ธรรมะเพจหลวงพ่อทัตตชีโว

หมวด 1 การเลือกคบกัลยาณมิตร

Section 1: Choosing Virtuous Friends and Associates

第一组：如何选择结交善友

1. คนเราถ่ายทอดนิสัยซึ่งกันและกันได้

“คบคนเช่นใด ก็เป็นเช่นบุคคลนั้น” เพราะคนเราจะถ่ายทอดนิสัยซึ่งกันและกัน

ถ้าเราคบคนดีก็ย่อมจะมีโอกาสถ่ายทอดนิสัยและศีลธรรมของคนดีมาใส่ตัวเรา แต่ถ้าเราคบคนชั่วเป็นมิตร นิสัยชั่วของมิตรย่อมจะมีอิทธิพลครอบคลุมจิตใจของเรา ทำให้เราเสียผู้เสียคนโดยฝ่ายเดียว

ดังนั้นการคบคนหรือคบเพื่อนฝูงจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง จำเป็นต้องพิจารณาไตร่ตรองให้รอบคอบ และยึดภาษิตเตือนใจว่า “คบคนพาล พาลไปหาผิด คบบัณฑิต บัณฑิตพาไปหาผล”

29 ตุลาคม 2562

1. People Transmit Their Habits to One Another

“Associate with a certain kind of person, and you shall become like that person” — for it is in human nature that we transmit our habits and dispositions to one another.

Should we keep the company of virtuous individuals, we are afforded the opportunity to absorb their wholesome habits and moral conduct. However, should we choose to befriend those of unwholesome character, the influence of their ill dispositions will gradually pervade our minds, leading us astray and diminishing our virtue — to our detriment alone.

Therefore, the choosing of one’s companions and associates is a matter of the utmost importance, requiring careful reflection and discernment. One would do well to hold dear the admonishing proverb: “Keep company with the foolish, and they shall lead you toward wrongdoing; keep company with the wise, and they shall guide you toward fruition.”

October 29^th, 2019

1. 人性相互影响

    “近朱者赤，近墨者黑”，因为人的性格会相互影响。

结交好人，会受其影响养成良好的品性。如果我们结交坏人，也会受其影响养成不良的品性，最终损失的是自己。

因此，择友很重要，需小心谨慎，同时牢记：结交损友，误入歧途；结交智者，受益终身。

2019年10月29日

———————————-

2. ในโลกนี้มีคนอยู่ ๒ กลุ่มใหญ่ คือ มิตรเทียมกับมิตรแท้

มิตรเทียม ได้แก่คน ๔ ประเภท

๑.ปอกลอก ๒.ดีแต่พูด ๓.ประจบ ๔.ชวนฉิบหาย

มิตรแท้ ได้แก่คน ๔ ประเภท

๑.มิตรมีอุปการะ ๒.มิตรร่วมทุกข์ร่วมสุข ๓.มิตรแนะประโยชน์ ๔.มิตรความรักใคร่

มิตรแท้มีลักษณะคือ

มิตรอุปการะ กล้าเป็นที่พึ่งให้เพื่อน

มิตรร่วมทุกข์ร่วมสุข กล้าสละชีวิตเพื่อเพื่อน

มิตรแนะประโยชน์ กล้าขัดใจเตือนสติเพื่อน ขัดใจเขาก็ต้องยอม

มิตรมีความรักใคร่ กล้าออกหน้าปกป้องเพื่อน

2. In This World, There Exist Two Broad Categories of People: False Friends and True Friends

False Friends comprise four types:

1. The Exploiter — one who takes advantage of others for personal gain
2. The Empty Talker — one who is full of words yet void of action
3. The Flatterer — one who offers insincere praise and hollow agreement
4. The Corruptor — one who leads others toward ruin and moral degradation

True Friends comprise four types:

1. The Helpful Friend — one who offers genuine assistance and support
2. The Steadfast Friend — one who shares in both joy and suffering alike
3. The Counsel-giving Friend — one who offers wise and beneficial guidance
4. The Affectionate Friend — one who acts with sincere love and goodwill

The qualities of a True Friend are as follows:

• The Helpful Friend has the courage to serve as a refuge and a source of support for those in need.
• The Steadfast Friend has the courage to sacrifice even their own life for the sake of a companion.
• The Counsel-giving Friend has the courage to speak words that may displease, yet serve to awaken mindfulness — and when such counsel is offered, it must be received with humility and acceptance.
• The Affectionate Friend has the courage to come forward and stand in defence of their companion.

2. 世上有两种朋友，即假朋友和真朋友

有四种假朋友：1. 招摇撞骗2.花言巧语；3.阿谀奉承；4.引入歧途。

有四种真朋友：1.相互扶持2.同甘共苦；3.引入正途；4.互敬互爱。

真朋友表现为：相互扶持，成为彼此的依靠；同甘共苦，为朋友出生入死；引入正途，对朋友直言不讳，就算得罪对方也不怕；互敬互爱，敢于出面保护朋友。

———————————-

3. ทำไมโลกนี้ต้องมีครู

หากโลกนี้ไม่มีครู ผู้คนย่อมโง่หมดทั้งโลก เพราะทุกคนเกิดมา พร้อมกับความไม่รู้ ความรู้ทั้งน้อยและใหญ่ ต้องอาศัยครู ความรู้ใดที่ครูให้ ย่อมสว่างโชน ในใจศิษย์ไม่รู้เลือน

บันทึกการแสดงธรรมแก่คณะครู ณ ศูนย์ปฏิบัติธรรมเขาใหญ่ จ.นครราชสีมา

วันที่ ๓๐ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๖๐

3. Why This World Must Have Teachers

Were there no teachers in this world, all of humanity would remain in ignorance — for every person is born into a state of unknowing. All knowledge, whether great or small, depends upon a teacher. Whatever knowledge a teacher imparts shines as a brilliant light within the heart of the student, never to fade or be forgotten.

