏิกูลสัญญา ๑ จตุธาตุววัฏฐาน ๑) แต่จริงๆ มีนอกเหนือจากนี้อีกเยอะมาก คือ ทำอย่างไรก็ได้ให้ใจหยุด

There are many methods for training the mind to attain stillness — to reach what is termed “samatha” — compiled in the Visuddhimagga as forty methods in total (the ten kasiṇa [meditation devices], the ten asubha [contemplations of foulness], the ten anussati [recollections], the four brahmavihāra [divine abodes], the four arūpa-kammaṭṭhāna [formless meditation subjects], the one āhāre-paṭikūlasaññā [perception of the repulsiveness of food], and the one catudhātu-vavatthāna [analysis of the four elements]). Yet in truth, there exist many more methods beyond these as well — for whatever manner succeeds in bringing the mind to a halt will suffice.

根据《清净道论》的记载，修习禅定达到“奢摩他”境界的方法有四十种（十遍处、十不净、十随念、四无量、四无色、一想或一差别）。但实际上还有很多其他方法，无论用什么方法，只要能让心静止下来。

      พอใจหยุดนั่นแหละ เรียกว่า สมถะ ถ้าใจยังไม่หยุดเรียกว่า อนาถะ คือ ใจยังอนาถา ยังยากจนอยู่ ยังไม่มีอริยทรัพย์ ถ้าหยุดแล้วรวย เพราะฉะนั้นเลือกเอา จะใช้วิธีใดก็ได้

There are many methods for training the mind to attain stillness — to reach what is termed “samatha” — compiled in the Visuddhimagga as forty methods in total (the ten kasiṇa [meditation devices], the ten asubha [contemplations of foulness], the ten anussati [recollections], the four brahmavihāra [divine abodes], the four arūpa-kammaṭṭhāna [formless meditation subjects], the one āhāre-paṭikūlasaññā [perception of the repulsiveness of food], and the one catudhātu-vavatthāna [analysis of the four elements]). Yet in truth, there exist many more methods beyond these as well — for whatever manner succeeds in bringing the mind to a halt will suffice.

心静止后称为奢摩他，若心还未静止则称为非奢摩他，即心无依无靠，仿佛仍处于贫困状态，还未收获高贵财富，如果能静止即可富贵。

      ทีนี้พอหยุดแล้วจะต้องมีนิมิตบังเกิดขึ้น เพราะความสว่างมันเกิด นิมิตจะต้องเป็นดวงใสๆ จะเริ่มต้นจากอะไรก็ได้ จะภาวนาอะไรก็ได้ หรือจะไม่ภาวนาก็ได้ ถ้ามั่นใจว่าไม่ฟุ้ง พอหยุดนิ่งจะเข้าถึงดวงปฐมมรรค เป็นดวงใสๆนั่นแหละสมถะ เป็นดวงใสๆ

Now, once the mind has stopped, a mental sign — a nimitta — must arise, for luminosity itself arises with it. This nimitta must be a clear, luminous Sphere. One may begin from whatever object one wishes, recite whatever meditation word one wishes, or recite none at all — provided one is confident that the mind will not wander. Once the mind stops and stills, one reaches the Sphere of the First Path, a clear and luminous Sphere. That, precisely, is samatha — the clear, luminous Sphere.

当心静止后，所缘会出现，因为光亮已生起，而所缘将是一颗透明的光球。刚开始时可以默念佛号，如果确定心不会散乱也可以不默念。当心入定后，将证入清澈透明的初道光球，这便是奢摩他。

      “วิปัสสนา”

“Vipassanā”)

毗婆舍那（观）

      วิ แปลว่า วิเศษ, แจ้ง, ต่าง

Vi- means “special/extraordinary,” “clear/manifest,” “distinct/varied.”

Vi：意思是特殊、明亮、不一样。

      ปัสสนา แปลว่า เห็น

Passanā means “seeing.”

Passana：意思是观。

      วิปัสสนา คือ การเห็นที่วิเศษ ที่แจ่มแจ้ง ที่แตกต่างเหมือนดึงของจากที่มืดออกมากลางแจ้ง แล้วก็แตกต่างจากการเห็นด้วยตามนุษย์ ตาทิพย์ของเทวดา ตารูปพรหม หรือตาอรูปพรหม คือ เห็นแตกต่างจากดวงตาที่อยู่ในภพ ๓

“Vipassanā” is seeing that is extraordinary, luminously clear, and distinct — like drawing an object out from darkness into the open light. It is likewise distinct from seeing by means of the human eye, the divine eye of the celestial beings, the eye of the form-brahmas, or the eye of the formless-brahmas — that is to say, it is seeing wholly distinct from the eyes that belong within the three realms of existence.

毗婆舍那意为特殊、明亮、不一样的观。犹如将东西从暗处拉到明处，但与人眼、天人眼、梵天人眼或无色界梵天人眼所见不同，即与三界众生之眼所见皆不同。

      ภพ ๓ ถ้าสุคติภูมิก็ตาของมนุษย์ ทิพย์ รูปพรหมอรูปพรหม ถ้าทุคติภูมิก็ตั้งแต่สัตว์เดรัจฉาน เปรต อสุรกายสัตว์นรก เห็นแตกต่างกัน

Within the three realms: if it be the realms of favorable destiny, there are the eyes of humans, of celestial beings, of the form-brahmas, and of the formless-brahmas; if it be the realms of unfavorable destiny, there are the eyes of animals, of petas (hungry ghosts), of asurakāya (titans/demons), and of hell-beings — each of these sees in its own distinct way.

在三界中，善道有人眼、天眼、色界梵天人眼、无色界梵天人眼，恶道有畜生眼、饿鬼眼、阿修罗眼、地狱众生眼，他们所见的都不一样。

      สัตว์นรกเห็นอย่างหนึ่ง อย่างมหานรกขุม ๕ ก็เห็นน้ำกรดสีดำ เห็นนายนิรยบาล ความร้อนของเปลวไฟสีดำเห็นอย่างนี้ยังไม่วิเศษ คือ เห็นแล้วปัญญาไม่เกิด

Hell-beings see in their own particular way — those in the fifth great hell, for instance, see black acidic water, see the hell-wardens, and see the heat of black flames. Such seeing is not yet extraordinary, for although one sees, no wisdom arises from it.

地狱众生的眼所见的景象，例如第五大地狱的众生看见的是黑色的酸性水、狱卒以及炙热的黑火焰，看到这些东西并不殊胜，因为无法生起智慧。

      ตามนุษย์ก็เห็นอย่างหนึ่ง เห็นได้ไม่รอบตัว คือ อยากเห็นข้างหน้าก็มองไปข้างหน้า อยากเห็นข้างหลังต้องกลับหลังหัน อยากเห็นซ้ายก็ต้องหันซ้าย อยากเห็นขวาต้องหันขวา อยากเห็นข้างบนต้องเงย อยากเห็นข้างล่างต้องก้ม

The human eye sees in its own particular way as well, and cannot see in all directions at once: if one wishes to see what lies ahead, one must look forward; if one wishes to see what lies behind, one must turn around; if one wishes to see to the left, one must turn left; if one wishes to see to the right, one must turn right; if one wishes to see above, one must look upward; if one wishes to see below, one must bow the head down.

人眼所见的是另一番景象，即看不见四周全景，也就是想看前面就只能向前看，想看后面需向后转身，想看左边需向左转身，想看右边需向右转身，想看上面需抬头，想看下面需弯腰。

      ตาเทวดาก็คล้ายๆ อย่างนี้ แต่ว่าเห็นไปได้ไกลกว่าสามารถมองทะลุกำแพง หรือเครื่องกั้นอะไรต่างๆ ได้ เพราะเขามีภพที่ละเอียด รูปพรหมก็กว้างกว่า อรูปพรหมก็กว้างขึ้นไปอีก แต่ก็ยังไม่เห็นรอบตัว ยังเห็นไม่รอบทิศ เพราะฉะนั้นยังไม่เรียกว่า วิปัสสนา

The divine eye of the celestial beings is similar to this, yet capable of seeing much farther, able to see through walls and any manner of obstruction, for celestial beings inhabit a more refined plane of existence. The eye of the form-brahmas has an even wider range still, and that of the formless-brahmas wider still again — yet even these do not see all around, do not see in every direction at once. Therefore, this too is not yet called vipassanā.

天人的眼与人眼相似，但能看得更远，可以穿墙看或穿越各种障碍看，因为他们所处的境界更加细腻。色界梵天人的眼睛看得更广远，无色界梵天人的眼睛又看得更广远，但也无法看见四周全景，因为他们所见的并非毗婆舍那。

      อย่างที่เราได้ยินได้ฟังมา ต้องพิจารณารูปนาม ต้องพิจารณาอะไรต่างๆ เป็นอนิจจัง เป็นทุกขัง เป็นอนัตตานั่นก็ยังไม่เรียกว่า วิปัสสนา ยังใช้จินตมยปัญญา คิดตามที่ได้ยิน ได้ฟัง ได้อ่าน เรียกว่า วิปัสสนึก คือ นึกไปเรื่อยๆนึกไปทำไม เพื่อให้ใจหลุดจากนิวรณ์นิวรณ์ คือ เรื่องคน สัตว์ สิ่งของ กามฉันทะ ความโกรธความรัก ความชัง ความฟุ้ง ความสงสัย ความท้อ ความง่วง ความเคลิ้ม

As we have often heard it taught — that one must contemplate mind and matter, must consider all things as impermanent, as suffering, as non-self — even this is not yet properly called vipassanā. It still relies merely on cintāmayapaññā, wisdom born of thinking, reasoning along the lines of what one has heard, listened to, or read. This is better termed “vipassanuek” — that is, “imagined vipassanā” — mere continual thinking. And why does one think in this way? In order to free the mind from the nīvaraṇa, the hindrances — matters concerning people, animals, and things; sensual desire; anger; attachment; aversion; restlessness; doubt; discouragement; drowsiness; and torpor.

如果是我们常听到的思维名色，或思维种种无常、苦、无我，这些都不属于内观，而是思所成慧。根据所听到的、读到的来思考称为特殊思维，即不断地思维。为什么要思维？为了让心从五盖中解脱。五盖包括人、动物、事物、贪欲、愤怒、爱、恨、散乱、疑惑、沮丧、昏沉与睡眠。

      เพราะฉะนั้น วิปัสสนาก็หมายเอาตั้งแต่ธรรมกายไปนั่นแหละ เป็นผู้ที่เห็นอย่างวิเศษ แจ่มแจ้ง และแตกต่างจากการเห็นด้วยตาสัตว์โลกที่อยู่ในภพ ๓ คือ เห็นด้วยตาอรูปพรหมรูปพรหม เทวดา มนุษย์ เป็นต้น

Therefore, vipassanā is to be understood as commencing from the Dhammakāya onward; it is that which sees in a manner most excellent and lucid, distinct from the seeing of those beings who dwell within the three realms of existence — that is to say, the seeing by the eye of the Arūpa-Brahmā, the Rūpa-Brahmā, the Devas, and Humans, and so forth.

因此，透过法身修习毗婆舍那是一种特殊、明亮、不一样的观，有别于三界众生之眼，即人类、天人、色界梵天人、无色界梵天人的眼睛所见之物。

      ต้องกายธรรมนั่นแหละ ถึงจะเป็นวิปัสสนา เห็นด้วยธรรมจักขุ คือ ดวงตาธรรมของท่าน ซึ่งเห็นได้ทุกทิศทุกทางในเวลาเดียวกัน ซึ่งมันอัศจรรย์ อยู่ที่เดียวที่เดิม แต่เห็นทั้งซ้าย ขวา หน้า หลัง ล่าง บน พร้อมกันได้ในเวลาเดียวกันตรงนี้สิอัศจรรย์ ถึงจะเรียกว่า เห็นอย่างวิเศษ และแจ่มแจ้งไม่คลุมเครือ เห็นแล้วหายสงสัย เหมือนลากเชือกกล้วยในที่มืดเอามากลางแจ้ง พออยู่ในที่มืด เอ๊ะ! มันเป็นงู หรือเชือก หรือก้านกล้วย หรืออะไรกันแน่ แต่พอดึงมากลางแจ้งอ๋อ! เป็นเชือก ก็จะแตกต่างจากดวงตาอื่นทั่วไปอย่างที่ได้กล่าวมาแล้ว

It is the Dhammakāya alone through which vipassanā truly comes to be — seeing by means of the Dhamma-cakkhu, the Eye of Dhamma, which perceives in every direction at one and the same time. Herein lies the marvel: remaining fixed in one and the selfsame place, yet seeing left, right, before, behind, below, and above, all together, in one and the same moment — this indeed is the marvel. It is on this account that such seeing is called excellent and lucid, wholly free from obscurity; and having seen, all doubt is dispelled — even as a rope woven of banana bark, drawn forth from darkness into the open light. While yet it lies in darkness, one wonders: ‘Is it a serpent, or a rope, or a banana stalk, or what indeed might it be?’ But once drawn out into the open light — ah, it is but a rope! Thus does this differ from every other manner of seeing, as has already been set forth.

透过法身修习观，可以同时看见四面八方，十分神奇，能够同时看见左、右、前、后、上、下，非常不可思议，所以才称为特殊、明亮、不一样的观，进而消除疑惑，就好像将黑暗中的绳子拉到户外，否则在黑暗中分辨不清，不知道是蛇或绳子，又或者是香蕉柄或其他东西。当被拉到户外明亮处，便可知道是一根绳子，这又有别于上述提到的各种眼睛。

      เห็นถึงไหนก็รู้ไปถึงตรงนั้น เห็นอดีตก็รู้ว่าอดีต เห็นปัจจุบันก็รู้ปัจจุบัน เห็นอนาคตก็รู้อนาคต

Wheresoever such seeing extends, thither too does knowing extend. Seeing the past, one knows it as the past; seeing the present, one knows it as the present; seeing the future, one knows it as the future.

看到哪里就对那里一目了然，看到过去就对过去一目了然，看到现在就对现在一目了然，看到未来就对未来一目了然。

      เห็นอย่างไร วิปัสสนาภูมิ ๖ คือ เห็นขันธ์ ๕ อายตนะ ๑๒ธาตุ ๑๘ อินทรีย์ ๒๒ อริยสัจ ๔ ปฏิจจสมุปบาท ๑๒ภูมิ ๖ นี่แหละ ตาอื่นไม่เห็น ตามนุษย์ไม่เห็น ไปนั่งคิดฟุ้งซ่านก็ไม่เห็น มันต้องเห็นด้วยธรรมกาย

How does one see? By the Six Fields of Vipassanā-Insight — that is: seeing the Five Aggregates (khandha), the Twelve Sense-Bases (āyatana), the Eighteen Elements (dhātu), the Twenty-Two Faculties (indriya), the Four Noble Truths (ariyasacca), and the Twelve Links of Dependent Origination (paṭiccasamuppāda) — these Six Fields indeed. No other eye beholds this; the human eye does not see it; nor is it seen by sitting and giving oneself over to discursive, scattered thought. It must be seen by the Dhammakāya alone.

怎么看？即观六地，也就是五蕴、十二处、十八界、二十二根门、四圣谛、十二缘起。此六地，其他眼看不见，包括人眼，坐着胡思乱想也看不见，必须依靠法身才能看见。

      ธรรมกายถึงจะไปเห็นขันธ์ ๕ ว่า รูปเป็นอย่างไรเวทนาเป็นอย่างไร สัญญาเป็นอย่างไร สังขารเป็นอย่างไรวิญญาณเป็นอย่างไร เห็นเหมือนเห็นครูไม่ใหญ่อย่างนี้ มีจีวรคลุม ใส่แว่นอย่างนี้ แต่นั่นรูปนะ ดวงธรรมที่รักษารูปเอาไว้ มันเป็นอย่างนั้น

It is the Dhammakāya alone that beholds the Five Aggregates — perceiving what manner of thing is Form (rūpa), what manner of thing is Feeling (vedanā), what manner of thing is Perception (saññā), what manner of thing are the Mental Formations (saṅkhāra), and what manner of thing is Consciousness (viññāṇa). One sees it even as one sees Khru Mai Yai — thus, of such a stature, robed in the monastic cīvara, wearing spectacles even so. Yet that is but the Form; the Sphere of Dhamma (dhamma-sphere) that sustains and preserves that Form — such is its nature.

只有法身才能看见五蕴，了知色蕴、受蕴、想蕴、行蕴、识蕴分别是怎样的。就像现在看见不大老师，身披袈裟，戴着眼镜，但这只是外表，法球护着外表，就是这样子。

       เวทนา ความรู้สึก สุข ทุกข์ ไม่สุข ไม่ทุกข์

Feeling (vedanā) — that is, sensation: pleasant, painful, or neither-pleasant-nor-painful.

受蕴：感受，包括快乐、痛苦、不苦不乐。

      สัญญา ความจำได้หมายรู้

Perception (saññā) — that is, the faculty of recollection and recognition.

想蕴：认知记住。

      สังขาร ความคิด

Mental Formations (saṅkhāra) — that is, thought.

行蕴：思想。

      วิญญาณ ความรู้แจ้ง มันไปเห็นทั้งนั้น ซึ่งดวงตาอื่นไม่เห็น เห็นเป็นภาพขึ้นมาเลย แล้วก็รู้เรื่องด้วย อายตนะ ๑๒ก็เห็นอย่างนั้นเช่นเดียวกัน

Consciousness (viññāṇa) — that is, the faculty of cognizing. All of this the Dhammakāya beholds, which no other eye can see; it arises as a manifest image, and understanding of it comes together therewith. The Twelve Sense-Bases (āyatana) are likewise seen in just this same manner.”

识蕴：如实知见一切，其他类型的眼睛却看不见。不仅看见画面，而且还了解。对于十二处，看的方式也是一样。

      เพราะฉะนั้น วิปัสสนากับสมถะจะต้องไปด้วยกัน แยกออกจากกันไม่ได้เลย ต้องคู่กันไปตลอด ถึงจะถึงจุดหมายปลายทาง เหมือนเท้า ๒ เท้าที่ก้าวเดินไปด้วยกัน แต่สมถะเป็นเบื้องต้น วิปัสสนาเป็นท่อนต่อไป

Therefore, samatha and vipassanā must proceed together; the two can never be sundered apart, but must go ever hand in hand, that the final goal be reached — even as two feet stepping forward together. Yet samatha is the foundation, the initial stage, while vipassanā is that which follows thereupon.

因此，修习止与观需并行不悖，缺一不可。两者如影随形，这样才能到达目的地。就像两只脚步行，止为第一步，观为第二步。

      ทีนี้ทำอย่างไรจะเข้าถึงสมถะถึงวิปัสสนา ก็ต้องฝึกใจให้หยุดนิ่ง ซึ่งทุกคนทำได้ทั้งนั้น

Now, how then is one to attain unto samatha and vipassanā? One must train the mind to become still and stayed — a thing that everyone, without exception, is capable of accomplishing.

如何达到止与观？这需要精进修行，每个人都可以做得到。

      เราได้ฟังกันบ่อยๆ ว่า มรรคผลนิพพานอยู่ในตัว ไม่ได้อยู่ที่ไหน มรรค ๔ ผล ๔ นิพพาน ๑ คุณสมบัติที่จะเป็นพระโสดาบัน พระสกิทาคามี พระอนาคามี พระอรหัต อยู่ในตัวเรา

We have often heard it said that the Path, the Fruit, and Nibbāna dwell within oneself, and nowhere else — the Four Paths (magga), the Four Fruits (phala), and the One Nibbāna. The qualities requisite to becoming a Sotāpanna, a Sakadāgāmī, an Anāgāmī, or an Arahant — these too reside within us.”

我们常听说涅槃之道在体内，而不是在其他地方，分别为四道、四果、一涅槃。成就须陀洹、斯陀含、阿那含、阿罗汉的美德都在体内。

เข้าถึงพระโสดาบัน ก็เป็นพระโสดาบัน

เข้าถึงพระสกิทาคามี ก็เป็นพระสกิทาคามี

เข้าถึงพระอนาคามี ก็เป็นพระอนาคามี

เข้าถึงพระอรหัต ก็เป็นพระอรหันต์

Attaining unto the Sotāpanna, one becomes a Sotāpanna.
Attaining unto the Sakadāgāmī, one becomes a Sakadāgāmī.
Attaining unto the Anāgāmī, one becomes an Anāgāmī.
Attaining unto the Arahatta, one becomes an Arahant.

证得须陀洹果，成为须陀洹圣者。

证得斯陀含果，成为斯陀含圣者。

证得阿那含果，成为阿那含圣者。

证得阿罗汉果，成为阿罗汉圣者。

      ซึ่งอยู่ในตัว โดยเริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ตรงนั้นแหละ ด้วยวิธีหยุดนิ่งอย่างเดียว

And these dwell within oneself, beginning at the Center of the Body, the Seventh Base — precisely at that point — attained by one method alone: that of stilling the mind.

这些都在体内，始于体内第七中心处，唯有透过修行静心的方式才能证入。

      ทีนี้ในแง่ของการปฏิบัติ ก่อนที่ใจจะหยุดนิ่งอย่างสมบูรณ์ เข้าถึงปฐมมรรค จะมีอาการหลากหลาย บางทีมีภาพหลากหลาย บางทีมีทั้งภาพทั้งเสียง บางทีมีแต่เสียงไม่มีภาพ อะไรต่างๆ เกิดขึ้นเยอะแยะ

Now, as regards the practice: before the mind attains unto perfect stillness and reaches the Pathamamagga, the First Path, manifold experiences may arise. At times, various images appear; at times, both image and sound arise together; at times, sound alone arises without image — a great multiplicity of phenomena may come to pass.”

在实践方面，当心还没有完全静止，证入初道光球时，会产生各种各样的症状，有的会产生种种图像，有的既有图像又有声音，有的只有声音没有图像等等。

      อาการหลากหลาย เช่น ตัวโยก ตัวโคลง ตัวเบา ตัวลอย ตัวยืดเหมือนหัวติดเพดาน ย่อลงมาก็มี บางทีตัวขยายติดข้างฝาก็มี นี่บางคนนะ ไม่ได้เป็นทุกคน แล้วบางคนก็เป็นไม่ครบ บางคนก็เป็นบางอย่าง

Manifold experiences may arise — such as the body swaying, the body rocking, the body growing light, the body seeming to float; the body seeming to stretch as though the head were pressed against the ceiling, or at times contracting downward; and at times the body seeming to expand until it touches against the walls. These, however, occur only in certain persons — not in all; and even among those in whom they occur, some experience not the whole range, but only certain of these phenomena.”

有各种各样的症状，例如：身体摆动、摇晃、轻盈、漂浮、伸展，或者好像头部向上延伸或向下紧缩，有时身体会向侧面延伸。只是有些人会出现这些症状，并不是所有人都会如此。有的人感觉身体不完整，有的人则是其他症状。

      ไม่ว่าอาการอะไรก็แล้วแต่ หรือเห็นอะไรก็แล้วแต่สารพัดอย่างเป็นล้านๆ ชนิด ฟังให้ดีนะ หรือมีอาการที่นอกเหนือจากที่พูดให้ฟังเป็นล้านๆ ชนิด ที่ไม่ซ้ำกันเลยอย่าไปสนใจ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไป ให้ทำเฉยๆ ถ้าไม่ใช่ดวงละก็ ไม่เอาละ

Whatsoever the experience may be, or whatsoever one may see — of countless kinds, even by the millions — listen well now: or should there arise experiences beyond those already spoken of, of a million kinds, no two alike, pay them no heed whatsoever. Feign neither knowledge nor concern regarding them; simply remain indifferent. If it be not the Sphere (duang), then let it be set aside; take no interest in it.

不管是什么症状，或者看到什么图像都不要执着，或者遇到上述没有讲到的症状也不要在意，装作不知道或置之不理。如果不是法球，就不用管它。

      ไม่เอาคืออะไร ก็ทำเฉยๆ นั่นแหละ แล้วก็อย่าไปตั้งคำถามว่า เอ๊ะ! อะไร แล้วอย่าไปแสวงหาคำตอบว่า มันอย่างไร อย่าไปวิเคราะห์ วิจัย วิจารณ์ประสบการณ์ภายในที่เกิดขึ้น เดี๋ยวมันก็ไปติดอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องถึงไหนกันเหมือนเราอยากมาวัดพระธรรมกาย ผ่านมาที่รังสิต แวะห้างฟิวเจอร์ เข้าไปในห้าง เจอโน่น เจอนี่ แล้วเมื่อไรจะไปถึงวัดพระธรรมกายสักที

What, then, does ‘set aside’ mean? It means simply to remain indifferent — thus. And one must not raise the question, ‘What, indeed, is this?’ Nor should one go seeking after the answer as to how or what it may be; one must not analyze, investigate, or pass judgment upon whatsoever inner experience arises. Otherwise, one shall become caught and lodged fast at that very point, unable to proceed any further — even as one who wishes to journey to Wat Phra Dhammakāya, and, passing through Rangsit, turns aside into the Future Park shopping mall, and, entering therein, encounters this and that diversion — and when, then, shall one ever arrive at Wat Phra Dhammakāya at all?

不要管它就是如如不动就行，也不要莫名其妙地问自己那是什么，然后又去寻找答案，更不要去分析研究内在的经验，否则会卡在那里，无法达到目的地。好像我们要来法身寺，途经百货大楼就进去东逛西逛，那么何时才到法身寺？

      เพราะฉะนั้น ให้ทำเฉยๆ พูดง่ายๆ คือ ไม่ต้องคิด ไม่ต้องพูด ไม่ต้องทำอะไรเลย ทำเฉยๆ เดี๋ยวเข้าถึงดวงธรรมเข้าถึงพระธรรมกายภายในได้ในที่สุด

Therefore, one must simply remain indifferent. To put it plainly: one need not think, need not speak, need not do anything whatsoever — simply remain indifferent. Thereupon, in due course, one shall attain unto the Sphere of Dhamma, and attain unto the Dhammakāya within, at the last.

因此，如如不动简单的地说就是不用想、不用说，什么都不用做，自然安静的禅坐，最终一定会证入法球。

๘ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

8 July B.E. 2546 (2003 C.E.)

2003 年 7 月 8 日

๒๒

รู้จักสมาธิ

Understanding Meditation (Samādhi)

认识禅定

ใจที่ฝึกดีแล้ว..นำสุขมาให้

งานฝึกสมาธิ

การทำใจหยุดใจนิ่่ง

เป็นสิ่งสำคัญที่่สุุดของชีวิตเรา

A mind well-trained brings happiness.
The work of meditation —
The stilling and staying of the mind —
Is the most essential thing of our whole life.

训练有素的心会带来快乐，修习禅定是我们生命中最重要的事情。

      ตราบใดที่เรายังมีชีวิตเป็นมนุษย์อยู่ แล้วก็อยู่ในโลกใบนี้ โลกที่เต็มไปด้วยธรรม ๘ ประการ คือ มีลาภ เสื่อมลาภมียศ เสื่อมยศ มีคนสรรเสริญบ้าง นินทาบ้าง มีสุขบ้าง ทุกข์บ้าง ธรรม ๘ ประการนี้ มีอยู่เป็นของประจำโลกนี้

As long as we remain alive as human beings, dwelling in this world, we inhabit a world pervaded by the Eight Worldly Conditions (lokadhamma): gain and loss, status and disrepute, praise and blame, pleasure and pain. These eight conditions are ever-present, inherent to this world.

只要我们还活着，生存在世上就必然遇到世间八法，即利、衰、毁、誉、称、讥、苦、乐。此八法自然存在于世间。

      ทุกคนที่เกิดมาในโลกนี้จะต้องเจอธรรม ๘ ประการเมื่อเจอแล้วอารมณ์ของปุถุชนย่อมหวั่นไหว ยินดีบ้างยินร้ายบ้าง เป็นเหตุให้ใจของเรากระเพื่อมอยู่ตลอดเวลาและส่วนมากมักจะเอนเอียงมาสู่ธรรมที่เป็นฝ่ายลบ คือ ฝ่ายความทุกข์ มีเสื่อมลาภ เสื่อมยศ คนนินทา แล้วก็มีความทุกข์ไม่สบายกาย ไม่สบายใจอย่างนั้น

Everyone born into this world must inevitably encounter these Eight Worldly Conditions. Upon encountering them, the mind of the ordinary worldling (puthujjana) is naturally shaken — delighting in some, resenting others — causing the mind to waver continuously. For the most part, it tends to incline toward the negative side: the side of suffering (dukkha) — namely, loss of gain, loss of status, being spoken ill of, and experiencing bodily discomfort and mental distress.

每个来到这个世界上的人都会遇到八法，遇到后一般人的情绪会发生动摇，有的快乐，有的痛苦，心无时无刻不在波动，容易偏向负面之法，也就是倒向痛苦的一边，进而导向衰与毁。或者被人指责，导致身心不舒服。

      การฝึกสมาธิทำใจให้หยุดให้นิ่ง จะทำ ให้ใจของเรามีหลักของชีวิต มีหลักของจิตใจ ถ้าเราจับหลักได้ วางใจเป็นที่มีทุกข์มากก็จะทุกข์น้อย ที่ทุกข์น้อยก็จะหายไปเลย

The practice of meditation (samādhi) — stilling and settling the mind — establishes within us a foundation for life, a foundation for the mind. If we are able to grasp this foundation and settle the mind properly, then where there was great suffering, it will diminish; and where suffering has become slight, it will vanish entirely.

修行是我们人生的核心，如果我们能够掌握这个核心，懂得安放心，那么人生的苦会越来越少。

      ความทุกข์มันมีอยู่ทุกขั้นตอนของชีวิต มีอยู่ทุกวันการฝึกสมาธิ ฝึกใจให้หยุดนิ่งจะทำให้เราหลุดพ้นจากสิ่งเหล่านี้ได้มาก

Suffering (dukkha) exists at every stage of life; it is present every day. The practice of meditation (samādhi) — training the mind to come to rest and stillness — enables us to become largely liberated (vimutti) from these things.

苦难存在于人生的每个阶段，如果每天坚持修行，我们将大大减轻生活中的苦难。

      ยิ่งในวาระสุดท้ายของชีวิต ครั้งหนึ่งในชีวิตเราจะต้องพบต้องเจอ คือการเจ็บไข้ได้ป่วย เราจะต้องไปนอนอยู่บนเตียงคนป่วย ในยามนั้น หมอก็ดี พยาบาลก็ดี หมู่ญาติมิตรก็ดี ได้แต่คอยเป็นกำลังใจ คอยช่วยเหลือเราได้แต่เพียงภายนอกเท่านั้น ถึงตอนนั้นเราจะต้องช่วยตัวของเราเองไม่มีใครช่วยเราได้

Especially at life’s final hour — a moment each of us will inevitably meet at least once — comes illness. We will find ourselves lying upon a sickbed. At that time, physicians, nurses, and our circle of relatives and friends can only offer encouragement and lend support from the outside. When that moment comes, we must help ourselves; no one else can help us.

尤其在临终前，这是人生必须要面对的时刻，那时我们卧病在床，不管是医生护士，还是亲朋好友能给予的帮助只有鼓励和日常照料。到了那时候，唯有自己能救自己，没人能救我们。

      ในยามนั้น ธรรมะจะเป็นที่พึ่งให้เรา มีความจำเป็นสำหรับชีวิตของเราอย่างยิ่ง ถ้าใจเรามีธรรมะเป็นที่พึ่ง ใจหยุดใจนิ่ง มีธรรมกายเป็นที่พึ่ง มีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง เราจะปราศจากความกลัวต่อมรณภัย ต่อทุกขเวทนาที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเรา เราจะเป็นคนป่วยที่มีความเข้มแข็ง ที่มีความเบิกบาน องอาจ สง่า ป่วยอย่างสง่าบนเตียงคนป่วยที่ใกล้ต่อมรณภัย

At that time, the Dhamma will be our refuge — an absolute necessity for our life. If our mind holds the Dhamma as its refuge, if the mind comes to rest and stillness, holding the Dhammakāya as refuge, holding the Triple Gem (Ratanattaya) as refuge, we will be free from fear of death (maraṇabhaya) and of the painful feelings (dukkhavedanā) arising in the body. We will be patients of great strength, of joyful spirit, courageous and dignified — falling ill with dignity, upon the sickbed, even as death draws near.

那个时候，佛法将是我们的皈依，对我们的生命至关重要。如果我们的心以佛法为皈依，将宁静心安。倘若有法身为皈依，有三宝为皈依，我们将摆脱死亡的恐惧，减轻身上的痛苦，成为坚强的病人。就算作为一个躺在病床上濒临死亡的病人，内心依然充满安乐，外表安详庄严。

      ดังนั้น สิ่งที่เรากำลังฝึกอยู่นี้ เป็นวิชชาของชีวิต วิชชาช่วยชีวิตของเราให้มีหลัก ให้อบอุ่น ให้ปลอดจากกังวลปลอดจากภัยทั้งหลายทั้งปวง เพราะฉะนั้นอย่าดูเบาในการฝึกฝนอบรมใจของเรา เราจะต้องพยายามปฏิบัติให้เข้าถึงพระธรรมกายให้ได้ เพราะพระธรรมกายนั้นจะเป็นสรณะเป็นทั้งที่พึ่งที่ระลึกอันสูงสุดของพวกเราทั้งหลาย สิ่งอื่นยิ่งกว่านี้หรือเท่านี้ไม่มีแล้ว ธรรมกายเป็นของเลิศ เป็นของประเสริฐสำหรับพวกเราทุกๆ ท่าน

Therefore, what we are training in here is the vijjā of life — the knowledge that safeguards our life, granting it a firm foundation, warmth, and freedom from anxiety and from every kind of danger. For this reason, do not regard the training and cultivation of our minds lightly. We must strive in practice until we attain the Dhammakāya, for the Dhammakāya is the refuge (saraṇa), the supreme support and object of recollection for all of us. There is nothing greater than this, nor anything equal to it. The Dhammakāya is the finest and most excellent thing for every one of us.

因此，我们正在修习的知识是一种人生课程，这种课程将为我们的人生奠定基础，使人生充满温暖，远离忧虑和各种危险。所以，不要低估对于心的训练，我们必须通过精进修行证入内在法身，因为法身不仅是皈依处，也是最崇高的依靠，没有任何东西能与之媲美或超越它。法身对于我们所有人来说都是一份殊胜而珍贵的礼物。

๒ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๓๒

2 October, B.E. 2532 (1989 C.E.)

1989 年 10 月 2 日

๒๓

ความสุขที่ทุกคนแสวงหา

The Happiness That Everyone Seeks

人人追求的幸福

      การทำความบริสุทธิ์ของใจ โดยการเจริญสมาธิภาวนาเราต้องหมั่นทำกันทุกวัน อย่าให้ขาดเลยแม้แต่เพียงวันเดียว ไม่ว่าวันนั้นเราจะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า เจ็บไข้ได้ป่วยมีเครื่องกังวลอะไรต่างๆ ก็ให้นั่งหลับตาทำสมาธิไป

Purifying the mind through the practice of meditation (samādhi bhāvanā) is something we must diligently undertake every day, without ever missing even a single day — regardless of whether, on that day, we feel exhausted or fatigued, are afflicted with illness, or are burdened by various concerns. We should still sit with eyes closed and practice meditation.

想净化心灵，就要每天坚持练习静心，一天也不能放松，不管那天我们是累了、病了或心情不好，都要坚持修习禅定。

      อาจจะฟุ้งบ้าง ก็ต้องยอมให้มันฟุ้ง จะง่วงก็ต้องยอมบ้าง จะเมื่อยก็เปลี่ยนอิริยาบถเอา แล้วเราก็ค่อยๆ ฝึกฝนอบรมใจกันไปทุกวัน

The mind may become restless (fung) at times — this we must allow to happen. If drowsiness arises, we must permit that too, to some extent. If discomfort or numbness sets in, we may simply change posture. In this way, we gradually train and cultivate the mind, day by day.

有时也许心会散乱或感觉困倦，那就随其自然，又或者感觉酸痛，那就换个坐姿，持之以恒地练习静心。

      ตราบใดที่ใจเรายังไม่หยุดไม่นิ่ง

As long as our mind has not yet come to rest and stillness—

只要我们的心还未静定，

      เราจะไม่มีวันรู้จักความสุขที่แท้จริง

—we will never come to know true happiness.

就永远体会不到真正的快乐。

      ตราบใดเรายังไม่ได้เข้าถึงดวงปฐมมรรค

As long as we have not yet attained the Pathama Magga (the primary/preliminary sphere of the Path)—

只要我们还未证入初道光球，

      เราจะไม่มีวันเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว

—we will never come to attain the Triple Gem (Ratanattaya) within ourselves.

就永远无法证入内在的三宝。

      ตราบใดที่เรายังเข้าไม่ถึงพระรัตนตรัยในตัว

As long as we have not yet attained the Triple Gem (Ratanattaya) within ourselves—

只要我们还未证入内在的三宝，

      เราจะไม่มีวันรู้จักที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง

—we will never come to know a true refuge and object of recollection.

就永远不会知道真正的依靠。

      เมื่อเข้าถึงแล้วเราจะสลัดตนให้พ้นจากกองทุกข์ไปสู่อายตนนิพพานได้ ถ้าเราเข้าไม่ถึง เราจะไม่มีวันไปได้

Once we have attained it, we will be able to free ourselves from the mass of suffering (dukkha) and reach the sphere of Nibbāna (nibbāna-āyatana). If we fail to attain it, we will never be able to go there.

证入内在三宝后，我们将解脱诸苦，趣向涅槃。如果没有证入，就无法趣向涅槃。

      จุดเริ่มต้น คือ ต้องฝึกใจให้หยุดนิ่ง ต้องให้ความสำคัญตรงนี้นอกเหนือจากภารกิจในชีวิตประจำวัน แล้วก็ต้องให้มากๆ ด้วย เพราะมันเกี่ยวข้องกับตัวของเรา

The starting point is that we must train the mind to come to rest and stillness. We must give this priority above and beyond our daily duties and responsibilities in life — and give it substantial importance, at that — because it concerns our very own being.

起点是练习静心，这是比日常事务更重要的事，必须利用时间勤加练习，因为这与我们的人生息息相关。

      เมื่อเราปรารถนาอยากจะพบความสุขความสมหวังในชีวิตที่แท้จริง เราก็ต้องปฏิบัติธรรมฝึกใจให้หยุดนิ่ง ถ้าเราไม่ฝึกใจให้หยุดนิ่ง เราจะไม่มีวันรู้จักความสุขที่แท้จริง

When we desire to find true happiness and true fulfillment in life, we must practice the Dhamma and train the mind to come to rest and stillness. If we do not train the mind to come to rest and stillness, we will never come to know true happiness.

如果我们希望找到人生真正的快乐，就必须练习静心，如果我们不练习静心，就永远也找不到真正的快乐。

      เราจะแสวงหาความสุขที่แท้จริงจากทรัพย์ วัตถุภายนอก คน สัตว์ สิ่งของไม่ได้เลย จะเดินทางไกลไปเที่ยวต่างประเทศ จะดื่ม จะดริ๊ง จะอะไรก็แล้วแต่ ไม่เจอทั้งนั้นเพราะความสุขที่แท้จริงอยู่ที่หยุดกับนิ่งตรงนี้

We can never find true happiness through wealth, external material objects, people, animals, or possessions. We may travel far, journey abroad, drink, indulge, or do whatever else we please — none of it will lead us there, because true happiness lies precisely in this: stopping and stilling the mind.

我们无法从外在的财富、人、动物或事物中寻找到真正的快乐，出国旅游、喝酒或在其他事情上也找不到真正的快乐，唯有练习静心才能找到真正的快乐。

ถ้าเรารักและปรารถนาความสุุขที่่แท้จริงอยากจะสมหวังในชีวิตก็ต้องฝึกใจให้หยุดนิ่่ง

If we love and long for true happiness, and wish for our life to be truly fulfilled, we must train the mind to come to rest and stillness.

如果我们热爱并渴望真正的快乐，想成就圆满的人生，就要练习静心。

๒๘ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๘

28 March, B.E. 2548 (2005 C.E.)

2005 年 3 月 28 日

๒๔

ความสุขที่คาดไม่ถึง

Unexpected Happiness

意想不到的快乐

      ถ้าเราฝึกใจให้หยุดนิ่งได้ถูกส่วน ถูกต้องสมบูรณ์๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ จิตเราจะเกลี้ยงเกลา จะบริสุทธิ์ จะผ่องแผ้วและมีความสุขที่เราคาดไม่ถึง

When we train the mind to come to complete stillness—precisely and perfectly, one hundred percent—our mind becomes unblemished, pure, and radiant, bringing a happiness beyond what we could have expected

如果我们以正确的方式练习静心，圆满如法，那么我们的心将清净、纯洁、明亮，并获得意想不到的快乐。

      มีความสุขด้วยตัวของตัวเอง โดยไม่หวังคำชื่นชมจากใครๆ เลย เป็นความสุขที่มนุษย์ไม่เข้าใจ ชาวโลกไม่เข้าใจและนึกไม่ถึงว่า มีความสุขชนิดนี้อยู่ มันเกินกว่าความคิดของมนุษย์ ไม่ว่าจะเรียนมาสูงแค่ไหนก็แล้วแต่ ไม่เข้าใจ

It is a happiness that arises entirely on its own, without seeking recognition or praise from anyone. It is a happiness that most people do not understand—one that the world at large cannot conceive of or imagine exists. It lies beyond ordinary human thought; no matter how highly educated one may be, this happiness remains beyond comprehension.

这是源自于自身的快乐，无需他人的赞美。这是许多人所不了解的快乐，他们甚至没有意识到有这种快乐存在，这超出人类的想象，就算学历再高也无法理解。

      สุขที่คาดไม่ถึง คือ นึกไม่ถึงเลยว่า สุขอย่างนี้มีอยู่สุขโดยไม่ต้องอาศัยวัตถุสิ่งของ คำยกย่องสรรเสริญ ชื่นชมไม่ต้องอาศัยดวงตาที่ต้องดู ดูของรัก ดูคนรัก ดูธรรมชาติที่สวยสดงดงามแล้วเราถึงจะปลื้ม ถึงจะชื่นใจ ไม่ต้องใช้หูฟังเสียงคนสรรเสริญชื่นชมเรา หรือฟังเพลงให้เพลินๆฟังเสียงน้ำตก คลื่นกระทบฝั่งอะไรต่างๆ เหล่านี้ ไม่ต้องอาศัยอย่างนี้เลย หรือความสุขที่ได้ดมกลิ่นหอมๆต้องมีใครมาปรุงกลิ่นให้หอม ความหอมชนิดนั้นชนิดนี้แตกต่างกันหลากหลาย

Unexpected happiness means happiness we never imagined could exist—happiness that does not depend on material things, on praise, or on admiration from others. It does not depend on the eyes: on gazing at treasured possessions, loved ones, or the beauty of nature to feel delighted or refreshed. It does not depend on the ears: on hearing words of praise, or enjoying music, the sound of a waterfall, or waves upon the shore. None of this is needed. Nor does it depend on the sense of smell—on someone crafting a fragrance, with its many varied and distinctive scents.

这是意想不到的快乐，因为我们这种快乐并不依赖于物质或赞颂。不需要用眼睛去看到喜爱的东西、人物或美丽的大自然才心生欢喜，不需要听别人的赞美，听美妙的音乐，听瀑布或海浪拍岸的声音才会开心，没有这个必要。也不需要闻到香味，嗅到各种不同类型的香水才会快乐。

      สุขที่ไม่ต้องอาศัยจมูก ไม่ต้องอาศัยดวงตา ไม่ต้องอาศัยหู ไม่ต้องอาศัยลิ้นที่ลิ้มรส ถ้าได้รสอาหารที่อร่อยๆถึงจะมาช่วยปรุงแต่งลิ้นให้มีความสุขไปถึงใจอะไรอย่างนี้

A happiness that does not depend on the nose, the eyes, or the ears; that does not depend on the tongue and the tasting of flavors—on delicious food seasoned to please the palate and, through it, to bring joy to the heart.

这种快乐并非源自鼻子、眼睛、耳朵或舌头，不需要通过品尝美味的食物来让舌头感到愉悦，进而心生欢喜，完全不需要。

      ไม่ต้องอาศัยกายที่จะต้องสัมผัสสิ่งที่นุ่มนวล ไปติดที่ระบบประสาทและกล้ามเนื้อที่ได้สัมผัสความสุขที่นอกเหนือจากสิ่งเหล่านี้ คือ ปิดหู ปิดตาปิดปาก ปิดทุกอย่าง และทำใจหยุดนิ่งๆ เมื่อจิตบริสุทธิ์ถูกส่วน ขยายเข้าไปสู่ภายใน จะเข้าถึงความสุขไม่มีประมาณเลย

It does not depend on the body—on touching something soft that registers in the nerves and muscles. This happiness lies beyond all of these: it comes when we close off the ears, the eyes, the mouth, close off everything, and bring the mind to complete stillness. When the mind becomes truly pure and expands inward, it reaches a happiness that is boundless, beyond all measure.

同时也不需要透过身体接触柔软的东西，刺激肌肉或神经系统来感受到快乐。就算捂住耳朵，闭上眼睛或嘴巴，然后练习静心，当心正确入定，不断深入内在，也会获得无穷的快乐。

      มนุษย์ในโลกไม่เข้าใจเลยว่า จะมีความสุขชนิดนี้ ทั้งๆที่ตัวเองถวิลหา แต่ไม่เคยสมปรารถนาสักที เพราะไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน ทำอย่างไรถึงจะถึงตรงนี้ แต่ผู้ที่จะเข้าไปศึกษาวิชชาธรรมกายจะต้องผ่านความสุขชนิดนี้แหละ และต้องเพิ่มมากขึ้นไปเรื่อยๆ

People in this world do not understand that such happiness exists—even though they long for it deep within, they never manage to attain it, for they do not know where it lies or how to reach it. But those who take up the study of Vijja Dhammakaya must pass through this very happiness, deepening it more and more as they progress.

世上很多人都不知道有这种快乐，尽管自己很渴望，但从未获得过。因为他们不知道它在哪里？如何获得？但修习法身法门的人却可以经历这种快乐，而且快乐会不断增长。

๒๙ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๕

June 29, 2002

2002 年 6 月 29 日

๒๕

รสแห่งธรรมชนะรสทั้งปวง

The Taste of the Dhamma Surpasses All Other Tastes

法味胜过一切味

ความสุุขที่่แท้จริงที่่ทุุกคนแสวงหา

มีรวมประชุุมอยู่ในพระธรรมกายเท่านั้น

ที่่อื่นไม่มี

The true happiness that everyone seeks is found gathered together within the Dhammakaya alone; nowhere else can it be found.

大家所追求的真正快乐，只聚集在法身之中，而不是在其他地方。

มนุษย์ทุกคนในโลก ทุกเชื้อชาติ ศาสนา และเผ่าพันธุ์ล้วนมีพระธรรมกายอยู่ในตัวด้วยกันทั้งนั้น แต่เราไม่ทราบว่ามีท่านอยู่ ดังนั้นทั้งๆ ที่ปรารถนาจะเข้าถึงความสุขที่แท้จริงแต่เมื่อหาผิดที่ก็หาไม่เจอ

Every human being in the world—regardless of race, religion, or ethnicity—has the Dhammakaya within, yet we remain unaware of this presence. And so, although we long to attain true happiness, we search in the wrong places and never find it.

世上每一个人，无论是什么种族、血统或宗教信仰，体内皆有法身。只是大多数人都不知道它的存在，所以尽管很渴望获得真正的快乐，但却找错了方向，所以一直找不到。

      พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า

The Lord Buddha said:

佛陀说：

      “ธรรมทาน ย่อมชนะทานทั้งปวง, รสแห่งธรรม ย่อมชนะรสทั้งปวง, ความยินดีในธรรมย่อมชนะความยินดีทั้งปวง, ความสิ้นไปแห่งตัณหา ย่อมชนะทุกข์ทั้งปวง”

“The gift of Dhamma excels all gifts; the taste of Dhamma excels all tastes; delight in Dhamma excels all delights; the destruction of craving overcomes all suffering.”

“法布施胜过一切布施，法味胜过一切味，法喜悦胜过一切喜悦，贪爱的止息胜过一切苦。”

      หลวงพ่อมีความปรารถนาอย่างยิ่ง ที่จะให้ลูกทุกคนได้เข้าถึงพระธรรมกาย จะได้รู้จักและเข้าใจคำ “รสแห่งธรรม ชนะรสทั้งปวง” นั้นเป็นอย่างไร มีรสชาติอย่างไรเข้าถึงแล้วจะยังประโยชน์สุขให้แก่ตนเองและต่อโลกอย่างไร

Luang Por holds a deep and earnest wish that every one of his disciples may attain the Dhammakaya, and thereby come to know and understand what is truly meant by the words “the taste of the Dhamma excels all tastes”—what that taste is like, and how, once attained, it brings benefit and happiness to oneself and to the world.

师父有一个宏愿，就是希望所有弟子都能证入法身，从而理解“法味胜过一切味”的真正含义，明白证入法身后对自己和世界的意义。

      เมื่อใดที่เราได้รับรสแห่งธรรม เมื่อนั้นเราจะทราบด้วยตนเองว่า สิ่งใดเป็นงานที่แท้จริงของการเกิดมาเป็นมนุษย์ เราจะมีมหากรุณาเกิดขึ้น เรารักตนเองอย่างไร เราก็จะรักเพื่อนมนุษย์อย่างนั้น มีใจมุ่งตรงต่อจุดหมายปลายทางของชีวิตโดยมีมรรคผลนิพพานเป็นแก่นสาร และมีความปรารถนาอยากจะให้คนทั้งโลกได้เข้าถึงพระธรรมกาย และอยากให้เขามีความสุข เป็นความปรารถนาที่ยืนอยู่บนพื้นฐานของเจตนาอันบริสุทธิ์

When we attain the taste of the Dhamma, we will know for ourselves what the true purpose of being born a human being is. Great compassion will arise within us; the love we hold for ourselves, we will hold likewise for our fellow human beings. Our minds will be firmly directed toward life’s ultimate destination, with the Path, the Fruit, and Nibbāna as the true essence of existence. And we will wish for all people in the world to attain the Dhammakaya and to find happiness—a wish grounded entirely in pure and wholesome intention.

当我们尝到法味，自然会明白生而为人的真正使命是什么？从而心生慈悲，像爱自己一样爱其他同胞。以涅槃之道为目标，希望所有人都能证入法身，获得真正的快乐，这是一种美好的愿望。

๔ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๒

July 4, 1999

1999 年 7 月 4 日

๒๖

ธรรมะรักษา

Dhamma’s Protection

佛法治疗

      การฝึกใจให้หยุดนิ่งเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต อย่าให้มีสิ่งใดมาเป็นอุปสรรค ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า เจ็บไข้ได้ป่วย หรืออ่อนเพลียเพียงไรก็ตาม ให้ลงมือนั่งสมาธิกำหนดจิตไปเลยว่า เราจะหยุดนิ่งให้ได้ เมื่อเราตั้งใจแน่วแน่อย่างนี้ ไม่ช้าความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าก็จะหายไป เปลี่ยนมาเป็นความสุข แม้ความทุกข์ทรมานที่เกิดจากโรคภัยไข้เจ็บก็จะเลือนหายไป

Training the mind to reach stillness is the most important thing in life. Do not let anything become an obstacle—whether it is fatigue, illness, or exhaustion of any kind. Sit in meditation and resolve firmly in your mind: “I will attain stillness.” When we set our intention this firmly, weariness and fatigue will soon vanish, transformed into happiness. Even the suffering that comes from sickness will fade away.

修行是人生中最重要的事情，不应让任何事情成为修行的障碍。不管是累还是病，我们都可以应该坚持修行，只要意志坚定，疲倦很快会消失，快乐会生起，就算是疾病产生的痛苦也会逐渐消退。

      ยกตัวอย่าง ผู้ป่วยโรคมะเร็งท่านหนึ่ง คุณหมอบอกว่าจะมีชีวิตอยู่อีกไม่กี่เดือน ให้ร่ำลาหมู่ญาติเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อม

For example, there was a cancer patient whom the doctor told would have only a few months left to live, and advised her to say her farewells and prepare herself, both in body and mind.

举一个例子，有一位癌症患者，医生说他还能活几个月，于是让他告别亲人，做好思想准备。

ผู้ป่วยฟังแล้วใจเศร้าหมอง เพราะไม่รู้ว่าตายแล้วจะไปไหน ชีวิตในสัมปรายภพจะเป็นอย่างไร มีความกังวลมากทุกข์ทั้งกายทั้งใจ

Upon hearing this, the patient’s heart grew heavy with sorrow, for she did not know where she would go after death, or what her life in the next existence would be like. She was filled with anxiety, suffering both in body and in mind.

病人听完有些不知所措，因为他畏惧死亡，不知道自己往生后将转世去哪里？于是忧心忡忡，身心承受着巨大的痛苦。

      แต่เมื่อได้ยอดกัลยาณมิตรไปแนะนำให้ฝึกสมาธิ ให้ปล่อยวางเรื่องความเจ็บป่วย อย่ากังวลเรื่องที่คุณหมอบอกซึ่งมีแต่จะทำให้เกิดความวิตกกังวล และให้กำหนดจิตตัดใจทำใจให้แน่วแน่อยู่กลางกาย ให้ใจหยุดนิ่งอยู่ภายในตัว

But when an outstanding kalyāṇamitta came to advise her to practice meditation—to let go of her worries about the illness, to set aside the doctor’s words which only gave rise to anxiety, and instead to fix her mind resolutely at the center of the body, letting the mind come to rest in stillness within—

后来，有善知识建议他修习禅定，暂时放下病痛，不去担心医生的嘱咐，因为那样只会焦躁不安。不如让心回归内在，静止在身体中央。

      เมื่อตั้งใจทำอย่างจริงจังแล้ว ผลแห่งการปฏิบัติอย่างจริงจังย่อมปรากฏ แม้ร่างกายจะเจ็บป่วยด้วยโรคภัยที่ร้ายแรงแต่ก็สู้กำลังใจที่เข้มแข็งแน่วแน่ และการฝึกใจให้หยุดนิ่งไม่ได้

—when she practiced with sincere and earnest effort, the fruits of that dedicated practice began to appear. However severe the illness afflicting her body, it could not overcome the strength of her firm and steadfast resolve, nor the power of training the mind to stillness.

当他认真如法修习不久，便取得很好的禅修经验。在这过程中即便身患重病，但他仍以坚强的意志坚持修行。

      ในที่สุดก็สามารถเอาชนะทุกขเวทนาได้ ใจหลุดจากสังขารแห่งความทุกข์ทรมาน หยุดนิ่งเข้าถึงความสว่างภายใน เห็นดวงปฐมมรรค เห็นกายมนุษย์ละเอียด และในที่สุดก็เข้าถึงองค์พระธรรมกายในตัว ความสุขก็พรั่งพรูออกมา จนลืมไปว่า ตัวเองเจ็บไข้ได้ป่วย ลืมไปว่าคุณหมอบอกว่า จะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกไม่นาน ลืมความทุกข์ทรมานทั้งหมด มีแต่สุขอย่างเดียว สุขอยู่ในพระธรรมกายที่สว่างไสว

 ไม่หวาดกลัวต่อมรณภัย มีจิตใจที่เข้มแข็ง มีปีติเบิกบาน

In the end, she was able to overcome all painful feelings; her mind broke free from the suffering bound up with the physical body, coming to rest in stillness and reaching the inner brightness. She saw the Pathama Magga, saw the refined human body, and finally attained the Dhammakaya within. Happiness poured forth so fully that she forgot she was ever ill, forgot what the doctor had told her about having only a short time left in this world, and forgot all suffering entirely—there remained only happiness, the happiness dwelling within the radiant Dhammakaya. She felt no fear of death, her mind grew strong, and she was filled with joyful rapture.

最终他克服苦受，心从身体的痛苦中解脱出来，证入内在光亮，看见初道光球与细人身，最终证入法身，快乐也随之升起。以至于都忘记了自己身患重病，忘记了医生曾说过的自己将不久于人世，也忘记了所有的痛苦，只剩下快乐。这种快乐源自于法身，使得他不再害怕死亡，拥有一颗坚强快乐的心。

      สิ่งที่เหนือธรรมชาติก็เกิดขึ้น ทำให้คำพยากรณ์ของคุณหมอคลาดเคลื่อนไป จากที่ว่าจะอยู่ได้อีกไม่กี่เดือน กลับกลายเป็นว่า มีอายุยืนยาวต่อมาได้อีก ๑๐ ปี ทำให้หมออัศจรรย์ใจว่า คนไข้คนนี้ ทำไมมีหน้าตาเบิกบาน เนื้อตัวสะอาดเกลี้ยงเกลา ดวงตาสดใส ผิวพรรณเปล่งปลั่ง มีน้ำมีนวล ผู้ที่มาเยี่ยมไข้ คุณหมอ คุณพยาบาลก็ได้กำลังใจจากผู้ไข้ ผู้ไข้ก็มีความสุขอยู่ในกลางพระธรรมกายที่ชัดใสแจ่ม

Something beyond the ordinary course of nature then occurred, causing the doctor’s prognosis to prove mistaken. Instead of the few months she had been given, she went on to live for another ten years. The doctor marveled at this patient—wondering why her face was so radiant, her body so clean and unblemished, her eyes so bright, and her complexion so lustrous and glowing. Those who came to visit her—doctors and nurses alike—found themselves drawing encouragement from the patient instead, while she herself remained at ease, abiding in happiness within the clear and radiant Dhammakaya.

之后，发生了一些超自然的事情，医生的预言没有实现，从原先预测只能活几个月，后来却多活了十多年。医生也十分不解，为什么这个病人气色红润，精神抖擞，眼睛有神，容光焕发。前来问诊的医生或护士都深受病人的鼓舞，而病人的心则快乐安住在透明清净的法身中。

      ดังนั้น พระธรรมกายจึงเป็นที่พึ่งที่ระลึกอย่างสำคัญที่ช่วยขจัดทุกข์โศกโรคภัยได้อย่างน่าอัศจรรย์

Thus, the Dhammakaya serves as a supremely important refuge, one that can dispel suffering, sorrow, and sickness in ways truly remarkable.

因此，法身是最重要的依靠，可以神奇的消除病痛。

      ด้วยเหตุนี้จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่เราจะต้องฝึกสมาธิ ทำใจให้เบิกบาน ให้อยู่เหนือความทุกข์ เหนือความวิตกกังวลให้ใจอยู่ในบุญ แล้วก็ทำใจให้หยุดนิ่งๆ เฉยๆ ที่ศูนย์กลางกาย

For this reason, it is of great importance that we practice meditation, keeping the mind joyful and rising above suffering and anxiety, keeping the mind dwelling in merit, and bringing the mind to rest, calm and still, at the center of the body.

基于此因，我们必须坚持修行，使心愉悦，超越苦难与忧愁，让心安住在功德中，静止于身体中央。

      ถ้าได้ดวงธรรม เราก็ตรึกในกลางดวงธรรม ถ้าได้กายภายใน เราก็ตรึกในกลางกายภายใน ถ้าได้องค์พระ เราก็ตรึกในกลางองค์พระ ถ้ายังไม่ได้อะไรเราก็ภาวนา สัมมาอะระหังเรื่อยไป ใจนิ่งอยู่ตรงกลางตรงนั้น

If the sphere of Dhamma has been attained, we settle the mind within the center of that sphere. If the inner body has been attained, we settle the mind within the center of that inner body. If the Buddha image within has been attained, we settle the mind within the center of that Buddha image. And if nothing has yet been attained, we continue reciting “Samma Araham,” keeping the mind still and resting right at that center point.

如果证入法球，就在法球中观照。如果证入内在之身，就在内在身中观照。如果证入法身，就在法身中观照。如果尚未证入任何境界，就持续默念三玛阿罗汉，让心继续静止在身体中央。

      แล้วนึกอาราธนาพระนิพพาน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้งหลาย พระอริยบุคคลทั้งหลาย ให้ลงมาปกปักรักษาเราขจัดสิ่งที่ไม่ดีภายในร่างกายให้หมดสิ้นไป แล้วทำใจใสๆสบายๆ เบิกบาน แช่มชื่น ราวกับผู้นิรทุกข์ ไม่เคยเจ็บป่วยไข้เลย

Then bring to mind the invitation of Nibbāna, of all the Lord Buddhas, and of all the Noble Ones, asking them to descend and protect us, dispelling all that is unwholesome within the body until it is entirely cleared away. Keep the mind clear, at ease, joyful, and refreshed—as though one were entirely free of suffering, as if one had never been ill at all.

然后观想涅槃诸佛与阿罗汉，恭请他们庇佑我们消除体内所有的不净，让心保持清净、舒服、愉悦、清爽，犹如从未生过病一样。

      ถ้าทำได้อย่างนี้ ไม่ช้าเราจะเข้าถึงธรรม จะเป็นคนป่วยที่สง่างาม องอาจ อยู่ในสายตาของชาวสวรรค์ เขาจะชื่นชมยินดีกับผู้ป่วยที่มีที่พึ่งทางใจ แม้ป่วยกายแต่รัศมีธรรมจากใจก็สว่างวาบ ดวงตาทุกคู่ของชาวสวรรค์ก็จะจ้องมองมาที่เราใจจะสดชื่น เบิกบานในทุกสถานการณ์ เป็นคนป่วยที่ให้กำลังใจแก่หมอ พยาบาล และผู้มาเยี่ยมไข้ อย่างนี้ เรียกว่าป่วยอย่างสง่างาม

If we can practice in this way, before long we will attain the Dhamma, becoming a patient of dignity and composure, held in high regard in the eyes of the celestial beings. They will rejoice with admiration for a patient who has such a refuge for the mind—for even though the body is ill, the radiance of Dhamma shining from within blazes forth brightly, drawing the gaze of every celestial being upon us. The mind remains fresh and joyful in every circumstance. Such a patient becomes one who gives encouragement to doctors, nurses, and visitors alike. This is what is called “illness borne with dignity.”

如果能做到这样子，我们很快就会证法，成为天人眼中威仪庄严的患者。他们会对一个在内心有依靠的病人心生钦佩，即便身患疾病，内心却散发光亮，他们会向我们投来赞许的目光，而我们在任何情况下都要保持愉悦的心情。患病的情况下，还能给予医生、护士和探病者以鼓励的患者，可以说他是一位庄严的患者。

      การฝึกใจให้หยุดนิ่ง จึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต เป็นที่พึ่งแก่เราได้ อย่าให้มีสิ่งใดมาเป็นอุปสรรคเราจะอาศัยกายมนุษย์นี้อยู่เพียงชั่วคราว ให้รีบชิงช่วงความแข็งแรงและสดชื่น ของร่างกายนี้ ก่อนที่จะถูกช่วงชิงความแข็งแรงความสดชื่นไป

Training the mind to reach stillness is therefore the most important thing in life; it is a refuge upon which we can rely. Do not let anything become an obstacle. We dwell in this human body only temporarily, so we must seize this time of strength and vitality while the body still has it—before that strength and vitality are taken from us.

修行是人生中最重要的事，不让任何事情成为修行的障碍。人生短暂，我们应该争取在身体健康的时候坚持修行，不要等到年老体弱的时候才去做。

๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

March 5, 2002

2002 年 3 月 5 日

๒๗

ใจตกศูนย์พบแสงสว่างภายใน

When the Mind Settles at Its Center: Discovering the Light Within

心入定见光亮

      พอกายกับใจเป็นหนึ่งเดียวกันเข้าก็จะเกิดการเคลื่อนหรือการเดินทางเข้าไปสู่ภายใน เราจะมีความรู้สึกเหมือนดิ่งลงไป หรือถูกดึงดูดให้เคลื่อนเข้าไปข้างใน มีอาการคล้ายๆหล่นลง

When body and mind become unified, an inward movement begins to occur. One may feel a sense of sinking inward, or being drawn toward the center, accompanied by a sensation resembling a gentle falling.

当身心合一时，心会慢慢移动深入内在，感觉自己正在往下走，或有一种被吸引进去的感觉，类似于坠落的状态。

      ใหม่ๆ อาการคล้ายๆ หล่นไปอย่างนั้น หล่นลงมาจากท้องฟ้าบ้าง ตกหลุมอากาศบ้าง ตกจากที่สูงบ้าง ถ้าเราทำเฉยๆ เดี๋ยวก็จะคุ้นเคย อาการหล่นไปนั้นกลายเป็นการขยายไปรอบทิศ ทุกทิศทุกทาง

In the beginning, this falling sensation may resemble falling from the sky, hitting an air pocket, or dropping from a great height. If we simply remain still and undisturbed, we will gradually grow accustomed to it. In time, this sensation of falling transforms into an expansion — extending outward in every direction, all around.

刚开始有一种类似坠落的状态，有的从天而降，有的从高处坠落，如果我们置之不理，久而久之就会习惯，这种坠落的状态将向四面八方延伸。

     ความสว่างก็เกิด เป็นแสงสว่างภายในที่ขจัดความมืดในดวงใจเราหมดสิ้นไป เมื่อความมืดในดวงใจหมดสิ้นไปความไม่รู้จริงอันใดก็พลอยหมดสิ้นตามไปด้วย

Radiance then arises — an inner light that dispels all darkness within the heart. When the darkness of the heart is completely dispelled, all forms of ignorance likewise come to an end

随后光亮生起，这是一股可以消除心中黑暗的内在之光。当黑暗消失不见时，无明也会随之消失。

      เหมือนดวงอาทิตย์ผุดขึ้นมาขจัดความมืดในอากาศทำให้อากาศสว่างอย่างนั้น ทำให้สามารถมองเห็นอะไรได้ชัดเจน แจ่มแจ้ง แล้วก็มีความรู้เกี่ยวกับสิ่งที่เราเห็น

It is like the sun rising and dispelling the darkness in the sky, filling the air with light. This allows us to see things clearly and distinctly, and to gain true understanding of what we perceive.

当太阳生起时，黑暗也随之消失，天空逐渐明亮，我们能看清周围的一切，然后了解所看到的东西。

      แสงสว่างภายในก็เช่นเดียวกัน จะทำให้เรารู้แจ้งเห็นแจ้งแทงตลอดในเรื่องราวความเป็นจริงของชีวิต ในสรรพสัตว์สรรพสิ่งทั้งหลาย เพราะแสงสว่างภายในจะเจิดจ้ามากกว่าแสงสว่างภายนอก

The inner light works in the same way: it enables us to know and see clearly, penetrating the true nature of life, of all beings and all things. For the inner light shines far more brilliantly than any external light

内在的光亮也一样，它将使我们如实知见生命的真谛，因为内在的光亮比外在的光亮更加光明灿烂。

      เหมือนเอาดวงอาทิตย์ตอนเที่ยงวันมาเรียงกันเต็มท้องฟ้าอย่างนั้น แต่ไม่แสบตา ไม่เคืองตา แต่พาให้เราสุขใจเป็นแสงแก้วที่นุ่มเนียนละมุนตา ละมุนใจ

It is like countless midday suns lined up filling the entire sky — yet without any glare or irritation to the eyes. Instead, this light brings us joy and inner peace. It is a crystalline radiance, gentle and soft, soothing to both the eyes and the heart.

好像天空中布满正午的太阳，却不伤眼，也不刺眼，是给我们带来快乐的柔光。

๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๐

February 11, 2007

2007 年 2 月 11 日

๒๘

เห็นแจ้งแล้วรู้แจ้ง

Seeing clearly, one comes to know clearly.

由见而知

      หยุดเป็นตัวสำเร็จ ที่ทำให้เข้าถึงสิ่งที่มีอยู่ในตัว ไม่ว่าจะเป็นกายในกาย ตั้งแต่กายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์กายพรหม กายอรูปพรหม กายธรรมโคตรภู กายธรรมพระโสดาบัน กายธรรมพระสกิทาคามี กายธรรมพระอนาคามีกายธรรมพระอรหัต ต้องหยุดอย่างเดียว ไม่ต้องทำอะไรเลยพอหยุดอย่างเดียว ใจก็จะละเอียด นี่เป็นเรื่องที่แปลก

Stillness Mind is the key to success — it is what allows us to reach and access everything that already exists within us, including the body within the body: from the refined human body, the celestial body (deva body), the Brahma body, the formless Brahma body (arūpa-Brahma body), the Dhamma body of the Gotrabhū, the Dhamma body of the Sotāpanna, the Dhamma body of the Sakadāgāmī, the Dhamma body of the Anāgāmī, and the Dhamma body of the Arahant. One must simply be still — nothing else needs to be done. Just by being still alone, the mind becomes refined. This is truly a remarkable thing.

静止是成功之本，唯有静止才能证入内在种种身，包括细人身、天人身、色界梵天人身、无色界梵天人身、种姓法身、须陀洹法身、斯陀含法身、阿那含法身与阿罗汉法身，无需做其他事情，只需要静下来，心会越来越清净。

      หยุดอย่างเดียว เราจะเห็นไปเรื่อยๆ พอเห็นแล้ว ก็จะรู้ขึ้นมาเอง พอเห็นแจ้ง ก็รู้แจ้ง มันไปพร้อมๆ กัน ต่างจากดวงตามนุษย์ที่เห็นของที่อยู่กลางแจ้ง บางทียังไม่รู้ว่าเป็นอะไร ต้องไปดูใกล้ๆ ถึงพอจะรู้ แต่นี่เห็นแจ้งแล้วก็รู้แจ้งไปในเวลาเดียวกันเลย อาศัยหยุดอย่างเดียวกระทั่งเข้าไปรวมกับกายของท่านผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานแล้ว คือ ธรรมกาย กายพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันหลุดพ้นจากอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา สามัญลักษณะที่เป็นปกติของสิ่งต่างๆ ทั่วไป

By stillness alone, we will continue to see, again and again. Once we see, understanding arises on its own. When seeing is clear, knowing is clear as well — they occur together, simultaneously. This differs from ordinary human sight, where we may see an object out in the open yet still not know what it is, requiring us to move closer to examine it before understanding comes. But in this case, clear seeing and clear knowing happen at the very same moment. This is achieved through stillness alone — until we merge with the body of the Enlightened One, the Awakened One, the Blissful One — that is, the Dhammakāya, the Buddha-Jewel, the Dhamma-Jewel, and the Sangha-Jewel, becoming one and the same, liberated from impermanence (anicca), suffering (dukkha), and non-self (anattā) — the ordinary characteristics common to all things.

唯有静止才能不断看见，见后自然会知道，由见而知。这与肉眼看东西不一样，看不见远方的东西，只能看见近距离的东西，但在内在看见的当下即可透彻理解。只要静止，就可以与智者、觉者、喜悦者之法身合二为一。法身由佛宝、僧宝与法宝聚合而成，已脱离种种事物的无常、苦、无我的性质。

๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๐

February 11, B.E. 2550 (2007 C.E.)

2007 年 2 月 11 日

หลักวิชชาการปฏิบัติธรรม

The Principles of Insight in Dhamma Practice

修行的原则

๒๙

การหลับตา

Guidelines for Closing the Eyes

轻阖双眼

      หลับตาเบาๆ พอสบายๆ คล้ายกับตอนที่เราใกล้จะหลับ ปรือๆ ตา อย่าถึงกับปิดสนิท อย่าเม้มตา อย่ากดเปลือกตาหรือลูกนัยน์ตา หลับพอสบายๆ

Close the eyes gently, in a relaxed and comfortable manner — similar to the moment just before falling asleep, with the eyes slightly drowsy and half-closed. Do not close them tightly. Do not squeeze the eyes shut, and do not press on the eyelids or the eyeballs. Simply close them gently and comfortably.

轻轻地、舒服地闭上眼睛，睡眼朦胧，就像快要入睡一样，不用完全闭上眼睛，也不要挤眼皮或压眼球，保持舒服的感觉。

      ถ้าหลับตาเป็นกล้ามเนื้อทุกส่วนจะคลี่คลาย ผ่อนคลายหมดทั้งเนื้อทั้งตัว ถ้าเราบีบเปลือกตา เดี๋ยวกล้ามเนื้อจะเกร็งหมดตั้งแต่ใบหน้า แล้วก็ไล่ไปทั้งเนื้อทั้งตัวเลย

When the eyes are closed correctly, every muscle in the body relaxes and unwinds — the entire body becomes at ease. However, if we squeeze the eyelids, the muscles will tense up, starting from the face, and this tension will then spread throughout the entire body

如果懂得正确的闭眼，全身的肌肉也会放轻松。如果我们挤压眼睛，面部肌肉也跟着紧绷，全身上下也会受影响。

      หลับเบาๆ พอสบายๆ แค่ไม่ให้เห็นภาพภายนอกเท่านั้น ใจจะได้ไม่ฟุ้ง เพราะฉะนั้นต้องให้ความสำคัญกับการหลับตาให้มากๆ ตรงนี้สำคัญ

Close the eyes gently and comfortably — just enough so that we no longer see the outside world. This way, the mind will not wander. Therefore, great importance must be given to closing the eyes properly. This point is essential.

轻松舒服地闭上眼睛，看不见外面的景色，心也就不容易散乱。因此，要重视正确地轻阖双眼，这一点很重要。

๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๐

February 11, B.E. 2550 (2007 C.E.)

2007 年 2 月 11 日

๓๐

บริกรรมนิมิต

The Preliminary Meditation Object (Parikamma-nimitta)

观想所缘

การกำหนดบริกรรมนิมิตขึ้นมา ควรจะเป็นสัญลักษณ์ของพระรัตนตรัย ซึ่งเป็นที่พึ่งที่ระลึกของเรา จะเป็นองค์พระพุทธรูป เป็นดวงใสๆ หรือพระเดชพระคุณหลวงปู่อยู่ในกลางกาย อย่างใดอย่างหนึ่ง เอาอย่างเดียวที่จะทำให้เรานึกได้อย่างสบาย และใจมีความพร้อมที่จะอยู่ที่กลางกาย

The meditation object we establish should be a symbol of the Triple Gem, which serves as our refuge and object of recollection. It may take the form of a Buddha image, a clear crystal sphere, or the image of the Great Master (Luang Pu) residing at the center of the body — choose only one. Select whichever allows us to recall it with ease and comfort, and allows the mind to settle readily at the center of the body.

我们观想的所缘应该是三宝的象征，是我们的依靠与皈依，可以是安住在体内的佛像、透明光球或祖师像。选择其中一个舒服地观想，让心安住在身体中央。

      แต่ไม่ต้องกังวลจนเกินไปว่า จะตรงศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ เป๊ะเลยไหม ประมาณว่าอยู่ในกลางท้องแถวๆ นั้น

However, there is no need to be overly concerned about whether it is precisely aligned with the seventh base, the center of the body. It is sufficient that it is located roughly within the middle of the abdomen, in that general area.

不用担心是否正好安住在体内第七中心处，感觉在腹部中央就好。

      ฝึกบ่อยๆ นึกบ่อยๆ เพราะใจเราต้องคิดอยู่แล้ว เรื่องอื่นเราคิดมาเยอะแล้ว ซึ่งไม่ได้ทำให้เราเกิดความพึงพอใจอันสูงสุด แค่เพลินๆ ไปชั่วคราว แต่ถ้าจะเข้าถึงความสุขภายใน ที่จะทำให้เราเกิดความพึงพอใจอันสูงสุด จนกระทั่งไม่ต้องการอะไรอีกเลย ก็ต้องนึกถึงพระรัตนตรัย เพื่อเป็นจุดเชื่อมโยงใจให้หยุดนิ่งๆ นุ่มๆ อยู่ในกลางกาย นึกบ่อยๆค่อยๆ นึก ใหม่ๆ ก็นึกไม่ค่อยออก ถ้านึกบ่อยๆ จะค่อยๆนึกได้ แต่ก็ไม่ชัดเจนเหมือนกับเราลืมเห็นภาพวัตถุภายนอก

Practice often, recall often — for our mind is always thinking about something regardless. We have already thought about countless other matters, none of which has brought us the highest form of contentment; they offer only temporary enjoyment. But if we wish to reach the inner happiness that brings the highest contentment — the kind that leaves us wanting nothing more — we must recall the Triple Gem. This recollection serves as an anchor point, allowing the mind to come to rest, still and gentle, at the center of the body. Recall it often, gradually and patiently. In the beginning, it may be difficult to visualize clearly. But with frequent practice, we will gradually be able to recall it — though it may still not appear as vivid and clear as when we look at an external object with our physical eyes.

经常练习观想，因为我们的心一直在思考，想许多其他的事情，却没有获得满足感，而只是暂时的感官享受。如果我们能够收获内在的快乐，将带来最大的满足感，直至感觉不再需要其他东西。所以，要常常观想三宝，以此作为心安住在身体中央的连接点。常常观想，慢慢地观想，起初可能观想不出来，但经常练习，慢慢就可以观想出来，只是可能不像我们看外在的事物那般清晰。

๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๐

February 11, B.E. 2550 (2007 C.E.)

2007 年 2 月 11 日

๓๑

นึกนิมิตด้วยสิ่งที่คุ้นเคย

Visualizing the Meditation Object Using Something Familiar

观想熟悉的所缘

      กรณีที่เรานึกบริกรรมนิมิตเป็นองค์พระ หรือดวงแก้วไม่ออก มีข้อแนะนำเพิ่มเติมพิเศษ สำหรับบางท่านที่มีอาชีพค้าผลไม้ หรือมีอาชีพหลากหลาย โดยนำวิธีการที่พระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ท่านได้สอนแก่นาคที่ได้รับการอุปสมบทเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา ณพระอุโบสถ

In cases where we are unable to visualize the meditation object as a Buddha image or a crystal sphere, there are additional special recommendations — particularly for those whose occupations involve, for example, selling fruit, or various other lines of work. This draws upon the method taught by the Great Master, the Abbot of Wat Paknam Bhasicharoen, which he imparted to ordinands (nāga) who were being ordained as Buddhist monks within the ordination hall (uposatha).

我们在观想不出佛像或水晶球的情况下，建议大家借鉴一些特别的方法。尤其是那些从事水果或其他生意的人，可以借鉴北榄寺祖师向一位准备受戒的弟子传授禅修的方法。

      โดยให้นาคที่นั่งคุกเข่ากระโหย่งเท้าพนมมือต่อหน้าท่าน นึกถึงปอยผมที่ปลงเมื่อเช้า น้อมมาตั้งไว้ในกลางกายหรือจำง่ายๆ ว่า กลางท้อง ให้เอาใจมาหยุดนิ่งๆ อยู่กลางปอยผมที่อยู่กลางท้องนั้น นึกไปเรื่อยๆ

The ordinand, kneeling with hands raised in reverence before the Great Master, was instructed to recall the tuft of hair that had been shaved off that morning, and to mentally place it at the center of the body — or, to put it simply, at the middle of the abdomen. The mind was then to be brought to rest, still and unwavering, upon that tuft of hair positioned at the center of the abdomen, continuing to hold this recollection steadily.

祖师让该弟子双手合十，跪坐在面前，引导他观想早上剃掉的头发，将之安放在身体中央，或者简单的记住让心安住在肚子中央的发梢上，这样持续地观想。

  แล้วท่านก็ซักถามนาคว่า “เส้นผมปลายมันชี้ไปทางไหน โคนชี้ไปทางไหน” นาคก็ตอบคำถามทุกครั้งที่ท่านถามว่า “โคนชี้ไปทางนี้ ปลายชี้ไปทางนี้” จนกระทั่งเห็นปอยผมนั้นเปลี่ยนแปลง จากสีดำเป็นสีใส เป็นปอยผมแก้วที่ใสเหมือนเพชร กายก็เริ่มเบา ใจก็เริ่มปลอดโปร่ง สบาย

He would then question the ordinand: ‘Which direction do the tips of the hair point? Which direction does the base point?’ Each time he asked, the ordinand would answer: ‘The base points this way, the tips point that way.’ This continued until the tuft of hair began to change — transforming from black to clear, becoming a crystalline tuft of hair, radiant and clear like a diamond. At that point, the body began to feel light, and the mind became clear, open, and at ease.”

随后，祖师问这位弟子：“发梢指向哪个方向？发根指向哪里方向？弟子答道：“发梢指向这个方向，发根指向那个方向。”最终看见头发发生了变化，由黑色变成透明，就像钻石一样晶莹剔透，身体开始变轻，心也逐渐变得通透舒服。

      อาการปวดเมื่อยเนื้อตัวสั่น เพราะนั่งอยู่ในท่ากระโหย่งเท้าที่ไม่ถนัดเป็นเวลายาวนานถึงชั่วโมงครึ่งก็หายไป พร้อมกับปอยผมแก้วนั้นก็เปลี่ยนไปเป็นดวงใสๆ ใสเหมือนเพชรอยู่กลางท้อง

The aching, soreness, and trembling of the body — caused by remaining in the unfamiliar kneeling position for as long as an hour and a half — gradually disappeared. At the same time, that crystalline tuft of hair transformed further into a clear sphere, radiant and clear like a diamond, situated at the center of the abdomen.