Dhamma sermon performed for teachers, Khao Yai, Nakhon Ratchasima Province July 30^th, 2017

3. 老师的重要性

如果世上没有老师，所有人将成为愚痴者，因为人生来就是无知的。知识需要靠老师孜孜不倦地传授，老师传授的知识将在学生心中留下耀眼的光芒。

2017年7月30日

———————————-

4.รู้ถูกแต่ต้น เป็นกำไรของชีวิต

คนเราเกิดมาพร้อมกับความไม่รู้อะไรเลย ทุกอย่างต้องมาเรียนรู้ในภายหลังจากเกิดทั้งสิ้น เราเกิดมาพร้อมกับความไม่รู้

แล้วถ้าการเรียนรู้ขั้นต้น ถ้ารู้ผิด ๆ เข้าใจผิด ๆ ตั้งแต่ต้น อันนี้อันตรายนะ มันก็คือความรู้ผิดๆ ความเข้าใจผิดๆ มันก็เป็นโทษตลอดชีวิต อย่างนี้อันตรายแต่ถ้าได้รู้ถูกๆ เข้าใจถูก ๆ มาตั้งแต่ต้น คราวนี้กำไรตลอดทุกลมหายใจเข้าออก เพราะฉะนั้น อานุภาพของครูบาอาจารย์เริ่มต้นจากตรงนี้ ถ้าได้ครูดีเราก็รอดตัว แต่ถ้าได้ครูไม่ดีเราแย่กับแย่อย่างเดียว เพราะเหตุนี้ คุณครูจึงมีคุณค่าต่อมนุษยชาติเป็นอย่างยิ่ง

• กุมภาพันธ์ 2559

4. Knowing Correctly from the Outset Is a Lifelong Gain

Every person is born into this world without any knowledge whatsoever. All that we come to know must be learned after birth — we enter this world in a complete state of unknowing.

And if, in those earliest stages of learning, one comes to know wrongly and to understand incorrectly from the very outset, this is a matter of grave danger. Wrong knowledge and wrong understanding become a source of harm throughout the entirety of one’s life. Such is the peril of a mistaken beginning.

But if one comes to know correctly and to understand rightly from the very outset, then every breath one draws from that point forward is a gain. It is here, therefore, that the profound power of teachers and mentors begins. With a good teacher, one is saved. Without one — with a poor teacher — there is nothing but harm and setback at every turn. It is for this reason that teachers hold a value of the highest order for all of humanity.

February 6^th, 2016

4. 人生正途

    人生来一无所知，一切都是后天学习所致。

    如果从一开始就误入歧途，产生错误认知，那将会危害一生。如果从一开始就步入正途，那将是一生的利益，这就是老师存在的价值。如果我们遇到好老师将受益终生，如果遇到不好的老师将会贻害一生。因此，教师对人类的成长和发展有着巨大的影响。

2016年2月6日

———————————-

5. บัณฑิตหรือคนพาล

ระหว่างวิสัยของบัณฑิตกับคนพาลนั้นต่างกันอย่างไร ?คนพาลมีการจับผิดผู้อื่นเป็นกำลัง พลังของพาลคือจับผิด คนโน้นก็ไม่ดี คนนี้ก็ไม่ดี ไม่ดีอย่างนั้น ไม่ดีอย่างนี้ ใครต่อใครทั้งหลาย คนพาลมีปรกติชอบจับผิดผู้อื่น แต่ว่าบัณฑิตมีปรกติชอบพิจารณาตัวเอง จะพยายามแก้ไขตัวเองเป็นคนแรก แต่ว่าคนพาลชอบที่จะจับผิดผู้อื่น จึงคิดจะแก้ไขคนทั้งโลกเลย ยกเว้นตัวเอง นี้คือความจริงที่มนุษย์มองข้ามไป

๓๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๗

5. The Wise Person or the Fool

What is the difference between the character of a wise person and that of a fool?

The fool takes fault-finding in others as his source of strength. The power of the fool lies in finding fault — this person is no good, that person is no good, deficient in this way, deficient in that way — so it goes with everyone around them. The fool habitually finds fault with others. The wise person, by contrast, habitually examines themselves. They strive to correct themselves first and foremost.

The fool, being intent on finding fault with others, sets out to correct everyone in the world — with the sole exception of themselves. This is a truth that humanity has consistently overlooked.

April 30^th, 2014

5. 智者和愚者的不同

智者和愚者有何不同之处？其实，愚者喜欢吹毛求疵，爱挑别人的毛病，认为这人不好，那人不好，这点不好，那点不好。但智者喜欢自省，率先改正自己的不足。愚者总喜欢找别人的缺点，想改变所有人，唯独除了自己，这是很多人都忽视的事实。

2014年4月30日

———————————-

6. ในบรรดาอบายมุขทุกอย่าง อะไรที่ถือว่าเลวที่สุด (การคบมิตรชั่ว)

การคบคนเพื่อนชั่วซิลูกเอ๊ย เป็นอบายมุขที่เลวที่สุด เพราะนำความฉิบหายมาให้มากกว่าอย่างอื่น เป็นต้นเหตุให้อบายมุขอย่างอื่นๆติดตามมาได้

ลองสังเกตดูนะว่านิสัยไม่ดีต่างๆ ที่คนเรามีอยู่ในแต่ละคนนั้นได้มาจากไหน ถามว่า เรื่องกินเหล้าเมายา เที่ยวกลางคืน การพนันตลอดจนเรื่องเสียหายต่างๆ พ่อแม่ครูอาจารย์ท่านสอนท่านสนับสนุนไหม ก็ตอบว่าไม่

ซึ่งทั้งหมดนี้ก็ได้มาจากเพื่อน ได้มาจากคนนี้นิดคนนี้หน่อย ครั้งเราติดเชื้อเลวๆ เหล่านี้มา เราก็นำความรู้ความสามารถของเราที่ร่ำเรียนมาไปใช้กับความคิดเลวๆ เราเลยยิ่งเลวกว่าเพื่อนที่ชักจูงเราเสียอีก

เพราะฉะนั้น บันไดขั้นแรกของความสำเร็จในชีวิต พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสว่า คือ การไม่คบคนพาล หรือไม่คบคนเลว“อเสวนา จ พาลานํ เอตมฺมงฺคลมุตฺตมํ” การไม่คบคนพาลเป็นมงคลอันอุดม นี่มงคลที่ ๑ เลยนะลูก

6 ตุลาคม 2562

6. Among All the Paths to Ruin, Which Is Considered the Worst? (Association with Unwholesome Friends)

The association with unwholesome friends and companions is the worst of all paths to ruin — for it brings greater destruction than anything else, and it is the root cause from which all other paths to ruin follow in succession.

Observe carefully: the various unwholesome habits that people carry within them — where did they come from? Consider drinking and intoxication, late-night carousing, gambling, and all manner of harmful conduct. Did fathers, mothers, teachers, and mentors ever teach or encourage such things? The answer is no.

All of these were acquired through friends — a little from this person, a little from that. Once we become infected with these seeds of unwholesomeness, we bring to bear upon them all the knowledge and capability we have diligently studied and cultivated — and the result is that we become even more deeply entrenched in wrongdoing than the very friends who led us astray in the first place.

Therefore, the Sammāsambuddha taught that the first step on the path to success in life is the non-association with the foolish and the wicked: “Asevanā ca bālānaṃ etam maṅgalam uttamaṃ“ — the non-association with the foolish is a supreme blessing. This, indeed, is the very first of the Auspicious Blessings.

October 6^th, 2019

6. 六损道之结交损友

    结交损友是六损道里最恶劣的一项，因为它的危害程度最大，是导致其他损道生起之因。

    观察人身上的坏习气来自哪里？试问酗酒、过夜生活、赌博以及其他不良嗜好，难道是父母和老师教唆或支持的吗？答案是否定的。

    这些坏习气都来自损友，从这个损友沾染一点，从那个损友沾染一点。如果我们沾染上坏习气，结合自己的能力，可能会造成更加恶劣的影响。

因此，要迈向成功的人生，第一步是不要结交损友。一如佛陀言：“勿近愚痴人，是为最吉祥。”不与愚者结交也是《吉祥经》的第一道法则。

2019年10月6日

———————————-

หมวด 2 การพัฒนานิสัยที่ดี

7. นิสัยคืออะไร?

คือ การกระทำที่บ่อยๆ จนมันติด บ่อยๆ อย่างไร เช้าจรดเย็น เล็กจนโต พอทำบ่อยๆ จนติด ถ้าไม่ได้ทำอีกแล้วหงุดหงิดไม่สบายใจ นั่นแหละกลายเป็นนิสัยแล้ว

ต้องให้ชัดนะ “อะไรที่ทำบ่อยๆ จนติด ถ้าไม่ติดก็แล้วไป” รู้ได้อย่างไรว่าติด “ถ้าไม่ได้ทำอีกจะหงุดหงิดนั่นติดแล้ว”

ถ้าติดในทางไม่ดีเลิกเสีย เพราะมันเป็นกรรมชั่ว ปิดหนทางสวรรค์และพระนิพพาน ติดในทางไม่ดีต้องเลิกให้ได้ ถ้าไม่เลิกเสียหายเป็นเรื่องๆ ไป ติดเหล้าเสียอีกอย่าง ติดบุหรี่เสียอย่าง ติดขี้โม้เสียอย่าง

Section 2: The Development of Good Habits

7. What Is a Habit?

A habit is an action performed so repeatedly that it becomes ingrained — repeated in what manner? From morning to evening, from childhood to adulthood. Once something has been done so frequently that it takes hold, one will feel restless and ill at ease if one does not do it again. That is when it has become a habit.

To be clear: “anything done so repeatedly that it becomes ingrained — if it does not take hold, then so be it.” How does one know it has taken hold? “If one feels restless without doing it again — it has taken hold.”

If what has taken hold is unwholesome, one must give it up — for it constitutes unwholesome kamma, closing off the path to heaven and to Nibbāna. Whatever unwholesome attachment one has, it must be relinquished. If it is not, harm will follow in one matter after another: addiction to alcohol is one such harm; addiction to cigarettes is another; addiction to boastfulness yet another.

第二组：良好习性的培养与塑造

7. 何谓品性

             一种行为重复地做，直至形成习惯。从早到晚，从小到大反反复复，必定会形成习惯。如果不能再做，心会急躁不安，这就已经形成了品性。

一定要明白，重复做一种行为，会形成一种习惯。从何得知已形成习惯，即如果不能再做，心会急躁不安。

            如果误入歧途，要改邪归正，因为那是造作恶业，天界和涅槃之道将关闭。若真误入歧途，必须改邪归正，不然会越陷越深，逐渐养成吸烟、喝酒、说谎等坏品性。

————————————-

8. นิสัยเป็นตัวกำกับความดีความชั่วของมนุษย์

ใครตั้งแต่เล็กพ่อแม่อบรมนิสัยดี ฉะนั้นตั้งแต่เล็กอะไรชั่วๆ จะไม่เอาไม่ทำ ได้พ่อดีแม่ดี กรรมชั่วไม่ทำก็โชคดีไปแต่ถ้าใครที่พ่อแม่ท่านไม่ค่อยมีเวลา ต้องยุ่งกับการทำมาหากินมาก ปล่อยให้เราอยู่ตามลำพังกับพี่ๆ น้องๆ เลยไม่ค่อยได้สอน เลยได้นิสัยไม่ดีติดมา หนักเข้าก็ไปทำไม่ดีเสียหายไปใหญ่

นิสัยนี่แหละจึงเป็นตัวกำกับความดีความชั่วของมนุษย์

24 สิงหาคม 2562         

8. Habit as the Governing Force of Good and Evil

Whoever from an early age has been raised by parents who instilled good habits will, from childhood onward, naturally reject and refrain from anything unwholesome. To have been blessed with virtuous parents who guided one away from unwholesome conduct is indeed a great fortune.

However, whoever has parents who had little time to spare — being consumed by the demands of earning a living — and was left largely to their own devices among siblings, receiving little in the way of guidance, will have acquired unwholesome habits in the process. As these habits deepen over time, one may eventually commit serious wrongs and cause considerable harm.

It is habit, therefore, that serves as the governing force of human good and evil.

August 24^th, 2019

8. 品性主导人性的善恶

            如果从小有父母管教而养成良好品性的人，从不造作恶业，那么有这样父母的人是幸运的。

 可如果父母没有时间管教，整天忙于生计，放任孩子结交坏人，养成不良的品性，严重的话还会造成恶劣的影响。

    因此，主导人性善恶的是品性。

2019年8月24日

————————————-

9. ทำอะไรซ้ำๆ ในสิ่งที่ดีงาม

นิสัยดี คือ การกระทำที่ทำซ้ำๆ จนเคยชินในทางที่ถูกต้องดีงาม ด้วยความสำรวมระมัดระวังภัยที่อาจจะเกิดขึ้นได้ในภายหลัง

ต้องระวังภัยแม้ภัยที่ยังมาไม่ถึง ..คิดแล้วคิดอีกถ้าไม่มีภัยตามมาภายหลังทำเลยลูกเอ้ย ทำอะไรแล้ว ไม่ต้องร้อนใจภายหลัง สิ่งนั้นดีแน่ แต่ถ้าทำอะไรแล้วร้อนใจแน่ สิ่งนั้นไม่ดีแน่

ภาษาพระท่านใช้คำว่า สำรวม ภาษาไทยเรียกระมัดระวังภัย อะไรที่ไม่เดือดร้อนภายหลังนั้นทำเลยลูก ทำซ้ำๆ ได้นิสัยที่ดีแน่นอน

คำโบราณผู้ใหญ่ชอบด่าว่า ทำอะไรไม่รู้จักคิด หมายถึง ทำอะไรแล้วไม่รู้จักคิดว่าจะเกิดอะไรเป็นภัยในภายหลังไหม ?