之后，他感觉肌肉酸痛，身体颤抖，因为他跪坐在脚跟上已经一个半小时。可是不久这个症状就消失了，发梢也变得十分晶莹剔透，就像肚子中央透明的钻石。

      แล้วท่านก็ทำพิธีอุปสมบทนาคผู้นั้นเป็นพระภิกษุและแนะนำให้จำดวงแก้วที่เกิดขึ้นในกลางท้องเมื่อใจหยุดนิ่งว่า “นั่นแหละ ดวงปฐมมรรค ต้นทางที่จะไปสู่อายตน-นิพพาน ที่จะทำพระนิพพานให้แจ้ง ให้รักษาเอาไว้ให้ดีว่าบวชมาแล้วเรามีวัตถุประสงค์จะทำพระนิพพานให้แจ้งเพียงประการเดียว เราได้ต้นทางแล้ว คือ ดวงปฐมมรรค ให้รักษาเอาไว้ อย่าให้หาย แล้วให้ไปทำต่อหลังจากบวชแล้ว” นี่คือคำแนะนำสั่งสอนของพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ หรือหลวงปู่สดของเรา

He then performed the ordination ceremony for that ordinand, ordaining him as a Buddhist monk, and instructed him to remember the clear sphere that had arisen at the center of the abdomen when the mind came to stillness, saying: ‘That is the Sphere of the First Path (Pathamamagga) — the starting point of the way leading to the plane of Nibbāna (āyatana-nibbāna), which will bring about the clear realization of Nibbāna. Guard it well. Remember that having been ordained, we have but one single objective: to realize Nibbāna clearly. We have now obtained the starting point — the Sphere of the First Path. Preserve it carefully, do not let it be lost, and continue this practice after your ordination.’ This is the teaching and guidance of the Great Master of Wat Paknam Bhasicharoen, our own Luang Pu Sod

随后，祖师给这位弟子受戒，让他记住在心入定时生起的光球，并解释道：“这是初道光球，是趣向涅槃处之道。要保护好，出家后唯一的目标就是证得涅槃。当下你已经知道初道光球是起点，所以要保护好，不要让它消失，出家后继续精进修习。”这就是北榄寺祖师的教诲。

      หลวงพ่อเลยนำวิธีการนั้น มาแนะนำต่อ สำหรับผู้ที่มีอาชีพค้าขาย ตั้งแต่ขายผลไม้เรื่อยไป เช่น ใครขายทุเรียนก็ให้นึกเอาลูกทุเรียนที่ตัวขาย เห็นทุกวันจำเจ เอามาตั้งไว้กลางท้อง แล้วก็ทำใจหยุดนิ่ง มองให้ใสเป็นทุเรียนเพชรให้ได้ แล้วจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าทีเดียว เพราะถ้าใจใสสมบัติใหญ่จะไหลมา และที่สำคัญจะได้เข้าถึงพระธรรมกายในตัวด้วย

Luang Por therefore adapted this method further, offering guidance for those in trading occupations — beginning with fruit sellers. For instance, if someone sells durians, he would advise them to visualize the durian they sell — the very fruit they see every single day — and place it at the center of the abdomen. Then, bringing the mind to stillness, they should look until it becomes clear, transforming into a durian of crystal. If this is achieved, business will flourish abundantly, like water pouring forth without end. For when the mind becomes clear, great fortune flows in — and most importantly, one will also come to access the Dhammakāya within oneself.

后来，祖师又将这种方法传授给那些做买卖的人。例如，卖榴莲的商贩，每天都接触到榴莲，可以试着将榴莲安放在肚子中央，然后让心保持宁静，观想犹如钻石的榴莲。这样生意应该会很好，因为当心清净时，财富也会源源不断的生起，最重要的是可以证入法身。

      ใครขายเงาะ ก็ให้นึกเอาเงาะมาตั้งไว้ในกลางท้อง ใครขายมังคุด ก็เอามังคุดมาตั้งกลางท้อง มองให้ใสๆ เป็นมังคุดเพชรให้ได้ ใครขายแตงโม ส้มโอ ส้มเขียวหวาน ก็ให้เอาสิ่งนั้นมาวางกลางท้อง

Anyone who sells rambutan may visualize a rambutan and place it at the center of the abdomen. Anyone who sells mangosteen may place a mangosteen at the center of the abdomen, looking until it becomes clear, transforming into a mangosteen of crystal. Anyone who sells watermelon, pomelo, or tangerines may take that particular fruit and place it likewise at the center of the abdomen.

卖红毛丹的商贩，可以在肚子中央观想红毛丹。卖山竹的商贩，可以在肚子中央观想红毛丹，让它变成如钻石一般晶莹剔透。卖山竹、西瓜、柚子、橘子的人，都可以在肚子中央观想所卖的水果。

      ใครขายซาลาเปา ไส้เค็ม ไส้หวาน ไส้เค็มก็มีหยักย่นๆไส้หวานก็เรียบๆ หรือใครขายไข่มุก ไข่มุกกลมๆ มีละอองนวลของไข่มุก จะนึกถึงไข่มุกก็ได้ ตั้งเป็นจุดเริ่มต้นที่จะนำไปสู่การหยุดนิ่งเหมือนปอยผม นำไปสู่การหยุดนิ่ง กระทั่งเข้าถึงดวงใส แล้วถึงพระธรรมกายภายในในที่สุด

Anyone who sells steamed buns — whether savory or sweet-filled, the savory ones with their wrinkled folds and the sweet ones smooth — or anyone who sells pearls, may likewise visualize a pearl: round, with the soft lustrous sheen characteristic of a pearl. This object serves as the starting point leading to stillness, just as the tuft of hair did — leading the mind into stillness, until it reaches the clear sphere, and ultimately to the Dhammakāya within.

卖包子的商贩，不管包子是咸馅或甜馅，都可以在肚子中央观想包子。卖珍珠的商贩，也可以在肚子中央观想圆滑的珍珠。将这个所缘作为起点，让心导向宁静，就像上述的发梢一样。当心宁静后将证入光球，最终证入法身。

      เพราะฉะนั้น ในกรณีที่นึกดวงใสๆ หรือนึกองค์พระไม่ออก หรือกำลังฟุ้งอยู่ นึกอะไรไม่ออก ให้นึกเอาสิ่งที่ทำมาค้าขาย หรือสิ่งที่เราคุ้นเคยเห็นจนเจนตามาตั้งไว้กลางท้องอย่างนี้ไปก่อนก็ได้ เริ่มต้นจากสิ่งที่เราคุ้นก่อน

Therefore, in cases where we are unable to visualize a clear sphere or a Buddha image — or when the mind is restless and nothing seems to come to mind at all — we may, for the time being, take whatever object relates to our trade or occupation, or anything we are deeply familiar with through constant, everyday sight, and place it at the center of the abdomen in this same manner. It is best to begin with what is already familiar to us.

因此，在观想不出水晶球或佛像，或者心散乱，什么都观想不出来的情况下，可以尝试观想我们正在卖的东西，或者熟悉的东西。将它安放在肚子中央，先从我们熟悉的东西开始。

๒๔ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

May 24, B.E. 2545 (2002 C.E.)

2002 年 5 月 24 日

๓๒

ภาพองค์พระกลางดวงแก้ว

The Image of the Buddha Within the Crystal Sphere

水晶球中的佛像

จำภาพองค์พระที่ท่านนั่งหลับตาเจริญสมาธิภาวนากลางดวงแก้วให้ดีนะ นึกน้อมท่านมาตั้งไว้ในกลางกาย มีเวลาก็นึกไว้เรื่อยๆ ใจของเราจะได้ค่อยๆ คุ้นกับภาพนี้เวลามานั่งสมาธิใจจะรวมได้ง่าย นึกได้ง่าย จากแต่เดิมเราต้องใช้ความพยายาม และไม่รู้ว่าจะนึกอย่างไร ตอนนี้เราได้เห็นภาพแล้วก็จะทำให้นึกได้ง่ายขึ้น และการนึกก็จะไปในทิศทางเดียวกัน

Remember well the image of the Buddha, seated with eyes closed in meditation, at the center of the crystal sphere. Bring this image to mind and place it at the center of the body. Whenever we have time, we should recall it again and again, so that the mind gradually becomes familiar with this image. Then, when we sit in meditation, the mind will unify with ease, and recollection will come effortlessly. Previously, we had to make great effort, uncertain of how to visualize at all. Now that we have seen this image, recollection becomes far easier, and our visualization will move consistently in the same direction.

记住佛陀轻阖双眼盘腿禅定的图像，然后把它安放在肚子中央持续观想，我们的心会逐渐熟悉该图像。在打坐的时候，容易收摄心念观想所缘。原先我们需要很努力，而且还不知道怎么观想，可现在记住佛陀禅定的图像后，将有助于我们更加容易地观想，保持心念一致。

      ภาพนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นที่จะนำให้เราเข้าถึงสิ่งที่มีอยู่ในตัว คือ ดวงธรรม กายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์ กายรูปพรหมกายอรูปพรหม กระทั่งกายธรรม เพราะฉะนั้นจำต้นทางที่จะทำให้เข้าถึงแผนผังชีวิตดังกล่าวนี้ให้ดี

This image will serve as the starting point that leads us to reach what already exists within us: the Sphere of Dhamma, the refined human body, the celestial (deva) body, the form-Brahma body, the formless-Brahma body, and ultimately the Dhamma body itself. Therefore, remember well this starting point, which will lead us to access this very blueprint of life.

这个图像将作为起点，引导我们证入原本就在体内的东西，即法球、细人身、天人身、色界梵天人身、无色界梵天人身乃至法身，因此，要记住证入生命蓝图的起点。

      ในการดำเนินชีวิตประจำวัน เราจะทำมาหากินอะไรก็ทำไปเถอะ มีเวลาสัก ๑ หรือ ๒ นาที ก็นึกเล่นๆ นึกเพลินๆ ให้ใจมันคุ้น

In going about our daily lives, whatever work we do to earn a living, let us continue doing it as usual. Whenever we have even a minute or two to spare, we may simply recall this image playfully, in a relaxed and enjoyable manner, so that the mind gradually grows familiar with it.

在日常生活中，我们为了谋生四处奔波，如果有一两分钟空闲的时间，也可以用来练习观想所缘，让心慢慢熟悉所缘。

      การนึกถึงองค์พระกลางดวงแก้ว จะทำให้ใจของเราเชื่อมโยงกับอานุภาพอันไม่มีประมาณของพระรัตนตรัยของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านับพระองค์ไม่ถ้วน และอานุภาพอันไม่มีประมาณนั้นก็จะถูกถ่ายทอดมาที่กลางกายกลางใจหยุดใจนิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ซึ่งเป็นที่ตั้งของภาพองค์พระกลางดวงแก้วที่เรานึกถึง ตัวเราก็จะพลอยเป็นผู้มีอานุภาพไปด้วย ไม่มากก็น้อย ซึ่งขึ้นอยู่กับความละเอียดของใจ และด้วยอานุภาพนั้นจะทำให้เราสมหวังดังใจในทุกสิ่งที่เป็นกุศลธรรม ที่เป็นสัมมาอาชีวะ ในธุรกิจการงานในชีวิตครอบครัวหรือในการแสวงหาความสุขที่แท้จริงก็จะเกิดขึ้น

Recalling the image of the Buddha within the crystal sphere will connect our mind to the boundless power of the Triple Gem, and of the countless Fully Enlightened Buddhas beyond number. That boundless power will then be transmitted to the center of the body, where the mind rests in stillness at the seventh base — the very location where the image of the Buddha within the crystal sphere that we recall is situated. We ourselves will thereby come to share in that power, to a greater or lesser degree, depending on the refinement of the mind. And through that power, we will find fulfillment in every wholesome endeavor — in right livelihood, in business and work, in family life, and in the pursuit of true and genuine happiness.

观想水晶球中的佛像，将让我们的心与诸佛的无量威德力紧密相连。这股威德力将传至体内第七中心处，就是所观想佛像的安住处，这也将使我们成为具足威德力的人，多或少取决于心的细腻程度。这股威德力将助我们在行善中如愿以偿，事业有成，阖家欢乐，寻找到真正的快乐。

      เพราะฉะนั้น ภาพองค์พระกลางดวงแก้วที่หลวงพ่อมอบให้นั้นเป็นภาพที่สำคัญมาก ภาพเล็กก็พกติดตัวใส่กระเป๋า ภาพใหญ่ก็ไว้ในห้องพระ ที่โต๊ะหมู่บูชา หรือไว้ข้างฝาก็ได้ หรือจัดตรงไหนสักแห่งหนึ่งในบ้านของเราให้เป็นที่รวมประชุมของครอบครัว จะได้ดูองค์พระ ใจของเราจะใสสะอาด บริสุทธิ์ เป็นทางมาแห่งความสุขความสำเร็จของเราและครอบครัว

Therefore, the image of the Buddha within the crystal sphere given to us by Luang Phor is an image of great importance. A small version may be carried with us in our bag, while a larger version may be placed in our meditation room, upon the altar table, or hung on a wall — or arranged in any suitable place within our home that serves as a gathering point for the family, so that we may look upon the image of the Buddha regularly. In doing so, our mind will become clear and pure, becoming the very source of happiness and success for both ourselves and our family.

因此，师父赠与这张水晶球中的佛像的图片非常重要。小图片可以放在口袋里，大图片放在佛堂的供桌上或家中的公共空间。每当看见佛像，我们的心也会清净纯洁，成为自己与家人收获快乐与成功的源泉。

      ทุกคืนก่อนนอนก็นึกภาพนี้ไว้ในกลางกาย เราจะได้หลับอยู่ในอู่แห่งทะเลบุญ ในความคุ้มครองของพระรัตนตรัยซึ่งมีพระคุณและมีอานุภาพไม่มีประมาณ เราจะหลับเป็นสุขไม่ฝันเลย หรือถ้าฝันก็ฝันดี ตื่นขึ้นมาก็สดชื่น และก่อนจะลุกขึ้นสิ่งแรกที่ต้องทำก็ดูว่าภาพองค์พระกลางดวงแก้วนี้ยังอยู่ในกลางท้องกลางกายของเราหรือเปล่า บางคนอาจจะเห็นไม่ชัด หรือบางคนเห็นบางส่วนก็ไม่เป็นไร เช่น บางคนอาจจะเห็นแค่พระเศียรของท่าน บางคนเห็นแค่ไหล่ หรือเห็นแค่มือที่วางไว้บนหน้าตัก เห็นส่วนไหนขององค์พระถือว่าเป็นสิริมงคลทั้งนั้น ก็ดูไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็จะเต็มส่วนเอง โดยที่เราไม่ต้องไปกังวลอะไรเลย เพราะภาพนี้เป็นภาพที่ทำผังสำเร็จเอาไว้แล้ว ใครตรึก ใครนึก ใครคิด จิตจะสงบหยุดนิ่ง จะเข้าถึงธรรม จะมีความสุขมาก มีความบริสุทธิ์เป็นทางมาแห่งบุญแห่งความสุขและความสำเร็จในชีวิตทุกๆ ด้าน วิบากกรรมหนักก็จะเป็นเบา เบาก็หายไปเลยเพราะฉะนั้นต้องจำว่า ภาพนี้สำคัญมาก

Every night before sleep, let us recall this image at the center of the body. In doing so, we will rest within the ocean of merit, under the protection of the Triple Gem, whose grace and power are without limit. We will sleep peacefully, without dreaming at all — or if we do dream, our dreams will be good ones — and we will awaken feeling refreshed. Before rising, the very first thing to do is to check whether the image of the Buddha within the crystal sphere is still present at the center of the abdomen, the center of the body. Some may not see it clearly, or may see only a portion of it — and that is perfectly fine. For instance, some may see only the head, others only the shoulders, or only the hands resting upon the lap. Whichever part of the Buddha image we see is considered auspicious. Simply continue observing, and in time the full image will naturally appear on its own — there is no need to worry about this at all, since this image represents a blueprint of accomplishment already established. Whoever reflects upon it, recalls it, or thinks of it will find the mind becoming calm and still, will come to access the Dhamma, and will experience great happiness. Purity of mind becomes the very channel through which merit, happiness, and success in every aspect of life flow toward us. Heavy karmic consequences become lighter, and light ones vanish entirely. Therefore, we must remember: this image is of the utmost importance.

每天晚上睡觉前，我们可以在身体中心观想这个图像，然后睡在功德福海中。在具足无量威德力的三宝的庇护下，我们将安然入睡，不做恶梦，就算做梦也只做美梦，醒来神清气爽。醒来后，要先看看水晶球中的佛像是否还在自己的身体中央。有些人可能看不清楚，有的人只看见一部分，这没关系，例如有的只看见佛像的头部，有的只看见肩膀或放在膝盖上的手。看见佛像的任何部分都被看作是一种吉祥，持续地看下去，不久就会看见圆满的佛像，不必为此担心。因为这个图像是勾勒好的图像，只要收摄心念观想，心会逐渐平静下来，证入内在的法，收获无限快乐，获得成功的人生，业障将由重变轻，由轻变无，所以要记住这是一张非常重要的图片。

      ภาพนี้เราจะต้องใช้ตั้งแต่เรายังแข็งแรงอยู่ จนกระทั่งถึงวันที่เราหมดเรี่ยวหมดแรงบนเตียงคนป่วยนั่นแหละ เราก็จะได้ใช้ภาพนี้นำทางไปสู่สุคติภพ คืออย่างน้อยก็มีอานิสงส์ที่จะนำเราไปสู่สุคติภพซึ่งเป็นภพภูมิอันวิเศษสำหรับชีวิตในปรโลก

This image is one we must make use of from the time we are still strong and healthy, all the way until the day our strength fails us upon a sickbed. Even then, we will be able to use this image to guide us toward a fortunate realm of existence — for at the very least, it carries the merit and blessing to lead us toward a fortunate realm, a wondrous plane of existence for our life in the world beyond.

我们需要这张图片，从年轻力壮到年老体弱躺在病床上都需要用到这种图片，指引我们趣向善道，至少也可以指引我们去往来世殊胜美妙的天界。

      แต่ที่สำคัญ หลวงพ่อตั้งใจเอาไว้ให้เข้าถึงความสุขในตอนที่เรายังแข็งแรงอยู่ และมุ่งเข้าไปให้เห็นของจริงที่มีอยู่ในตัวซึ่งเป็นแผนผังของชีวิต ได้ศึกษาวิชชาธรรมกาย จะได้ไปศึกษากฎแห่งกรรมซึ่งจะต้องเรียนรู้ในขั้นตอนต่อไป

But most importantly, Luang Phor intends for us to reach true happiness while we are still strong and healthy, and to press onward toward seeing the reality that already exists within us — the very blueprint of life. Through this, we come to study the Vijjā Dhammakāya, and go on to study the Law of Kamma, which is to be learned in the stages that follow

重要的是，师父希望大家在健康时都能收获快乐，证入体内的法身，精进修习法身法门，学习业果法则，为学习更深奥的知识打下坚实的基础。

      ภาพนี้จะนำเราเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว เข้าถึงแล้วเราจะมั่นใจในการดำเนินชีวิต และจะมีความปลื้มปีติ เพราะฉะนั้นภาพองค์พระกลางดวงแก้วนี้สำคัญมากนะ จำเอาไว้ให้ดี

This image will lead us to reach the Triple Gem within ourselves. Once we reach it, we will gain confidence in how we live our lives, and we will experience deep joy and rapture. Therefore, this image of the Buddha within the crystal sphere is of great importance — remember it well

这张图片将带领我们证入内在三宝，从此我们将对生活充满信心，收获无限快乐。因此，记住这张水晶球中的佛像的图片，它非常重要。

๒ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

March 2, B.E. 2546 (2003 C.E.)

2003 年 3 月 2 日

๓๓

การเห็นภาพภายใน

Seeing the Inner Vision

看内在画面

     การเห็นภาพภายในนั้นแตกต่างจากการเห็นภาพภายนอกในเบื้องต้น คือ การเห็นภาพภายในจะยังไม่ชัดเจนมาก ไม่เหมือนตาเนื้อที่เราลืมตาดูภาพคนสัตว์สิ่งของจะเห็นได้ชัด ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์เลย แต่ภาพภายในจะค่อยเป็นค่อยไป

Seeing an inner vision differs, at the outset, from seeing an external image. An inner vision is not yet fully clear — unlike the physical eye, which, when open, perceives people, animals, and objects with full, one-hundred-percent clarity. An inner vision, by contrast, emerges gradually.

看内在的画面与看外在的画面不一样，看内在的画面起初并不会很清晰，不像用肉眼可以100%看清各种事物，内在的画面会次第发生变化。

สำหรับนักเรียนใหม่ นึกใหม่ๆ จะยังไม่ค่อยชัดเจน แต่ก็ทำความรู้จักภาพที่จะเกิดขึ้นภายในกับภายนอกว่าต่างกันอย่างนี้ กับยอมรับสภาพว่า เราจะไม่ได้อะไรดังใจทุกอย่างภาพภายในจะให้ชัดเจนทันที ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์นานๆจะเจอสักคนหนึ่ง แต่ ๙๙.๙๙ เปอร์เซ็นต์มักจะค่อยเป็นค่อยไป

For new students, in the early stages of practice, the vision will not yet be very clear. However, one should first come to understand this distinction between an inner vision and an external image, and accept the reality that things will not always arise exactly as one wishes — that an inner vision will not become fully clear all at once, one hundred percent. Only rarely does one encounter a person for whom this happens; in ninety-nine point ninety-nine percent of cases, it comes about gradually.

对于初学者来说，起初观想时并不清晰，但要明白内在与外在画面之间的区别，同时接受我们无法立刻100%看清楚内在的画面，因为这种经验千里难寻，99.99%的人都要经历次第变化地过程。

      เราต้องใจเย็นๆ จะนึกดวงแก้วก็ดี องค์พระก็ดี ก็ค่อยเป็นค่อยไป เราต้องทำใจให้ใส ให้เยือกเย็น นึกไปเรื่อยๆ ให้ต่อเนื่อง อย่างเบาๆ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ใจมาหยุดนิ่งๆ นุ่มๆ ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ พอถูกส่วนก็จะเห็นเองเป็นเอง เห็นได้ชัดเหมือนกับเราลืมตาเห็นวัตถุภายนอกอย่างนั้น จะค่อยๆ ชัดขึ้นๆ

We must remain calm and patient. Whether visualizing a crystal ball or a Buddha image, this too unfolds gradually. We must keep the mind clear and cool, continuously visualizing in a gentle, unbroken manner, with the sole purpose of allowing the mind to come to rest — softly and still — at the seventh base, the center of the body. Once the right balance is attained, the vision will arise naturally and spontaneously, becoming as clear as when the physical eye beholds an external object. It will grow progressively clearer and clearer.

我们要放轻松，无论是观想水晶球还是佛像都要循序渐进，心保持明亮冷静，持续轻松地观想，目的是让心轻安宁静的安住在体内第七中心处。当心处在正确的位置时，自然会看见该看见的东西，清晰的程度犹如肉眼所见的一样，将越来越清晰。

      ฝึกปฏิบัติให้สม่ำเสมอ ทำซ้ำๆ ทำทุกอิริยาบถ ทั้งนั่งนอนยืนเดินในทุกๆ กิจกรรม เราก็ทำไป เพราะสิ่งที่เราจะได้รับตอบแทนนั้นสุดคุ้ม คุ้มเกินคุ้ม นำมาซึ่งความสุข ปีติสุขเบิกบาน ความสว่าง เห็นแจ้งรู้แจ้งในเรื่องราวความเป็นจริงของชีวิต ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญสำหรับตัวเรามาก

Practice regularly and repeatedly, in every posture and every activity — whether sitting, lying down, standing, or walking. We should carry this practice into all that we do, for what we receive in return is well worth the effort — more than worth it. It brings happiness, joyous rapture, and inner brightness, along with clear insight and true understanding into the realities of life — a matter of great importance to us all.

持续反复地练习，无论是什么姿势，行立坐卧皆可练习，因为我们将会得到超值的回报。收获快乐、喜悦与光明，如实知见生命的真谛，这对我们来说很重要。

๓๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๒

May 31, B.E. 2552 (2009 C.E.

2009 年 5 月 31 日

๓๔

วิธีทำใจให้ติดที่ศูนย์กลางกาย

How to Keep the Mind Fixed at the Center of the Body

心安住在身体中央的方法

      ประคองใจด้วยบริกรรมภาวนา “สัมมาอะระหัง” ไปเรื่อยๆ พร้อมกับนึกถึงภาพควบคูกันไป จะเป็นองค์พระแก้วใสๆ หรือดวงแก้วใสๆ หรือพระเดชพระคุณหลวงปู่นึกไปเรื่อยๆ ใจจะค่อยๆ คุ้นกับการอยู่กลางกาย เดี๋ยวความละเอียดจะค่อยๆ เพิ่มขึ้น จนใจติดที่ศูนย์กลางกาย

Sustain the mind by continuously reciting the mantra “Samma Araham,” while simultaneously visualizing an accompanying image — whether a clear, crystal-like Buddha image, a clear crystal ball, or the image of the Great Master Luang Pu — maintaining this visualization continuously. The mind will gradually become accustomed to abiding at the center of the body. In time, its refinement will steadily increase, until the mind becomes firmly fixed at the center of the body.

可以一边默念“三玛阿罗汉”，一边观想透明的佛像、水晶球或祖师像来护持心，那么心将逐渐习惯安住在身体中央，细腻程度也会不断增长，直至心稳固安住在身体中央。

      พอใจติด ก็จะติดใจ มีฉันทะเกิดขึ้น สมัครใจที่จะนั่งสมาธิ ไม่ฝืน ไม่พยายาม ก็จะเกิดขึ้นมาเอง เกิดความขวนขวายขึ้นมา ด้วยใจรัก ฝึกใจหยุดนิ่งด้วยความสุขสนุกสนาน บุญบันเทิงกับการฝึกใจ

Once the mind becomes fixed, one naturally becomes fond of the practice, and a wholesome desire (chanda) arises — a willingness to sit in meditation, free from forcing or straining, occurring quite spontaneously. An eagerness arises out of genuine love for the practice, training the mind to be still with happiness and delight, taking wholesome joy in the training of the mind.

当心安住后，会感到满意，进而心生喜悦，自愿想要修习禅定，而非被强迫，是自然而然地喜爱，在快乐中练习静心，功德也会随之升起。

๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๐

February 11, B.E. 2550 (2007 C.E.)

2007 年 2 月 11 日

๓๕

คำภาวนาไม่เป็นอุปสรรค

Recitation of the Mantra Is Not an Obstacle

默念词并非障碍

      ขอย้ำว่า คำภาวนาไม่เป็นอุปสรรคต่อการเข้าถึงพระธรรมกาย

I wish to emphasize that the recitation of the mantra is not an obstacle to attaining the Dhammakaya.

师父想强调一下，默念词不是证入法身的障碍。

ยกตัวอย่าง คำภาวนา “พุทโธ” คำนี้เหมาะสำหรับการกำหนดลมเข้าออก ซึ่งมีอาการ ๒ อย่าง ต้องใช้คำเป็นคู่ลมเข้าใช้ “พุท” ลมออก “โธ”

For example, take the recitation “Buddho.” This word is well suited for regulating the breath, in and out, which involves two aspects: it requires a paired recitation — using “Bud” on the in-breath and “dho” on the out-breath.

例如，“Buddho”适用于修习入出息念，因为有呼与吸两种状态，吸气时默念“Bud”，呼气时默念“dho”。

แต่คำภาวนา “สัมมาอะระหัง” เหมาะสำหรับการกำหนดดวงแก้วใสๆ ไม่ได้กำหนดลม ไปกำหนดที่ฐานที่ ๗ที่สุดของลม

However, the recitation “Samma Araham” is suited for focusing on a clear crystal ball, rather than on the breath. It is directed at the seventh base, the final resting point of the breath.

“Samma-arahang”适用于观想透明水晶球，主要不是控制气息，而是专注气息的最深处，即体内第七中心处。

เมื่อเราภาวนา สัมมาอะระหัง เราก็ระลึกนึกถึงดวงแก้วไปด้วย ซึ่งบางครั้งมันอาจจะไปพ้องกับลมหายใจเข้าออกบ้าง เช่น “สัมมา” ลมเข้า “อะระหัง” ลมออก ก็ไม่เป็นไร อย่าไปกังวลใจ แล้วอย่าไปคิดว่าเป็นวิธีใหม่

When we recite “Samma Araham,” we simultaneously call to mind the crystal ball. At times, this recitation may happen to coincide with the in- and out-breath — for instance, “Samma” on the in-breath and “Araham” on the out-breath. This is of no concern; there is no need to worry about it, nor should one regard it as some new method.

我们可以一边默念Samma-arahang，一边观想水晶球，有时它也会与呼气和吸气同步，例如，默念“Samma”时刚好呼气，默念“arahang”时刚好吸气，这些都不重要，不必为此担心，不要误以为这是新的修行方法。

๒๙ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๒๘

December 29, B.E. 2528 (1985 C.E.)

1985 年 12 月 29 日

๓๖

ตำแหน่งศูนย์กลางกายฐานที่ ๗

The Position of the Seventh Base, the Center of the Body

体内第七中心处的位置

      สำหรับท่านที่ยังไม่รู้จักว่า ฐานที่ ๗ อยู่ที่ตรงไหน ให้สมมติว่า หยิบเส้นด้ายขึ้นมา ๒ เส้น นำมาขึงให้ตึง เส้นหนึ่งขึงจากสะดือทะลุไปด้านหลัง อีกเส้นหนึ่งขึงจากด้านขวาทะลุไปด้านซ้าย ให้เส้นด้ายทั้งสองตัดกันเป็นกากบาทจุดตัดจะเล็กเท่ากับปลายเข็ม

For those who do not yet know where the seventh base is located, imagine taking two threads and pulling them taut. One thread stretches from the navel straight through to the back; the other stretches from the right side straight through to the left. Let the two threads intersect to form a cross — the point of intersection will be as small as the tip of a needle.

对于那些还不知道第七处位置的人，可以假设拉紧两条线，一条从肚脐延伸至后背，另一条从右侧延伸至左侧，两条线的交叉点细如针尖。

      ให้สมมติเอานิ้วชี้กับนิ้วกลางมาวางซ้อนกัน แล้วนำไปทาบตรงจุดตัดของเส้นด้ายทั้งสอง สูงขึ้นมา ๒ นิ้วมือตรงนี้แหละเรียกว่า ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ซึ่งจะเห็นได้ชัดเจนต่อเมื่อใจหยุดนิ่งได้สนิทสมบูรณ์ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์

Next, imagine placing the index finger and middle finger together, one on top of the other, and laying them at the point where the two threads cross. Two finger-widths above this point — this precisely is what is called the seventh base, the center of the body. This point becomes clearly visible only when the mind has come to rest, perfectly and completely still, one hundred percent.

然后将食指和中指重叠放在两条线的交叉点上，即往上提升两指宽高度的位置就是体内第七中心处。当心百分之百静定后，一切都将清晰可见。

      เพราะฉะนั้น จำง่ายๆ ว่า ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ อยู่ตรงกลางท้อง ในระดับที่เหนือสะดือขึ้นมา ๒ นิ้วมือ หรือจำให้ง่ายกว่านี้ก็คือ อยู่ในกลางท้อง ตรงตำแหน่งที่เรามีความมั่นใจ มีความพึงพอใจ นึกตรงนี้แล้วสบาย สบายกายสบายใจ

Therefore, to remember it simply: the seventh base, the center of the body, is located in the middle of the abdomen, at a level two finger-widths above the navel. Or, put even more simply — it is in the middle of the abdomen, at the very point where we feel confidence and contentment; a point which, when we bring our attention there, brings ease — ease of body and ease of mind.

因此，简单地记住体内第七中心处就在肚子中央，肚脐往上提升两指宽高度的位置。或者简单地记住它就在肚子中央，那个让我们感到满意、舒服与安心的位置。

๒๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

May 22, B.E. 2545 (2002 C.E.)

2002 年 5 月 22 日

๓๗

ความสำคัญของฐานที่ ๗

The Importance of the Seventh Base

第七处的重要性

      ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ เป็นที่เกิด ที่ดับ ที่หลับที่ตื่น ของเรา มาเกิดกระทั่งไปเกิดหรือตาย ทั้งหลับทั้งตื่น เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ และที่สำคัญคือ เป็นต้นทางไปสู่อายตนนิพพาน

The seventh base, the center of the body, is the place of birth, the place of death, the place of sleeping, and the place of waking. From the moment of our conception until the moment we are reborn or die, and in both sleeping and waking, all begin at the seventh base, the center of the body. Most importantly, it is the starting point of the path leading to the sense-base of Nibbāna.

体内第七中心处是生、死、睡、醒的地方，无论是出生或死亡，还是睡觉或醒来都始于体内第七中心处。重要的它也是涅槃的起点。

ทางมรรคผลนิพพานจะต้องเริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ตรงนี้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระอรหันต์ทุกพระองค์ท่านจะเริ่มต้นหยุดใจของท่านตรงนี้เรื่อยไปเลย หยุดอย่างเดียวไม่ได้ทำอะไรที่นอกเหนือจากนี้ ตั้งแต่เบื้องต้นจนกระทั่งได้บรรลุมรรคผลนิพพานเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า

The path to the fruits of the path and Nibbāna must begin precisely at this point — the seventh base, the center of the body. The Lord Sammāsambuddha and every Arahant began by bringing their minds to rest at this very point, continuing on from there. They did nothing other than this single act of stilling the mind — from the very beginning until the attainment of the path, its fruits, and Nibbāna, culminating in Buddhahood as a fully self-enlightened Arahant.

趣向涅槃之道始于体内第七中心处，包括诸佛与诸阿罗汉都始于将心静止在这个位置，除了静止什么都不用做，从一开始到最终证入涅槃，成就阿罗汉果或佛果。

      เราต้องทำความรู้จักเอาไว้ว่า ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗เป็นตำแหน่งที่สำคัญที่จะต้องเอาใจมาหยุดนิ่งๆ อยู่ที่ตรงนี้ไม่ว่าเราจะทำภารกิจอะไรก็ตามทั้งทางโลกและทางธรรม

We must come to know and bear in mind that the seventh base, the center of the body, is a vital position at which the mind must be brought to rest, still and unmoving — regardless of whatever task we are engaged in, whether worldly or spiritual.

我们要知道体内第七中心处是很重要的位置，必须让心静止在这里，不管我们正在处理俗事或佛事。

      โดยเฉพาะทางธรรม จะทำทานก็จะต้องเอาใจมาหยุดนิ่งอยู่ตรงนี้ ทำน้อยก็จะได้ผลบุญมาก จะรักษาศีลให้บริสุทธิ์ผุดผ่อง ก็ต้องเอาใจมาอยู่ตรงนี้ เพราะศีลบังเกิดขึ้นที่ตรงนี้ รักษา คือ ทำให้อยู่ ก็ต้องอยู่ตรงนี้ จะเจริญภาวนาก็จะต้องเอาใจมาอยู่ตรงนี้ ตรงนี้จึงเป็นที่ตั้งของใจเรา เป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญ เป็นต้นทางของมรรคผลนิพพาน

This is especially true in spiritual practice. When making offerings (dāna), the mind must be brought to rest at this very point — then even a small offering will yield great merit. When observing the precepts (sīla) so that they become pure and radiant, the mind must likewise be brought here, for it is precisely at this point that the precepts arise; to “observe” means to maintain, and it is here that they must be maintained. When practicing meditation (bhāvanā), the mind must also be brought to rest here. This point, therefore, is the seat of our mind — it is the crucial starting point, the very beginning of the path to the fruits of the path and Nibbāna.

特别是在佛门中，布施时需将心静止在这个位置，这样哪怕布施少也能得大福报。同时持戒清净，让心安住其中，因为戒产生于此，要持守也是持守此处。禅修时也要将心安住于此，因为那是趣向道果涅槃的起点。

      ฐานที่ ๗ ตรงนี้จึงเป็นตำแหน่งที่สำคัญ ที่ลูกทุกคนจะต้องเอาใจใส่ เอาใจมาหยุดมานิ่งอยู่ที่ตรงนี้ให้ได้ทุกวันทุกคืน ทั้งวันทั้งคืน แล้วความบริสุทธิ์ก็จะบังเกิดขึ้นกับเรา

The seventh base is therefore a position of great importance, one to which every one of us must give careful attention, bringing the mind to rest here, still and unmoving, every single day and every single night — throughout day and night alike. Then purity will naturally arise within us.

第七处是一个十分重要的位置，大家需让纯洁之心时刻静止于此，那么清净必然生起。

๑๒ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๒

April 12, B.E. 2552 (2009 C.E.)

2009 年 4 月 12 日

๓๘

วางใจเป็น

Placing the Mind Correctly

懂得安放心

      รวมใจไปหยุดนิ่งๆ ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ วางใจของเราให้เป็น วางใจเป็น คือ วางเบาๆ สบายๆ เดี๋ยวก็จะเห็นภาพภายใน

Gather the mind and bring it to rest, still and unmoving, at the seventh base, the center of the body. Learn to place the mind correctly. To “place the mind correctly” means to place it lightly and at ease — and before long, the inner vision will appear.

收摄心念静止在体内第七中心处，要懂得安放心，即轻轻地、舒服地安放，不久就可以看见内在的画面。

      ฝึกฝนบ่อยๆ ในการวางใจไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ซึ่งอยู่ในกลางท้องของเรา ในระดับที่เหนือจากสะดือขึ้นมา๒ นิ้วมือ

Practice frequently in placing the mind at the seventh base, the center of the body, which is located in the middle of the abdomen, at a level two finger-widths above the navel.

经常练习，将心安放在体内第七中心处，也就是肚脐往上提升两指宽的腹部中央。

      ถ้าวางใจเป็น จะถูกส่วนของมันไปเอง เดี๋ยวตัวก็เบาจะกลวงภายใน จะโล่ง โปร่ง เบา สบาย แต่ก็ต้องฝึกบ่อยๆทำให้ชำนาญ แม้จะมีภารกิจอะไรก็ตาม

If the mind is placed correctly, it will naturally fall into the right balance on its own. Before long, the body will feel light, hollow within — open, spacious, light, and at ease. Yet this too requires frequent practice to become skilled, regardless of whatever tasks or duties one may have.

如果懂得安放心，它自然处在正确的位置，感觉轻安、开阔、通透、空旷、舒服。尽管平常要忙于生计，也不忘记经常练习，从而达到熟练的程度。

      บทฝึกวางใจ โดยการทำการบ้านข้อ ๘ ทุก ๑ ชั่วโมงขอ ๑ นาที นึกให้คุ้นเคย

Exercise in Placing the Mind: Doing Homework Assignment No. 8 — One Minute Every Hour, to Build Familiarity

练习安放心是第八个家庭作业，也就是一个小时利用一分钟练习静心，直至达至熟练。

๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๐

February 11, B.E. 2550 (2007 C.E.)

2007 年 2 月 11 日

๓๙

ที่ไว้วางใจ

The Resting Place of the Mind

安放心的位置

      แม้ภายนอกจะผิวสีอะไรก็ตาม ผิวสีขาว สีเหลืองสีแทน หรือสีที่แตกต่าง ก็เป็นแต่เพียงรูปลักษณ์ภายนอกแต่ข้างในจะผิวใสเหมือนกัน เพราะฉะนั้นที่แต่งผิวใสแก้ผิวเสียมีวิธีเดียว คือ เอาใจหยุดนิ่งภายในที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗

Regardless of one’s outward complexion — whether fair-skinned, yellow-toned, tan, or any other shade — this is merely an external appearance. Within, however, everyone is alike, radiant and clear. Therefore, there is but one way to attain this inner radiance and to remedy any blemish: by bringing the mind to rest, still and unmoving, within — at the seventh base, the center of the body.

不管是什么肤色，白皮肤、黄皮肤、黑皮肤或其他肤色，只能代表外表的不同，但内在却是相同的透明肤色。因此，想拥有透明的肤色，只有一种方法，那就是将心静止在体内第七中心处。

      อย่าเอาใจไปวางไว้ที่ใคร วางใจไว้ที่คน สัตว์ สิ่งของไม่ได้ เพราะนั่นไม่ใช่ที่วางใจ เพราะมันเปลี่ยนแปลงได้ คนก็เปลี่ยนแปลง สัตว์ก็เปลี่ยนแปลง สิ่งของก็เปลี่ยนแปลงทุกอย่างล้วนไปสู่จุดสลายทั้งสิ้น และจะทำให้เราทุกข์ใจด้วยเราจะเอาใจไปไว้ตรงนั้นทำไม เพราะที่นั่นไม่ใช่ที่ไว้วางใจ

Do not place your mind upon anyone else. The mind cannot be placed upon a person, an animal, or an object, for these are not the true resting place of the mind — because they are all subject to change. People change, animals change, and objects change; all things, without exception, move inevitably toward dissolution. This will only bring us suffering. Why, then, should we place our mind there? For that is not the true resting place of the mind.

不要把心思放在别人身上，不去执着于人、事或物。因为它并非一成不变，人、事或物都在不断变化，一切都会走向灭亡。既然它会让心受苦，为何还要把心放在它那里，那不是心安放的位置。

      ที่วางใจมีที่เดียวในโลก คือ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗วางใจไว้ตรงนี้แล้วดวงสว่างเกิด ใจจะใสๆ แล้วเราจะเห็นผิวใสๆ ซึ่งต่างจากผิวสีๆ ที่เป็นผิวเสียข้างนอก เพราะฉะนั้นวางใจไว้ตรงนี้ สำคัญนะ

There is only one true resting place for the mind in this world: the seventh base, the center of the body. Place the mind here, and a sphere of brightness will arise; the mind will become clear and radiant. We will then perceive this inner radiance, so different from the outward, colored complexion that is merely an external blemish. Therefore, placing the mind here is of the utmost importance.

只有一个地方是心安放的位置，即体内第七中心处。将心安放在这个位置，当光亮生起时心也会变得清澈明亮，并看见有别于外表肤色的透明的肤色。因此，将心安放在这个位置十分重要。

๓๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๑

October 31, B.E. 2551 (2008 C.E.)

2008 年 10 月 31 日

๔๐

เข้าถึงธรรมต้องสบายๆ

Attaining the Dhamma Requires Ease

心舒服才能证法

การเข้าถึงธรรมต้องสบายๆ

สำหรับผู้มีบุุญ..ต้องสบาย

ไม่ใช่ลำบากๆ

Attaining the Dhamma requires ease. For one who has cultivated merit… it must come with ease — not through hardship and struggle.

想证悟佛法，心一定要舒服。有福报的人，应该自在舒服，而不是拘束受苦。

 ดูพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นเกณฑ์ วันที่จะบรรลุธรรมท่านได้เสวยภัตตาหารที่อร่อยที่สุดของนางสุชาดา เอาอาหารใส่ถาดทองคำมา เสวยเสร็จไปสรงสนานพระวรกายแล้วลอยถาดทองไป ทรงอธิษฐานจิตว่า ถ้าจะได้บรรลุเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ถาดลอยทวนน้ำ ถาดก็ลอยทวนน้ำไป

Take the Lord Sammāsambuddha as the standard. On the day of His enlightenment, He partook of the most delicious meal, offered by Sujātā, brought to Him on a golden tray. After finishing the meal, He went to bathe, and then set the golden tray afloat upon the river, making an aspiration in His heart: “If I am to attain Buddhahood, let this tray float against the current.” And the tray floated against the current.

以佛陀为典范，在觉悟当日，妙生女用黄金托盘盛装美味的膳食供养世尊，世尊用完膳后沐浴全身，然后将托盘放入河中，发愿道：“若能觉悟成佛，愿此托盘逆流而上。”

สรงสนานพระวรกายเสร็จ ร่างกายสดชื่นแล้ว มานั่งทำหยุดทำนิ่งเฉยๆ พญามารมาราวี จะทำให้สะดุ้งกลัว ท่านก็ดูเฉยๆ เหมือนดูคนบ้า ไม่ได้ไปต่อกรอะไร ดูเฉยๆ นิ่งๆนึกถึงบุญบารมี ความดีที่สั่งสมเอาไว้ นิ่งๆ เฉยๆ สบายๆจนกระทั่งพญามารหมดอารมณ์ กลับดีกว่า แล้วท่านก็นั่งรวดเดียวเลย

After bathing, His body refreshed, He sat down simply to still and quiet the mind. Māra came to assail Him, seeking to make Him startled and afraid, yet He merely looked on with equanimity — as one might regard a madman — not engaging or contending with him in any way, simply observing calmly and quietly, recollecting the merit and goodness He had accumulated. He remained still, calm, and at ease, until Māra, his energy spent, saw it better to withdraw. And from there, He continued sitting without pause, straight through to the end.

世尊沐浴后全身清爽，便席地而坐静静修习禅定。有魔军前来威逼利诱，世尊却如如不动，不与其争论，只是安静地忆念功德波罗蜜，身心轻松舒服。后来，魔王也无计可施，只好狼狈而逃，世尊却依然独自静静禅坐。

เพราะฉะนั้น จะเข้าถึงธรรมต้องสบายๆ ถ้าไม่สบายนั่งรวดเดียวไม่ได้หรอก นั่งไม่เห็น พอสบาย ท่านก็เห็นเรื่อยไป ตั้งแต่ปฐมมรรค กายในกาย จนปฐมยามได้เป็นพระโสดาบัน เข้าถึงกายธรรมพระโสดาบัน ยามที่ ๒ ถึงกายพระอนาคามี พอยามสุดท้ายเป็นพระอรหันต์ บรรลุเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเลย สบายๆ พระบรมศาสดาของเรายังเป็นอย่างนี้นะลูก เพราะฉะนั้นอย่าไปนั่งลำบากๆเคร่งเครียดซีเรียสไป ให้สบายๆ

Therefore, attaining the Dhamma must come with ease. Without this ease, one cannot sit through in a single, unbroken session; sitting will not lead to vision. But once at ease, He continued to see, stage after stage — beginning from the first Path, body within body — until, by the first watch of the night, He attained the state of a Stream-Enterer (Sotāpanna), reaching the Dhamma-body of a Sotāpanna. By the second watch, He reached the body of a Non-Returner (Anāgāmī). And by the final watch, He became an Arahant, attaining full Buddhahood — all with ease. Our Great Teacher Himself accomplished it in just this way, dear children. Therefore, do not sit with hardship, tension, or strain — sit at ease.

因此，想证悟佛法，心必须自在舒服。如果心不舒服，就算想禅坐也什么都看不见，只有心舒服时才会次第得见。从出道光球，到身中身，初夜时分证得须陀洹果，成就须陀洹法身；中夜时分证得阿那含果，后夜时分证入阿罗汉果，最终觉悟成佛。佛陀就是这样一步一步成就佛果，所以我们也不要拘束、不要给自己压力，应该放轻松。

๒๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

May 22, B.E. 2545 (2002 C.E.)

2002 年 5 月 22 日

๔๑

ทำให้ถูกหลักวิชชา

Perform it correctly according to the principles of vijjā (inner wisdom).

如法修行

      ตั้งใจปฏิบัติธรรมกันให้ดี ทำให้ถูกหลักวิชชา อย่าให้ตึงเกินไป อย่าให้หย่อนเกินไป อย่าอยากได้เกินไปจนกระทั่งทำให้เกิดความตึงเครียดที่ระบบประสาทและกล้ามเนื้อพลอยทำให้ท้อใจ เพราะว่านั่งแล้วไม่ได้ผล หรือง่วงนอนบ้าง ปล่อยให้เลื่อนลอย อย่างนี้ไม่เกิดประโยชน์

Please meditate with sincere intention, practicing in accordance with the correct principles of vijjā. Do not strain yourself excessively, nor be too lax. Avoid craving results so intensely that it creates tension in the nervous system and muscles, leading to discouragement when the sitting does not yield the desired outcome. Likewise, do not allow drowsiness or a wandering mind to take over — such an approach brings no real benefit.

修行要精进，方式要如法，不应太紧绷也不应太松弛，造成神经和肌肉过于紧张，进而感到气馁，最终没有任何意义。或者因困倦而睡觉，又或者胡思乱想，这些对修行都没有任何意义。

ต้องทำให้ถูกหลักวิชชา ปรับใจให้หยุด ให้นิ่งๆ ให้ใจใสๆ อยู่กับองค์พระ พอใจจะฟุ้งไป ก็ให้ดึงกลับมาใหม่ที่จริงเรื่องราวที่เราฟุ้งไปไม่ได้เกิดประโยชน์สาระแก่นสารอะไรของชีวิตเลย นึกไปในเรื่องคนบ้าง สัตว์บ้าง สิ่งของบ้าง ธุรกิจการงาน อะไรต่างๆ เหล่านี้มีวันแต่จะแตกดับกันไปเป็นธรรมดา เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็เสื่อมสลายไป มันไหลไปสู่จุดสลายตลอด ไม่คงที่

One must practice in accordance with the correct principles of vijjā — settling the mind into stillness, keeping it calm and clear, and resting it upon the Buddha image within. Whenever the mind begins to wander, gently draw it back. In truth, the thoughts that carry us away yield no real benefit or substance to life at all — thoughts of people, animals, objects, business affairs, and other such matters. All of these are bound, by their very nature, to disintegrate and pass away. They arise, they persist for a time, and then they decline and dissolve. Everything flows continuously toward dissolution; nothing remains constant.

必须如法修行，通过调整让心静下来，保持正念，观想佛像为所缘。如果心散乱，就引导心重新回归内在。其实这些杂念对人生没有任何实质意义，时而想念人、事或物，时而想念其他东西，这些最终都会分崩离析，生住坏灭是一种自然规律，它们并非恒定不变。

นึกถึงสิ่งที่ไม่เป็นสาระแก่นสาร ไม่เกิดประโยชน์อันใดเราควรจะปลด ปล่อย วาง สิ่งเหล่านั้นทั้งหมด

We should release, let go of, and set aside all such thoughts — those which are without substance and yield no true benefit.

胡思乱想毫无实质意义的东西，没有任何好处。我们应该学会放下一切，抛开所有。

ฝึกบ่อยๆ เดี๋ยวก็ทำได้เอง เดี๋ยวเราก็จะคุ้นเคยกับการตัดใจ ปลดปล่อยวาง ไม่ยึดมั่นถือมั่นในสิ่งที่ไม่เป็นสาระไม่เป็นแก่นสาร ไม่เป็นประโยชน์เลย นึกแล้วกลุ้มมาอยู่กับองค์พระ ให้ใจใสๆ ดีกว่า

With frequent practice, this ability will develop naturally. In time, we will grow accustomed to letting go — releasing our attachment to, and no longer clinging to, things that are without substance, without true value, and without any real benefit. Rather than dwelling on thoughts that only bring distress, it is far better to rest the mind upon the Buddha image, keeping it calm and clear.

只有经常练习自然熟能生巧，学会放下、舍离，不执着于无意义或无关紧要的东西。如此一想，不如让心安住于佛像，让心次第清净明亮。

๑๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

May 11, B.E. 2546 (2003 C.E.)

2003 年 5 月 11 日

๔๒

๔ ส. สำเร็จ

The Four “S” Principles of Success

成功的四大要素

      หยุดแรก จะยากสักนิด ไม่ใช่ยากมาก ยากนิดหน่อยแต่ต้องอาศัยการฝึกฝน ทำความเพียรให้สม่ำเสมอ ต้องมีสติ สบาย สมํ่าเสมอ สังเกต ๔ ส. นี้ ต้องจำให้ดี

The first “stopping” of the mind may be somewhat difficult — not extremely so, but difficult enough that it requires practice and consistent effort. One must maintain: Sati (mindfulness), Sabai (ease and comfort), Sam-Samoe (consistency), and Sangket (observation). These are the Four “S” Principles — please remember them well.

刚开始心比较难入定，有一点难，但并非很难，只要坚持多加练习。记住保持四个要素：正念、舒服、坚持、观察。

สติ คือ การดึงใจกลับมาอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ให้ได้ตลอดเวลา

Sati (Mindfulness): This means continuously drawing the mind back to rest at the seventh base, the center of the body.

正念：让心回归内在，始终安住在体内第七中心处。

สบาย คือ ทำอย่างสบายๆ คล้ายๆ กับเรานึกถึงเรื่องราวที่เราชอบ นึกแล้วไม่มึน ไม่ซึม ไม่ตึง ระบบประสาทกล้ามเนื้อต้องไม่เกร็ง ไม่เครียด ต้องผ่อนคลาย แต่ที่ไม่สบายเพราะเราเอาลูกนัยน์ตากดลงไปดู เพราะเราคุ้นเคยและชินว่า การที่จะมองภายในนั้นต้องกดลูกนัยน์ตา ต้องเหลือบตาลงไป ถ้าเหลือบเฉยๆ ก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าตั้งใจเกินไปมันก็จะแรง กดลงไปโดยที่เราไม่ได้ตั้งใจ เราก็นึกว่าเรามองธรรมดา แต่จริงๆ แล้วเรากำลังกดลูกนัยน์ตา

Sabai (Ease and Comfort): This means practicing in a relaxed manner, similar to when we think of something we enjoy — the mind stays clear, without dullness, without heaviness, and without tension. The nervous system and muscles must not be tight or stressed; they must remain relaxed. The reason discomfort arises is that we press the eyeballs downward, as we have grown accustomed to believing that looking within requires pressing or lowering the gaze. A gentle downward glance causes no problem, but if we try too intently, the pressure becomes excessive — we press down without even realizing it. We may think we are simply looking in the ordinary way, but in reality, we are pressing the eyeballs.

舒服：在修习禅定时保持舒服的状态，就好像想起自己喜欢的事。在观想过程中不昏沉、萎靡或紧绷，神经与肌肉也不要紧张僵硬，一定要放轻松。有时感觉不舒服，是由于我们挤压眼球往下看，因为我们已习惯于想往里看，于是就挤压眼球，往下斜视。如果是不经意的瞥一眼没有问题，但如果太专注，就过头了。有时我们下意识地斜视，以为那只是正常地看，但实际上却在挤压眼球。

สมํ่าเสมอ คือทำให้ได้ทุกวัน ทุกอิริยาบถ ทั้งนั่งนอน ยืน เดิน

Sam-Samoe (Consistency): This means practicing every day, in every posture — whether sitting, lying down, standing, or walking.

坚持：每天不间断地练习，行、立、坐、卧皆可练习。

สังเกต เวลาเลิกนั่งสมาธิแล้วให้หมั่นสังเกตว่า เราทำถูกหลักวิชชาไหม ถ้าไม่ถูกก็ปรับปรุง แก้ไข ถ้าถูกก็ทำให้เจริญขึ้น คล่องขึ้น ให้ชำนาญขึ้น

Sangket (Observation): After finishing each meditation session, one should regularly reflect and observe whether the practice was carried out correctly, in accordance with the principles of vijjā. If it was not correct, one should adjust and improve it. If it was correct, one should continue to develop it further — making it more fluent and more proficient.

观察：打坐结束后，应该注意观察方法是否正确，如果不正确就改正，正确就努力做到更好、更熟练、更精通。

๒ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๗

January 2, B.E. 2547 (2004 C.E.)

2004 年 1 月 2 日

๔๓

ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง

Whether it is attained or not, let it be.

顺其自然

เราเป็นมนุษย์ธรรมดาก็ต้องทำแบบคนธรรมดา เราไม่ใช่เทวดาที่จะเนรมิตอะไรก็ได้ เวลานั่งธรรมะก็อย่าไปฮึดฮัดว่า ทำไมเราอยู่ทางโลกจะทำอะไรก็สำเร็จทุกอย่างทำไมทำอย่างนี้ไม่ได้ ก็เลยฮึดฮัด เราอย่าไปเอาวิธีทางโลกมาใช้กับวิธีการปฏิบัติธรรม

As ordinary human beings, we must proceed as ordinary people do. We are not celestial beings (devas) capable of conjuring anything at will. When practicing meditation, one should not become frustrated, thinking, “Why is it that in worldly matters I can accomplish anything I set out to do, yet I cannot achieve this?” — and then grow impatient or agitated as a result. We must not apply worldly methods to the practice of Dhamma.

我们是普通人就应该做普通的事，我们不是想要什么就能变出什么的天人。打坐时不要抱怨说为什么自己在世俗做什么都成功，可在修行上却一事无成，千万不要拿世俗与修行作比较。

ทางโลกแสวงหาโลกียทรัพย์ เราต้องวิ่งเต้น ต้องต่อสู้ต้องเจอแรงกดดัน เจอปัญหา ต้องเอาจริงเอาจังกันสารพัดวิธีการนั้นเอามาใช้กับการแสวงหาอริยทรัพย์ภายในไม่ได้ภายในต้องเยือกเย็น สุขุม ละมุนละไม ค่อยๆ ประคับประคองใจไป เดี๋ยวมันก็หยุดเอง เดี๋ยวก็ถึงที่หมายเอง ต้องนิ่งๆนุ่มๆ ละมุนละไม สบายๆ

In worldly pursuits, we seek material wealth (lokiya-sap) — we must strive, compete, face pressure, and confront obstacles, applying every ounce of determination and effort. However, such methods cannot be applied to the pursuit of the noble inner treasure (ariya-sap). Within, one must remain calm, composed, and gentle — gradually and tenderly guiding the mind along. In time, it will come to stillness on its own; in time, it will reach its destination on its own. One must remain still, soft, gentle, and at ease.

想在世俗中发家致富，我们需要奔波劳累，需要认真对待各种各样的压力和问题。可是这种方式却不适用于寻找内在高尚的财富。寻找圣道的财富，内心需平心静气，温和柔软，细心呵护，不久心会自然静定，自动到达目的地，在这过程中一定要保持轻安舒服的状态。

ทำเหมือนกับรถไฟที่แล่นอยู่บนราง เวลามันแล่นไปจะมีเสียงหนึ่งที่เราคุ้นเคย คือ ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง นั่งไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ถึงสถานี ถึงจุดหมายปลายทาง ปฏิบัติธรรมก็เช่นเดียวกันนะลูกนะ ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง ทำใจเย็นๆอย่าไปฮึดฮัด อย่าไปตั้งใจเกินไป ทำใจหลวมๆ เหมือนสวมเสื้อผ้าที่ไม่คับ มันสบายเนื้อสบายตัว ใจหลวมๆ ก็สบายอกสบายใจ

It is like a train running along its track. As it moves forward, there is a familiar rhythm we all know well — “whether we arrive or not, it does not matter.” We simply keep riding along, and in time we will reach the station, arrive at our destination. The practice of Dhamma is exactly the same, my dear child. Whether we arrive or not, it does not matter. Keep the mind calm and cool — do not become agitated, do not try too hard. Let the mind be loose and relaxed, like wearing clothing that is not too tight. Just as loose-fitting clothes bring physical comfort, a loose and relaxed mind brings comfort and ease to the heart.

这就像一列在铁轨上行驶的火车，它会发出一种熟悉的声音，无论是到达或尚未到达，我们都顺其自然，在火车上坐着，最终一定会抵达目的地。打坐也是一样的道理，已经到达也好，尚未到达也罢，我们应当顺其自然，保持冷静，不要烦躁，也不要太过专注，维持轻松的心态，就像穿宽松的衣服一样舒服。只有保持轻松的心态，才有舒服的感觉。

 เราเป็นผู้มีบุญที่สั่งสมกันมายาวนาน จึงได้มีกุศลศรัทธาอยากปฏิบัติธรรม และเราก็ได้มาปฏิบัติธรรมแล้วกำลังบุญเราถึงแล้ว เราถึงมาได้ เหลือแต่วิธีการกับความเพียรเท่านั้น เราทำถูกต้องไหม สม่ำเสมอไหม สมัครใจที่จะเห็นไหม มีฉันทะไหม มีสติ มีสบายไหม สม่ำเสมอไหม เลิกนั่งแล้วเราก็มาสังเกตดูว่า เราทำถูกหลักวิชชาไหม ก็ปรับปรุงแก้ไขกันไป สักวันหนึ่งจะต้องเป็นของเราอย่างแน่นอน

We are people of merit, accumulated over a long span of time, and it is because of this that we have come to possess wholesome faith and the aspiration to practice Dhamma. We have now come to practice, and the power of our merit has already brought us this far — this is how we were able to arrive here. What remains is simply the method and the effort. Have we practiced correctly? Have we been consistent? Are we willing, with sincere intention, to see it through? Do we have chanda (wholesome aspiration)? Do we have mindfulness? Are we at ease? Are we consistent? After finishing each sitting, we should observe whether we have practiced in accordance with the correct principles of vijjā, and adjust and improve accordingly. One day, without doubt, the result will surely be ours.

我们过去累积了无量的功德，所以才对禅修生起净信，有福报的人才会具足此善缘，剩下的便是掌握修习方法与精进不懈。看看自己的方法是否正确，是否持之以恒，是否乐于看见，是否具足正念与舒服。打坐结束后，要观察自己的方法是否如法，然后加以改进，总有一天我们会如愿以偿。

อย่าลืมว่า ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง นั่่งไปเรื่อยๆ เดี๋๋ยวก็ถึงจุุดหมายปลายทางเอง

Remember always: whether we arrive or not, it does not matter. Simply keep sitting, and in time, we will reach our destination on our own.

不要忘记，无论是已经到达也好，或尚未到达也罢，我们都应该顺其自然，继续精进打坐，总有一天会到达目的地。

๑๑ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗

July 11, B.E. 2547 (2004 C.E.)

2004 年 7 月 11 日

๔๔

ทำใจหลวมๆ

Keep the mind loose and relaxed.

让心放松

 ทำใจหลวมๆ เหมือนสวมเสื้อผ้าที่ไม่คับเกินไปทำให้รู้สึกสบายกาย ใจหลวมๆ ก็จะทำให้รู้สึกสบายใจ ความสบาย เป็นต้นทางของการเข้าถึงธรรม ต้องหมั่นฝึกฝนอบรมไป หมั่นสังเกต แล้วก็ปรับปรุงแก้ไขตัวเอง

Keep the mind loose and relaxed, like wearing clothing that is not too tight — it brings a sense of physical comfort. Similarly, a loose and relaxed mind brings a sense of ease and comfort to the heart. Comfort and ease are the starting point on the path to reaching the Dhamma. One must continually train and cultivate the practice, regularly observe oneself, and adjust and improve accordingly.

让心放松，就像穿着宽松的衣服一样舒服。放松的心也会感觉到舒服，而舒服就是证法的起点，所以要持续不断地练习、观察与改进。

  อย่ามัวโทษนั่นโทษนี่ อย่าเอาตัวของเราไปเปรียบกับคนอื่น ใครนั่งดี เราก็อนุโมทนา ถ้าเรานั่ง วันไหนนั่งดี เห็นความสว่าง เห็นดวงใสๆ ก็อย่าลิงโลดใจจนเกินไป ให้ทำใจเป็นปกติ

Do not busy yourself blaming this or that. Do not compare yourself with others. When someone else meditates well, rejoice with them in their success (anumodanā). If, on any given day, our own sitting goes well and we see brightness or a clear, radiant sphere, do not become overly excited or elated. Simply keep the mind in its normal, balanced state.

不要害怕被责备，也不要拿自己和别人比，应该相互随喜。如果哪天打坐很好，看见透明的光球也不要过于兴奋，应该以平常心对待。

 อย่าไปคิดว่า วันนี้จะต้องนั่งให้ดีกว่าเมื่อวาน อย่าไปคิดอย่างนั้น แล้วอย่าไปนั่งแข่งกับใคร แม้กระทั่งแข่งกับตัวของตัวเอง ไม่แข่งกับใครทั้งสิ้น ฝึกใจให้หยุดให้นิ่งอย่างเดียว อย่างนี้ แค่นี้ เท่านั้น

Do not think that today’s sitting must be better than yesterday’s — do not think in that way. And do not compete with anyone, not even with yourself. Compete with no one at all. Simply train the mind to stop and become still — this alone, only this, nothing more.

不要认为今天会比昨天好，千万不要这样想，也不要与别人竞争，包括自己。只需要持续练习静心，这样就好了，也仅此而已。

๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

March 6, B.E. 2545 (2002 C.E.)

2002 年 3 月 6 日

๔๕

ง่ายตลอดเส้นทาง

Ease throughout the path

整个过程很容易

 จำไว้ว่า ตลอดเส้นทางสายกลางภายใน เป็นเส้นทางที่ไม่ทุรกันดาร เป็นเส้นทางของผู้มีบุญ เพราะฉะนั้นมันจะง่าย คำว่า ยากไม่มีเลย ง่ายมาก จนกระทั่งไปถึงง่ายแสนง่าย ตลอดเส้นทางตั้งแต่เบื้องต้นจนกระทั่งเป็นพระอรหันต์ ถ้าเริ่มยาก เริ่มตื้อ ๆ ตัน ๆ เกร็งหรือตึงก็แปลว่า เราทำไม่ถูกหลักวิชชาแล้ว

Remember this: the entire Middle Way within is a path that is never harsh or difficult to traverse. It is the path of those with merit, and therefore it will be easy. There is no such thing as “difficult” — it is very easy, easy to the point of being effortlessly easy — throughout the entire path, from the very beginning all the way to attaining Arahantship. If, from the start, we feel difficulty, feel stuck, blocked, tense, or strained, this means we are no longer practicing in accordance with the correct principles of vijjā.

大家要记住内在中道并不是一条遥远的路，而是有福报者之路。因此，这条路不仅不难，反而很容易。从开始到成就阿罗汉，整个过程都很容易。如果从一开始就很困难，感觉堵塞、紧张、紧绷，那意味我们的方法是错的。

 เรื่องยากมีเฉพาะตอนเราลืมตาทำกิจกรรม ทำมาหากิน ทำมาค้าขาย มีปัญหา มีแรงกดดัน นั่นแหละเรื่องยากแต่เมื่อเราหลับตาทำภาวนา มีแต่เรื่องง่ายๆ โลกภายนอกกับโลกภายในมันกลับตาลปัตรกันอย่างนี้ มันเหมือนเส้นผมบังภูเขา ต้องศึกษาให้เข้าใจว่าความจริงเป็นอย่างนี้

Difficulty exists only when our eyes are open, engaged in activities, earning a living, doing business — facing problems, facing pressure. That is where difficulty truly lies. But when we close our eyes to practice meditation, there is nothing but ease. The external world and the internal world are, in this way, complete opposites of one another. It is like a single strand of hair obscuring an entire mountain — we must study and come to understand that this is, in truth, how things really are.

只有在我们睁开眼睛去做各种活动、谋生或经营生意时才会遇到困难，因为经常会遭遇各种问题或压力。但闭上眼睛打坐，却是一件简单的事。外在的世界与内在的世界截然不同，犹如一叶障目不见泰山，必须认真学习才能明白其中道理。

 ถ้าเราเริ่มหลับตาแล้วเริ่มยาก ไปควานหาองค์พระแปลว่า เราทำไม่ถูกหลักวิชชา เริ่มทุรกันดารแล้ว เริ่มยากเข็ญแล้ว ไม่ใช่เส้นทางผู้มีบุญ

If, as soon as we close our eyes, difficulty arises — if we begin to search and grope for the Buddha image within — this means we are not practicing in accordance with the correct principles of vijjā. It has already begun to grow harsh and difficult; hardship has already set in. This is no longer the path of one who possesses merit.

如果我们闭上眼睛去寻找内在的佛，一开始就感觉很难，说明方法是错的，而且也不是有福报者之路。

  หลวงพ่อขอยืนยันว่า มันง่าย และก็ไม่เชื่อว่า ใครจะทำไม่ได้ นอกจากคนขาดสติ คนบ้า คนเมา คนตายแล้ว เป็นต้นลูกทุกคนสามารถทำได้อย่างง่ายๆ แต่ต้องเอาใจใส่ ต้องขวนขวาย ต้องมีฉันทะ สมัครใจที่จะเข้าถึง ที่จะมีความสุขที่จะมีความบริสุทธิ์ ที่จะมีจิตใจสูงส่ง ที่ปรารถนาอยากจะได้ความรู้เรื่องราวความเป็นจริงของชีวิต ปรารถนาอยากจะดับทุกข์ หลุดพ้นจากทุกข์อย่างแท้จริงนั่นแหละจึงจะได้

Luang Phor affirms with certainty that this practice is easy, and he does not believe that anyone is incapable of doing it — except for those who lack mindfulness, the insane, the intoxicated, or the deceased, and similar cases. Every one of you, my children, can accomplish this quite easily. However, one must give it genuine attention, must strive diligently, and must possess chanda — a wholehearted willingness to reach the goal, to attain happiness, to attain purity, to cultivate a noble and elevated mind. One must sincerely aspire to gain true understanding of the reality of life, and sincerely aspire to extinguish suffering and to be genuinely liberated from it. Only then will it truly be attained.

师父确定它很容易，相信除了那些缺乏正念的人、疯子、醉汉或死人等做不到之外，其他人都可以轻松地做到。要认真、精进、乐于修行，渴望证得内在的快乐与清净，渴望了解生命的真谛，渴望离苦得乐的人才能做到。

๑๒ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๒

April 12, B.E. 2552 (2009 C.E.)

2009 年 4 月 12 日

๔๖

เฉยในทุกประสบการณ์

Equanimous Mind Amidst All Experience

以平常心对待内在经验

ถ้ามืด ก็ช่างมัน เราก็เฉยๆ

สว่างก็อย่าดีใจเกินไป

หรือตื่นเต้นตกใจก็ช่างมัน เราก็ยังเฉยๆ

ถ้าอดตื่นเต้นไม่ได้ ก็ช่างมันอีกเหมือนกัน

If darkness arises, let it be — remain equanimous.
If light arises, do not be overjoyed.
If excitement or alarm arises, let it be — remain equanimous still.
And if equanimity itself cannot be sustained, let that too be as it is.

如果是一片黑暗也没关系，随其自然就好。如果是一片光明也不要太高兴，或太过于激动、震惊，随其自然就好。如果抑制不住兴奋的心情，也顺其自然就好。

 เมื่อจำเป็นต้องตื่นเต้นก็ช่างมัน ตามใจไปก่อน ให้มันตื่นเต้น เมื่อเห็นแสงสว่างภายในครั้งแรก บางคนตื่นเต้นจนกลายเป็นสงสัย เอ๊ะ! แสงส่องมาจากข้างนอกหรือเปล่านะถึงได้สว่างทั่วไปหมดเลย แสงอะไรจะสว่างเข้ามาในท้องได้เวลาเราหลับตา ไม่มีหรอก บางทีสงสัยเลยลืมตาขึ้นมาดูอ้าว ข้างนอกมืดสนิท เอ๊ะ! แต่ข้างในสว่าง พอจะให้สว่างเหมือนเดิม อ้าว หายไปเสียแล้ว เสียใจอีก

When excitement inevitably arises, let it be — allow it to run its course.

Upon first witnessing the inner light, some practitioners become so excited that doubt follows: “Could this light be coming from outside, illuminating everything so brightly?” Yet no external light could possibly shine into the abdomen with the eyes closed — there is no such source. Doubting further, one may even open the eyes to check, only to find the surroundings in complete darkness — “How strange — outside is dark, yet inside there was light.” Then, wishing to see that same brightness again, one finds it has vanished, and disappointment follows once more.

如果抑制不住兴奋，就顺从心意先兴奋一下。因为有些人第一次看见内在光亮，难免激动兴奋，甚至怀疑是否来自外在，为何会这般明亮。我们闭着眼睛，也很难有光照射进肚子里。因为疑惑而睁开眼睛看，却发现外在一片漆黑，内在一片光亮。当想要更光亮时，它却消失了，这很可惜。

 เอาใจยากจังเลยคนเรา เดี๋ยวดีใจ เดี๋ยวเสียใจ เดี๋ยวสงสัย ก็เป็นอย่างนี้แหละ แต่ถ้าอดเป็นอย่างนี้ไม่ได้ ชอบเป็นอย่างนี้ เราก็ปล่อยมันไป ช่างมันนะลูก

How difficult the human mind is to please — one moment joyful, the next disappointed, the next doubtful. This is simply how it is. But if this pattern cannot be helped, if the mind is inclined to behave this way, then let it be. Let it go, dear one.

人心难满，时而高兴，时而难过，时而怀疑，这很正常。如果非要喜欢那样，那就随从心意，随其自然。

 ถ้าเราอดตื่นเต้นไม่ได้ ก็ช่างมัน ตามใจไปก่อน พอเห็นบ่อยๆ เข้า จะค่อยๆ คุ้นไปเอง พอคุ้นหนักเข้า วันหลังเราก็จะเฉยๆ หายตื่นเต้น เป็นปกติ เหมือนได้ของรางวัลมาใหม่ๆ ก็ตื่นเต้น พอนานๆ ไปก็เฉยๆ แล้วก็วางทิ้งไว้ไม่ดูแลรักษา ปล่อยให้ฝุ่นละอองเกาะจับด้วยซ้ำ หรือบางทีห่อด้วยกระดาษทิชชูซุกๆ เก็บไว้อย่างนั้น ตรงนี้ก็เช่นเดียวกันถ้าอดตื่นเต้นไม่ได้ ก็ช่างมัน พอรู้สึกตัวเราก็กลับมาเริ่มต้นใหม่ อย่างง่ายๆ สบายๆ

If excitement cannot be avoided, then let it be — allow it, for now. With repeated seeing, familiarity gradually sets in. And once familiarity deepens, in time equanimity will follow naturally, and the excitement will fade — becoming simply normal. It is much like receiving a new prize: at first there is excitement, but as time passes, indifference sets in, and the prize is set aside, unattended, even left to gather dust — sometimes wrapped carelessly in tissue paper and tucked away. The same holds true here: if excitement cannot be avoided, let it be. The moment awareness returns, simply begin again — easily, gently.

如果我们情不自禁兴奋起来，那就先随从心意，只要经常看见它，就会慢慢习惯它。今后再遇见这种情况，我们将如如不动，习以为常。就像我们刚获得奖品时兴奋不已，可当兴奋感消失后便置之不理，不再爱护它，整个奖品布满灰尘，或者用薄纸包裹起来随处一放。修行也是一样，如果无法抑制激动的心情，那就顺其自然，当心态平静下来后，重新轻松舒服的开始。

๒๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

22 May 2002

2002 年 5 月 22 日

๔๗

หยุดนิ่งจึงเห็นภาพ

It Is Through Stillness That the Vision Is Seen

静止见图像

  ไม่มีวิธีอื่นเลย ที่จะทำให้เห็นภาพภายในที่มีอยู่ในตัวของเรา นอกจากเอาใจมาหยุดนิ่งอย่างเดียวเท่านั้น

There is no other way to perceive the inner vision that already exists within us, except through one method alone — bringing the mind to stillness.

唯有让心静止，才能看见内在的图像，除此之外别无他法。

  จะเอากล้องเอกซเรย์ส่องเข้าไปดู ก็ไม่เห็น ต้องนำใจที่ซัดส่ายวิ่งไปในอารมณ์ต่างๆ มาหยุดนิ่งอย่างเดียวเท่านั้นถึงจะเห็นภาพ เพราะแสงสว่างจะเกิด ความสุขเกิด ความบริสุทธิ์เกิด ภาพเกิด ความรู้เกิด จะเป็นขั้นตอนอย่างนี้

Even an X-ray camera, directed inward, would reveal nothing. Only by bringing the mind — restless and scattered among its various moods and emotions — to a single point of stillness can the vision be seen. For it is in this order that the process unfolds: light arises, happiness arises, purity arises, the vision arises, and knowledge arises.

就算拿X光照也看不见，唯让漂浮不动的心静下来才能看见图像。因为这需要一个循序渐进的过程，先是生起光亮，再生起快乐、清净、图像与智慧。

 พอใจนิ่ง ความสุขก็มาติด แสงสว่างก็มาติดอีก พอแสงสว่างเกิดก็เห็นภาพ เหมือนเวลาดวงอาทิตย์ขึ้นในยามเช้าความมืดหมดไป เราก็เห็นภาพคนสัตว์สิ่งของ แต่นี่เห็นภาพภายในเป็นดวงธรรมใสๆ เป็นกายละเอียดที่อยู่ข้างในเป็นชั้นๆ แสงสว่างเกิด ภาพเกิด เหมือนเราดึงของที่อยู่ในที่มืดมาสู่ที่แจ้ง ก็เห็นแจ้งขึ้น ความรู้แจ้งก็เกิดว่าสิ่งที่เห็นในนั้นคืออะไร อย่างไร

When the mind becomes still, happiness follows, and light follows in turn. Once light arises, the vision is seen — just as when the sun rises at dawn, darkness disperses, and we see forms of people, animals, and objects around us. Here, however, what is seen is the inner vision: the clear sphere of Dhamma, and the subtle bodies existing within, layered one inside the other. Light arises, and the vision arises with it — as though drawing something from darkness into the light, whereupon it becomes clearly visible. And with this clarity, understanding arises as to what is seen within, and in what manner it exists.

当心静止后，光亮与快乐随之而来。当光亮生起后会看见图像，就像朝阳升起，黑暗消失，我们将看见各种人物、动物或事物一样，而内在的图像是透明的法球或一层层细腻之身。当光亮生起，图像便生起，就像我们将黑暗中的东西拉到明亮处，从而清晰可见。随后，智慧也会生起，并如实了知所见的东西是什么。

  ถ้าภาษาธรรมะ เรียกว่า จักขุ ญาณ ปัญญา วิชชาแสงสว่าง จะมาพร้อมๆ กัน เมื่อใจหยุดนิ่ง ไม่มีวิธีอื่นที่จะไปเห็นอย่างนี้

In Dhamma terminology, this is described as cakkhu (the eye of insight), ñāṇa (knowledge), paññā (wisdom), and vijjā (transcendent knowing) — these, together with light, arise simultaneously when the mind comes to stillness. There is no other method by which such seeing can occur.

在佛教中称为眼、智、慧、光。当心静止时，它们会相继生起，除此之外没有其他方法可以看得见。

  นี่คือพระคุณอันยิ่งใหญ่ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระอรหันต์ พระมหาเถรานุเถระ สืบทอดมากระทั่งถึงพระเดชพระคุณหลวงปู่ ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย นำมาถ่ายทอดให้เราฟัง บอกวิธีการอย่างนี้ และทำให้เราได้เข้าถึงแบบท่าน มีความสุข ความบริสุทธิ์แบบท่าน มีความเห็นแจ้งรู้แจ้ง แจ่มแจ้งเรื่องราวความเป็นจริงของชีวิตแบบเดียวกับท่าน เราจึงเทิดทูนท่านเหนือเศียรเกล้า เพราะท่านอยากให้เราเป็นอย่างท่าน จึงถ่ายทอดวิธีการอย่างนี้

This is the great and boundless grace of the Lord Buddha, the Arahants, and the venerable elder masters, transmitted in unbroken succession down to the Most Venerable Luang Pu — the discoverer of Vijjā Dhammakāya — who imparted this teaching to us, revealing the method itself, and enabling us to attain as he attained: to know the same happiness, the same purity, and the same clear insight and understanding of the true nature of life that he himself realized. For this reason, we hold him in the highest reverence above our heads, for it was out of his wish for us to become as he became that he transmitted this method to us.

源于佛陀、众阿罗汉和高僧大德的无量恩德，慈悲将法身法门传承至祖师这一代。随后，祖师又将修习法身法门的方法传授给我们，让我们也能像祖师一样证入佛法，收获内在的快乐与清净，具足如实知见，了解生命的真谛。因此，我们对祖师心怀无上感恩之情。祖师想让我们像他一样证法，所以将法门无私传授给我们。

๓๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๒

31 May 2009

2009 年 5 月 31 日

๔๘

เป็นผู้ดูที่ดี

Being a Good Observer

做一个好观众

      ไม่ต้องใช้กำลังไปบังคับใจ ไม่วิเคราะห์ วิจารณ์ประสบการณ์ภายใน ทำหน้าที่เป็นผู้ดูที่ดี ดูปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยใจที่เบิกบาน แช่มชื่น เป็นปกติ โดยไม่ให้มีความคิดใดๆ เกิดขึ้น ดูไปเฉยๆ เรื่อยๆ

There is no need to exert force upon the mind, nor to analyze or judge one’s inner experience. One’s role is simply to be a good observer — to witness whatever phenomena arise with a mind that is joyful, at ease, and ordinary, allowing no thought to intrude. Simply observe, continuously and without effort.

不要去强迫心，也不要分析和评判内在的经验。应作为一个好观众，以愉悦、爽朗的心态去观照所发生的现象。心平气和，不起任何杂念，持续顺其自然地看。牵引

   มีอะไรให้ดู เราก็ดูไป ดูไปอย่างสบายๆ โดยไม่ต้องคิดอะไรทั้งสิ้น เพียงแต่วางใจหยุดนิ่งๆ ทำเพียงแค่นี้เท่านั้นไม่ช้าใจจะหยุดนิ่งเอง จะถูกส่วนเอง

Whatever there is to see, simply see it — observe with ease, without any thought whatsoever. Merely place the mind in stillness. This alone is all that need be done, and before long, the mind will come to stillness of its own accord, settling into perfect balance naturally.