8 สิงหาคม 2562

9. Repeatedly Doing That Which Is Good and Wholesome

A good habit is an action repeated until it becomes second nature — in a direction that is right and wholesome — performed with mindful restraint and vigilance toward dangers that may arise in the future.

One must be on guard against danger even before it arrives. Think it through carefully, and again: if no harmful consequence is likely to follow, then by all means proceed, my dear ones. Whatever one does and need not feel troubled about afterward — that is assuredly good. But whatever one does and is certain to feel troubled about afterward — that is assuredly not good.

In the language of the Dhamma, the term used is saṃvara — restraint; in ordinary Thai, it is called being vigilant against danger. Whatever will not cause distress afterward, go ahead and do it, my dear ones — repeat it, and good habits will surely follow.

The old saying that elders are fond of using to scold others — “You act without thinking” — means precisely this: to act without considering whether any harmful consequence may arise afterward.

August 5^th, 2019

9. 行善需日积月累

    要培养良好的品性，就应持之以恒地行善，直至形成一种习惯。同时保持谨慎，注意防范可能会产生的危险。

    防患于未然，要思前想后，若事后不会带来危险，那就做。若事后不会焦虑不安，那应当是好事；若事后会焦虑不安，那应当是坏事。             总之，要谨慎自制，若事后不会焦虑不安，那就应当做。反复地做，养成良好的品性。

有的老人总喜欢骂：做事不思考，意思就是做事不懂得考虑可能会产生的不良后果。

2019年8月8日

————————————

10. นิสัยเป็นเครื่องกำกับความรู้ความสามารถ

ใครนิสัยดี สุภาพ สะอาด ซื่อสัตย์ ก็เอาความรู้ความสามารถไปทางสร้างสรรค์ แต่ใครนิสัยไม่ดี มักง่าย สะเพร่า เอาเปรียบ ก็ใช้ความรู้ความสามารถไปในทางทำลาย

10. Habit as the Governor of Knowledge and Ability

Whoever possesses good habits — being courteous, clean, and honest — will channel their knowledge and ability toward constructive and creative ends. But whoever possesses poor habits — being careless, negligent, and exploitative — will direct their knowledge and ability toward destructive ones.

10. 品性是知识和能力的源泉

    谁具备良好的品性，有礼、整洁、诚实，就容易将知识和能力用在正途。谁具备不良的品性，草率、马虎、爱占便宜，就容易将知识和能力用在歧途。

————————————

11. นิสัยเป็นที่พึ่งอาศัยให้เกิดความเสื่อมและความเจริญของแต่ละบุคคล

การศึกษาไม่ว่าจะจบอะไรมา พ่อแม่จะยิ่งใหญ่รวยจนไม่เกี่ยว ถ้านิสัยดี อยู่ครอบครัวไหน อยู่ห้างร้านบริษัทไหนก็ทำให้เจริญได้ อยู่ประเทศไหนก็เจริญได้ นิสัยดีมีฤทธิ์อย่างนี้

ตรงกันข้ามนิสัยไม่ดีอยู่ที่ไหน ครอบครัวนั้น บริษัทนั้น ประเทศนั้นก็มีปัญหา

ความเจริญของที่ไหนจึงขึ้นกับนิสัยของคนในที่นั้น ถ้าอยากให้ประเทศไทยเจริญต้องปลูกฝังนิสัยให้ดีตั้งแต่เล็ก จะอยู่บ้านเป็นฆราวาส หรือเป็นพระต้องฝึกนิสัยดี ให้ประเทศชาติเจริญ

เพราะฉะนั้นอยากเห็นพระพุทธศาสนาเจริญ อยากเห็นประเทศชาติเจริญ อย่างแรกคือฝึกแก้นิสัยตนเองให้ดีก่อน

11. Habit as the Foundation of Individual Decline and Prosperity

Regardless of one’s level of education, and irrespective of whether one’s parents are influential or wealthy, if one possesses good habits, one will bring prosperity to whatever family, establishment, company, or country one is a part of. Such is the power of good habits.

Conversely, wherever poor habits are present — that family, that company, that country will be beset with problems.

The prosperity of any place therefore depends upon the habits of the people within it. If one wishes Thailand to prosper, good habits must be cultivated from childhood. Whether one lives as a layperson or as a monk, good habits must be trained — for the advancement of the nation.

Therefore, if one wishes to see Buddhism flourish, and if one wishes to see the nation prosper, the very first step is to train and correct one’s own habits.

11. 品性决定命运

如果一个人具备良好的品性，无关学历高低或家庭贫富，在哪个家庭、公司或国家，他都会取得长足的进步，这就是具备良好品性的益处。  相反的，如果一个人具备不良的品性，无论他在哪个家庭、公司或国家，都会有各种问题。   一个地方的进步和繁荣，取决于当地人的品性。要想让国家繁荣昌盛，就要从小培养良好的品性。无论作为在家人或出家人，都有必要培养品性，以促进国家的繁荣富强。

因此，要想看见佛教久住世间，国家繁荣富强，个人就要先培养良好的品性。

————————————

12. นิสัยควบคุมกรรม

เพราะโลกนี้อยู่ใต้กฎแห่งกรรม ว่าทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เมื่อโลกนี้อยู่ใต้กฎแห่งกรรม นิสัยจึงเป็นเครื่องควบคุมให้ทำกรรม นิสัยดีควบคุมให้ทำกรรมดี นิสัยเสียควบคุมให้ทำกรรมชั่ว เราจะไปสวรรค์และพระนิพพาน ต้องเลือกทำแต่กรรมดีๆ ควบคุมชีวิตโดยนิสัยดีๆ

12. Habit as the Controller of Kamma

This world operates under the law of kamma — that good deeds bring good results, and evil deeds bring evil results. Since this world is governed by the law of kamma, habit serves as the mechanism that directs one’s kammic actions: good habits direct one toward good kamma, while poor habits direct one toward unwholesome kamma. If we are to reach the heavenly realms and Nibbāna, we must choose to perform only good kamma, and govern our lives through the cultivation of good habits.

12. 品性控制业

因为这个世间束缚于业果法则，善有善报恶有恶报，因此品性会控制人造作诸业。善良的品性驱使人造作善业，不良的品性驱使人造恶业。要想趣向天界和涅槃，必须众善奉行，以善良的品性驾驭人生。

————————————

13. นิสัยสำคัญกว่าความรู้

เพราะความรู้ทางวิชาการเป็นเพียงอุปกรณ์ให้นิสัยนำไปใช้

ผู้มีนิสัยดี ย่อมนำความรู้ไปใช้ให้เกิดประโยชน์

ผู้มีนิสัยไม่ดี ย่อมนำความรู้ไปใช้ให้เกิดโทษภัย

13. Habit Is More Important Than Knowledge

For academic knowledge is merely a tool to be wielded by habit.

One who possesses good habits will naturally direct their knowledge toward beneficial ends. One who possesses poor habits will inevitably direct their knowledge toward harmful ones.

13. 品性比知识重要

因为学术知识只是作为一种工具服务于品性，品性善良的人，会利用知识造福社会；品性不良的人，会利用知识危害社会。

————————————

14. หลักและระเบียบปฏิบัติเพื่อให้กาย วาจา และใจสะอาดผ่องใส

เมื่อเริ่มสร้างวัดยายก็บอกว่า “ท่านเชื่อยาย สะอาดและระเบียบ เราจะสร้างวัดด้วยเงิน ๓,๒๐๐ บาท สำเร็จ ไม่ต้องห่วง สำเร็จแน่นอน” ทำไมสำเร็จ ยายเอามาจากไหน ว่าต้องสะอาดกับระเบียบ ?

จากตรงนี้

พระธรรม คือ คำสั่งสอนที่ว่าด้วยหลักการปฏิบัติเพื่อให้ใจตนเองสะอาดผ่องใสยิ่งขึ้นไป

พระวินัย คือ คำสั่งสอนที่ว่าด้วยระเบียบ วิธีปฏิบัติเพื่อควบคุมความประพฤติทางกายวาจาให้สะอาดเป็นระเบียบเริ่มจาก

๑. ฝึกทำความสะอาดร่างกายตนเอง สิ่งของเครื่องใช้และสิ่งแวดล้อมรอบตัว ให้สะอาดเป็นระเบียบ

๒. ฝึกควบคุมการกระทำทางกายวาจาให้เป็นระเบียบ ไม่ก่อทุกข์เดือดร้อนเป็นโทษภัยแก่ใคร ใจย่อมฉลาดขึ้นเอง ทำความสะอาดและจัดระเบียบแล้ว ใจจะอาดขึ้นเอง

พุทธองค์ตรัสให้ภิกษุถือพระธรรมวินัยเป็นศาสดาแทนพระองค์ คือให้ปฏิบัติตามระเบียบที่ทรงบัญญัติไว้เพื่อจะให้กาย วาจา และใจสะอาดผ่องใสไม่ตกไปในที่ชั่ว พ้นทุกข์พบสุขแท้จริง เช่น พระพุทธองค์เอง เพราะฉะนั้น ก็ดูให้ดี นี่คือ อานุภาพของพระธรรมวินัย

17 มกราคม 2561

14. Principles and Practices for the Purity of Body, Speech, and Mind

When the temple was first being established, the Master Nun said: “Trust me — cleanliness and order. We will build this temple with 3,200 Baht, and it will succeed. Do not worry — it will certainly succeed.” Why would it succeed? Where did she draw this conviction — that cleanliness and order were the key?

It comes from this:

The Dhamma is the teaching concerning the principles of practice for purifying and brightening one’s own mind ever further.

The Vinaya is the teaching concerning the rules and methods of practice for regulating bodily and verbal conduct to be clean and orderly.

Beginning with:

1. Train in maintaining cleanliness of one’s own body, one’s belongings, and one’s surrounding environment — keeping them clean and orderly.

2. Train in regulating one’s bodily and verbal conduct to be orderly, causing no suffering, distress, or harm to anyone. The mind will naturally grow wiser of its own accord — once cleanliness and order have been established, the mind will naturally become pure.

The Lord Buddha instructed the monks to take the Dhamma and Vinaya as their teacher in his stead — that is, to conduct themselves in accordance with the rules he had laid down, so that body, speech, and mind may be clean and pure, free from falling into unwholesomeness, liberated from suffering, and able to attain true happiness — just as the Lord Buddha himself attained. Therefore, observe this well: such is the power of the Dhamma and Vinaya.

January 17^th, 2018

14. 修持法与律，清净身口意

            建寺初期，奶奶说：“您要相信奶奶，只要干净整洁，我们只有3200泰铢也能建寺，一定会成功的。”为什么会成功，干净整洁的说法，又从何而来？

             缘起于“法”是令心次第明亮的修行准则；“律”是调伏身口意，使之清净的修行准则。

        1.训练清洁身体、日常用品和周围环境，使之干净整洁。

        2.调伏身口意，不给他人制造麻烦和痛苦。当清洁整理后，心自然清净明亮。

           佛陀让众弟子以法和律为师，即按照佛陀制定的规章制度修行，清净身口意，不造作恶行，同佛陀一样真正的离苦得乐。这就是法与律的威德力。

2018年1月17日

————————————

15. อยู่ที่ไหนอย่านิ่งดูดาย

การอยู่บ้านหรืออยู่วัดก็ดี มี ๒ ลักษณะคือ

๑.อยู่แบบผู้อาศัย

๒.อยู่แบบเจ้าของถ้าใครอยู่แบบผู้อาศัย เห็นอะไรสกปรกรกรุงรัง ก็จะคิดว่าช่างหัวมัน ไม่ดูไม่แล อยู่ไปวันหนี่งๆ รอเวลาจากไป ขณะที่ยังจากไปไม่ได้ก็ขอซุกหัวนอนไปพลางๆ ก่อน เมื่อไรมีโอกาส ก็จะรีบถีบจากไป การที่จะทำอะไรให้ดีขึ้นเป็นอันไม่ต้องหวังถ้าวัดไหน บ้านไหน ที่ทำงานไหน มีบุคคลประเภทผู้อาศัยอย่างนี้อยู่เป็นจำนวนมาก วัดนั้น บ้านนั้น ที่ทำงานนั้น ก็มีแต่จะเสื่อมลง รอวันที่จะล่มสลาย  แต่ถ้าวัดใด บ้านใด ที่ทำงานใด มีบุคคลประเภทเป็นเจ้าของเข้ามาอยู่ มาช่วยกันดูแลบำรุงรักษาให้สะอาด ช่วยกันพัฒนาก็ย่อมเป็นความเจริญก้าวหน้าของสถานที่นั้นๆ

16 ตุลาคม 2562

15. Wherever You Are, Do Not Be Indifferent

Whether living at home or at a temple, there are two types of presence:

1. Living as a lodger   2. Living as an owner

Whoever lives as a lodger — upon seeing something dirty or cluttered — will think nothing of it, paying it no mind and no attention, simply passing the days waiting for the time to leave. While still unable to depart, they merely seek a place to lay their head in the meantime, and will hasten to leave the moment an opportunity arises. Any hope of their improving anything is entirely out of the question.