有什么看，就看什么，舒服地看，什么都不用想，只需要保持宁静，仅此而已，不久心自然会准确入定。

๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

6 March 2002

(March 6, B.E. 2545)

2002 年 3 月 6 日

เทคนิค/เครื่องเสริมการปฏิบัติธรรม

Techniques and Supplementary Aids for Meditation Practice

修行的技巧

๔๙

เห็น ไม่เห็นก็ไม่เห็นจะเป็นไร

Whether Seen or Not Seen, It Does Not Matter

见或不见都没关系

  วันนี้เรานั่งยังไม่เห็นอะไร ก็ไม่เป็นไร เพราะอย่างไรเราก็จะต้องเห็นอยู่แล้ว เพราะสิ่งที่เห็นมันมีอยู่ แต่เป็นสิ่งที่ละเอียด หน้าที่ของเราคือ ทำใจให้ละเอียดเท่ากับสิ่งที่มีอยู่เพียงแค่นี้เท่านั้น เมื่อละเอียดเท่ากันก็จะดึงดูดเข้าหากันความเห็นก็จะเกิดขึ้นมาพร้อมความสว่าง ภาพก็จะเกิดขึ้นมา

If today, upon sitting, nothing yet appears, this is of no concern — for seeing is bound to come in time, since that which is to be seen already exists; it is simply subtle. Our task is only this: to refine the mind to a level of subtlety equal to that which already exists. Once the two are matched in subtlety, they will draw together naturally, and seeing will arise together with light, and the vision will emerge.

如果今天打坐什么都没看见也不要紧，我们迟早会看见的。因为想看见的东西原本就在体内，只是它极为细腻，我们需要让心变得和它一样细腻。当两者的细腻程度相等时，它们会相互吸引，光亮与看见将同时出现，图像也随之生起。

      เพราะฉะนั้น เวลาเรานั่งให้มุ่งทำความละเอียดของใจคือ มุ่งฝึกใจให้หยุดให้นิ่ง ให้วางพอดีๆ ส่วนการเห็นนั้นให้เป็นผลพลอยได้ เพราะอย่างไรเราก็จะต้องเห็นอยู่แล้วถ้าใจละเอียด รักษาใจอย่างนี้ไปเรื่อยๆ

Therefore, when sitting in meditation, direct your focus toward refining the mind — training it to be still, calm, and perfectly settled. As for visions or inner experiences, let them arise naturally as a byproduct; for if the mind is truly refined, such seeing will come of its own accord. Simply sustain this quality of mind, continuously and without interruption.

因此，打坐时应专注于让心变得细腻，练习让心静止下来，安放在正确的位置上，至于看见什么只是附带的东西。因为只要心足够细腻，我们终究会看见，所以要持续地让心静止。

   แต่ถ้าสามารถนึกภาพได้ ก็ให้นึกอย่างสบาย อย่าไปเค้นภาพ ให้นึกสบายๆ ค่อยๆ วางใจหยุดนิ่งๆ เห็นรัวๆ รางๆเราก็ค่อยๆ ประคองใจไปเรื่อยๆ

Therefore, when sitting in meditation, focus on refining the subtlety of the mind — that is, train the mind to stop and settle into stillness, placing it just precisely, neither too tightly nor too loosely. As for seeing, let that come merely as a by-product, for if the mind is sufficiently refined, seeing is bound to follow in due course. Sustain the mind in this manner continuously.

在观想一个图像时，要舒服地观想，不要挤压图像，让心持续静止，继续护持心。

      อย่าทำด้วยความใจร้อน อย่าฮึดฮัด หงุดหงิด รำคาญเมื่อเรามองยังไม่เห็นภาพ หรือภาพที่เห็นไม่ชัดเจนตามใจปรารถนา ให้ทำใจให้ใส ให้เยือกเย็น ทำเพียงแค่นี้ ไม่ช้าก็จะสมหวังดังใจ

Do not practice with impatience; do not become agitated, irritated, or annoyed when the vision does not yet appear, or when what is seen is not as clear as desired. Simply keep the mind clear and cool. Do only this, and before long, fulfillment will come as wished.

我们还未看见图像或看见的图像没有想象的清晰时，切勿心急，也不要气急败坏或烦躁。继续保持平常心，心平气和，不久必将如愿以偿。

๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

6 March 2002

(March 6, B.E. 2545)

2002 年 3 月 6 日

๕๐

ดูไปด้วยใจสบาย

Watch with an Ease-Filled Mind

舒服地看

   ดูไปอย่างสบายๆ เท่าที่มีให้เราดู มีความชัดให้เราดู๕ เปอร์เซ็นต์ เราก็ดูไป ๕ เปอร์เซ็นต์ ด้วยความพึงพอใจดูไปอย่างสบายๆ โดยไม่ต้องคิดอะไรทั้งสิ้น มีมาให้ดู ๑๐เปอร์เซ็นต์ เห็นชัด ๑๐ เปอร์เซ็นต์ ๒๐ หรือ ๓๐ เปอร์เซ็นต์เราก็ดูไปเรื่อยๆ ใจจะได้หยุดนิ่งๆ นุ่มๆ เบาๆ สบายๆ

Watch with ease, according to whatever is given to be seen. If five percent of clarity is presented, then watch that five percent, with contentment, observing at ease without any thought whatsoever. If ten percent is given, watch that ten percent as it is seen; likewise with twenty or thirty percent — continue watching in this way, so that the mind may remain still, soft, light, and at ease.

舒服地看自己所能看见的东西，如果图像的清晰度只是5%，那就心满意足地看清晰度仅为5%的图像，不要有任何杂念。若清晰度为10%、20%、30%，我们也顺其自然往下看，同时继续维持心的静定、轻柔与舒服。

   การดูเฉยๆ ด้วยใจที่สบาย จะทำให้ใจของเราหยุดนิ่งนุ่มได้สมบูรณ์ขึ้น จนกระทั่งได้ภาพในใจ จะเป็นดวงหรือองค์พระ ชัดเจน ๖๐ หรือ ๗๐ เปอร์เซ็นต์ หรือเกือบเท่าลืมตาเห็นภาพภายนอก เราก็ดูไปเรื่อยๆ เฉยๆ อย่างเดิมอย่างเดียวอย่างนี้ตลอดไป ด้วยอารมณ์ดี อารมณ์สบายอารมณ์เดียว

Simply watching with an ease-filled mind will bring the mind to a more complete stillness and softness, until an image forms within the mind — whether a sphere or a Buddha image — appearing at sixty or seventy percent clarity, or nearly as clear as seeing an external object with the eyes open. Even so, continue to watch in exactly this same manner, calmly, at all times, sustaining one single mood — a good mood, an ease-filled mood.

以舒服的心顺其自然地看，有助于让我们的心更加深入静定，看见的光球或佛像的清晰度也将逐渐达到60%或70%，或者几乎和睁眼看外在的图像一样清晰。这时我们应该一往如常，继续顺其自然地往下看，同时保持愉快舒畅的心情。

   เดี๋ยวภาพก็จะชัดเหมือนลืมตาเห็นเอง วัตถุภายนอกเห็นได้ชัดแค่ไหน ดวงหรือองค์พระที่อยู่ภายในก็จะชัดเท่ากัน มันจะเห็นชัดภายใน ในสภาวะที่ร่างกายปลอดโปร่ง โล่งเบา สบาย ตัวขยาย และก็หายไป กลมกลืนไปกับบรรยากาศเหมือนดวงหรือองค์พระลอยอยู่ในกลางอวกาศโล่งๆ ลอยเด่น ดวงก็เหมือนพระจันทร์วันเพ็ญที่ลอยเด่นอยู่บนกลางท้องฟ้า แต่ว่าจะชัดเจนเหมือนกับเราลืมตาเห็น หรือถ้าเป็นองค์พระธรรมกายประจำตัวก็จะเห็นชัด ชัดเหมือนเราลืมตาเห็น เรายังคงดูอย่างเดิมอย่างเดียวด้วยอารมณ์ดี อารมณ์สบาย อารมณ์เดียวอย่างนั้นเรื่อยไป

In time, the vision will become as clear as seeing with open eyes on its own accord. Whatever degree of clarity applies to external objects will apply equally to the sphere or Buddha image within — it will be seen with that same clarity internally, in a state where the body feels light, open, and at ease. The body expands, then dissolves, blending into the surrounding space, as though the sphere or Buddha image were floating alone in the midst of open space, distinct and radiant — the sphere resembling the full moon suspended prominently in the sky, yet appearing as clearly as if seen with open eyes. And if it is one’s own inner Dhammakāya, it too will be seen with that same clarity, as clearly as with open eyes. One continues to watch in exactly this same manner, sustaining one single mood — a good mood, an ease-filled mood — continuously, in just this way.

不久看见的图像将像睁开眼睛看到的一样清晰，看见的外在事物有多清晰，内在的事物就有多清晰。当心处于通透、宽广、轻柔、舒服的状态时，身体会扩大甚至消失，与大气融为一体。如果看见的是光球，则仿佛飘浮在空中，像天上的圆月，像睁开眼睛看见的一样清晰。如果看见的是佛像，也像睁开眼睛看见的一样清晰。这时，我们应该保持当下的状态，继续维持舒服的心态。

๑๔ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๒

14 June 2009

(June 14, B.E. 2552)

2009 年 6 月 14 日

๕๑

สิ่งที่เกื้อหนุนการปฏิบัติธรรม

Factors That Support the Practice of Dhamma

有助于修行的要素

      สิ่งที่เกื้อหนุนการปฏิบัติธรรม ที่จะทำให้ใจเราหยุดนิ่งได้เร็ว

Factors Conducive to Dhamma Practice for Swift Mental Stillness

了解有助于修行的要素，将使我们的心能够快速入定。

      ประการที่ ๑ ต้องหัดเป็นคนมองโลกไปตามความเป็นจริง ไม่ได้หมายความว่า ให้มองโลกในแง่ดีหรือแง่ร้ายแต่ให้มองโลกไปตามหลักโลกธรรม ๘ คือ มีลาภ-เสื่อมลาภมียศ-เสื่อมยศ มีคนสรรเสริญ-มีคนนินทา มีสุข-มีทุกข์

First, one must train oneself to perceive the world as it truly is. This does not mean adopting optimism or pessimism, but rather understanding existence through the Eight Worldly Conditions: gain and loss, status and disrepute, praise and blame, pleasure and pain

第一，要学会如实客观地看待世界，而不是以乐观或悲观的态度看待世界，也就是按照世间八法来看待世界，即利、衰、毁、誉、称、讥、苦、乐。

      ธรรม ๘ ประการนี้ จะวนเวียนในชีวิตประจำวันของเราอยู่ตลอดเวลา เมื่อมันมากระทบ เราจะต้องไม่หวั่นไหวทำใจให้เป็นกลางๆ เพราะว่ามันเป็นธรรมดาโลก

These eight worldly conditions continuously revolve throughout our daily lives. When they encounter us, we must remain unshaken and maintain equanimity, for such is the natural way of the world.

这八法在日常生活中不断循环，当被它煽惑时，我们的心应当安稳不动，处于中道，因为这是世间常态。

      ประการที่ ๒ ทำใจให้เป็นกุศล ให้เบิกบานแช่มชื่นอยู่เสมอ ใครเป็นคนหงุดหงิด ฉุนเฉียว เจ้าอารมณ์ ใจร้อนแง่งอนอะไรต่างๆ ต้องทิ้งไปให้หมด อย่าไปอนุรักษ์ไว้ แล้วทำใจของเราให้ผ่องใส ให้เยือกเย็น สบายๆ

Second, cultivate a wholesome mind, keeping it constantly joyous and serene. Discard all tendencies toward irritability, temper, moodiness, impatience, or resentment—do not cling to or preserve them. Instead, allow the mind to become luminous, cool, and comfortably at ease.

第二，心要向善，保持快乐的心态，不要成为易怒、暴躁、喜怒无常或不耐烦的人，不要养成这种恶习，应该保持清净明亮的心。

     ประการที่ ๓ มองทุกๆ คน เป็นเพื่อนร่วมทุกข์เกิดแก่เจ็บตายด้วยกันหมดทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามจะเป็นสามี ภรรยา พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย บุตร ธิดา หรือเพื่อนร่วมงานของเรา ให้มองว่า เป็นเพื่อนร่วมทุกข์เกิดแก่เจ็บตาย มีความเสมอเหมือนกันหมดทุกคน และมีความปรารถนาดีให้กับเพื่อนเราทุกๆ คน

Third, view all people as fellow companions bound by the shared condition of birth, aging, illness, and death. Whoever they may be—whether a spouse, parent, grandparent, child, or colleague—perceive everyone as equal in this existential reality, and extend genuine goodwill toward all.

第三，视每个人为患难与共、生死相伴的同胞，不管是丈夫、妻子、父亲、母亲、祖父、祖母、外祖父、外祖母、儿子、女儿，还是其他亲戚、朋友或同事，都视为患难与共、生死相伴的同胞，对所有人心怀善意及美好的祝愿。

   เมื่อเรามองอย่างนี้ สิ่งที่เราจะได้รับ คือ ใจเราสบายไม่หงุดหงิดง่าย ไม่ฉุนเฉียวง่าย ไม่เจ้าอารมณ์ง่าย จะนั่งนอนยืนเดินมีความรู้สึกเหมือนมีมิตรสหายอยู่ห้อมล้อมตัวเรา เมื่อทำบ่อยๆ ความรู้สึกนี้จะเกิดขึ้นมาเอง

Through this way of seeing, the mind finds true comfort, freeing itself from quick temper, irritation, and agitation. Whether sitting, standing, walking, or resting, you will feel safe and surrounded by friendly goodwill. Practiced continuously, this feeling unfolds naturally within you.

有这样的领悟后，我们的心也将轻松舒服，不易愤怒、暴躁，感觉朋友一直围绕在身边。如果经常这样做，就逐渐形成一种习惯。

ประการที่ ๔ มองโลกให้ว่างเปล่า ไม่มีอะไรเป็นแก่นสาร จะทำมาหากิน หรือทำภารกิจอันใดเราก็ทำไปอย่างเต็มที่ แต่ไม่ติดอะไร เฉยๆ

Fourth, view the world as inherently empty, devoid of lasting essence. Engage in your work and daily responsibilities with complete diligence, yet cling to nothing—remaining inwardly calm, quiet, and free

第四，世间一切皆为空，没有永恒的事物。无论是谋生或完成其他使命，我们都应当尽力而为，但不执着于任何事物。

นำสิ่งแวดล้อมต่างๆ ในชีวิตประจำวัน ตั้งแต่ตื่นนอนจนกระทั่งเข้านอนมาเป็นอุปกรณ์ในการฝึกอย่างนี้ เวลามานั่งสมาธิจะง่าย เพราะใจมันสบายตลอดทั้งวันอยู่แล้วเนื่องจากเราไม่ติดเรื่องกระจุ๊กกระจิ๊ก เรื่องปลีกย่อย มุ่งแต่เรื่องหลักใหญ่ คือ การปฏิบัติธรรม เรื่องปลีกย่อยที่จะทำให้ใจขุ่นมัวก็หมดไป

By integrating our daily surroundings—from the moment we awaken until we retire at night—as instruments for training, sitting meditation becomes effortless. Because the mind remains serene throughout the day, unburdened by trivialities and focused solely on the primary endeavor of Dhamma practice, minor distractions that cloud the mind naturally dissolve.

利用日常生活的各种环境，从早到晚训练自己，使禅修会变更加容易，因为良好的心态会持续一整天。当我们不执着于琐事，只专注于修行时，所有导致心烦意乱的琐事将不再成为修行的障碍。

พอใจสบาย เบิกบาน ยังไม่ทันนั่งขัดสมาธิ ตายังไม่ทันหลับ ใจก็หยุดนิ่งลงไปเลย ทำอย่างนี้ได้แล้ว หยุดนิ่งเฉยก็จะมาเองเลย

When the mind is serene and joyous, even before assuming the cross-legged posture or closing one’s eyes, it comes to an immediate standstill. Once this state is cultivated, profound stillness and quietude arise effortlessly.

当心舒服快乐时，尚未盘腿闭眼禅修，心就已经深入静定。如果能达到这个程度，那么静定会自然而然的生起。

จำไว้ว่า ธรรมกายเป็นเป้าหมายของชีวิต นอกนั้นเป็นเครื่องประกอบกันมา จับหลักตรงนี้้ให้ได้ แล้วจะมีความสุุข สบาย และจะเข้าถึงธรรมภายในกันทุุกคน

Keep in mind that the Dhammakaya is the true goal of life; all else consists merely of secondary components. Once you master this core truth, happiness and serenity will follow, and everyone will reach the inner Dhamma

法身是人生的目标，其他的东西只是暂时组合在一起的附属，要记住这一点，进而拥有幸福快乐的人生，且人人都能证入法身。

๓ เมษายน พ.ศ. ๒๕๓๕

3 April 1992

(April 3, B.E. 2535)

1992 年 4 月 3 日

๕๒

ฝึกเป็นผู้ให้

Cultivate the spirit of giving

训练自己成为给予者

ให้มีความมั่นใจว่า สักวันหนึ่งเราต้องเข้าถึงธรรมอย่างแน่นอน ขอแค่มีความเพียรและทำให้ถูกวิธี เพราะสิ่งนี้มีอยู่แล้วในตัวของเรา ทำอย่างสบายๆ ไปเถิด

Practice being a giver, holding firm confidence that we shall surely reach the inner Dhamma one day. All that is needed is perseverance and the correct technique. Because this state already exists within us, simply practice effortlessly and comfortably.

只要方法正确并精进不懈，相信自己总有一天会证入法身，因为法身原本就在我们的体内，轻松舒服地修行吧！

รักษาอารมณ์ดี อารมณ์สบาย อารมณ์แจ่มใส ให้ใจเป็นกุศลตลอดวัน ตลอดคืน ตลอดเวลา สิ่งนี้จะช่วยให้เราเข้าถึงจุดนั้นได้เร็วเข้า

Keep the mind light, comfortable, and bright, nourishing a wholesome heart at every moment—day and night. This practice will help us reach that destination all the sooner

保持美好、舒畅、爽朗的心情，让心时刻安住在善业，这将有助于我们更快地到达想要到达的位置。

 ฝึกเป็นผู้ให้ ทำความรู้สึกว่า เราเป็นผู้ให้ ถ้าเมื่อไรมีความรู้สึกว่า เราเป็นผู้ให้ได้ และเป็นผู้ให้อย่างแท้จริงตลอด ๒๔ น. ถ้าทำได้อย่างนี้เพียงไม่กี่วันก็จะเข้าถึงได้

Practice being a giver and cultivate the feeling of generosity within. Whenever you feel that you are truly a giver—continuously, 24 hours a day—you will achieve inner attainment in just a few days.”

训练自己成为给予者，当我们成为真正的给予者，不久的将来我们一定可以证入法身。

ในชีวิตของเรา เราสามารถให้อะไรได้บ้าง

In our lives, what can we truly give?

我们在生活中可以给予些什么？

 เริ่มตั้งแต่ให้ความรัก ให้ความปรารถนาดีต่อทุกคนต่อสรรพสัตว์ทั้งหลายด้วยใจจริง

Begin by extending loving-kindness and genuine goodwill to all people and to all sentient beings, wholeheartedly and without reservation.

从给予爱心开始，以真诚的心祝福所有众生。

ให้รอยยิ้มกับทุกๆ คน

                Sharing a smile with everyone

对所有人面带微笑。

 ให้อภัยกับคนที่ล่วงเกินเรา จนกระทั่งใจเราสบาย

Extending forgiveness to those who have wronged us until our minds settle into complete ease

原谅冒犯过我们的人，放松心情。

ให้ความรู้ วิทยาทาน ให้คำแนะนำต่างๆ

Sharing wisdom, and providing beneficial guidance

布施知识、提供建议。

ให้ความช่วยเหลือ ให้กำลังกาย ให้กำลังใจ

Offering practical help, bodily service, and heartfelt encouragement

提供帮助，给予支持与鼓励。

ให้อาหาร ให้ข้าว ให้น้ำ ให้วัตถุทานต่างๆ

Offer food, rice, water, and all manner of material giving.

分享食物、水和其他东西。

     จนกระทั่ง ก้าวไปถึงให้ความปลอดภัยในชีวิตทุกชีวิตไม่เบียดเบียน ไม่ทำร้าย ไม่ฆ่า ก็คือศีลข้อที่ ๑ นั่นเอง

Until one progresses to the point of offering safety to all living beings — refraining from oppression, from causing harm, and from taking life — which is none other than the First Precept itself.

保护每一个生命的安全，不侵犯、不伤害、不杀戮是第一条戒。

ให้ความปลอดภัยในทรัพย์สิน หรือให้ศีลข้อที่ ๒

Granting safety and security to others’ property, which is the Second Precept…

保护财产的安全是第二条戒。

ให้ความปลอดภัยในครอบครัวเขา คือศีลข้อที่ ๓

Offering protection and peace to their families, which is the Third Precept…

为家庭提供安全是第三条戒。

ให้ความจริง ไม่โกหก หลอกลวง คือศีลข้อ ๔

Providing pure truth without lies or deception, which is the Fourth Precept

讲真话，不说谎，不欺骗是第四条戒。

     ให้ความมีสติ คือศีลข้อ ๕

Bestowing the gift of mindfulness and clarity, which is the Fifth Precept

保持正念是第五条戒。

 ฝึกเป็นผู้ให้อย่างนี้ไปเรื่อยๆ และให้โอกาสตัวเราเองปฏิบัติธรรมให้สม่ำเสมอ

Keep training yourself to be a giver in this manner, and give yourself the opportunity to practice the Dhamma with unwavering regularity.

这样持续不断地训练自己成为一个给予者，同时精进不懈地修习禅定。

ถ้าทุกคนฝึกเป็นผู้ให้ทุกวันๆ ใจจะใส ใจจะสบายเดี๋ยวจะเข้าถึงธรรมได้อย่างง่ายๆ

When everyone practices being a giver each and every day, the heart becomes bright, clear, and at ease—paving the way to reach the inner Dhamma with great ease.

如果养成每天给予的习惯，心会越来越明亮，当心舒服时就很容易证入法身。

 เวลาเราสวดมนต์ทำวัตรเช้า ทำวัตรเย็น เราท่องให้คล่องปากขึ้นใจ แล้วสวดออกมาจากตรงกลางบ่อยๆเดี๋ยวเราจะเห็นแสงสว่าง เห็นดวงธรรม เห็นกายภายใน เห็นองค์พระ จะเห็นขึ้นมาเองเลย

During daily morning and evening chanting, master the verses until they become second nature. As you chant continuously from the center of your body, light, the Dhamma sphere, the inner bodies, and the inner Buddha image will reveal themselves effortlessly

我们念诵早晚课时，可以流利背诵经文，声音连绵不断地从肚子中央散发出来。久而久之，我们也会自然而然看见光亮与内在的法球或佛像。

เพราะฉะนั้น อย่ากังวล อย่ากลัวว่าจะไม่ได้ อย่ากลัวจะเห็นช้า ไม่ทันใจ ไม่ทันใช้ ไม่ทันเพื่อน ไม่ต้องคิดเรื่องนี้เลย ถ้าเรากลัว เราก็จะเผลอไปเร่ง ทำอย่างสบายๆใจเย็นๆ เดี๋ยวจะต้องเข้าถึงอย่างแน่นอน ถ้าเราทำอย่างนี้แล้ว เดี๋ยวอาการตึงเกินไป หย่อนเกินไป ก็จะไม่เกิดขึ้นเลยให้ทำสบายๆ เอาใหม่นะ

Therefore, do not worry or fear that you will not reach inner attainment. Never fear progressing too slowly, falling short of your wishes, or lagging behind others—do not think about these matters at all. If we give in to fear, we unconsciously rush the mind. Practice comfortably, with patience and calm, and you will surely enter the Dhamma. By practicing in this manner, neither extreme tension nor slackness will occur. Keep your mind relaxed, and let us start fresh.

因此，不用担心看不见或很久才看见，跟不上朋友的步伐，千万不要这样想。如果我们担心，反而在无形中给自己增加压力，不如轻松修行，这样才更容易证入法身。如果我们过于紧绷或松弛，反而背道而驰，不如轻松舒服的修行。

๑๘ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๑

18 January 1998

(January 18, B.E. 2541)

1998 年 1 月 18 日

๕๓

ต้องมีอิทธิบาท ๔

The Four Bases of Success Are Essential

具足四神足

ต้องให้ความสำคัญกับการทำใจหยุดใจนิ่งให้ได้ฝึกฝนอบรมใจกันไปทุกวัน อย่าท้อแท้ ท้อถอย ทำให้ถูกวิธีแล้วมีความเพียร ที่ประกอบไปด้วยอิทธิบาท ๔

One must place great importance upon stilling and calming the mind, diligently training and cultivating it each and every day. Do not grow weary or disheartened. Practice by the correct method, and sustain unwavering perseverance — perseverance grounded in the Four Bases of Success.

每天要重视修习禅定，不要气馁或畏缩，坚持正确的方法，精进不懈地修习四神足。

มีความพึงพอใจรักใคร่ที่จะเข้าถึงวิชชาธรรมกาย ได้ศึกษาวิชชาธรรมกาย มีความเพียร ทำทุกอิริยาบถ ทำความเพียรต่อเนื่อง ให้ใจจดจ่ออยู่กับธรรมกายอย่างเดียว

One must cultivate a heartfelt desire and deep enthusiasm to attain Vijja Dhammakaya, to study and immerse oneself in Vijja Dhammakaya, and to sustain diligent effort in every posture and activity without interruption — keeping the mind focused solely and unwaveringly upon the Dhammakaya.

要热衷于修习并证入法身法门，一直精进不懈，行立坐卧皆将心安住在法身中。

แล้วก็หมั่นสังเกตทุกรอบว่า เราวางใจพอดีไหม ตึงเกินไปไหม ทำให้เกิดความเครียด หรือหย่อนไปก็ทำให้เกิดความเคลิ้ม หรือความฟุ้ง เกิดความคิด แล้วก็วางจิตวางใจของเราเบาๆ อย่างง่ายๆ สบายๆ

One should also observe attentively with each round of practice whether the mind is resting at just the right degree of balance — whether it is too tense, which gives rise to strain and stress, or too slack, which leads to drowsiness, mental wandering, and the arising of thoughts. Then settle and place the mind gently, simply, and at ease.

在修习禅定的过程中，要注意观察心是否安放得当，过于紧绷会造成压力，过于松弛会容易昏昏欲睡，心生杂念。因此，我们应该轻松舒服地安放心。

สังเกตไปเรื่อยๆ ทุกอิริยาบถว่า ทำอย่างไรถึงจะวางใจได้พอดีๆ ไม่ตึงไม่หย่อนเกินไป ความพึงพอใจคือความพอดีนั่นเอง วางใจอย่างนี้แล้วรู้สึกใจตั้งมั่น มั่นคง ไม่ซัดส่ายรู้สึกสบาย เบิกบาน แช่มชื่น นั่นแหละคือความพอดี ถ้าเกิดความรู้สึกพึงพอใจ

Continue to observe continuously in every posture how the mind may be placed in perfect balance — neither too tense nor too slack. Indeed, that sense of contentment is itself the mark of perfect balance. When the mind is settled in this way, one feels it to be stable, steadfast, and unwavering — at ease, bright, and refreshed. That is precisely what perfect balance is. And when that feeling of true contentment arises —

持续观察每一种姿势，看看如何才能将心安放得当，不松不紧。只有做到刚刚好，心才会感到满足、坚定、安稳，不会摇摆不定，觉得舒服、开朗、清爽，这便是刚刚好的感觉。

๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

6 March 2002

(March 6, B.E. 2545)

2002 年 3 月 6 日

๕๔

เศรษฐกิจกับจิตใจไปด้วยกัน

The Economy and the Mind in Harmony

生活与修行齐头并进

ให้ความสำคัญต่อการฝึกใจให้หยุดนิ่่ง

ที่่ศููนย์กลางกายฐานที่่ ๗

เพื่อตัวเราเอง ไม่ใช่เพื่่อใคร

Place the utmost importance upon training the mind to stop and be still at the center of the body, at the Seventh Base — for one’s own sake, and for no one else’s

要重视让心静止在体内第七中心处，这样做是为了自己，而不是为了别人。

ไม่ว่าเราจะมีภารกิจมากน้อยเพียงใดก็ตาม ก็ต้องไม่ให้เป็นข้อแม้ ข้ออ้าง หรือเงื่อนไข ในการทำใจให้หยุดนิ่งเพื่อความสุขและความปลอดภัยในชีวิตของเรา

Regardless of how many or how few obligations one may have, none of them must be permitted to serve as a condition, a pretext, or an excuse for neglecting the stilling of the mind — which is the very foundation of happiness and safety in one’s life.

无论工作有多忙，都不要将此作为修行的借口或条件，这样才会获得快乐与安全。

ความตายไม่มีนิมิตหมายว่า จะตายเมื่อใด ที่ไหนด้วยวิธีการใด เพื่อความปลอดภัยของชีวิตจึงต้องฝึกใจให้หยุดนิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ตรงนี้ไปเรื่อยๆ

Death gives no forewarning of when, where, or by what means it shall come. Therefore, for the safety and protection of one’s life, one must continually train the mind to stop and remain still at the center of the body, at the Seventh Base — steadily and without cease.

死亡没有征兆，不知道在何时、何地或何种方式往生，为了生命的安全，我们要坚持练习让心静止在体内第七中心处。

สิ่งที่เราควรทำ คือ ทำควบคู่กันไปในชีวิตประจำวันมีภารกิจอะไร เราก็ทำไป นั่งนอนยืนเดินเราก็ทำกันไปพร้อมๆ กัน เพราะปกติไม่ว่าเราจะเคลื่อนไหวกายทำภารกิจอะไร ใจเรายังแวบไปคิดเรื่องโน้นเรื่องนี้ได้ แต่แทนที่เราจะปล่อยให้มันเป็นไปอย่างเดิม เราก็มาปรับใหม่ ให้ใจมาหยุดนิ่งอยู่ตรงนี้

What one ought to do is to practice in tandem with daily life — whatever duties arise, one carries them out accordingly; whether sitting, lying down, standing, or walking, one practices simultaneously throughout. For ordinarily, no matter what physical activity or duty one is engaged in, the mind still flits off to think of this matter and that. Rather than allowing it to continue as before, one makes a fresh adjustment — redirecting the mind to stop and remain still, right here at this very place.

我们应该一边工作生活一边精进修行。因为平常做事时，心总是东想西想，如果是这样，不如让心静止在身体中央。

แปลว่า ข้างในหยุดนิ่ง แต่ข้างนอกเคลื่อนไหวเศรษฐกิจกับจิตใจไปด้วยกันได้ ภารกิจกับจิตใจก็จะควบคู่กันไป แปลว่า เวลาที่เราสูญเสียไป เราก็ได้สิ่งดีๆ มาทดแทนคุ้มกับการเสียไป คือ เสียเพื่อได้ ไม่สูญเสียเปล่า

This means that within, the mind is still; whilst without, the body moves and acts. The economy and the mind may thus proceed hand in hand; one’s duties and one’s inner life advance together in parallel. This further means that whatever time one gives, one receives something of true worth in return — a gain that more than justifies the giving. It is, in essence, to give in order to gain; nothing is ever lost in vain.

这样内在静定，外在忙于生计，一边生活一边修行。随着时间的流逝，我们也会收获到美好的东西，有失也有得，而不是白白浪费时间。

๒๕ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๐

25 February 2007

(February  25, B.E. 2550)

2007 年 2 月 25 日

๕๕

นึกถึงพระทุกครั้งใจสูงขึ้นทุกครั้ง

Each Recollection of the Buddha Lifts the Mind Ever Higher

观想佛像提升心境

การนึกถึงภาพองค์พระกลางดวงแก้วครั้งหนึ่ง จิตสำนึกของเราก็จะเปลี่ยนแปลงขึ้น สูงขึ้น บริสุทธิ์ขึ้นทุกครั้งที่เรานึกถึงพระ แม้ยังไม่มีภาพมาให้เราเห็นชัดเจนหรือเห็นแค่คุ่มๆ ค่ำๆ รัวๆ รางๆ อย่างนั้น ใจเราก็เปลี่ยนแปลงแล้วสูงขึ้น ประณีตขึ้น ถูกกลั่นให้บริสุทธิ์เพิ่มขึ้น

Each time one calls to mind the image of the Buddha enshrined within the crystal sphere, one’s consciousness undergoes a transformation — rising higher and growing purer with every such recollection. Even when no clear image presents itself, or when what appears is no more than a dim, shadowy, flickering, or faint impression, the mind has already begun to change — ascending to a higher plane, becoming more refined, and being distilled into ever greater purity.

每次观想佛像，我们的心境也会发生改变，得到提升，变得更加纯净。虽然我们还看不清图像，或者只能看到微弱模糊的图像，但我们的心已经发生改变，变得更加高尚、细腻、清净。

พอเรานึกบ่อยๆ ความบริสุทธิ์ก็เติมเข้ามาบ่อยๆจนกระทั่งถึงขีดๆ หนึ่ง มันก็พรึบเข้าไปได้ เหมือนน้ำที่หยดทีละหยดลงในตุ่ม ยังทำให้ตุ่มเต็มได้ฉันใด ใจที่ฝึกกันทุกๆ วัน จากมืดๆ มัวๆ คุ่มๆ ค่ำๆ นึกถึงองค์พระกลางดวงแก้วไปทีละเล็กละน้อย สักวันหนึ่งก็จะสมหวังจนได้

The more frequently one recollects, the more steadily purity accumulates — until, at a certain threshold, it breaks through all at once. Just as water dripping into a jar, one drop at a time, will fill that jar completely in due course, so too the mind that is trained day by day — progressing from darkness and obscurity, from dim and shadowy impressions, calling to mind the image of the Buddha within the crystal sphere, little by little — will one day, without fail, attain its deepest aspiration.

若我们经常观想，心的清净度也会增长，好像滴水亦能满缸。只要每天坚持练习，经常观想佛像，那么黑暗将一点一点被拨开，总有一天光亮会浮现。

เหมือนพระจันทร์ ไม่ใช่จู่ๆ เต็มดวง มันก็มืดก่อน แล้วก็มาแหว่ง แหว่งมาก แหว่งน้อย จนกระทั่งเต็มดวง มันค่อยๆเติมเต็มกันไปทีละเล็ก ทีละน้อย ไม่ใช่พรวดพราดได้เลยคนที่ได้เลยก็มีเหมือนกัน แต่ว่าถือเป็นกรณียกเอาไว้เพราะเขาสั่งสมบุญใหญ่ข้ามภพข้ามชาติ มามากกว่าเราแล้วเขาทำอย่างสม่ำเสมอมา พอถึงเวลาบุญส่งผล เขาก็พรึบได้เลย

It is like the moon — it does not become full all at once. First there is darkness, then a crescent appears, waxing from a slender sliver to a broader arc, until at last the full moon is complete. It fills itself gradually, little by little. Attainment does not come in a sudden rush. There are, of course, those who do attain it immediately — yet such cases are to be regarded as exceptional. For such individuals have accumulated vast stores of merit across many lifetimes and many existences, far surpassing our own, and have practiced with steadfast consistency throughout. When the time arrives for that merit to bear its fruit, the breakthrough comes swiftly and at once.

像月亮一样不会突然变满，原先也很暗淡，时而缺多，时而缺少，总之需要一点一点地添才能满月。能够立刻得偿所愿的人极少，但也确实存在，这说明他们过去世曾修过大功德，而且一直坚持修行，所以当功德回报时才会立刻得偿所愿。

๔ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

4 May 2003

(May 4, B.E. 2546)

2003 年 5 月 4 日

๕๖

อย่าให้หาย

Let It Not Be Lost

不要让它消失

ภาพที่เราเห็นตอนหลับตานั่งสมาธิ พอเราได้แล้วอย่าให้เลือนหายไป แม้ต้องทำกิจวัตรกิจกรรมอย่างอื่นในชีวิตประจำวัน เราก็แปะภาพนี้ติดไว้ ต้องหมั่นประคับประคองในทุกอิริยาบถ ฝึกให้ชำน าญในทุกกิจวัตรกิจกรรม เหมือนเราเอาภาพแปะติดเอาไว้ด้วยกาวอย่างดีให้เราสมมติอย่างนั้น

The image perceived during seated meditation with eyes closed — once it has been attained, do not allow it to fade or disappear. Even when one must attend to other duties and activities in the course of daily life, affix this image firmly within and keep it there. One must diligently tend and sustain it in every posture and movement, training until proficiency is achieved across all routines and activities — as though the image had been fastened securely with the finest adhesive. Let one hold to this as one’s guiding intention.

我们闭上眼睛打坐看到禅相后，不要让它再消失。尽管在生活中要忙于各种事务，但要尽量让它紧贴在身体中心，做任何动作都要保护好禅相。在日常生活中不间断地练习，就像用胶水将禅相紧紧粘住一样。

 ฝึกหลับตา ลืมตา ให้เห็นชัดเท่ากัน ลืมตาก็ชัด ๑๐๐เปอร์เซ็นต์ หลับตาก็ชัด ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ นั่งนอนยืนเดินก็ยังชัดเท่ากัน ทำจนกระทั่งกิจวัตรกิจกรรม หลับตาลืมตาไม่เป็นอุปสรรคต่อการตรึงภาพด้วยใจที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗

Train until the image is perceived with equal clarity whether the eyes are closed or open — one hundred percent clear with eyes open, and one hundred percent clear with eyes closed. It must remain equally vivid whether one is sitting, lying down, standing, or walking. Continue practicing until neither daily routines and activities, nor whether the eyes are open or closed, pose any obstacle whatsoever to the anchoring of the image by the mind at the center of the body, at the Seventh Base.

练习无论是闭眼或睁眼，都能清晰的看到，清晰度皆为100%。行、立、坐、卧一样十分清晰，无论是做事，还是睁眼、闭眼都不妨碍将禅相固定在体内第七中心处。

ตรงนี้ต้องฝึกฝนให้ชำนาญ เพราะจะมีเรื่องที่ทำให้ใจเราหยาบเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลาเลย ตั้งแต่ตื่นนอนกระทั่งเข้านอน เรื่องคน สัตว์ สิ่งของ ธุรกิจการงานบ้านช่อง เรื่องสิ่งแวดล้อมสารพัด จากภายในตัวเราเองบ้างภายในบ้านบ้าง นอกบ้านบ้าง ตามถนนหนทาง ที่ทำงานสถานที่ต่างๆ ที่เราไป หรือสถานการณ์ของสังคมบ้านเมืองโลก ดินอากาศฟ้า อะไรต่างๆ จะชวนให้ใจเราหลุดออกไปและก็หยาบ

This is a skill that must be cultivated to the point of genuine mastery, for there will always be matters arising that coarsen the mind — from the moment one wakes until the moment one retires to sleep. Matters concerning people, animals, and possessions; business affairs, work, and household concerns; all manner of environmental conditions — whether arising from within oneself, within the home, outside the home, along the roads, at one’s workplace, or at the various places one visits; or the circumstances of society, the nation, the world, the earth, the air, and the sky — all of these will conspire to draw the mind away from its anchorage and render it coarse.

这需要不断练习才能熟练，因为心时刻被各种事情扰乱而一直处于粗糙的状态。时而关于人、动物或事物，时而关于工作、家庭或环境，时而在屋内或屋外，时而在家中或社会上，各种各样的因素都可能导致心散乱而变得粗糙。

ถ้าเราประมาท ไม่ตรึกเอาไว้ ไม่แปะภาพติดไว้ก็จะหลุดไป มันจะหลุดไปทีละน้อยอย่างที่เราไม่รู้ตัว ถ้าชะล่าใจไม่ฝึกซ้ำๆ จะหลุดไปเยอะขึ้น ในที่สุดจะหลุดไปเลย ภาพที่เราเคยเห็นก็จะหายไปเอง จิตก็จะเข้าสู่สภาวะหยาบ เหมือนก่อนที่เราจะฝึกฝนหยุดใจ เท่ากับเราสูญเสียสิ่งที่มีคุณค่าที่สุดของชีวิตไปแล้ว เพราะฉะนั้นตรงนี้ต้องฝึก

If one becomes heedless — failing to hold the image to mind, failing to keep it affixed — it will slip away. It will do so gradually, almost imperceptibly, without one’s awareness. Should one grow complacent and neglect repeated practice, it will slip away to a greater degree. Eventually, it will be lost entirely. The image one once perceived will vanish of its own accord, and the mind will revert to a coarse state — as it was before one ever began training it to be still. This is equivalent to losing the most precious thing one’s life possesses. Therefore, this is precisely where one must practice.

如果我们疏忽大意，没有把禅相贴住，它会在不知不觉中一点一点脱落。如果不反复练习，它会脱落得越快，最终消失不见。心会再次回归到粗糙的状态，像刚刚学习打坐时一样，这意味着我们失去了生命中最宝贵的东西，所以要勤加练习。

๓๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๒

31 May 2009

(May 31, B.E. 2552)

2009 年 5 月 31 日

๕๗

อานิสงส์การแปะภาพไว้กลางกาย

The Fruits of Keeping the Image Fixed at the Body’s Center

将禅相贴在身体中心的功德利益

ถ้าเราแปะภาพติดกลางกายได้ จะช่วยบรรเทาความหยาบที่เกิดจากสิ่งแวดล้อมในชีวิตประจำวัน จากกิจวัตรกิจกรรมต่างๆ ได้ เพราะยังมีที่ยึดแบ่งไว้ข้างใน คือที่ภาพที่เราตรึงไว้ครึ่งหนึ่ง ออกไปข้างนอกครึ่งหนึ่ง

If one is able to keep the image affixed at the center of the body, it will help to alleviate the coarsening of the mind that arises from the surrounding conditions of daily life and from one’s various routines and activities. This is because there remains an inner anchorage — the mind is divided, with one half held steadily upon the image within, whilst the other half attends to the world without.

如果我们可以将禅相紧贴在身体中心，将有助于缓解日常生活对心造成的不良影响。至少要让一半的禅相紧贴内在，另一半处于外在。

จากครึ่งหนึ่ง ข้างใน ๕๐ เปอร์เซ็นต์ นี้จะเกื้อกูลให้ชีวิตประจำวันเราสมบูรณ์ขึ้นอย่างที่เรานึกไม่ถึงเลยจะช่วยปรับระบบความคิด คำพูด และการกระทำของเราให้มีประสิทธิภาพ มีพลังที่จะนำไปสู่ความสุขและความสำเร็จในชีวิต ในธุรกิจการงานได้ง่ายกว่าที่ปล่อยให้มันหลุดออกไปเลย อย่างที่เราเคยเป็นมาก่อนที่เราจะฝึกเจริญสมาธิภาวนา จะมีบุญละเอียดที่เรายังมองไม่เห็นส่งกระแสไปขจัดอุปสรรคของชีวิต หนักเป็นเบา เบาเป็นหาย ร้ายกลายเป็นดี ดีเป็นดีเลิศเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ

That inner half — the fifty percent held within — will support and nourish one’s daily life in ways beyond what one could ever have imagined. It will refine and align one’s thoughts, words, and actions, rendering them more effective and imbuing them with the power to lead more readily toward happiness and success in life and in one’s work and endeavors — far more so than when the mind was allowed to drift away entirely, as it once was before one took up the practice of meditation. Moreover, there will be a subtle accumulation of merit, not yet visible to the eye, sending forth its current to dissolve the obstacles of life — what was heavy becoming light, what was light disappearing altogether, what was adverse turning to good, and what was good ascending continually to the most excellent.

紧贴内在的这一半禅相，将会助力我们的日常生活，优化我们的思想、语言和行为，使之充满能量，在生活和工作中收获幸福与成功。如同修习禅定一样，会有肉眼看不见的细腻功德如溪流一般源源不断生起，帮助我们消除生活中的种种障碍，由重变轻，由轻变无，由恶变善，善业不断地增长。

ถ้าเราทำได้อย่างนี้ พอถึงเวลาที่เรามาหลับตาเจริญสมาธิ การเข้าไปสู่ภายในก็จะง่ายขึ้น คือจะใช้เวลาน้อยลงในการเข้าไปสู่ภายใน โดยมีจุดเริ่มต้นจากภาพภายใน ดวงใสองค์พระใสๆ ที่เราตรึงเอาไว้ แปะติดเอาไว้ มันจะดูดเข้าไปเลยและก็สงบนิ่ง นุ่ม นาน ชัดในชัด ใสในใส สว่างในสว่างเพิ่มขึ้น

If one is able to practice in this manner, then when the time comes to close one’s eyes and enter into formal meditation, the inward journey will become considerably easier — requiring far less time to reach the inner realm. Drawing upon the inner image as its starting point — the luminous sphere and the radiant Buddha image that one has kept anchored and affixed — the mind will be drawn inward at once, settling into a stillness that is calm, soft, and sustained, growing ever clearer within clarity, ever more translucent within translucence, and ever more luminous within light.

如果能做到这样，那么每当我们闭上眼睛修习禅定时，就能很容易的进入内在，即缩短进入内在的时间。随后，紧贴的禅相也将被吸进去，心变得越来越平静、柔和、清晰、透明、明亮。

๓๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๒

31 May 2009

(May 31, B.E. 2552)

2009 年 5 月 31 日

๕๘

ต้องนั่งธรรมะทุกวัน

Sit in Meditation Every Day

每天坚持打坐

ต้องฝึกหยุดนิ่งให้ได้นะ อย่าท้อ ต้องไม่ท้อ

You must train yourself to be still. Do not give up. Never give up.

要坚持打坐，不要气馁。

เราเกิดมาสร้างบารมี หาพระรัตนตรัยในตัว นั่งไปทุกวัน อย่าเว้นเลยแม้แต่เพียงวันเดียว เขาว่า ห่างดนตรี (นารี)๓ วันเป็นอื่น แต่ขาดนั่งธรรมะเพียงวันเดียวก็เป็นอื่นแล้วห่างไม่ได้ เดี๋ยวเรื่องอื่นเข้ามาแทรกเยอะ

We are born to cultivate merit and to seek the Triple Gem within ourselves. Sit in meditation every single day — do not miss even one day. It is said that a musician who sets aside their instrument for three days loses their touch. But miss just one day of meditation, and the mind already begins to drift. You cannot afford to step away — worldly distractions will quickly fill the space.

我们生来是为了修波罗蜜，寻找内在三宝，所以每天要坚持打坐，一天都不要间断。俗话说：女人别过三日就变心，打坐间断一天便生疏。因此，打坐不能耽误，否则会被其他事情干扰。

ยิ่งยุคนี้เป็นยุคข้อมูลข่าวสาร เขายกกันมาเป็นกองทัพเลย ลองไปฟังดูเถิด ล้วนแต่เป็นเรื่องที่ดึงใจเราออกจากศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ทั้งนั้น ถ้าเราไปให้ความสำคัญกับสิ่งเหล่านั้นมาก เราก็ไม่พบพระรัตนตรัยในตัว

Especially in this age of information, distractions come at us like an army. Go ahead and listen — you will find that every piece of it pulls the mind away from the Seventh Base, the center of the body. If we give too much importance to these things, we will never find the Triple Gem within ourselves.

尤其是在这个信息时代，能扰乱心神的东西数不胜数，吸引我们的心远离体内第七中心处。如果我们执着于这些东西，就很难证入内在三宝。

 เพราะฉะนั้น แม้แต่เพียงวันเดียวก็อย่าขาดการปฏิบัติธรรม

Therefore, do not miss your meditation practice — not even for a single day.

因此，打坐一天也不能耽误。

        อดทน อดกลั้นเอาไว้ให้ดี กัดฟันสู้ จะเจ็บ จะป่วย จะไข้ จะลำบาก จะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหนก็แล้วแต่ เราก็ทำ ถ้านั่งไม่ไหวก็นอนทำ แต่นอนให้เป็นอิริยาบถสุดท้ายนะ ห้ามตีกินเดี๋ยวเห็นว่า หลวงพ่อพูดอย่างนี้ ก็เลยนอนทุกวัน ไม่ใช่นะนั่งนะลูกนะ

Be patient. Endure well. Clench your teeth and persevere. Whether you are in pain, unwell, feverish, struggling, or exhausted — no matter what — you still practice. If you truly cannot sit, then lie down and practice. But lying down is the last resort. Do not take advantage of this — otherwise some of you will hear Luang Por say this and decide to lie down every single day. No, no — you sit, my dear. You sit.

忍耐坚持，咬紧牙关，倘若只是小病或劳累，我们还是应该坚持修习禅定，如果实在坚持不了就躺下来修习，但这种姿势是最后的选择。大家千万不要误解，师父这样说并不是建议大家每天以卧姿修习禅定。

นั่งทุกวัน ต้องสมหวังอย่างแน่นอน ให้ขยันเท่านั้น

Sit every day, and you will surely be fulfilled. All that is needed is diligence.

只要每天坚持精进修习，一定会如愿以偿。

แล้วหมั่นสังเกตว่า มันตึงไปไหม หย่อนไปไหม มีอยู่แค่นี้ ตึงกับหย่อน

And keep observing — is the mind too tense, or too lax? That is all there is to watch. Just these two: tension and laxity.

同时要常观察是否过于紧绷或松弛。

 ตั้งใจมากไปหรือเปล่า หรือว่าวันนี้ไม่ค่อยตั้งใจเท่าไรปรับให้พอดี ทำเฉยๆ นิ่งๆ เดี๋ยวความพอดี อารมณ์สบายจะมาเอง

Are you trying too hard — or perhaps not trying enough today? Adjust until it feels just right. Simply be still and neutral. The balance will come on its own, and a sense of ease will naturally follow.

是否过于专注或分心，要及时调整过来，保持恰当的状态，持续安静地修习，这样轻松舒服的情绪自然会生起。

นิ่งเฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร เดี๋ยวก็จะค่อยๆ รู้ ค่อยๆเห็นๆ ค่อยๆ แจ้ง ค่อยๆ สว่าง

Simply be still. There is nothing to do. Gradually, you will come to know, gradually to see, gradually to clarity, gradually to light.

如如不动，什么都不用做，然后会逐渐知道，逐渐看到，逐渐清晰，逐渐光亮起来。

ไม่เคยมีใครเลย ที่ทำความเพียรแล้วจะไม่พบความสว่างภายใน ต้องนั่งจนกว่าตัวจะกลวง จะโล่ง มันไม่มืดนั่นแหละ พอที่จะเป็นที่พึ่งทางใจได้บ้าง พอนั่งสว่างแล้วมันมีกำลังใจนะ แต่ก่อนจะได้กำลังใจอย่างนี้ เราต้องมีกำลังใจเบื้องต้นก่อน คือ ต้องนั่งให้ได้ทุกวัน เข้าไปให้ถึงพระรัตนตรัยในตัวให้ได้ เป็นพยานในการตรัสรู้ธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ได้ ที่ท่านได้กล่าวถึงเกี่ยวกับเรื่องธรรมกายนั่นแหละ เพราะว่าตอนนี้ เขายังไม่ค่อยจะรู้จักกัน เพราะความไม่รู้จักกัน ก็เลยว่ากันไปเรื่อยเปื่อย เสียดายปิดหูปิดตาตัวเองแท้ๆ เลยไม่มีโอกาสได้มารู้มาเห็น

There has never been anyone who strove diligently in meditation and did not find the inner light. You must sit until the body feels hollow and open — no longer dark. That alone is enough to be a refuge for the mind. Once you sit and reach that brightness, strength of heart will come. But before that strength can arise, you must first have the initial determination — to sit every single day, to reach the Triple Gem within, and to become a living witness to the Enlightenment of the Perfectly Awakened One, the Buddha — specifically what He taught concerning the Dhammakaya. For today, this teaching is still little known. And because it remains unknown, people speak of it carelessly, dismissively. How unfortunate — they have closed their own eyes and ears, and so have never had the chance to truly know and see for themselves.

很少有人在精进修行后却找不到内在的光亮。要先持续地修习，直至身体有一种空旷、开阔的感觉，然后不再黑暗，并成为心的依靠。当光亮生起，信心也会随之生起。但在信心生起前，自己要先树立信心，也就是每天坚持修习，下定决心证得内在三宝，见证佛陀的证悟。因为现在还有很多人不了解这方面的知识，所以胡乱猜测，或者拒绝学习，最终失去证法的机会。

ถ้าหากลูกทุกคนได้เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว รู้จักว่าอ๋อ! พระธรรมกาย เป็นอย่างนี้ จะมีมหากรุณาเกิดขึ้น จะมีความรู้สึกใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นอย่างแรงกล้าเลยว่า ใครเข้าใกล้เราเราจะแนะนำเขา จะบอกเขา หรืออยากจะประกาศให้โลกรู้เลยว่า พระธรรมกายมีจริง ดีจริง จะเกิดความรู้สึกอย่างนี้

If each of you were to reach the Triple Gem within — and truly come to know, “Ah, so this is the Dhammakaya!” — great compassion would arise. A powerful new feeling would surge within you: whoever comes near, you would guide them, tell them. Or you would want to proclaim it to the whole world — that the Dhammakaya is real, that it is truly good. That is the feeling that would arise.

如果人人都能证入内在三宝，就会知道何谓法身，并生起大慈悲，产生强烈地意愿想要告知亲近的人，法身真实存在，且殊胜无比。

ตอนนี้ร่างกายเรายังพอแข็งแรง บ้านเมืองก็ยังสุขสบายดีพอสมควร ต้องให้โอกาสตัวของเราสร้างบารมีปฏิบัติธรรมให้เต็มที่ ให้เข้าถึงธรรมให้ได้

Right now, our bodies are still reasonably strong, and our country is still at relative peace. We must give ourselves the opportunity to cultivate merit and practice the Dhamma wholeheartedly — and to attain the Dhamma within.

在自己身强力壮，国泰民安的时代，应该给自己一个累积波罗蜜和修习禅定的机会，努力证得内在三宝。

๑๘ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

18 May 2003

(May  18, B.E. 2546)

2003 年 5 月 18 日

๕๙

อย่าขี้เกียจนั่งธรรมะ

Never Be Lazy in Your Meditation Practice

勿懒于打坐

ชาตินี้เรามีข้อสังเกตอยู่ว่า ทำไมชีวิตเราลุ่มๆ ดอนๆทำไมปฏิบัติธรรมไม่ค่อยหยุดนิ่ง นั่นก็เป็นเหมือนกระจกสะท้อนให้เห็นเงาของชีวิตที่ผ่านมาในอดีตว่า เราขี้เกียจฝึกหยุดฝึกนิ่งมาก่อน เราเคยเจอกันมาแล้วบ้าง หรือพวกเราเคยไปเจอผู้รู้มาบ้าง เขาแนะนำ เราก็ยังขี้เกียจอยู่ ชาตินี้ก็มีอานิสงส์ของความขี้เกียจ คือ มันก็มืดมากบ้าง มืดมัวบ้างก็จะเจอกันอย่างนี้

In this lifetime, we may notice — why is life so up and down? Why does the mind not settle easily in meditation? This is like a mirror reflecting the shadow of our past lives — showing us that we were once lazy in training the mind to stop and be still. Some of us have met teachers before, or encountered those with true knowledge who guided us — yet we remained lazy. And so in this life, we bear the fruit of that laziness: the mind is clouded, dim, and difficult to settle. This is what we face as a result.

倘若留意观察，我们会发现人生有起有落，在禅修时心很难静下来。这就犹如一面镜子，反映了自己过去世人生的缩影，即是自己懒于禅修，就算遇到智者，得到对方的悉心教导，可还是因为懒惰而毫无进步。导致自己今世也继承了过去世懒惰的果报，在禅修时毫无进步。

เมื่อเราเห็นสิ่งที่สะท้อนถึงเงาในอดีตแล้ว ปัจจุบันเราก็จะต้องสั่งสมการปฏิบัติให้เยอะๆ นะลูกนะ

Now that we have seen what the past has reflected back to us, we must accumulate our practice abundantly in this present life, my dear ones.

看到自己过去的缩影后，我们应当更加精进不懈地禅修。

ฝึกกันไปทุกวัน ล้มลุกคลุกคลานกันไป เหมือนเด็กหัดเดินอย่างนั้น เดี๋ยวล้ม เดี๋ยวยืนได้ เดี๋ยวเดินเตาะแตะเดี๋ยวก็เดินได้แข็งแรง เดี๋ยวก็วิ่งได้ ถ้าเท้าข้างใดข้างหนึ่งยืนได้อย่างมั่นคง อีกข้างหนึ่งก็จะก้าวไปได้อย่างมั่นคงจะไปถึงที่หมายได้อย่างปลอดภัย แล้วก็มีชัยชนะ

Practice every day — stumbling and getting back up, just like a child learning to walk. First they fall, then they stand, then they toddle along, then they walk with strength, and then they run. When one foot stands firm, the other can step forward with confidence. And so they reach their destination safely — and victoriously.

每天坚持禅修，把自己当作一个刚学会走路的孩子，跌倒后再站起来，反复练习会走得越来越稳。当一只脚站稳，再移动另一只脚，如此平稳地移动，一定可以安全到达目的地，获得最终的胜利。

ฝึกใจกันไปทุกๆ วัน เดี๋ยวก็หยุด เดี๋ยวก็นิ่ง เดี๋ยวก็มั่นคงจนได้ เมื่อข้างในหยุดนิ่ง ข้างนอกเคลื่อนไหว สองประสาน งานสร้างบารมีก็จะสำเร็จจนได้ ต้องขยันนะลูกนะหมั่นฝึกฝนอบรมใจกันไปทุกวันเลย สักวันหนึ่งเราจะต้องเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัวให้ได้

Train the mind every single day. Gradually it will stop, gradually it will be still, and gradually it will become truly steadfast. When the inner world is still and the outer world moves — the two in harmony — the work of cultivating merit will surely be fulfilled. Be diligent, my dear ones. Keep training and nurturing the mind every day. One day, we will certainly reach the Triple Gem within ourselves.

每天精进禅修，心会越来越静，越来越安稳。当内在静定时，就算外在不停的移动，修波罗蜜的工作也可以顺利完成。大家一定要坚持禅修，总有一天会证入内在三宝。

๔ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

4 May 2003

(May  4, B.E. 2546)

2003 年 5 月 4 日

๖๐

การปรารภความเพียรของพระพุทธเจ้า

The Supreme Effort of the Buddha

佛陀谈精进

 หลังจากเปลี่ยนอิริยาบถนั่งเป็นยืน เป็นเดิน หรือนอน เราก็หมั่นตรึก หมั่นนึก หมั่นนึกเบาๆ บ่อยๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่เรียกว่า ภาวิตา พหุลีกตา ทำบ่อยๆ ทำเนืองๆทำทั้งวันทั้งคืน

After transitioning from sitting to standing, walking, or lying down, keep gently recollecting, keep softly bringing the mind back — again and again, repeatedly. This is what is called bhāvitā bahulīkatā — developed and frequently practiced. Do it often, do it continuously, throughout the day and throughout the night.

就算从坐姿变成站姿、走姿或卧姿，我们也要坚持反复观想，如此可称为“修习者、多作者”，也就是每天反复地修习。

พระพุทธเจ้าท่านตรัสว่า ท่านทำความเพียรอย่างนี้บางครั้งก็เห็นแสงสว่าง บางครั้งก็ไม่เห็น แต่ท่านก็ไม่ลดละความเพียร บางครั้งเห็นตลอดกลางวัน แต่กลางคืนไม่เห็นบางครั้งเห็นตลอดทั้งคืน แต่กลางวันไม่เห็น ท่านก็ฝึกฝนต่อไปเรื่อยๆ บางครั้งก็เห็นทั้งกลางวัน เห็นทั้งกลางคืน บางครั้งเห็นชั่วแวบเดียว บางครั้งเห็นได้นาน

The Buddha himself declared that as he strove in this way, sometimes he saw the inner light, and sometimes he did not — yet he never abandoned his effort. Sometimes the light appeared throughout the day, but not at night. Sometimes it appeared throughout the night, but not by day. Still, he continued to practice without wavering. Sometimes the light was present both day and night. Sometimes it appeared only for a fleeting moment. Sometimes it lasted long.

佛陀说自己在精进禅修过程中，有时看见光亮，有时看不见光亮，但他并没有因此放弃精进。有时白天看见光亮，晚上却看不见；有时晚上看见光亮，白天则看不见，但他依然精进禅修，有时一整天都能看见光亮，有时只是一瞬间，有时则很长时间。

ท่านหมั่นฝึกฝนอบรมจิตใจของท่านไปเรื่อยๆ โดยมีมรรคผลนิพพานเป็นแก่นสาร เป็นเป้าหมาย หวังที่จะพ้นทุกข์ ให้เข้าถึงสุขอันเป็นอมตะให้ได้ ท่านจึงให้ความสำคัญต่อการฝึกฝนอบรมใจอย่างนี้

He continually trained and cultivated his mind, with the Path, its Fruition, and Nibbāna as his very essence and his goal — aspiring to be free from suffering and to attain the happiness that is deathless. This is why he placed the utmost importance on the training of the mind.

佛陀一直不断训练自己的心，以道果涅槃为目标，希望脱离苦海，获得永恒之乐。因此，佛陀很重视对心的训练。

๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

6 March 2002

(March  6, B.E. 2545)

2002 年 3 月 6 日

๖๑

ฝึกหยุดนิ่งในทุกอิริยาบถ

Train the mind to rest in stillness through all four postures

以各种姿势练习静心

จะยากตอนแรกๆ นิดหนึ่ง เพราะเราไม่คุ้น เคยกับการนึกอยู่ ตรงนี้้ แต่ยากไม่มาก ยากพอสู้ ถ้าสู้อย่างถููกหลักวิชชา ก็ไม่ยาก ค่อยๆ ทำความเพียรไป

At first, there may be some difficulty, as we are unaccustomed to sustaining awareness at this point. Yet the difficulty is not insurmountable — it is well within one’s capacity to overcome. When practice is carried out in accordance with right method, it ceases to be difficult. Simply continue with patient, steadfast effort.

刚开始观想可能会有点难，因为我们不习惯。但不会很难，是可以克服的困难。只要我们持之以恒地如法修习就不难。

ให้มีชั่วโมงหยุด ชั่วโมงนิ่ง ชั่วโมงกลาง อยู่ภายในตรงนี้ให้มากๆ ควบคู่กับภารกิจประจำวันในชีวิต จะดูแลบ้านช่อง เรื่องธุรกิจการงาน หรือการศึกษาเล่าเรียนก็ทำไปขณะเดียวกันก็ทำสิ่งนี้ควบคู่ไปด้วย

Cultivate hours of stopping, hours of stillness, and hours of inner centeredness — sustaining this inward presence as fully as possible, alongside the duties of daily life. Whether attending to household matters, professional affairs, or academic pursuits, continue to maintain this practice in parallel, without interruption.

要给静心留下足够的时间，可以一边静心，一边处理日常事务。无论是家庭、工作或学习，都可以练习静心。

เดี๋ยวสักวันหนึ่ง เราจะต้องสมปรารถนา เพราะพระรัตนตรัยมีอยู่แล้วภายในตัวของเรา ไม่ใช่เราไปทำให้เกิดขึ้นแต่บริกรรมนิมิตที่เรานึกขึ้นมา จะเป็นองค์พระ ดวงใสๆหรือพระเดชพระคุณหลวงปู่ เราแค่อาศัยเป็นจุดเชื่อมโยงประดุจสะพานของใจ ให้เข้าไปถึงพระรัตนตรัยที่มีอยู่แล้วในตัวของเราเท่านั้น พอถูกส่วน สิ่งที่เราสมมติขึ้นมา สร้างภาพขึ้นมา จะหายไปเอง

In due course, one’s aspiration shall surely be fulfilled — for the Triple Gem already abides within us. It is not something we bring into existence. Rather, the meditation object we call to mind — whether the image of the Buddha, a luminous sphere, or the revered form of the late master — serves merely as a bridge of the mind, a point of connection through which we draw closer to the Triple Gem that already dwells within. Once the practice aligns correctly, whatever has been mentally constructed or visualized will dissolve of its own accord.

总有一天会如愿以偿，因为三宝原本就在我们的体内，而不是想象出来的。我们通过观想佛像、透明水晶球或祖师像，以此作为连接点，犹如一座心灵的桥梁，为的是能证入内在三宝。我们原先观想的所缘，最后会自然消失。

๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๐

11 February 2007

(February  11, B.E. 2550)

2007 年 2 月 11 日

๖๒

หมั่นฝึกใจทุกวัน

Diligently train the mind each and every day

每天坚持练习

ถ้าเราฝึกหยุดฝึกนิ่งกลางองค์พระทุุกวันให้สม่ำเสมอ ความชำนาญจะค่อยๆ เกิดขึ้น จากยากก็จะมาง่าย แล้วการเดินทางเข้าไปสู่ภายในก็อยู่ ในวิสัยที่เราทำได้

If one practices stopping and stillness at the center of the Buddha image each day with consistency, proficiency will gradually arise. What was once difficult will become effortless, and the inward journey will come to rest well within the bounds of one’s attainment.

如果我们每天坚持修习禅定，熟练度会逐渐提升，由难变易，并慢慢养成习惯。

ต้องทำบ่อยๆ ฝึกทุกวัน ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนอิริยาบถใดก็ตาม ฝึกเอาไว้ ให้หยุด ให้นิ่ง ให้ใส เพราะนี่คือกรณียกิจ กิจที่เราจะต้องทำ ไม่ทำไม่ได้นะ ต้องทำ เราจะได้มีชีวิตที่มีความปลอดภัย อบอุ่นใจ เข้าถึงความสุขภายในได้เหมือนมีป้อม มีค่าย มีหลุมหลบภัยอยู่ในตัว

One must practice frequently — every single day — regardless of where one may be or what posture one assumes. Train continuously: to stop, to be still, to be pure and clear. For this is a bounden duty, an obligation that must not be neglected. It must be done. Through this practice, one comes to live with a profound sense of safety and inner warmth, with access to the happiness that lies within — as though one carries, at all times, a fortress, a sanctuary, and a refuge within oneself.

每天反复修习，无论在哪里，是什么姿势，都应该努力练习让心静下来。因为这是我们必须要完成的任务，不能不做，这样我们才能有安全的人生，收获内在的快乐，就犹如在内在拥有一座堡垒或营地，保护我们的安全。

ฝึกตรงนี้ จนกระทั่งตัวของเราไม่ทึบ รู้สึกกลวงภายในจะไม่มืด จะโล่ง โปร่ง เบา สบาย ขยาย กลวงเข้าไปเลย แล้วจะเข้าถึงดวงธรรมที่ผุดกันขึ้นมา น่าอัศจรรย์นะ

Practice here until the body no longer feels dense or opaque. One will sense a hollow openness within — no longer dark, but spacious, light, and at ease, expanding and opening inward. In time, one will attain the Dhamma sphere that wells up from within — a truly wondrous occurrence.

持之以恒地修习直至黑暗消失不见，身体感觉空旷、开阔、轻盈、舒服、伸展，进而神奇地证入法光球。

ธรรมเหล่านี้มีอยู่แล้วในตัวของเรา ที่เราได้ยินได้ฟังกันบ่อยๆ ทั้งดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน ดวงศีล ดวงสมาธิดวงปัญญา ดวงวิมุตติ ดวงวิมุตติญาณทัสสนะ มีอยู่แล้วในตัวของเรา กายในกายต่างๆ เราก็จะเข้าถึงได้ แล้วก็ได้กันทุกคน ถ้าขยัน ไม่ขี้เกียจ และทำถูกวิธี

All these Dhamma already abide within us — those we have so often heard spoken of: the sphere of Dhammānupassanā Satipaṭṭhāna, the sphere of Sīla, the sphere of Samādhi, the sphere of Paññā, the sphere of Vimutti, and the sphere of Vimuttiñāṇadassana. They are already present within. The various inner bodies, too, are within our reach — and shall be attained by all, without exception, provided one is diligent, free from indolence, and practices by right method.

这些法光球原本就在体内，也就是我们常听到的初道光球、戒光球、定光球、慧光球、解脱光球、解脱知见光球。各种身中身也在体内，只要精进如法修习人人都可以证入。

๑๘ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

18 May 2003

(May 18, B.E. 2546)

2003 年 5 月 18 日

๖๓

ภาวิตา พหุลีกตา

Developed and repeatedly cultivated. (Bhāvitā) (Bahulīkatā)

修习者、多作者

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการฝึกฝน ไม่มีพรมาจากสวรรค์แม้เทวดาล้านองค์หรือพร้อมใจกันทั้งสวรรค์จะให้ศีลให้พรเราว่า ขอให้เรานึกดวง นึกองค์พระได้ ไม่สำเร็จหรอกจ้ะเขาก็ได้แต่เป็นกองเชียร์ เหมือนกองเชียร์รอบสนามฟุตบอลเราจะเชียร์ให้เขาเตะเข้าประตูแค่ไหนก็แล้วแต่ แต่จะเป็นดาวซัลโวได้ ก็ต้องอาศัยตัวเราเองฝึกฝน ศึกษา เรียนรู้ทำบ่อยๆ ซ้ำๆ

Everything depends upon one’s own practice. No blessing descends from the heavens — not even if a million celestial beings, or all the devas of every realm, were to unite in conferring upon us their highest blessings, willing that we might visualize the luminous sphere or hold the Buddha image in mind. It would not succeed. They can do no more than cheer us on — much like the crowd around a football pitch, cheering as fervently as they may for a player to score, yet however passionate their support, to become a true striker, the player himself must train, study, learn, and repeat the practice again and again.

一切取决于练习，就算有来自天人的祝福，祝愿我们在修行中如愿观想到光球或佛像，也无法真的实现。他们只是作为支持者，像足球场边的啦啦队一样，无论他们怎样欢呼加油，作为运动员想取得进球，必须靠自己在平常训练中反复地练习。

ภาษาบาลีเขาใช้คำว่า ภาวิตา พหุลีกตา แปลว่า ต้องบ่อยๆ เนืองๆ ถ้านานๆ ทำที ก็นานๆ นึกได้ทีหนึ่ง ถ้าทำแล้วนึกต่อเนื่องนานๆ ก็นึกได้นานๆ บ่อยๆ ซึ่งก็เป็นหลักธรรมดา เพราะฉะนั้นมันอยู่ในวิสัยที่ไม่ง่าย ไม่ยาก ยากพอสู้พอที่เราจะฝึกฝน และง่ายพอที่เราจะเข้าถึงได้ ไม่เหลือวิสัยดังนั้นขึ้นอยู่ที่การฝึกฝนนะ

In Pāli, the principle is expressed as Bhāvitā Bahulīkatā — meaning that practice must be frequent and continuous. If one practices only at long intervals, the mind will sustain the object only briefly and infrequently. But if one practices with sustained continuity over time, the mind will hold the object for longer durations and with ever-greater frequency. This is simply the natural law at work. Therefore, this path is neither too easy nor too difficult — it is challenging enough to be worth training in, yet accessible enough to be well within reach. It is by no means beyond one’s capacity. Everything, then, depends upon practice.

在巴利语中称为修习者、多作者，意思就是勤加练习。如果久久修习一次，便久久观想到一次，如果经常修习，就经常观想得到，这是一个普遍的原则。所以这既不容易也不难，是可以克服的困难。只要我们勤加练习，很容易证入，这一切取决于练习。

๒๘ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๗

28 March 2004

(March  28, B.E. 2547)

2004 年 3 月 28 日

๖๔

อย่ามีข้อแม้ ข้ออ้าง เงื่อนไข

Harbour no reservations, no excuses, and no conditions.

没有借口或附加条件

พยายามเพิ่มชั่วโมงหยุด ชั่วโมงนิ่ง ชั่วโมงกลางเอาไว้ให้มากๆ ประสบการณ์ภายในจะดียิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ

Endeavour to increase the hours of stopping, stillness, and inner centeredness as much as possible. The inner experience will deepen and grow ever more refined, without limit.

只要精进修习禅定，内在的经验也会不断增长。

อย่ามีข้อแม้ ข้ออ้าง เงื่อนไข ทำให้เราไม่มีเวลาปฏิบัติธรรม ไม่มีเวลาหยุดนิ่ง

Allow no reservations, excuses, or conditions to deprive you of time for Dhamma practice — no time for stopping and stillness.

不要有任何借口或附加条件，说自己没有时间修习禅定。

การมีข้อแม้ ข้ออ้าง เงื่อนไข ไม่เป็นประโยชน์กับการเข้าถึงธรรม ถ้าเราจะตั้งข้อแม้ ข้ออ้าง และเงื่อนไข เราตั้งได้ตลอดเวลา มันเป็นไปด้วยอำนาจกิเลส พญามารที่เข้าไปบังคับเอาไว้ ให้เราเกิดความรู้สึกชนิดนั้น

Reservations, excuses, and conditions are of no benefit whatsoever to the attainment of Dhamma. Should one choose to raise them, one may do so at any moment and without end — for they arise by the power of the defilements, and of Māra, the Lord of Obstruction, who holds sway within, compelling us to give rise to such feelings.

任何借口或附加条件都不利于证法。如果我们想找借口或附加条件，随时都可以找得到，这正是烦恼使然，魔罗障碍的结果，导致我们产生这种想法。

คนเราแม้ป่วยก็ปฏิบัติธรรมได้ แม้มีภารกิจมากแค่ไหนก็สามารถแสวงหาชั่วโมงหยุด ชั่วโมงนิ่ง ชั่วโมงกลางได้

Even in illness, one is capable of Dhamma practice. And however pressing one’s duties and obligations may be, one can always seek out hours of stopping, hours of stillness, and hours of inner centeredness.

就算在生病期间也可以修行，无论多么忙碌都可以找时间修行。

หลวงพ่อได้เคยพบคนมาหลายประเภท ตั้งแต่ป่วยเล็กน้อย ป่วยปานกลาง ป่วยจนใกล้จะตาย ตั้งแต่มีภารกิจน้อยภารกิจปานกลาง ภารกิจมาก ได้พบมาหมดแล้ว แต่ท่านเหล่านั้นสามารถปฏิบัติธรรมได้ เพราะการปฏิบัติธรรมเป็นงานทางใจ สามารถทำควบคู่กันไปได้กับภารกิจประจำวันอย่าให้สิ่งเหล่านี้เป็นเงื่อนไข เป็นข้ออ้าง ที่จะทำให้เรามีชั่วโมงหยุด ชั่วโมงนิ่ง ชั่วโมงกลางน้อย

Luang Por has encountered people of every kind — those mildly ill, moderately ill, and those on the very threshold of death; those with few responsibilities, a moderate load, and those burdened with many. He has met them all. And yet each of them was capable of Dhamma practice — for Dhamma practice is work of the mind, and as such, it can be carried on in parallel with the duties of daily life. Do not allow such circumstances to become conditions or excuses that reduce your hours of stopping, stillness, and inner centeredness.

师父见过各种各样的人，有的人病情很轻，有的人病情适中，有的人身患重症，有的人工作轻松，有的人工作适中，有的人工作繁重，这些师父都见过，但他们都可以修行。因为修行是一种静心，可以与日常工作一起进行，不要让这些成为借口或附加条件，使我们修行的时间变少。

การมีชั่วโมงหยุด ชั่วโมงนิ่ง ชั่วโมงกลางน้อยเท่ากับเรายืดเวลาที่จะเข้าถึงธรรมออกไปอีก เป็นเดือนเป็นหลายๆ เดือน เป็นปี หรือหลายๆ ปี

To have too few hours of stopping, stillness, and inner centeredness is to delay one’s attainment of the Dhamma — by months, by many months, by years, or by many years.

减少修行的时间就等于延长了证法的时间，可能是数月，也可能是数年。

เรามีชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกไม่นาน เดี๋ยววันเดี๋ยวคืนเดี๋ยวก็จะหมดเวลาแล้ว ร่างกายเสื่อมลงเรื่อยๆ จนกระทั่งใช้ไม่ไหว และตายไปในที่สุด ถ้าหากเรามีข้อแม้ข้ออ้างและเงื่อนไข ก็จะยิ่งทำให้เรามีเวลาหยุดนิ่งน้อยลงไปเรื่อยๆ แค่เวลาปกติที่เราไม่มี ๓ อย่างนั้นก็เหลือน้อยอยู่แล้ว

Our time in this world is not long. Day by day and night by night, the hours diminish. The body deteriorates steadily, until it can no longer serve its purpose, and death comes at last. Should we persist in harboring reservations, excuses, and conditions, the time available for stopping and stillness will grow ever shorter. Even in ordinary circumstances — free of all three obstacles — such time is already scarce.

人生时光有限，时间如白驹过隙，身体在一天天老化，死亡将是一生的终点。我们的时间原本就不多，如果还以各种借口或附加条件阻碍修行，那么修行的时间就会变得越来越少。

      วันหนึ่งมี ๒๔ ชั่วโมง แบ่งเป็นเวลานอนหนึ่งในสามของชีวิต เวลาบริหารขันธ์ ๕ ปฏิบัติภารกิจส่วนตัว เวลารับประทานอาหาร บริหารร่างกาย ก็หนึ่งในสามของชีวิตอีกหนึ่งในสามสำหรับการทำงาน ประกอบสัมมาอาชีวะหาปัจจัย ๔ เลี้ยงชีพ

Each day consists of twenty-four hours, divided into thirds: one third given to sleep; one third to the maintenance of the five aggregates — attending to personal needs, taking meals, and caring for the body; and the remaining third to work, to the pursuit of Right Livelihood, and to securing the four requisites of life.

一天有24小时，有三分之一是睡觉时间，个人事务、吃饭、锻炼等事情又用掉了三分之一，剩下三分之一的时间用于赚钱谋生。

      หมายความว่า ๒๔ ชั่วโมง นั้น พักผ่อน ๘ ชั่วโมงบริหารขันธ์อีก ๘ ชั่วโมง ทำงาน ๘ ชั่วโมง ถ้าหากเราอายุ๖๐ ปี เราหมดเวลาไปกับการนอน ๒๐ ปี รับประทานอาหารออกกำลังกาย ทำความสะอาดร่างกายอีก ๒๐ ปี ที่สูญเปล่าทำงานประกอบสัมมาอาชีวะอีก ๒๐ ปี

This means that of the twenty-four hours in a day, eight are spent in rest, eight in maintaining the five aggregates, and eight in work. Thus, if one lives to the age of sixty, twenty years will have been consumed by sleep, twenty years spent on eating, exercise, and bodily care — squandered — and twenty years devoted to work and the pursuit of Right Livelihood.

也就是说全天24小时，8个小时休息，8个小时处理日常事务，8个小时工作。如果我们活到60岁，有20年用于睡觉，20年用于吃饭、锻炼、洗澡等琐事，20年用于赚钱谋生。

      แล้วเราจะมีเวลาไหนที่จะให้กับชั่วโมงหยุด ชั่วโมงนิ่งชั่วโมงกลาง นี่แค่เป็นเวลาปกติ เหตุการณ์ปกติ ยังไม่ได้รวมนับเวลาเจ็บไข้ได้ป่วย ยังมีเวลาอยู่นิดเดียวเท่านั้น

Where, then, is the time to be given to hours of stopping, stillness, and inner centeredness? And this is under ordinary circumstances, in the course of everyday life — without even accounting for periods of illness. The time remaining is but a fraction.

那么用于修行的时间还剩多少？这还是在正常的情况下，还没包括生病的时间，所以所剩的时间并不多。

      เราจึงจำเป็นจะต้องแทรกเวลาหยุด นิ่ง และกลางในภารกิจประจำวัน ไม่ว่าเราจะประกอบภารกิจอันใดก็ตามให้สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ควบคู่กันไป เหมือนเรารับประทานอาหารควบคู่กับการหายใจ ทำด้วยกันไปทั้งสองอย่างงานทางใจกับงานในชีวิตประจำวันสามารถไปด้วยกันได้ถ้าทำได้อย่างนี้ทุกวัน อย่างสม่ำเสมอ ไม่ช้าจะเข้าถึงธรรมได้อย่างแน่นอน เพราะฉะนั้นต้องไม่ประมาท ใช้เวลาที่อยู่ในโลกนี้ให้เป็นประโยชน์อย่างเต็มที่นะลูกนะ

It is therefore essential that we weave moments of stopping, stillness, and inner centeredness into the fabric of our daily duties. Whatever task one undertakes, let these qualities accompany it — just as one eats whilst continuing to breathe, both occurring simultaneously. The work of the mind and the work of daily life can indeed proceed together. If this is practiced every day, with consistency, attainment of the Dhamma will come, without fail. Therefore, be not heedless. Make full and worthy use of the time you have in this world, dear ones.

因此，我们需要在日常生活中给修行分配一些时间。无论我们在做什么，都应该尽力让工作和修行齐头并进，就像我们一边吃饭一边呼吸一样，完全可以一边静心，一边处理日常事务。如果持之以恒的做，一定可以证法。因此，千万不要放逸，应充分利用人生的时光。

๒๕ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๓๕

25 February 2007

(February  25, B.E. 2550)

1992 年 7 月 25 日

วิธีแก้อุปสรรคการปฏิบัติธรรม

Resolving Hindrances to Dhamma Practice

解决修行障碍的方法

๖๕

วิธีแก้อุปสรรคการปฏิบัติธรรม

Methods for Overcoming Obstacles in Dhamma Practice

解决修行障碍的方法

      ถ้าเมื่อยก็ขยับ แต่อย่าให้กระเทือนคนข้างเคียง เพราะว่าเขากำลังจะใจรวมสนิท เราต้องให้โอกาสเขาเข้าถึงธรรมต้องสนับสนุนเขา

If discomfort arises, one may gently adjust — but take care not to disturb those nearby, for they may be on the very verge of the mind gathering into deep stillness. We must afford them the opportunity to attain the Dhamma, and offer them our support.