If any temple, household, or workplace has a large number of such lodger-minded individuals, that temple, that household, that workplace will only decline — awaiting the day of its eventual collapse.

But if any temple, household, or workplace is inhabited by owner-minded individuals who come together to look after, maintain, and keep it clean — working collectively toward its betterment — that place will naturally flourish and advance.

October 16^th, 2019

15. 不要坐视不管

    无论在家或寺院，将会有两种状态：1.纯粹居住；2.具备主人翁意识。

    如果只作为纯粹的居住者，看见地方肮脏后可能会放任不管，有得住就先住。如果有更好的地方，就会毫不犹豫地离开，不用期望他会改善。

    如果哪个寺院、家庭或公司有许多类似这样的人，那个寺院、家庭或公司就会不断衰退，最终分崩离析。

如果哪个寺院、家庭或公司有许多具备主人翁意识的人，共同维护和发展，那么必将长久繁荣。

2019年10月16日

———————————————

16. เห็นอะไรดีๆ จำมาปรับใช้

“ลักจำ” คือ เห็นใครเขาเทศน์ดีๆ แบ่งเนื้อหาเป็นวรรคเป็นตอนถูกจังหวะ ยกเหตุยกผลอุปมาอุปไมยอย่างนั้นอย่างนี้ ฟังแล้วทำให้เกิดความซาบซึ้งใจ ก็จำเอามาทดลองทำดูบ้าง

แต่ขอให้รู้ไว้อย่างหนึ่ง คำพูดบางคำ ท่าทางบางอย่างที่คนหนึ่งทำแล้วดูดี แต่บางทีก็ไม่เหมาะกับบุคลิกของเรา ก็ต้องโยนทิ้งไป อันไหนใช้ได้ก็เอามาปรับใช้ตามความเหมาะสม ทั้งหมั่นสังเกตและฝึกฝนอบรมอย่างสม่ำเสมอ

18 ตุลาคม 2562

16.Observe What Is Good and Adapt It for Your Own Use

“Observant borrowing” means this: when you witness someone delivering a Dhamma talk with skill — dividing the content into well-structured passages at precisely the right moments, drawing upon causes, reasoning, and apt analogies of various kinds, in a manner that moves the listener to genuine understanding and heartfelt appreciation — take note of it and try applying it yourself.

However, bear one thing in mind: certain words and certain mannerisms that look and sound admirable in one person may not always suit your own character and disposition. Those that do not fit must be set aside. Whatever proves fitting should be adapted and applied with discernment. Throughout this process, maintain the habit of keen observation and practice with steady consistency.

October 18^th, 2019

16.好东西应善加利用

    看见别人开示的内容很好，层次分明、有理有据、合乎心意，听后非常感动，那就可以拿来善加利用。

可是需要注意一点，有些言辞或行为在别人身上看似不错，却未必符合自己的个性，适合的就适当调整再利用，要经常观察和练习。

2019年10月18日

——————————————-

17. ตัดไฟเสียแต่ต้นลม

ไฟกับลมนี้มีความสัมพันธ์กันในลักษณะแปลกๆ อยู่อย่างหนึ่ง พอไฟติดที่ไหน ลมจะมาที่นั้นทุกทีไป แรกๆลมอาจยังไม่ค่อยรุนแรง แต่พอไฟติดมากเข้า ลมจะยิ่งโหมยิ่งทำให้ไฟลุกฮืออย่างรวดเร็ว โบราณจึงบอกว่าให้ดับไฟเสียแต่ต้นลม

เพราะฉะนั้นเมื่อมีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นแล้ว ถ้าเราไม่รีบแก้ไขเสียตั้งแต่ต้น ต่อไปจะเกิดความยุ่งยากตามมา แถมทำให้เพาะนิสัยมักง่ายตามมาด้วย

ความผิดพลาดอะไรก็ตาม เมื่อเริ่มเกิดแล้วต้องรีบแก้ไข ถ้าไม่รีบแก้แล้วมันจะลาม โบราณจึงกำชับว่า “ตัดไฟเสียแต่ต้นลม”

3 พฤศจิกายน 2562

17. Extinguish the Fire Before the Wind Takes Hold

Fire and wind share a peculiar relationship: wherever fire ignites, wind will invariably follow. At first, the wind may not be particularly forceful — but as the fire grows, the wind intensifies, fanning the flames into a rapid and fierce blaze. The elders of old therefore counseled that one should extinguish the fire before the wind takes hold.

Therefore, whenever something goes wrong, if one does not hasten to correct it from the very outset, greater complications will follow in its wake — and a habit of carelessness and negligence will be bred along with it.

Whatever the mistake, once it has begun to arise, it must be promptly corrected. If left unaddressed, it will only spread. This is why the ancients firmly admonished: “Extinguish the fire before the wind takes hold.”

November 3^rd. 2019

17. 防患于未然

    火与风有一种微妙的关系，倘若哪里着火，风就会顺势而来，起初可能风势不大，可是当火势加剧，风势就会逐渐增强，使火势迅速蔓延。于是古人有云：防患于未然。

    因此，当错误发生时不及时改正，问题会越来越严重，且会养成草率的习惯。

    无论是什么错误，发生后要立刻改正，若不及时改正就会蔓延扩大，所以要防患于未然。

2019年11月3日

————————————

18. ต้องฝึกสะอาดและระเบียบให้คุ้นแต่แบเบาะ

อยากได้ลูกแก้ว ต้องทำมาตรฐานความสะอาดให้กับลูกตั้งแต่นอนแบเบาะ จำคำนี้ไว้ ที่เขาเลี้ยงลูกไม่ได้ดี เพราะมาตรฐานความสะอาดและระเบียบตั้งแต่นอนแบเบาะดีไม่พอ อยู่ที่นี่

มาตรฐานของคนเราขั้นต้นจำไว้เลย อยู่ที่ฝึกให้เขาคุ้นความสะอาด สะอาดแล้วยังไม่พอ ยังต้องวางข้าวของให้เป็นระเบียบ ให้เด็กเห็นคุ้นตั้งแต่นอนแบเบาะ ถ้าไม่สะอาดไม่เป็นระเบียบ เด็กจะใจขุ่นง่ายตั้งแต่เล็ก อยู่ที่นี่

เมื่อเด็กใจขุ่นเป็นประจำเสียแล้ว เด็กเหล่านี้ใจจะด้าน ความคิดสร้างสรรค์เขาจะไม่มี และจะซน ทำอะไรไม่ห่วงว่าของจะแตกหรือจะทำความเดือดร้อนให้ใคร รังแกเพื่อนก็ได้ ข้าวของทุบขว้างทิ้งได้

แต่ว่าถ้าไม่ดูเบาในเรื่องของความสะอาดแล้วจัดระเบียบทุกอย่างให้ดี เด็กเหล่านี้สุภาพมาตั้งแต่เล็ก

11 เมษายน 2561

18. Cleanliness and Order Must Be Trained from Infancy

If one wishes to raise a gem of a child, one must establish standards of cleanliness from the time the child is still an infant lying in the cradle. Remember this well: the reason children do not turn out well is that the standards of cleanliness and order established from infancy were insufficient. It begins right here.