如果感觉酸痛就调整坐姿，但不要影响到周围的人，因为他们也正在静静地修行，尽量不要影响到他人。

      หรือขยับแล้วยังไม่หายเมื่อย ก็ลุกไปเบาๆ ค่อยๆ ย่องอย่าให้เกิดเสียงดัง ไปบริหารขันธ์ ๕ บิดเนื้อบิดตัวให้สบายแล้วค่อยๆ ย่องกลับเข้ามานั่งใหม่อย่างเบาๆ เงียบๆ

Should the discomfort persist even after adjusting, one may rise quietly and move with care, making no sound. Step away to attend to the body — stretching and easing the limbs as needed — then tiptoe back and resume one’s seat, gently and in silence.

如果调整坐姿后还感觉酸痛就轻轻地起身，不要发出声响，走出去伸展放松后再回来安静的打坐。

      ง่วงเราก็หลับ แต่หลับในกลางนะลูกนะ

If drowsiness comes, let yourself sleep — but sleep at the centre, dear ones.

困了就睡，但要睡在身体中央。

      ฟุ้งก็ภาวนา สัมมาอะระหัง ถ้าไม่หายก็ลืมตามาดูรูปคุณยายอาจารย์ฯ ดูดวงตาของท่านที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตา หรืออยู่ที่บ้านจะดูดวงแก้ว องค์พระ หรือดอกไม้ของหอมก็ดูไป พอสบายอกสบายใจเราก็หลับตาใหม่ นิ่งๆนุ่มๆ ละมุนละไม สบายๆ

When the mind scatters, recite the mantra Sammā Arahaṃ. Should the mind not settle, gently open the eyes and gaze upon the image of the venerable Khun Yay Āchārn — resting in her eyes, so full of compassion. If one is at home, one may instead look upon a crystal sphere, a Buddha image, or fragrant flowers. When the heart feels eased and at peace, gently close the eyes once more — resting in stillness, softness, and gentle ease.

如果心胡思乱想就默念三玛阿罗汉，如果没用就睁开眼睛看老奶奶慈悲的眼神，或者看水晶球、佛像或香花，当心舒服后再次闭上眼睛轻松地打坐。

      ถ้าหากว่า นึกดวงแก้วไม่ออก ก็ไม่ต้องนึก เริ่มต้นนึกถึงหน้าคนที่เรารักก่อน หน้าแม่เราบ้าง ถ้าเป็นแม่ก็นึกถึงหน้าลูก แต่อย่าไปนึกถึงหน้าคนที่เราไม่ชอบนะให้นึกถึงคนที่เรานึกแล้วสบาย ลองทดลองดู นึกได้ไหมนึกได้ก็เปลี่ยนหน้าเป็นดวง ลองนึกเอา รัวๆ รางๆ ก็ไม่เป็นไรค่อยๆ ประคองใจไปเรื่อยๆ เดี๋ยวจะสมหวังดังใจทุกคนจะต้องเข้าถึงธรรมกันอย่างแน่นอน

Should one find it impossible to visualise the crystal sphere, there is no need to force it. Begin instead by calling to mind the face of someone dear — perhaps one’s mother, or if one is a mother, the face of one’s child. Do not bring to mind the face of anyone toward whom one feels aversion; call to mind only one whose image brings comfort and ease. Try it. Can the image be held? If so, gently shift that face into a sphere. Attempt it — even a flickering or faint impression is perfectly fine. Simply continue to tend the mind with care, little by little. In time, all aspirations will be fulfilled, and every one of you shall attain the Dhamma, without doubt.

如果观想不出水晶球，也不用勉强，可以先观想至亲之人的脸。譬如如果是母亲就观想孩子的脸，但千万不要去观想讨厌的人的脸。要观想让我们感觉舒心的人的脸，试试看是否可以观想出来，如果不行就试着观想佛像，即便图像模糊也没关系，继续维护心，希望人人都能如愿证悟佛法。  

                     2002 年 5 月 22 日

๖๖

ง่วงก็หลับในกลางกาย

If drowsy, rest within the center of the body.

困了就睡在身体中央

 ถ้าง่วงก็ปล่อยให้หลับ

If drowsy, simply allow yourself to fall asleep.

如果困了就睡！

      แต่หลับอยู่ ในกลางกาย อย่างสบายๆ

But let yourself sleep right at the center of the body — nice and comfortably.

但要舒服地睡在身体中央。

      ถ้าสดชื่นตื่นขึ้นมาแล้ว ตอนนั้นใจจะละเอียด นุ่มเนียนละมุนละไม ก็ให้รักษาใจตรงนั้นเอาไว้ให้ดี

And when you wake up feeling refreshed, your mind will be refined — soft, gentle, and serene. Hold onto that quality of mind, and keep it with you.

睡够后醒来精神抖擞，心也会变得细腻、柔软、温和，将这种良好的状态保持下去。

      อารมณ์ที่จะหยุดนิ่ง คล้ายๆ กับตอนใกล้จะหลับหรือเหมือนตื่นจากหลับ ต่างแต่ว่า ถ้าหลับ ขาดสติ แต่ถ้าหยุดนิ่ง มีสติ

The feeling of the mind coming to stillness is similar to the moment just before falling asleep, or just after waking up. The difference is — when you’re asleep, awareness is lost. But when the mind is still, awareness remains.

静止的情绪类似于即将入睡或从睡梦中醒来的状态，但不同的是睡觉缺乏正念，但静止的心具足正念。

      ตอนที่ตื่นๆ ใหม่ ตรงนี้สำคัญนะ พอตื่นปั๊บ นิ่งเลยแต่ต้องมีศิลปะ ค่อยๆ ประคองใจ เหมือนเราประคองเข็มเย็บผ้า เข็มหมุด วางบนผิวน้ำ อาศัยความตึงผิวน้ำ ถ้าวางเบาๆ จะลอยได้ ต้องประคองใจตอนตื่นใหม่ๆ เพราะตอนนั้นยังไม่คิดอะไร เฉยๆ นิ่งๆ ไปเรื่อยๆ ได้แค่ไหนเราก็เอาแค่นั้นไปก่อน อย่างสบายๆ

The moment right after waking up — this is important. The instant you wake, the mind can go still. But it takes a certain skill. You have to gently cradle the mind — like carefully placing a sewing needle or a pin on the surface of water, relying on the water’s surface tension. If you set it down softly enough, it floats. You have to tend to the mind in that first moment of waking, because at that point, no thoughts have arisen yet — just stillness, just calm. Simply stay with that, as far as it takes you, comfortably and without any force.

刚醒来时很重要，应让心进入静止的状态，有技巧的维护心，就像将一根大头针放在水面上，依靠水面的张力，轻轻地放下去，它就可以浮起来。很有必要在刚醒来时维护心，因为这时头脑还一片空白，什么都不想。我们应该持续保持这种舒服静止的状态。

๒๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

22 May 2002

(February  22, B.E. 2545)

2002 年 5 月 22 日

๖๗

แก้ฟุ้งด้วยบริกรรมภาวนา

Overcoming Mental Restlessness Through Mantra Recitation

通过默念佛号克服散乱

ถ้าหากยังอดฟุ้งไม่ได้ ก็ให้ประกอบบริกรรมภาวนาในใจ โดยไม่ต้องใช้กำลังในการภาวนา ภาวนาในใจว่า สัมมาอะระหัง ให้เสียงดังออกมาจากจุดกึ่งกลางของดวงแก้วที่ใสๆ ที่อยู่ในกลางท้องของเรา สัมมาอะระหัง ตรึกนึกถึงดวงใส เอาใจหยุดไปที่จุดกึ่งกลางของดวงใสๆ ภาวนาอย่างนี้เรื่อยไป จนกว่าใจจะหยุดนิ่งๆ

If the mind is still restless, gently recite the mantra silently within. No effort or force is needed. Simply repeat in your mind — Samma Araham — letting the sound arise from the very center of the clear, crystal sphere within the middle of your abdomen. Samma Araham. Visualize that bright, clear sphere, and let your mind come to rest right at its center. Continue reciting in this way, softly and continuously, until the mind naturally settles into stillness.

如果心散乱不定，可以通过默念佛号克服散乱，但这个过程不要用力，只需要在心中默念佛号“三玛阿罗汉”。让响亮的声音从腹部中央的透明水晶球中散发出来，一边默念三玛阿罗汉，一边观想透明水晶球，这样持续地修习，直至心静下来。

พอใจหยุดนิ่งจะทิ้งคำภาวนาไปเอง มีอาการคล้ายๆกับเราลืมคำภาวนา สัมมาอะระหัง แต่ใจหยุดนิ่งๆ ที่กลางดวงใสๆ โดยไม่ฟุ้งไปคิดเรื่องอะไร หรือมีอาการคล้ายๆอยากวางใจเฉยๆ ไม่อยากจะภาวนา สัมมาอะระหัง ต่อไปอีก

Once the mind becomes still, it will naturally let go of the mantra on its own. It feels almost as if you have simply forgotten the words — Samma Araham — yet the mind remains quietly settled at the center of the clear sphere, without wandering off into any thoughts. Or it may feel as though you just want to rest the mind gently, with no desire to continue reciting Samma Araham any further.

心静下来后默念会自然停止，类似于忘记了默念一样。当下心正安住在透明的光球中央，不会再胡思乱想。或者有一种想自然宁静的安放心，不想再默念三玛阿罗汉的感觉。

ถ้าเกิดอาการเช่นนี้หรือรู้สึกอย่างนี้ ก็ไม่ต้องย้อนกลับมาภาวนา สัมมาอะระหัง ใหม่ ให้เอาใจตั้งมั่นที่กลางดวงใสๆ ทำอย่างนั้นต่อไปเรื่อยๆ ทำหยุด ทำนิ่ง อย่างสบายๆให้ใจใสๆ ใจเย็นๆ เรื่อยไปเลย

When this happens, or when you feel this way, there is no need to go back and recite Samma Araham again. Simply anchor your mind at the center of the clear sphere, and stay there. Keep the mind still, keep it settled — gently and comfortably — letting it remain clear and at ease, on and on.

如果出现这种感觉，没有必要再重新默念三玛阿罗汉，应让心安住在透明光球中，继续舒服地维持下去，让心保持清凉、舒服、清净的状态。

แต่ถ้า ภาวนา สัมมาอะระหัง แล้ว ยังอดที่จะแวบไปคิดเรื่องอื่นไม่ได้ ก็ช่างมัน ปล่อยมันไป ทำเฉยๆ

But if, even while reciting Samma Araham, the mind still slips away into other thoughts — that’s alright. Just let it go, and simply carry on.

如果在默念三玛阿罗汉的过程中，心还继续胡思乱想，也不用管它，继续保持如如不动。

๒๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

22 May 2002

(May  22, B.E. 2545)

2002 年 5 月 22 日

๖๘

อย่ากดลูกนัยน์ตา

Do Not Press on Your Eyeballs

不要按压眼球

ถ้ามีความรู้สึกว่า เริ่มกดลูกนัยน์ตาลงไปดูแล้ว เริ่มรู้สึกตึงที่กระบอกตา หัวคิ้ว หน้าผาก กล้ามเนื้อของร่างกายเริ่มเกร็งแล้ว เราก็ปรือๆ ตา เผยอเปลือกตาขึ้นมาสักนิดหนึ่ง แต่เราทอดสายตาลงต่ำ ปรือๆ ตา พอมีความรู้สึกว่าผ่อนคลายแล้วจากการกดลูกนัยน์ตาไปดู เราก็ค่อยๆ ปิดเปลือกตาเบาๆ ใหม่ และก็นึกไปสบายๆ

If you notice that you have started pressing down on your eyeballs to look inward, and you begin to feel tension around the eye sockets, the brow, or the forehead — with the muscles of the body starting to tighten — gently half-open your eyes, just a little, gazing softly downward. Once you feel that the tension from pressing on the eyeballs has released, slowly and gently close your eyelids again, and continue visualizing in a relaxed and comfortable way.

如果挤压眼球向下看，眼眶、眉头、额头、全身的肌肉也会感觉紧绷，这时可以微微睁开眼皮，眯着眼睛，当感觉放松，不再挤压眼球后，可以重新缓缓合上眼皮继续舒服地观想。

ทำ soft soft นุ่มๆ เบาๆ เหมือนขนนกที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ ฟ่องเบา ล่องลอยในบรรยากาศแล้วก็ตกกระทบผิวน้ำอย่างแผ่วเบา ต้องนิ่งๆ นุ่มๆ เบาๆ สบายๆใจเย็นๆ ใจใสๆ เยือกเย็น ให้บริสุทธิ์ ให้เกลี้ยงเกลาจากสิ่งที่เป็นมลทินของใจ ปล่อยวางจากความผูกพัน ความคิดเรื่องคน เรื่องสัตว์ สิ่งของ ธุรกิจการงาน ทำใจสบายๆ ทำประหนึ่งว่า เรากำลังเข้าเฝ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ฟังธรรมปฏิบัติธรรม เฉพาะพระพักตร์ ต่อหน้าพระพุทธเจ้า ประดุจว่าพระองค์ยังทรงมีพระชนม์ชีพอยู่ ให้ใจใสๆ เย็นๆ

Keep it soft — soft and gentle, light and easy. Like a feather drifting through the air, floating weightlessly, then touching the surface of the water ever so lightly. The mind must be still, soft, and light — comfortable, cool, and clear. Pure and unblemished, free from whatever clouds the mind. Let go of all attachments — thoughts of people, of animals, of possessions, of work and responsibilities. Just ease the mind and let it be. Imagine that you are in the presence of the Supreme Buddha himself — listening to his teachings, practicing the Dhamma face to face, as though he were still alive before you. Let the mind be clear and serene.

过程要保持轻柔，就像漂浮在空中的羽毛，轻柔地漂浮在空中，然后轻轻落在水面上。整个过程心要保持宁静、轻柔、舒服、轻松、清凉、清净，远离不净之物，放下各种牵绊，无论是人、事或物，好像我们正在聆听佛陀说法。坐在佛前，仿佛佛陀依然住世，这样心会越来越宁静清凉。

๒๘ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๒

28 February 2009

(February  28, B.E. 2552)

2009 年 6 月 28 日

๖๙

นั่งเครียดไปทำไม

Why Sit with Tension?

不要紧张

ใครพอเริ่มนั่งก็เครียดแล้ว ไม่สบาย แสดงว่าทำไม่ถูกวิธี แสดงว่ามีความตั้งใจมาก จนกระทั่งติดเป็นนิสัยอย่าฝืนทำต่อ ต้องเลิกทำเลย แล้วก็มาหายใจสบายๆ ดูนั่นดูนี่ ให้สบายใจ พอสบายใจแล้วค่อยเริ่มใหม่

If you find yourself tensing up the moment you sit down — feeling uncomfortable right from the start — that is a sign that something is off. It means you have been trying too hard, and that habit has taken hold. Don’t push through it. Stop completely. Just breathe easy, let your eyes wander, take in your surroundings, and let yourself relax. Once you feel at ease again, then gently start over.

有些人刚开始坐下来就感到紧张、不舒服，这说明方法不对，过于专注，并养成习惯，强迫自己要继续。这样不如先停止，深呼吸一下，睁开眼睛看看周围的事物，等心轻松舒服后再重新开始。

ต้องหมั่นสอนตัวเองว่า เราจะนั่งเอาบุญอย่างเดียวนั่งสบายๆ เราไม่ได้หวังผลว่า เราจะเห็นอะไร การเห็นนั้นเป็นผลพลอยได้เท่านั้นเอง เราต้องการนั่งอย่างสบายๆ พอเรานึกบ่อยๆ เข้า อาการเหล่านี้จะค่อยๆ คลี่คลายไปเองในภายหลัง

Keep reminding yourself — we are here simply to make merit, to sit comfortably and at ease. We are not sitting with the expectation of seeing anything. Whatever arises is only a bonus. All we want is to sit in peace. The more you bring this to mind, the more these habits of tension will gradually dissolve on their own.

要常告诉自己打坐是为了累积功德，不是渴望看见什么，即便看见什么，也只是附带的。打坐一定要舒服，只要经常修习，上述症状会慢慢消失。

พอเราเริ่มหลับตา อย่าไปบีบเปลือกตาแบบคนตาหยีอย่างนั้นไม่เอานะ ต้องปิดเปลือกตาพอดีๆ แล้วอย่าไปจ้องศูนย์กลางกาย ถ้าจ้องแล้วเดี๋ยวมันดึงระบบประสาทลงมามันจะตึง ให้นิ่งๆ เฉยๆ สบายตรงไหนก็วางใจตรงนั้น

When you close your eyes, don’t squeeze the eyelids — none of that squinting. Just close them gently and naturally. And don’t stare hard at the center of the body either. If you force your gaze inward, it pulls on the nervous system and creates tension. Simply be still and at ease. Wherever feels most comfortable — just rest your mind right there.

我们闭上眼睛后，不要挤压眼皮，刚好合上即可。也不要凝视身体中央，这样会导致神经紧张，只需轻松、自然、舒服地打坐，感觉哪里舒服，心就安放在那里。

สมมติว่า ถ้าเรานิ่งๆ แล้วมันสบายข้างนอก ข้างหน้าหรือสบายในอวกาศโล่งๆ ที่ไหนก็แล้วแต่ ช่างมัน ทำอย่างนี้ไปก่อนนะ ทำอย่างนี้แล้วจะแก้ตรงนี้ได้ แล้วมันจะหายไปเลยตอนนี้อย่าเพิ่งไปกังวลตรงนี้ ปรับให้สบายก่อน เดี๋ยวมันลงของมันเองในภายหลัง

Say the mind is still, and it feels most at ease somewhere outside — out in front, or in some open, spacious place — wherever that may be, that’s fine. Go with it for now. Doing this will help correct the tension, and it will fade on its own. For now, don’t worry about it. Just get comfortable first, and in time, everything will naturally settle into place.

譬如说心安放在外面、前面或开放的空间感觉比较舒服，那就先安放在那里，只要感觉舒服就好，其他不适的症状会慢慢消失，不用为此担心。感觉舒服第一，其他的会自然适应。

๑๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๓๖

15 March 1993

(March  15, B.E. 2536)

1993 年 3 月 15 日

๗๐

นั่งแล้วตึง

Sitting with Tension

打坐时感觉紧张

สำหรับคนที่นั่งแล้วรู้สึกตึงเครียด ต้องฝึกสร้างอารมณ์สบายๆ นะ พยายามนึกถึงสิ่งที่ทำให้สบาย ใจจะได้คลี่คลาย

For those who feel tense when they sit, you need to train yourself to cultivate a sense of ease. Try bringing to mind whatever makes you feel comfortable and at peace — and the mind will begin to open up and relax.

对于那些打坐时感觉紧绷、紧张的人，有必要营造一个舒适的心情，试着想一些开心的事，这样心情才会好起来。

เวลานั่ง อย่าไปตั้งความหวังไว้ เราจะต้องเอาให้ได้จะต้องเอาให้เห็น จะต้องเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ เดี๋ยวจะตั้งใจมาก แล้วเครียด ต้องฝึกนะ ฝึกให้สบาย

When you sit, don’t go in with expectations — telling yourself you must achieve this, you must see that, it has to be a certain way. That kind of thinking leads to trying too hard, and trying too hard leads to tension. You have to train yourself — train yourself to be at ease.

打坐时不要设立目标，不一定要看见什么或到达某种境界。如果过于专注会感觉紧张，应该放松身心。

คนที่เขาได้ แต่เดิมก็ไม่ได้มาก่อน ตึงมาก่อน เครียดฟุ้ง ง่วง เมื่อย มืดมาก่อน เดี๋ยวนี้เขาได้หมดแล้ว

Those who have achieved it — they didn’t start out that way either. They went through tension, stress, restlessness, drowsiness, aches, and darkness, just like anyone else. And now, they have moved through all of it.

那些已获得很好的禅修经验的人，原先也什么都没有，和我们一样紧张，心容易散乱，打坐时容易发困、酸痛，也是黑暗一片。

ความสบายเป็นหัวใจ ค่อยๆ ฝึก ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไปอย่าไปรีบร้อน เร่งรีบให้ได้เดี๋ยวนี้ อย่าคิดอย่างนั้น ต้องค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป เหมือนการเจริญเติบโตของต้นไม้ค่อยๆ โตขึ้นทีละเล็กทีละน้อยเรื่อยมา ใจก็ค่อยๆ พัฒนาไปทีละนิด ทีละหน่อย ทีละน้อยๆ แล้วก็เยอะขึ้นๆ เดี๋ยวเราจะค่อยๆ เข้าใจเอง อย่าใจร้อน

Ease is the heart of it all. Train gradually, grow gradually, progress gradually. Don’t rush. Don’t push yourself to get there right now — let go of that thinking. It has to come step by step, little by little. Like a tree growing — slowly, steadily, a little more each day. The mind develops in just the same way — bit by bit, inch by inch, and then more and more. Understanding will come on its own, in its own time. So don’t be impatient.

舒服是最重要的，循序渐进地练习，慢慢的进步，不要急于求成，不要想一蹴而就，路要一步步走。就像一棵树，需要时间茁壮成长。心也是一样，需要循序渐进地发展，一点一点地进步，我们会慢慢明白这个道理，千万不要急躁。

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๓๖

17 March 1993

(March  17, B.E. 2536)

1993 年 3 月 17 日

๗๑

เริ่มต้นในจุดที่สบาย (แก้ตึง)

Start Where It Feels Comfortable (Releasing Tension)

始于舒适（克服紧张）

ทีนี้บางคนจะเอาใจไปไว้ในท้อง รู้สึกมันยังยากอยู่ดีถ้าอย่างนั้น เอาอย่างนี้ เราหลับตาเฉยๆ สบายตรงไหน เอาตรงนั้น คล้ายๆ กับศูนย์กลางกายขยายไปแล้ว โตเท่ากับสภาธรรมกายสากล แล้วเราเข้าไปอยู่ในศูนย์กลางกายแล้วทั้งก้อนกาย ซึ่งความจริงตรงนั้นความรู้สึกเราอาจจะอยู่ที่ลูกนัยน์ตาก็ช่างมัน

Now, for some of you, placing the mind inside the abdomen still feels difficult. In that case, try this — simply close your eyes and wherever feels most comfortable, just rest there. It is as though the center of the body has expanded to the size of the universal Dhammakaya realm, and your entire body is now resting within that center. In reality, your awareness may still feel like it is sitting at the eyeballs — and that is perfectly fine.

有些人感觉很难把心安放在肚子里，如果是这样也可以轻阖双眼，感觉哪里舒服就先将心安放在那里。好像身体中心不断扩大，笼罩了整个禅堂，整个人就安住在身体中心。可事实上，可能当下我们的意识一直停留在眼球上，即便如此也没关系。

สบายตรงนั้น เราก็เอาตรงนั้นก่อน เหมือนตัวเราไปนั่งอยู่ในศูนย์กลางกายทั้งตัว ถ้านึกอย่างนี้จะไม่มึนศีรษะจะนิ่ง เราก็ปล่อยให้มันเป็นไป Let it be

If that is where it feels comfortable, start right there. Imagine your whole self sitting within the center of the body entirely. When you hold this image in mind, there will be no heaviness in the head — just stillness. Simply let it be.

感觉哪里舒服就先将心安放在那里，仿佛我们整个人都安住在身体中心，如果这样想才不会头晕，心保持静定，先顺其自然。

บางทีแสงสว่างก็แวบเกิดขึ้นที่หางตาบ้าง หัวตาบ้างข้างหน้าบ้าง หรือบนศีรษะบ้าง เราก็ยังคงนิ่งอย่างเดิม ไม่ต้องไปดึงลงมาไว้ในท้อง แสงสว่างอยากอยู่ตรงไหนก็ปล่อยไปก่อน ตามใจเขาไปก่อน เดี๋ยวเขาก็จะตามใจเรา เราก็นิ่งเฉยๆ

Sometimes a flash of light may appear at the outer corner of the eye, the inner corner, out in front, or above the head. When this happens, simply remain still as you are. There is no need to pull it down into the abdomen. Wherever the light wants to be, let it stay there for now. Go along with it — and in time, it will come to you. Just remain still and at ease.

有时会在眼角、面前或头上闪过一丝光，我们应当继续保持静定，不用把它拉回肚子里，先由它去，不久它自然会跟我们走，我们只需保持如如不动。

การที่แสงสว่างเกิดขึ้น แม้ไม่ถูกที่ที่เราต้องการก็ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี แสดงว่าเราเริ่มชนะความมืดในใจไปในระดับหนึ่งแล้ว เหมือนลมที่ค่อยๆ เคลื่อนย้ายเมฆที่บดบังดวงจันทร์หรือดวงอาทิตย์ไปทีละน้อย ให้นิ่งต่อไปอีกอย่างเบาสบาย ผ่อนคลาย

When light appears — even if not exactly where you hoped — that is already a wonderful sign. It means you have begun to overcome the darkness within, at least to some degree. Like a gentle wind slowly shifting the clouds that cover the moon or the sun, little by little. Keep the mind still a little longer, lightly and easily, and let yourself relax.

虽然光生起的地方不是我们想要的地方，但也是一个好的起点，说明我们已经在一定程度上克服了心中的黑暗，就像微风一点一点地吹走遮住月亮或太阳的云朵。这时心只需继续保持静定、轻盈、舒适、放松即可。

ไม่คาดหวังว่าจะเห็นอะไร เห็นไม่เห็นก็ไม่เห็นจะเป็นไร เราทำใจหยุดนิ่งเฉยๆ แค่นั้นเอง ยิ่งเราไม่อยากได้อะไร เราจะได้ทุกสื่งที่ต้องการ นี่ก็เป็นเรื่องแปลก

If that is where it feels comfortable, start right there. Imagine your whole self-sitting within the center of the body entirely. When you hold this image in mind, there will be no heaviness in the head — just stillness. Simply let it be.

不要期望看见任何东西，见或不见都没关系。我们只需保持静定的心，仅此而已。我们越不期待得到什么，就越会得到想要的东西，这很奇怪。

วางใจนิ่งเฉยๆ ไม่ผูกพันกับคน สัตว์ สิ่งของ เพราะว่าคนก็ดี สัตว์ก็ดี สิ่งของก็ดี เดี๋ยวก็พังกันไปทั้งนั้น แม้ชีวิตของเราเองก็เช่นเดียวกัน ก็ต้องไปสู่จุดสลาย แต่ก่อนไปสู่จุดสลาย เราต้องทำความสว่างภายในให้ปรากฏ เราต้องครอบครองให้ได้ก่อน

Rest the mind in stillness, free from attachment to people, animals, and things. For people, animals, and things alike — all will crumble and pass away. Our own lives are no different — they too must come to an end. But before that end arrives, we must bring forth the light within. We must claim it as our own, while we still can.

心如如不动，不执着于人、事、物，无论是什么，最后都会分崩离析。我们的生命也一样，最后也会走向终点，但在到达终点前，我们需要努力让内在的光生起。

เอาใจไว้ในท้องไม่ได้ เอาไว้ตรงไหนก่อนก็ได้ เหมือนไม้แขวนเสื้อ ตอกตะปูไว้ตรงไหนก็แขวนไว้ตรงนั้นก่อนวันหลังค่อยไปตอกที่อื่น ค่อยๆ ย้ายไป พอซื้อตู้มาก็เอาเสื้อไปแขวนในตู้ ยังไม่มีตู้ก็แขวนไว้ตรงไหนก่อนก็ได้ นี่ก็เหมือนกัน มันอยู่ในท้องไม่ได้ เอาไว้ตรงไหนก่อนก็ได้หน้าผาก ศีรษะ หรือระหว่างตีนผม ตรงนั้นก็ได้ คล้ายๆ ตาเราจะเหลือบดูข้างบน เหมือนมองอะไรข้างบนอย่างนั้นก็ได้

If the mind can’t settle in the abdomen, place it wherever feels natural for now. Think of it like a coat hanger — you hammer a nail wherever you can and hang it there for the time being. Later, you can always move it somewhere better. When you finally get a wardrobe, you move the clothes inside. But until then, any nail will do. It’s the same here. If the abdomen doesn’t work yet, try the forehead, the top of the head, or the hairline — any of those is fine. It may feel as though your eyes are gently glancing upward, as if looking at something above — and that’s perfectly alright too.

如果暂时无法将心安放在肚子里，就先随地安放。就像晾衣架，先随便找一个地方用钉子固定住，把衣服挂上去。往后找到更好的位置再转移，或者衣柜买回来后，再将衣服放进柜子里，倘若还没有衣柜，就先找个地方挂起来。同样的道理，如果无法将心安放在肚子里，就先安放在前额或头顶，我们的眼睛可以往上看，就像在看上面的东西。

ทางเดินของใจมีตั้ง ๗ ฐาน เราก็เลือกเอา แล้วเราจะมีความรู้สึกว่า การทำสมาธิเราทำได้ ไม่ได้ยากอะไร ลูกทุกคนทำได้ สบายตรงไหนเอาตรงนั้น ไม่ต้องกลัวว่าผิดหลักวิชชาเพราะเรารู้แล้วว่า เป้าหมายเราไปฐานที่ ๗ แต่ว่าเริ่มต้นตรงไหนก็ได้ สบายๆ

The mind has seven bases to travel through — and you get to choose where to begin. Once you do, you will find that meditation is something you can truly do. It is not difficult at all. Everyone can do it. Wherever feels most comfortable, start right there. There is no need to worry about going against the principles of the practice — because we already know that our destination is the seventh base. But where we begin, that can be anywhere. Just take it easy.

心的路线由七处定点组成，我们可以循序渐进地修习，慢慢知道自己完全能够修习禅定，其实那并不难，每个人都可以修习。起初将心安放在哪里觉得舒服，就先安放在那里，不用担心是否如法，因为我们知道自己的目标是第七处，但只要感觉舒服，从哪里开始都可以。

ใครนึกดวงได้ก็นึก นึกไม่ได้ก็ช่างมัน นึกถึงองค์พระอ้าว พระที่นึกไม่สวย ก็ไม่เป็นไร ตามใจท่านไปก่อน หรือนึกได้แต่ไม่ชัด ไม่ชัดก็ไม่เป็นไร นั่งแล้วรู้สึกตัวหายไปก็ช่าง นิ่งเฉยๆ เคว้งคว้างอยู่กลางอวกาศเราก็นิ่ง ลองทำดูนะทำไปเรื่อยๆ สบายๆ

If you can visualize the sphere, go ahead. If not, that’s fine. If you bring to mind the image of the Buddha and it doesn’t come out quite right — no worries, just go with whatever arises. Or if the image comes but isn’t clear — that’s fine too. If you sit and feel as though your sense of self has faded away, let it be. Simply remain still. Even if you feel as though you are drifting in the middle of open space — just stay still. Give it a try. Keep going, gently and comfortably.

如果能观想到光球，就观想光球，如果不行也没关系。倘若观想的是佛像，感觉佛像不够庄严，这也无关紧要，顺其自然就好。如果观想时觉得不够清晰也没关系，就算在这个过程中感觉全身消失不见也不用担心，继续保持静定，或者感觉在太空漫游也依然如如不动，继续保持舒服的状态。

ส่วนใครสามารถเอาใจไว้ในท้องได้แล้วดวงเกิด เราก็ดูเท่าที่มีให้ดู อย่าไปเร่งด้วยวิธีผิดๆ คือ ไปบีบเค้นภาพดูเท่าที่มีให้ดู แล้วก็ Let it be ปล่อยให้มันเป็นไปอย่างนั้นเดี๋ยวก็จะชัดขึ้นมาเองอย่างน่าอัศจรรย์

For those who can place the mind in the abdomen and the sphere begins to appear — simply observe whatever is there to be seen. Don’t try to force it along in the wrong way by straining or squeezing the image. Just see what there is to see, and then let it be. Allow it to unfold on its own — and it will grow clearer all by itself, in a way that is truly wonderful.

谁能将心安放在肚子里，并看见光球生起，那就先满足于当下，不要以错误的方式着急推进，譬如去压缩图像等。先满足当下所看到的，然后随其自然，最终它会变得越来越清晰。

ถ้าเราไปบีบเค้นภาพจะปวดหัว เพราะมันผิดวิธี ให้ดูเฉยๆ ถ้าใครเห็นองค์พระชัดขึ้นมาแล้ว เราก็ดูธรรมดาๆเหมือนดูก้อนอิฐก้อนหินอย่างนั้น เราดูพระจะสีอะไรก็ตามทำด้วยวัสดุอะไรก็ตาม เราก็ดูเฉยๆ ดูโดยไม่มีอารมณ์ร่วมหรือดูไปงั้นๆ สักแต่ว่าดู เดี๋ยวเราจะเห็นความอัศจรรย์ของคำว่า “สักแต่ว่า” คือ พระจะค่อยๆ ชัดขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็ใสเอง สว่างเอง

If you strain or squeeze the image, you will end up with a headache — because that is simply the wrong approach. Just look, without effort. If the image of the Buddha becomes clearer, observe it in the most ordinary way — the way you would look at a brick or a stone. Whatever color it may be, whatever material it appears to be made of — just look, with no emotional attachment, no reaction. Simply see. And then you will discover the wonder of that word — “simply.” Because the image will gradually grow clearer and clearer, and on its own, it will become luminous and bright.

如果我们压缩图像，可能会引起头痛，因为这是错误的方式，必须随其自然。如果看见佛像越来越清晰，也要保持平常心，就像看一般的砖头或石头一样。无论它是什么颜色或什么材质，我们都应该以平常心去看，不会因此而情绪波动。不久后我们将神奇地发现佛像会逐渐变得越来越清晰、透明和光亮。

๑๖ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๘

16 January 2005

(February  16, B.E. 2548)

2005 年 1 月 16 日

๗๒

เกร็ง ตึง..ผิดวิธี

Tension and Tightness: The Wrong Approach to Meditation

紧张或紧绷皆因方法错误

อย่าตั้งใจมาก โดยพยายามจะบังคับให้ใจหยุด นิ่งสงบ หรือพยายามเค้นภาพให้มาปรากฏชัดเจนเหมือนเราลืมตาเห็นวัตถุภายนอก ถ้าทำอย่างนี้จะมีปฏิกิริยาที่ร่างกายจะบอกเราว่า ตอนนี้เรากำลังปฏิบัติไม่ถูก เพราะเกิดอาการเกร็ง ตึง นั่งไม่มีความสุข มันเบื่อหน่าย ถ้าหากรู้สึกอย่างนี้แล้ว แสดงว่าผิดวิธี อย่าฝืนทำโดยวิธีการผิดๆ อย่างนั้นนะ

Do not exert excessive effort by attempting to force the mind into stillness, nor strain to conjure a mental image as vividly as one perceives external objects with open eyes. When approached in this manner, the body will signal that the practice has gone astray — manifesting as physical tension, tightness, discomfort in sitting, and a sense of restlessness or aversion. Should these sensations arise, they are a clear indication of incorrect practice. Do not persist in a method that leads you in the wrong direction.

不要太专注，也不要试图迫使心静下来，或通过压缩使图像变得清晰，就像用肉眼看外的事物一样。那时身体的反应将告诉我们：这样做是错的，因为会引起紧张或紧绷的症状，感觉不舒服，进而产生厌恶。如果有这种感觉，说明方法错了，不要再继续错下去。

ต้องเริ่มผ่อนคลาย โดยลืมตาขึ้นมาสักนิดหนึ่ง เผยอเปลือกตาสักหน่อย แล้วค่อยๆ ปรับระบบประสาทกล้ามเนื้อใหม่ ให้กล้ามเนื้อผ่อนคลาย แล้วเริ่มต้นใหม่อย่างง่ายๆ

Begin by releasing the tension. Gently open your eyes slightly — just enough to part the eyelids — and gradually allow the neuromuscular system to reset. Let the muscles soften and relax, then begin again with ease and simplicity.

要学会放松，先眼皮微张，睁开眼睛，放松神经和全身肌肉，然后重新轻松地开始。

วัตถุประสงค์เราแค่ต้องการให้ใจหยุดนิ่งๆ อยู่ในฐานที่ตั้งดั้งเดิมของใจ เพราะ “หยุดเป็นตัวสำเร็จ” หรือทำให้เราประสบความสำเร็จในการเข้าถึงธรรมภายใน ถ้าผิดจากนี้ไปแล้ว ไม่ใช่ ใจต้องหยุดนิ่งอย่างเดียว จึงจะเข้าถึงได้ต้องจับหลักตรงนี้ให้ได้ เรารู้หลักการแล้ว เหลือแต่วิธีการวิธีการเราก็ต้องฝึกฝนเอา

Our sole purpose is to allow the mind to come to rest at its original and natural resting place — for it is stillness itself that is the key to attainment, enabling us to access the Dhamma within. Any deviation from this misses the point entirely. The mind must be still; only through stillness can the inner Dhamma be reached. This principle must be firmly grasped. Now that the principle is understood, what remains is the method — and the method must be cultivated through diligent and sustained practice.

我们的目的是让心静止在原位，因为“静止是成功之本”，有助于我们成功的证入内在之法，否则就是错误的方法。只有当心静止时才能证入内在之法，一定要明白这个道理。明白之后，接下来就是持之以恒地精进修习。

๒๖ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๘

26 June 2005

(June  26, B.E. 2548)

2005 年 6 月 26 日

๗๓

ทางสายกลาง

The Middle Way: Neither Force nor Neglect

中道

วิธีการที่่ถููกต้อง คือ ต้องพอดีไม่ตึงและไม่หย่อนเกินไป

The correct approach is one of balance — neither too tense nor too lax.

正确的方法是恰到好处、不过于紧绷或松弛。

      ตึงเกินไป เพราะตั้งใจมาก มันจะตึง เกร็ง ไม่สนุกนั่งแล้วมันไม่อร่อย มันเบื่อ

Excessive tension arises from trying too hard. The body becomes rigid and constricted, the practice loses its joy, and sitting feels neither pleasant nor fulfilling — giving rise to weariness and aversion.

过于紧绷是因为太过专注，于是紧张、紧绷，感觉没意思，进而觉得无聊。

     หย่อนเกินไป คือ จะเคลิ้มบ้าง ง่วงบ้าง หลับบ้าง ฟุ้งบ้างไปเรื่อยเปื่อยเลย

Insufficient effort, on the other hand, leads the mind to drift — falling into a dreamy haze, succumbing to drowsiness, slipping into sleep, or wandering aimlessly in scattered thought.

过于松弛会昏昏欲睡，想睡觉，心也容易散乱。

      ถ้าพอดี จะเกิดความพึงพอใจ กับการวางอารมณ์อย่างนี้ ปฏิกิริยาที่ร่างกายจะรู้สึกตัวเริ่มโล่ง ไม่ทึบ เริ่มโปร่งเบา สบาย ตัวพองๆ ขยาย จนกระทั่งกลืนไปกับบรรยากาศตัวหายไปเลย มีความรู้สึกว่า เวลาหมดเร็ว เราไม่อยากออกจากอารมณ์นี้เลย อยากอยู่ตรงนี้ไปนานๆ แม้ยังไม่มีปรากฏการณ์ใดๆ เช่น ไม่มีภาพให้เห็น เราก็ไม่เดือดเนื้อร้อนใจ อยากอยู่นิ่งๆ นานๆ แม้ไม่เห็นอะไรก็ตาม อย่างนี้ถูกหลักวิชชา

When the mind is held in perfect balance, a deep sense of contentment naturally arises within this quality of stillness. The body responds accordingly — beginning to feel open and unobstructed, light and airy, at ease. A gentle sense of expansion unfolds, as though the body dissolves and merges seamlessly into the surrounding atmosphere. Time seems to pass swiftly, and there is no wish to depart from this state. One wishes only to remain here, undisturbed, for as long as possible. Even in the absence of any phenomenon — no vision, no inner image — there is no restlessness or agitation. The desire is simply to rest in stillness, to abide quietly, regardless of what may or may not appear. This is practice in true accordance with the principles of Vijjā.

如果恰到好处会感到满足，然后一直维持这种状态，身体会逐渐感觉空旷，不再沉闷，而是通透、轻盈、舒服。身体开始膨胀、扩大，感觉被大气吞没，甚至整个身体消失不见。感觉时间过得很快，自己并不想脱离这种状态，而是想长久的维持这种状态，即便什么也看不到，也想一直维持这种状态，这样做是对的。

๒๖ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๘

25 February 2007

(February  25, B.E. 2550)

2005 年 6 月 26 日

กำลังใจ

Spiritual Encouragement

信心

๗๔

ถ้าเอาจริง..ได้ทุกคน

With sincere and wholehearted commitment, this is attainable by all.

有志者事竟成

หยุดกับนิ่ง ขึ้นอยู่กับขยันหรือขี้เกียจ ถ้าขยันฝึก

บ่อยๆ มีชั่วโมงหยุด ชั่่วโมงนิ่่ง ชั่่วโมงกลาง มันก็ชัดเจน

จากมืดก็มาสว่าง จากสว่างก็มาเห็น

Whether the mind attains stillness and cessation depends entirely upon diligence or the lack thereof. For one who trains consistently and with dedication, hours of cessation, hours of stillness, and hours of inner equilibrium will naturally become clear and distinct. From darkness comes light — and from light comes vision.

静与止取决于勤奋或懒惰。如果经常利用时间勤加修习，会越来越清晰，由黑暗变成光亮，由黑暗变成看见。

      “เห็น” ต้องเห็นทุกคน ของมันมีอยู่แล้ว ก็ต้องเห็น ที่มีแล้วไม่เห็น มันแปลกจริงๆ ดังนั้นต้องเห็นนะ ถ้าหยุดนิ่งได้สนิท

“Vision” — this inner seeing — must arise in every practitioner without exception. What is to be seen already exists within; therefore, it must be seen. That it exists and yet remains unseen is, in truth, quite extraordinary. Thus, one must come to see — and one will — provided the mind comes to rest in complete and settled stillness.

大家都有机会看见，因为它原本就在那里。如果看不见，那真的很奇怪。所以，倘若足够宁静，就一定会看见。

      ถ้าเราเห็นคุณค่า เราทราบความสำคัญจะขยันฝึกหยุดฝึกนิ่ง ถ้ายังไม่เห็นความสำคัญเท่าไร คือ เห็นความสำคัญบ้าง ก็ฝึกน้อยหน่อย เอาเวลาไปทำอย่างอื่นมากกว่า ทั้งๆที่ตอนสุดท้ายของชีวิต ก็ต้องทิ้งอย่างอื่นทั้งหมด คือจำใจต้องทิ้ง เพราะเอาติดตัวไปไม่ได้ เพราะว่ามันต้องไปด้วยละเอียด ของที่เราทำเป็นของหยาบ หอบเอาไปไม่ได้

When one truly recognizes the value and understands the significance of this practice, one will train diligently — cultivating both cessation and stillness with earnest effort. However, when that significance is only partially appreciated, practice becomes infrequent, and time is directed elsewhere instead. Yet at the final moment of life, all else must be relinquished — not by choice, but by necessity — for nothing of the material world can be carried forward. The journey onward is one of the subtle and refined; what we accumulate in the coarse, material realm cannot be taken along.

如果我们明白它的重要性，会更加努力地修习，如果还不明白它的重要性，会常常偷懒，将时间花在其他事情上。可是在生命的尽头，我们不得不和所有的一切分离，因为这些粗糙的东西我们也带不走，只能带走细腻的东西。

      แม้แต่กระดูกของตัว ยังเอาไปไม่ได้ ยังต้องทิ้งเรี่ยราดให้คนอื่นเขาเก็บไป นี่คือความจริงของชีวิต ซึ่งไม่ค่อยคิดกันไม่มีอารมณ์จะคิด แต่เป็นเรื่องจริงที่ทุกคนต้องเจอ ที่ว่าตายแล้วเอาอะไรไปไม่ได้ นอกจากบุญกับบาป ความจริงเป็นอย่างนี้ แต่ให้ความสำคัญกันไม่มาก ถึงตอนนั้นก็ตัวใครตัวมันกันแล้ว ใครจะตายแทนใครก็ไม่ได้

 Even one’s own bones cannot be taken — they must be left behind for others to gather. This is the truth of life, seldom contemplated and rarely welcomed as a subject of reflection, yet it is a reality that none can escape. At the moment of death, nothing accompanies us — nothing, save merit and demerit. Such is the truth, yet it is accorded little weight. When that moment arrives, each must face it alone. No one can die in another’s place.

包括我们这份身躯也无法带走，最终尘归尘，土归土，这就是生命的实相。很多人都不会想到这些，也没有心情去想，当这却是每个人都必须要面对的事实。往生后什么都带不走，除了善业与恶业，事实就是如此，只是很多人都不重视，最终只能顺其自然。面对死亡，谁也代替不了。

      เพราะฉะนั้น ถ้าขยันก็หยุดได้เร็ว หยุดได้คล่อง หยุดได้ชำนาญ สิ่งที่เป็นอจินไตย เหลือเชื่อ ก็จะกลายเป็นความจริงเป็นเรื่องธรรมดา

Therefore, with diligent practice, the mind comes to rest swiftly, with ease, and with growing mastery. What was once Acinteyya — beyond the reach of ordinary conception, seemingly unbelievable — will become one’s living reality, as natural and unremarkable as the commonplace.

因此，如果你足够努力，就可以更快速、顺畅、熟练地静止下来，那些令人难以置信的事情也会顺利成真。

มันธรรมดา…สำหรับคนทำได้

แต่ไม่ธรรมดา…สำหรับคนที่ทำไม่ได้

ถ้าเอาจริง…ก็ได้ทุุกคน

ถ้าไม่จริง…ก็ไม่ได้ เป็นอย่างนี้นะ

It is ordinary — for those who have achieved it.

Yet extraordinary — for those who have not.

With wholehearted sincerity — it is attainable by all.

Without it — it is not. Such is the nature of this path.

很一般，这是针对于那些能做到的人。

不一般，这是针对于那些做不到的人。

如果认真，每个人都可以做得到。

如果不认真，就做不到。

๕ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๖

25 February 2007

(February  25, B.E. 2550)

2003 年 1 月 5 日

๗๕

ความมืดเป็นมิตร

The Darkness Within: A Welcome Companion”

黑暗是朋友

      ความมืดเป็นมิตร ไม่ได้เป็นศัตรูกับการเข้าถึงธรรมเป็นความมืดที่น่ารัก ถ้าเรารู้จักที่จะอยู่กับความมืด ความมืดก็จะเป็นเกลอ เป็นสหายของเรา อย่ากังวลกับการเห็นภาพหรือว่าต้องเห็นอะไรอย่างนั้น อยู่กับความมืดอย่างสบายๆอย่างนี้ไปเรื่อยๆ

Darkness is a friend — not an adversary — on the path to accessing the Dhamma within. It is, in truth, a most endearing darkness. When one learns to dwell peacefully within it, darkness becomes a companion, an intimate ally. Do not be troubled by the absence of visions or the expectation of seeing anything in particular. Simply rest at ease within the darkness, and allow this gentle abiding to continue, naturally and without strain.

在修行过程中，其实黑暗是朋友，而不是敌人。如果我们懂得与它相处，黑暗将成为我们的朋友。不用为看见的图像而担忧，或者期望看见什么，先适应在黑暗中让心舒服地静下来。

      ยิ่งมืดก็ยิ่งดึก ยิ่งดึกก็ยิ่งใกล้สว่าง ไม่ช้าความสว่างก็จะมาเอง อยู่กับความมืดด้วยใจที่สบายๆ เบิกบาน

The deeper the darkness, the further into the night — and the further into the night, the closer the dawn. Before long, the light will come of its own accord. Abide within the darkness with a mind that is at ease and quietly joyful.

夜越深越暗，而越暗则离光越近，只要在黑暗中保持舒服的心，不久光亮自然会显现。

      แล้วก็อย่าให้มีความคิดว่า มืดอย่างนี้แล้วเมื่อไรดวงสว่างจะมาปรากฏ อย่านึกคิดอย่างนี้ อยู่กับความมืดด้วยใจที่นิ่งสงบ ให้เราคุ้นกับความมืดอย่างนั้นไปก่อน อย่าไปตีโพยตีพายว่า ไม่เห็นจะได้อะไรเลย ความสว่างไม่เห็นมาต้องนึกเหมือนเรานั่งเงียบๆ ในคืนที่มืดมิด

Do not allow the thought to arise — “How much longer must I sit in this darkness before the light appears?” Entertain no such thinking. Abide within the darkness with a mind that is calm and still. Allow yourself first to grow familiar and at ease with the darkness as it is. Do not fall into restless complaint — lamenting that nothing has been gained, that the light has yet to come. Instead, hold the image of one who sits quietly and undisturbed on a moonless night — patient, present, and at peace.

不要去想如此的黑暗，光球何时才会出现？不要有这种想法。只要心在黑暗中感觉宁静祥和，那就先适应这种黑暗。不要怨天尤人觉得什么都看不见，光亮没有出现。我们应该保持平常心，感觉自己就像在漆黑的夜晚安静地观想。

      สมมติว่า เป็นเวลาตี ๑ เราก็ต้องยอมรับว่า นี่คือตี ๑ถึงจะตีโพยตีพายอย่างไร ดวงอาทิตย์ก็ไม่มาปรากฏให้เราเห็น แม้ตี ๒ ตี ๓ ตี ๔ ตี ๕ ก็เช่นเดียวกัน จนกว่าจะถึงเวลาอันเหมาะสม ใกล้รุ่ง แสงเงินแสงทองจึงจะมาปรากฏให้เราเห็น และแหล่งกำเนิดของแสงเงินแสงทองเป็นดวงสีแดงๆ ยามอรุโณทัยจึงจะมาภายหลัง

Consider this: if it is one o’clock in the morning, one must simply accept that it is one o’clock. No amount of restless agitation will cause the sun to appear. The same holds true at two, three, four, and five o’clock. Only when the appointed time draws near — as dawn approaches — will the silver and golden light begin to grace the horizon. And the source of that silver and golden radiance, the crimson orb of sunrise, will follow in its own time thereafter.

假设现在是凌晨一点，无论怎样怨天尤人都必须接受现在是凌晨一点，我们看不见太阳升起，即便是在凌晨两点、三点、四点、五点也一样，要等到合适的时间，也就是黎明时光亮才会显现。当光亮显现后，红通通的朝阳才会缓缓升起。

      ถ้าเรานั่งนิ่งๆ โดยไม่กังวลอะไร เหมือนนั่งในยามรัตติกาล ในคืนเดือนมืดอย่างนี้ ไม่ช้าจะสมหวัง คือใจจะสงบ ไม่ทุรนทุราย จะหยุดนิ่ง จะสว่างไปเอง

If one sits in stillness, free from all worry and anxiety — as one would sit through the deep watches of a moonless night — fulfilment will not be long in coming. The mind will grow calm, undisturbed and untroubled. It will come to rest in stillness, and the inner light will arise of its own accord.

如果我们静静地坐着，没有任何后顾之忧，仿佛当下正值晚上，四处漆黑一片，不久心就会慢慢地平静下来，不会焦躁不安，而是深入静定，光亮也将随之生起。

๑๓ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๕

25 February 2007

(February  25, B.E. 2550)

2002 年 6 月 13 日

๗๖

ทำให้ถูกหลักวิชชา

Practice in true accordance with the principles of Vijjā.

如法修习

การฝึกใจให้หยุดนิ่งเป็นกรณียกิจ เป็นกิจที่สำคัญสำหรับการมาเกิดเป็นมนุษย์ เพราะจะทำให้เราพบความสุขที่แท้จริง และพบความเป็นจริงของชีวิต เมื่อเราได้เข้าถึงพระรัตนตรัยภายในตัวแล้ว นี่เป็นกิจที่ควรจะต้องทำควบคู่กับการทำมาหากิน การศึกษาเล่าเรียน การครองเรือน

Training the mind to attain stillness is a paramount duty — the most essential undertaking of human existence. It is through this practice that one discovers true happiness and comes to know the deepest reality of life, ultimately accessing the Triple Gem within oneself. This is a sacred obligation that must be fulfilled alongside one’s livelihood, one’s education, and one’s responsibilities as a householder.

练习静心是人生十分重要的职责，因为当我们证入内在三宝后，我们将找到真正的快乐，了解生命的真谛。所以，静心需融入日常的生活、学习和家庭中。

      แม้พวกเราจะทราบว่าเป็นกรณียกิจ เป็นกิจที่ต้องทำแต่มักไม่ค่อยมีความขยัน มีความเพียรที่จะปฏิบัติ หรือปฏิบัติก็ปฏิบัติพอเป็นพิธีเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจริงจังเพื่อให้ใจตั้งมั่นอยู่ภายใน

Although we understand this to be a paramount duty — an obligation that must be fulfilled — we seldom bring to it the diligence and perseverance that it truly requires. When practice does occur, it is often performed as a mere formality, devoid of genuine intent or wholehearted commitment to establishing the mind in inner stillness.

尽管大家知道这是人生重要的使命，是必须要履行的职责，但有些人还是缺乏精进，没有勤于修习，只在参加法会时才修习，并非全力以赴地修习，努力让心安住内在。

      ที่ท้อก็เพราะว่า นั่งแล้วมีความรู้สึกว่า ไม่ก้าวหน้าไม่เห็นผลทันอกทันใจ ซึ่งการที่เรานึกคิดอย่างนี้ ไม่ถูกต้อง

Discouragement arises from the feeling that one’s practice is not progressing — that results are not forthcoming swiftly enough to satisfy. To think in such a manner, however, is a fundamental misunderstanding.

所以有时会感到气馁，认为自己修行没有进展，没有取得立竿见影的效果，其实这样是不对的。

      การปฏิบัติธรรมย่อมมีผลขึ้นสักวันหนึ่ง แต่ก็ต้องค่อยๆ สั่งสมความละเอียดของใจไปทุกๆ วัน เพราะใจเราหยาบด้วยการทำมาหากิน คิดพูดทำแต่สิ่งที่ทำให้อารมณ์จิตมันหยาบ มันฟุ้งอยู่ตลอดเวลา ไม่ตั้งมั่น แล้วจู่ๆ จะให้มาหยุดมานิ่ง ให้ได้ดั่งใจเลย มันไม่ได้นะลูกนะ ต้องอาศัยการฝึกฝน สั่งสมกันไปทุกๆ วัน

Dhamma practice will bear fruit — of that there is no doubt — but the refinement of the mind must be accumulated gradually, day by day. For the mind has been coarsened by the demands of daily livelihood; our thoughts, words, and deeds throughout the day continually feed a coarse and scattered mental state, leaving the mind restless and unsettled. To expect it to suddenly come to rest — still and composed exactly as one wishes — is simply not realistic, dear ones. It requires dedicated training, patiently and consistently accumulated, day after day.

修行终有一天会看到成果，但必须慢慢累积经验，让心越来越细腻。因为我们每天忙于生计，身口意的种种造作，使得我们的心变得越来越粗糙，一直散乱不定，想一下子让它静下来，这是很难的。所以，需要持之以恒地修习，日积月累才会看到效果。

      เรามักจะให้ความสำคัญกับการสนุกสนาน เพลิดเพลินผ่อนคลายอารมณ์ไปในเรื่องราวที่ไม่เป็นสาระแก่นสาร ดูทีวีบ้าง อ่านหนังสืออ่านเล่นให้เพลินๆ หรือไปเที่ยวเตร่ พูดคุยกันให้เสียเวลา ไม่ค่อยให้ความสำคัญกันอย่างจริงจัง

We tend to place great importance on amusement and diversion — seeking relaxation through pursuits of little substance: watching television, reading for idle pleasure, wandering about for recreation, or engaging in conversations that yield nothing of value. Seldom do we accord this practice the serious and wholehearted attention it truly deserves.

我们总是专注于玩乐，沉迷于一些没有意义的东西，看电视、看电影、旅行、闲聊等等，却从未给予修行足够的重视。

      ซึ่งความจริงแล้ว ถ้าตั้งใจปฏิบัติกันจริงๆ ทำให้ถูกหลักวิชชา ทบทวนคำสอนที่ได้ยินได้ฟังมา แล้วก็หมั่นปฏิบัติ หมั่นสังเกต เดี๋ยวเราจะพบเหตุแห่งการบกพร่องและช่องทางแห่งความสำเร็จ ความสมหวังย่อมจะเกิดขึ้นกับเราอย่างแน่นอน

In truth, if one commits to genuine and wholehearted practice — in true accordance with the principles of Vijjā — revisiting and reflecting upon the teachings one has received, and then training diligently with careful and sustained observation — one will in time discover both the causes of one’s shortcomings and the pathways to success. Fulfilment will then arise, without question, for each and every one of us.

可实际上，只要我们认真如法地修习，反复温习佛陀的教诲并付诸实践，经常反思，那么我们必将会找到失败的原因以及成功之道，最终得偿所愿。

๔ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

25 February 2007

(February  25, B.E. 2550)

2003 年 5 月 4 日

๗๗

ความละเอียด

Refinement

细腻

ต้องค่อยๆ สั่งสม

ถ้าหยุดได้วันนี้ …ก็เข้าถึงวันนี้

หยุดได้พรุ่งนี้ …ก็เข้าถึงวันพรุ่งนี้

หยุดได้ตอนไหน…ก็เข้าถึงตอนนั้น

It must be accumulated, gradually and steadily.

Attain stillness today — and today, one reaches within.

Attain stillness tomorrow — and tomorrow, one reaches within.

Whenever stillness is attained — in that very moment, one arrives.

慢慢累积，

如果今天静止，就今天证入。

如果明天静止，就明天证入。

什么时候静止，就什么时候证入。

      ฝึกเอาไว้ให้คล่องในทุกอิริยาบถ นั่ง นอน ยืน เดินทำไปเรื่อยๆ ความละเอียดมันต้องค่อยๆ สั่งสม ค่อยๆเพิ่มพูนไปเรื่อยๆ เราจะปุ๊บปั๊บให้มันละเอียดไปเลยนี่ยากแล้วก็ไม่เคยเจอเลย ต้องค่อยๆ สั่งสมไป

Train until the practice becomes natural and fluent in every posture — sitting, lying down, standing, and walking — maintaining it continuously throughout. Subtlety of mind must be accumulated and deepened gradually, growing and expanding over time. To expect it to become refined all at once is neither realistic nor has it ever been known to occur. It must be built up, steadily and patiently, step by step.

经常练习，直至行立坐卧都能熟练地修习，细腻程度会随着练习不断增长。我们想要一下子就让心变得细腻是很难的，必须要慢慢累积。

      วันนี้เราละเอียดได้แค่นี้ พรุ่งนี้ก็ละเอียดเพิ่มขึ้น แล้วก็จะโล่งไป ชัดไป ใสไป สว่างไป ใหม่ๆ ก็คุ่มๆ ค่ำๆ กันไปก่อน ต่อไปก็ชัดขึ้น ใสขึ้น สว่างขึ้น

Today, this is the degree of refinement one can attain — and tomorrow, it will deepen further. Gradually, the inner experience becomes more open, more distinct, more translucent, more radiant. In the beginning, it may appear dim and murky — and that is perfectly natural. In time, it will grow clearer, purer, and ever more luminous.

在今天所能达到的程度的基础上，明天更进一步，如此越来越空旷、清晰、透明、光亮。由起初的朦胧不清，逐渐变得越来越清晰、透明、光亮。

      องค์พระตอนแรกอาจจะทึบ อาจจะแข็งกระด้างก็ช่างท่าน เราหยุดนิ่งไปเรื่อยๆ จริงๆ แล้วท่านนุ่มนวล แต่ใจเรายังไม่ละเอียด พอเราหยุดไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็จะนุ่มนวลขึ้นมาเอง จะสว่างขึ้นมา ตั้งแต่เหมือนดวงอาทิตย์ตอนเช้าสางๆ กระทั่งค่อยๆ กระจ่างแจ้งไปเรื่อยๆ กระทั่งเหมือนดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน เป็นแสงแก้วที่สุกใส แล้วองค์พระก็จะโตใหญ่ไปเรื่อยๆ

At first, the inner image of the Buddha may appear opaque or rigid — do not be troubled by this. Simply continue to rest the mind in stillness. In truth, the image is inherently soft and gentle; it is only the mind that has not yet attained sufficient refinement. As one continues to abide in stillness, the image will naturally soften and grow luminous of its own accord — beginning as the pale light of early dawn, then gradually brightening and clarifying, until it blazes with the full radiance of the midday sun — a pure, crystalline light. And the image of the Buddha will continue to expand and grow ever greater.

内在的佛像起初可能暗淡无光，看起来很生硬，即便如此也应该顺其自然。只要我们继续保持静止，它会慢慢变得柔和。即便当下心不够细腻，但只要持续静止，心会自然变得柔和、光亮起来。起初的光亮如清晨的朝阳，然后逐渐变得越来越光亮，甚至如同正午的太阳一般光亮，而且佛像也会越来越大。

๑๘ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

18 May 2003

(May  18, B.E. 2546)

2003 年 5 月 18 日

๗๘

ฝึกใจให้หยุดนิ่งก่อนหมดลม

Training the Mind to Rest Before the Final Breath

停止呼吸前要努力静心

เราต้องให้ความสำคัญกับการฝึกใจให้หยุดนิ่งเพราะเรามาเกิดเป็นมนุุษย์ก็เพื่อการนี้ นี่่คือวัตถุุประสงค์ของชีวิต เป็นกรณียกิจ กิจที่ต้องทำ เป็นงานที่่แท้จริง

We must accord the highest importance to training the mind in stillness — for it is precisely for this purpose that we have been born as human beings. This is the true purpose of life. It is a paramount duty, an obligation that must be fulfilled — the work that truly matters above all else.

我们要给予静心足够的重视，因为生而为人就是为了这个目标。这是人生的使命，是必须要履行的职责。

ซึ่งนับวันเราจะต้องนับถอยหลังกันแล้ว เพราะเรามีเวลาจำกัดในโลกมนุษย์นี้ กายมนุษย์มีข้อจำกัด ต้องแก่ต้องเจ็บ ต้องตาย เป็นปกติธรรมดาของร่างกายมนุษย์เช่นเดียวกับสรรพสิ่งทั้งหลาย

Each passing day brings us closer to the end — for our time in this human realm is finite. The human body is bound by its inherent limitations: it must age, it must suffer illness, and it must die. This is the natural and inevitable condition of all human existence — as it is, indeed, of all things without exception.

生命天天在倒数，因为人生的时间有限，身体也有其局限性，必将经历老、病、死，这对于人类来说很正常，其他众生也一样。

ก่อนถึงวันสุดท้ายของชีวิตต้องฝึกจิตให้สงบ ให้หยุดนิ่ง ให้ได้รู้รสชาติแห่งความสงบของใจว่า มีรสมีชาติแตกต่างจากรสชาติที่เราเคยผ่านมาอย่างไร

Before the final day of life arrives, one must train the mind to be calm and still — so that one may come to savor the taste of inner peace, and know for oneself how profoundly it differs from every experience one has ever known before.

在临终前要努力练习静心，让心静止下来，体验到入定的滋味，知道其味道与我们体验过的其他味道有何不同。

เรามีเวลาจำกัดในโลกมนุษย์ ไม่ว่าจะเกิดมาก่อน หรือเกิดทีหลังก็ตาม เวลาแห่งชีวิตมีเท่ากัน บางคนเกิดทีหลังตายก่อน บางคนเกิดก่อนตายทีหลัง ตายในวัยเด็ก วัยรุ่นวัยหนุ่มสาว วัยกลางคน หรือชราก็มี ชีวิตไม่แน่นอน

Our time in this human realm is finite — regardless of whether one was born earlier or later than another, the allotted time of life is equal for all. Some who are born later depart before those born earlier; some who are born first outlive those who came after. Death may come in childhood, in adolescence, in the prime of youth, in middle age, or in old age. Life is uncertain.

人生的时间有限，无论是先出生或后出生，人生的时光都差不多，有的是后出生却先夭折，有的先出生却后面才往生。有的死于童年，有的死于青年，有的死于中年或老年，可谓是人生无常。

๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๐

11 February 2007

(February  11, B.E. 2550)

2007 年 2 月 11 日

๗๙

อย่าให้โอกาสเป็นวิกฤต

Do Not Let Opportunity Become Crisis

不要让机会变成危机

จิตที่ฝึกดีแล้วนำสุขมาให้ คือ ฝึกใจให้หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ไม่ให้ร่อนเร่พเนจรไปที่ไหน พอมันมาหยุดนิ่งตรงฐานที่ ๗ ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดแห่งความสุขที่แท้จริง เมื่อมาอยู่ตรงนี้ก็นำความสุขให้เกิดขึ้นกับตัวของเราอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก สุขกาย สบายใจ เพราะฉะนั้นต้องฝึกจิตให้ดี ให้หยุดนิ่งอยู่ที่ตรงนี้

A well-trained mind brings true happiness. This means training the mind to come to rest in stillness at the center of the body — the Seventh Base — allowing it to wander no further. When the mind comes to rest precisely at this Seventh Base, which is the very source of genuine happiness, a joy arises within that is beyond all words and description — a happiness of body and serenity of mind that cannot be fully expressed. Therefore, one must train the mind well, and allow it to rest in stillness here.

受过良好训练的心将带来快乐，也就是练习将心静止在体内第七中心处，不再飘忽不定。因为第七中心处是快乐的发源地，当心静止在那里时，快乐自然会生起。身心都感到快乐，那是一种说不清道不明的快乐。因此，要认真训练心，让它静止在那个位置上。

พวกเรามีบุญที่มาเกิดในยุคที่พระเดชพระคุณหลวงปู่บังเกิดขึ้นในร่มเงาของพระพุทธศาสนา ท่านค้นคว้าวิชชาธรรมกายขึ้นมา แล้วนำมาถ่ายทอดถึงพวกเรา ถ้าเกิดก่อนหน้านี้ก็ดี หรือหลังจากนี้ไปอีกนานๆ เมื่อกาลเวลาผ่านไปสิ่งเหล่านี้ก็จะเลือนไป จะไม่อยู่ในขณะ ในสมัย

We are most fortunate — blessed with great merit — to have been born in the era when the Most Venerable Luang Pu arose within the shelter of Buddhism. Through his profound endeavour, he rediscovered the Vijjā Dhammakāya and transmitted it to us. Had we been born before his time, or long after, as the ages pass and time moves on, these teachings would have faded — no longer present, no longer accessible in that moment or in that era.

我们都很有福报，有幸出生在祖师应世的时代，获得法阴的庇护。祖师让法身法门重现人间，并慈悲传授给后人。倘若我们先于或后于这个时代出生，那么随着时间的流逝，这些东西也可能会消失不见。

ในช่วงนี้อยู่ในช่วงขณะสมัยที่ดี เพราะฉะนั้นต้องหมั่นฝึกฝนใจทุกวัน อย่าให้โอกาสดีนี้ผ่านไป เพราะสังขารก็เสื่อมลงไปทุกๆ วัน

We are living in a most auspicious time. Therefore, one must train the mind diligently, every single day. Do not allow this precious opportunity to pass — for the Saṅkhāra, the conditioned formations of the body, decline a little more with each passing day.

这个时代正值好时代，我们应该每天坚持练习静心，千万不要错过这个机缘，因为随着时间的推移，身体也在一天不如一天。

๒๕ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๐

25 February 2007

(February  25, B.E. 2550)

2007 年 2 月 25 日

๘๐

อย่าท้อใจ

Do Not Be Discouraged

不要气馁

วันนี้หรือวันไหนที่เรานั่งแล้วไม่เห็น อย่าได้ท้อใจ อย่าได้น้อยใจโทษตัวเองว่า บุญบารมีวาสนาของเราคงจะมีน้อยคงทำมาไม่มาก ถึงยังไม่ได้เห็นเหมือนอย่างที่คนอื่นเขาเห็นหรือบางที นึกน้อยใจว่า เราเข้าวัดมาก่อนเขาตั้งนาน ได้ทำหน้าที่เป็นกัลยาณมิตรนำหมู่ญาติสนิทมิตรสหายผู้มีบุญมาปฏิบัติ แต่เขามาภายหลัง เขาวางใจได้ถูกส่วน เขาได้รู้ได้เห็นด้วยตัวของเขาเอง แต่เรากลับไม่เห็น

On any day when one sits in meditation and nothing is seen — do not be discouraged. Do not fall into self-reproach, thinking: “Perhaps my merit, accumulated virtue, and spiritual fortune are insufficient — that I have not cultivated enough — and that is why I have yet to see what others have seen.” Nor should one feel disheartened by thinking: “I have been coming to the temple far longer than they have. I have served as a Kalyāṇamitta, guiding merited family members and friends to practice. Yet they came later, found the right balance of mind, and have seen and known for themselves — while I have not.”

禅修经验不好也不要气馁，不要认为自己没有福报。就算没有像别人那样获得丰富的禅修经验，也不要自暴自弃。或者认为自己先于对方学习禅修，做善知识邀请他人来行善，而对方是后来者，却在修行中拥有更丰富的经验，自己却没能做到。

อย่าไปมัวเสียเวลาโทษตัวเอง น้อยใจในโชคชะตาวาสนาบารมี อย่าไปเสียเวลาคิดอย่างนั้นนะลูกนะ

Do not waste precious time in self-blame, nor in lamenting one’s fate, spiritual fortune, or accumulated virtue. Do not squander your time in such thoughts, dear ones.

不要浪费时间自责，或对自身的命运与福报感到失望，千万不要这样想。

ถ้าบุญเราน้อย เราจะไม่ได้เกิดในร่มเงาพระพุทธ-ศาสนา จะไม่ได้เกิดในยุคที่ธรรมกายเกิดขึ้น จะไม่ได้ยินคำว่าธรรมกาย จะไม่ได้เข้ามาใกล้อยู่ในหมู่ของธรรมกาย จะไม่มีศรัทธา จะไม่มีโอกาสปฏิบัติ

Had our merit been truly scarce, we would not have been born within the shelter of Buddhism. We would not have been born in the era in which the Dhammakāya arose. We would never have heard the word Dhammakāya. We would not have drawn near to dwell among the Dhammakāya community. We would have had no faith — and no opportunity whatsoever to practice.

如果我们没有福报，就不会获得法阴的庇佑，不会生在法身法门兴盛的时代，不会听到法身这个词，不会亲近法身团体，也不会心生净信或有机会学习禅修。

บุญของเรามีมากพอ เหลือเฟือที่จะเข้าถึง ขอเพียงแต่ทำให้ถูกวิธี แล้วก็มีความเพียร อย่าไปกลุ้มอกกลุ้มใจจนกระทั่งทำให้เกิดความท้อแท้ ท้อถอย แล้วก็เลิกปฏิบัติไปในที่สุด ทำอย่างนั้นพญามารเขาก็จะหัวเราะเยาะเรา แทนที่เราจะหัวเราะเยาะพญามาร เพราะฉะนั้นหมั่นฝึกใจให้หยุดฝึกใจให้นิ่งๆ ให้ใจใสๆ

Our merit is more than sufficient — more than enough to attain what is sought. All that is required is correct practice and unwavering perseverance. Do not allow anxiety and distress to give rise to weariness and despondency, leading one to abandon the practice altogether. Should that happen, it is Māra who will laugh at us — rather than us laughing at Māra. Therefore, train the mind diligently to rest in stillness, to abide in calm, and to remain pure and clear.

我们的福报很大，足以证入法身。只是我们必须精进如法禅修，千万不要沮丧或心生气馁而选择放弃。原本是我们嘲笑魔罗，反而变成被魔罗嘲笑。所以，要持之以恒地练习静心，让心变得越来越静定、清净。

๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

6 March 2007

(March  6, B.E. 2545)

2002 年 3 月 6 日

๘๑

ยิ้มได้เมื่อภัยมา

A Smile in the Face of Adversity

微笑面对危机

อย่าเพิ่่งตาย ถ้ายังไม่เข้าถึงพระธรรมกาย

อย่าเอาร่างกาย ชีวิตจิตใจของเราไปถล่มทลาย

อย่าเอาไปใช้ในสิ่่งที่่ไม่เป็นสาระแก่นสาร

ที่่ไม่เป็นประโยชน์ของชีวิต

Do not depart from this life before attaining the Dhammakāya within.

Do not bring ruin upon your body, your life, or your mind.

Do not expend them upon that which is without substance or true meaning —

upon that which yields no genuine benefit to this precious human life.

如果还没有证入法身，就先不要着急死。也不要伤害自己的身心。不要拿身心去做对人生没有意义或毫无价值的事情。

จะทำมาหากินอะไรที่เป็นสัมมาอาชีวะ ก็ทำไปเถอะแต่อย่าทิ้งการปฏิบัติธรรม ให้ธุรกิจกับจิตใจไปคู่กัน ธุรกิจทำให้เราได้ปัจจัย ๔ มาหล่อเลี้ยงสังขารเพื่อดำรงชีพ เอาไว้สำหรับปฏิบัติธรรม ศึกษาค้นคว้าให้ได้เข้าถึงพระธรรมกายในตัว

By all means pursue whatever livelihood accords with Right Occupation — but never abandon Dhamma practice. Let worldly affairs and the cultivation of the mind proceed hand in hand. One’s livelihood provides the Four Requisites that sustain the Saṅkhāra and support one’s continued existence — and that existence is to be dedicated to Dhamma practice, to study, and to enquiry, so that one may attain the Dhammakāya within.

无论以什么职业维持生计都不要放弃修行，让工作与修行齐头并进。工作使我们获得四事以滋养身体，并有机会修行证入内在法身。

“พระธรรมกาย” นี้มีมานานแล้ว ตั้งแต่ปฐมชาติแต่ว่ามีเหมือนไม่มี เพราะเราไม่ได้เอาใจใส่ เราไม่รู้ หรือรู้แล้วไม่เอาใจใส่ ไม่ประพฤติปฏิบัติกันอย่างจริงๆ จังๆเพราะฉะนั้นมีจึงเหมือนไม่มี เหมือนนั่งทับทรัพย์อยู่อย่างนั้น ทรัพย์มีประโยชน์ก็เอามาใช้ประโยชน์ไม่ได้ เหมือนน้ำที่อยู่ใต้ดิน เราเดินอยู่บนน้ำใต้ดิน แต่ถ้าไม่เจาะลงไปให้ถึงก็เอามาใช้ไม่ได้

The Dhammakāya has existed within us since the very first life — yet its presence is as though it were absent. For we have paid it no heed; we do not know of it, or knowing, we still neglect it and fail to practice with genuine sincerity. Thus, what exists is rendered as though it does not. It is as if one were sitting atop a great treasure — a treasure of immense value — yet unable to draw upon it. Like underground water: one walks upon it every day, yet if one does not dig deep enough to reach it, one cannot make use of it at all.

“法身”原本就已经存在很长时间，可是存在却等于不存在。因为很多人都不知道，或者就算知道也不在乎，没有认真学习钻研，所以就算存在也等于不存在。这就像一个人家财万贯，虽然财富有价值，却不懂得利用。或像地下水，我们在水源的上面，可如果井打得不够深，也无法得到地下水。

พระธรรมกายในตัวก็เช่นเดียวกัน ถ้าหากว่าเราไม่ขยันประพฤติปฏิบัติธรรมให้สม่ำเสมออย่างถูกวิธี ก็ยากที่จะเข้าถึง เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งตาย ถ้ายังไม่ได้ธรรมกาย

The Dhammakāya within is no different. Without diligent, consistent, and correct practice, it remains difficult to reach. Therefore — do not depart from this life before the Dhammakāya has been attained.

体内的法身也一样，如果我们不精进如法修行就无法证入。所以，如果还没有证入法身，就先不要着急死。

ชีวิตที่เหลืออยู่นี้ สงวนความแข็งแรงเอาไว้ให้ดีประพฤติปฏิบัติธรรมทุกวัน การบ้านที่ให้เอาไว้ก็หมั่นทำหมั่นฝึกซ้อม ซ้อมรบกันทุกวัน ซ้อมกันเป็นปี เป็นหลายๆ ปีแพ้ชนะรู้กันวันเดียว คือวันศึกสงครามชิงภพ ปิดงบดุลชีวิต

For whatever life remains, preserve your strength well and practice the Dhamma every single day. The spiritual homework that has been assigned — attend to it diligently, train and rehearse without fail. One trains day after day, year after year, sometimes for many years — yet victory or defeat is decided in a single moment: the day of the great battle for the realm of rebirth, when the final account of this life is settled.

余生尽量保持健康的身体，每天精进修行。师父留的功课要坚持完成，持之以恒地修习，夜以继日，年复一年。胜负只在一日之间，也就是临终之战。

เราทุกคนต้องตาย ต้องไปปรโลก เราจะหลีกหนีปรโลกไม่ได้ ไม่ว่าเราจะยินดีหรือไม่ยินดีก็ตาม ปฏิเสธไม่ได้จะมียศถาบรรดาศักดิ์สูงต่ำแค่ไหนก็ปฏิเสธปรโลกไม่ได้

Every one of us must die — and must pass on to the next realm. There is no escaping it, whether we welcome it or not. It cannot be refused. Regardless of one’s rank, title, or station in life — high or low — the next realm cannot be denied.

人固有一死，都会趣向来世，这是无法逃避的，无论我们乐意或不乐意。无论拥有多大的权势，都无法避免要趣向来世。

ชีวิตหลังจากตายแล้วยาวนาน นานมากๆ นานจนเราคาดไม่ถึง เพราะฉะนั้นอย่าประมาทในชีวิต

The life that follows after death is vast — immeasurably long, stretching far beyond what we can conceive. Therefore, do not be heedless with this life.

来世的生命无比漫长，是我们难以想象的，所以生活中千万不要放逸。

ไม่ประมาท ก็คือหมั่นสั่งสมคุณงามความดีเอาไว้ให้เยอะๆ สำคัญและง่ายที่สุด คือ ปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงพระธรรมกายให้ได้

To be heedful means to diligently and abundantly accumulate merit and virtue. The most important — and the most accessible — of all is this: to practice the Dhamma until the Dhammakāya within is attained.

不放逸就是不断累积福德资粮，其中最重要的是修行证入内在的法身。

พระธรรมกายจะเป็นที่พึ่งที่ระลึกอย่างแท้จริงของตัวเรา ไม่ว่าเราจะอยู่บนเตียงคนป่วย หรืออยู่ในสถานการณ์ใดๆ ก็ตามที่คับขัน พระธรรมกายในตัวจะเป็นป้อมเป็นค่ายปกป้องผองภัย แต่ถ้าหากว่า ต้องเจอวิบากกรรมที่หนักหนาสาหัส หนักก็จะเป็นเบา เบาก็หาย หรือถ้าตายก็ไปดี

The Dhammakaya within us is our true refuge and sanctuary — whether we find ourselves on a sickbed or caught in any difficult circumstance. The inner Dhammakaya stands as a fortress, shielding us from all harm. And should we face the weight of heavy karma, what is heavy will become light; what is light will pass away entirely. And if death should come, we pass on well.

法身是我们真正的依靠，无论是躺在病床上，还是身处何方，它都会像一个堡垒或营地一样保护我们的安全。如果我们遭遇严重的业力报应，那么业力也会由重变轻，由轻变无，或者即便往生也会趣向善道。

ธรรมกายเป็นที่พึ่งของเราทั้งในโลกนี้และโลกหน้าเข้าถึงแล้วย่อมบันเทิงทั้งในโลกนี้ ละโลกไปแล้วก็บันเทิงในโลกหน้าด้วย ทำให้ได้ตั้งแต่เป็นกายมนุษย์นะ

The Dhammakaya is our refuge in this life and the next. Once attained, it brings joy and fulfillment here in this world — and when we depart, that joy continues into the next. So let us achieve this while we still have our human body.

法身是我们今生与来世的依靠，如果我们能证入法身，今生与来世都会获得快乐。

สักวันหนึ่ง ทุกคนจะต้องไปเจอสภาวะที่คับขัน เราจะต้องเปลี่ยนสภาวะนั้นให้เป็นสภาวะแห่งสันติสุข สุขด้วยการอยู่ในอู่แห่งทะเลบุญ ในกลางพระธรรมกาย ให้เห็นท่านชัดใส แจ่ม ให้ได้ตลอดเวลาเลย

One day, each of us will face a moment of great difficulty. Our task is to transform that moment into one of true peace — a peace found by resting in the ocean of merit, at the very center of the Dhammakaya. See that image clearly, brightly, and brilliantly — and hold it there, always.

总有一天，我们会扭转局面化危机为转机，收获和平与快乐。那是身处于功德福海中的快乐，能时时刻刻清晰地看见内在透明光亮的法身。

จะยิ้มได้เมื่อภัยมา เมื่อเข้าถึงพระธรรมกาย ใจจะใสๆสว่างไสว ถ้ายังเข้าไม่ถึงจะยิ้มยาก เวลาเจอภัย จะหดหู่ใจจะหมองใจ ต้องถึงธรรมกายนี่แหละ ถึงจะยิ้มได้เมื่อภัยมา

To smile in the face of danger — that is what becomes possible when we reach the Dhammakaya. The mind grows clear and radiant. Without that attainment, smiling is difficult. When hardship arrives, the mind contracts and grows dim. It is only through the Dhammakaya that we can truly smile when danger comes.

如果我们能证入法身，心将清净明亮，微笑面对危机。如果还未证入法身，面对危机时很难有笑容，因为当下心会烦躁不安。所以，我们必须要证得法身方能在危机来临时，微笑从容面对。

๕ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

5 October 2002

(October  5, B.E. 2545)

2002 年 10 月 5 日