The foundational standard for a person — remember this — lies in training them to be accustomed to cleanliness. Yet cleanliness alone is not enough; things must also be arranged in an orderly manner, so that the child is accustomed to seeing this from the very time they lie in the cradle. If cleanliness and order are absent, the child’s mind will become easily clouded from an early age. It begins right here.

Once a child’s mind has become habitually clouded, it will grow callous; creative thinking will be absent; and the child will become unruly — acting without regard for whether things may break or whether others may be caused distress. Bullying other children becomes acceptable; throwing and smashing objects becomes acceptable.

But if cleanliness is not taken lightly, and everything is kept well-ordered, such children will be well-mannered from an early age.

April 11^th, 2018

18. 养成爱整洁的习惯

        想有乖巧的儿女，就要让他们从小养成爱整洁的习惯。有的小孩性格不好，是因为从小没有养成爱整齐和清洁的习惯。

       记住一个标准，就是要让孩子从小养成既爱清洁又爱整齐的好习惯。如果不重视这方面，孩子容易养成烦躁的习惯。

        当他们养成容易烦躁的习惯，就会形成抵制的心理，缺乏创造力，顽皮不听管教，不在乎会打碎东西，也不担心会给别人造成麻烦，时而欺负同伴，时而调皮捣蛋。

       如果重视培养孩子爱整洁的习惯，他们就会成为知书达理的好孩子。

2018年4月11日

———————————————

19. ฝึกแก้นิสัยฝึกอย่างไร?

การแก้นิสัยไม่ดีแต่ละอย่าง ไม่ใช่จะแก้ได้ง่าย แต่ก็ต้องพยายามแก้ จะแก้ได้มากหรือได้น้อยแค่ไหนก็ต้องพยายามแก้กันเรื่อยไป วันหนึ่งย่อมจะแก้หมดเอง

พระสัมมาสัมพุทธจ้า เมื่อครั้งบำเพ็ญบารมีในพระชาติต้นๆ ความรู้ความประพฤติของพระองค์ก็ยังหย่อนอยู่เช่นคนทั้งหลาย จึงต้องล้มลุกคลุกคลานไปบ้าง

บางชาติก็เกิดเป็นเสือ ช้าง กวาง เก้ง พูดง่ายๆ บางชาติเกิดเป็นสัตว์ บางชาติเกิดเป็นคน เป็นคนยากจนก็มี บางชาติเป็นกษัตริย์ บางชาติเป็นนักปราชญ์

แต่จะล้มลุกคลุกคลานอย่างไร พระองค์ก็พยายามฝึกตัวอยู่ตลอดเวลา สังเกตได้จากเรื่องชาดกต่างๆ

เราประกาศตัวเป็นชาวพุทธ เท่ากับประกาศว่าเป็นลูกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงมีหน้าที่ต้องฝึกตนตามพระองค์

รู้ว่านิสัยอะไรไม่ดีก็รีบแก้เสีย ฝืนใจให้ได้ ฝืนใจอยู่บ่อยๆ ทำซ้ำแล้วซ้ำอีก ไม่ช้าคุ้นกับความดี

จากหนังสือบวชไม่เสียผ้าเหลือง สึกไม่เปลืองผ้าหลาย หน้า ๖๓

19. How Does One Train to Correct One’s Habits?

Correcting each unwholesome habit is by no means easy — yet the effort must be made regardless. However much or little progress one is able to make, one must continue striving persistently, and in time all such habits will be fully corrected of their own accord.

Even the Lord Buddha himself, during the early lifetimes of his perfection of the virtues, still had knowledge and conduct that were lacking — as is common among all beings — and so he too stumbled and struggled along the way. In some lifetimes he was born as a tiger, an elephant, a deer, a barking deer — in short, in some lifetimes he was born as an animal, in others as a human being: sometimes as a person of poverty, sometimes as a king, sometimes as a scholar.

Yet however much he stumbled and struggled; he persisted in training himself throughout — as can be observed from the various Jātaka tales.

To declare oneself a Buddhist is to declare oneself a child of the Lord Buddha, and therefore to assume the duty of training oneself in his footsteps. Upon recognizing any unwholesome habit within oneself, one should hasten to correct it — compelling the mind against its inclination, doing so repeatedly and persistently, until familiarity with goodness is established before long.

From the book Buat Mai Sia Pha Lueang, Suek Mai Plueang Pha Lai (Ordained Without Wasting the Robe, Disrobed Without Squandering the Many Robes), page 63

19. 如何培养习惯

    想改正不良的习惯绝非易事，但还是要努力改，无论改得多或少都应尽力去做，总有一天会改掉。

    佛陀作为菩萨修波罗蜜的初期，才能和德行与普通人一样，都有不足的方面，也曾在累世中历经艰辛。

    有时也会转世为老虎、大象或赤鹿，简单地说，有时转世为动物，有时转世为人，当过穷人，当过国王，也当过博学之士。

    无论多么艰辛，菩萨依然坚持磨炼自己，从《本生经》中一目了然。

    我们作为佛教徒，作为佛陀的弟子，应当追随佛陀的脚步，努力训练和提升自己。

当知道自己有不良的习惯，就要抓紧改正，下定决心反复训练，过不久就会养成良好的习惯。

———————————–

20. นิสัยก็เหมือนผ้า

ผ้าขาวๆ ลองได้เปื้อนไปแล้ว ซักออกยากเหลือเกิน มันติดความเปื้อนเข้าไปในเนื้อ ถ้าเปื้อนปุ๊บปั๊บ รีบซักยังพอไหว ถ้าเปื้อนกินลึกเข้าไปแล้ว ยากจะซักออก

เช่นกัน การคิด พูด และทำของคน ถ้าได้กลายเป็นนิสัย คิดไม่ดี พูดไม่ดี ทำไม่ดีเสียแล้ว มันกินลึกเหมือนผ้าขาวที่แช่โคลน แช่สี แช่น้ำมันเปื้อนๆ มันแก้ยาก ซักยาก

12 มกราคม 2558

20. Habit Is Like Cloth

When white cloth becomes stained, it is exceedingly difficult to wash clean. The stain penetrates deep into the fibers. If the stain is caught immediately and washed without delay, it may yet be removed. But once the stain has soaked deep within, it becomes nearly impossible to wash out.

So, it is with a person’s thoughts, words, and deeds. Once they have hardened into habit — habits of unwholesome thinking, unwholesome speech, and unwholesome action — they penetrate deeply, like white cloth that has been left to soak in mud, in dye, or in thick oil. They become difficult to correct, and difficult to cleanse.

January 12^th, 2015

20. 习惯如抹布

    白色的抹布肮脏后很难清洗，因为布料已经粘上污渍。如果肮脏后立刻清洗可能效果会好一些，如果放任污渍附着布料就很难清洗干净了。

同样的道理，如果人的思想、言语和行为形成一种固定的习惯，养成心存恶念、口吐恶言、身行恶事的坏习惯，则犹如一张经常擦拭污垢、涂料或油渍的抹布，被各种污渍附着后就很难清洗干净了。

2015年1月12日

———————————–

21. ทำอย่างไรจะสะอาดเข้าไปในใจ

ยายให้เอาไว้ตั้งแต่เริ่มสร้างวัด ขอให้ช่วยกันรักษาความสะอาด และจัดระเบียบข้าวของทุกอย่างเอาไว้ให้ดี ๑) เข้ามาแล้วสบายใจ ๒) ญาติโยมเขาทำบุญเอาไว้เท่าไหร่ มั่นใจอีกว่าปัจจัยข้าวของที่ทำบุญมานั้น ยังไงก็ไม่เอาไปทิ้งๆ ขว้างๆ จะต้องเอาของเขามาใช้งานกันเต็มที่

แม้เสื่อที่พวกเรานั่งอยู่นี่ ถ้าอาตมาจำไม่ผิด อายุไม่ต่ำกว่า ๒๐ ปี เพราะยายกำหนดเอาไว้เลย เสื่อนี้เช็ดต้องเช็ด ๒ หน้า เช็ดด้านหน้าที่เรานั่งน่ะ แล้วก็ม้วน แล้วอีกคนเช็ดด้านหลังเสื่อ เช็ดไปม้วนไปๆ เสื่อก็รักษาความสะอาด ๒ หน้า ซึ่งโดยทั่วไปอย่างดีก็เช็ดกันหน้าเดียว แต่คุณยายเข้มงวดกวดขันอย่างนี้

เอาว่าสะอาดกับระเบียบ ยายตั้งให้เป็นหลักให้ก่อน แม้แต่เด็กนักเรียนที่มา ยายก็บอกให้ไปตามสอนเด็กอย่างนี้ ปูพื้นฐานตรงนี้ให้แน่นอนลงไปก่อน สะอาดกับระเบียบที่เห็นข้างหน้านั้นยังไม่ถึงใจ ต้องช่วยกันนั่งสมาธิด้วย แล้วมันถึงจะสะอาดเข้าไปในใจ

โอวาทให้ไว้ ณ หอฉันคุณยายอาจารย์ มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง วันที่ ๑๖ มกราคม พ.ศ. ๒๕๖๑

21. How to Bring Cleanliness into the Heart

From the very beginning of the temple’s founding, the Master Nun left this instruction: let everyone work together to maintain cleanliness and to keep all things in good order. This serves two purposes: first, all who enter will feel a sense of ease and peace of mind; and second, the devotees who have offered their contributions in making merit may rest assured that whatever they have given — however much — will never be carelessly discarded, but will be put to full and proper use.

Even the mats upon which we are seated now — if memory serves correctly — are no less than twenty years old. For the revered grandmother teacher laid down a precise method: each mat must be wiped on both sides. One person wipes the front surface on which we sit, then rolls it inward; another person wipes the back, wiping and rolling as they go. In this way, the mat is kept clean on both sides. In general practice, mats are wiped on one side only — but the Master Nun was exacting and thorough in this regard.

Let it be said, then, that cleanliness and orderliness were the foundational principles she established from the outset. She even instructed that these values be taught to the children who came to the temple, so that this foundation might be laid firmly and without exception. Yet cleanliness and orderliness as seen outwardly have not yet reached the heart. To bring cleanliness into the heart, one must also sit in meditation together — for it is through meditation that true cleanliness penetrates within.

Teaching Dining Hall and Refectory of the Master Nun Chand Khonnokyoong, January 16^th, 2018

21. 养成爱整洁的习惯

    初建寺院时，奶奶就让我们要注重寺院的环境卫生，所有东西要井然有序。这样进寺院的人不仅心情舒畅，也坚信自己布施的财物不被铺张浪费，而是被充分利用。

我们现在使用的席子，如果师父没记错应该不低于二十年了。奶奶说清洁时要擦拭席子的两面，先擦坐的那一面，然后一边卷一边擦另一面，这样席子两面都很干净。一般情况下，只需擦拭席子的一面，可奶奶对于清洁方面要求很严格。

一直以来，奶奶都非常注重干净和整洁，每当有学生来寺院，奶奶就会派人教导有关清洁方面的知识。先打好外在的基础，即清洁外部的环境，然后再通过打坐净化内在的心灵。

———————————–

22. เคล็ดลับสู่ความสำเร็จในชีวิตทุกๆ ด้าน

ความสำเร็จในชีวิตมนุษย์ ไม่ว่าจะอยู่ทางโลกหรือทางธรรม สิ่งที่ต้องมี เป็นรากฐานทางด้านจิตใจ คือ ความทรหดอดทน ถ้าขาดความทรหดอดทนล่ะก็มันไปไม่รอด อยู่ทางโลกก็เอาดีไม่ได้ อยู่ทางธรรมก็เอาดีไม่ได้ เพราะฉะนั้น หลวงพ่อ หลวงปู่ทั้งหลาย ออกพรรษาพาลูกหลานเดินธุดงค์ เพราะจะสร้างธาตุทรหดให้เกิดขึ้น

ถ้าพวกเจ้าอยู่ในพระศาสนาต่อไปได้ เจ้าก็จะมีธาตุทรหดเกิดขึ้น แล้วจะได้รักษาพระพุทธศาสนาให้ยืนยงคงอยู่คู่โลกอีกนานแสนนาน แต่ถ้าพวกเจ้าต้องลาสิกขา ก็ไม่ว่ากระไร กลับไปอยู่ทางโลก แล้วก็เป็นชาวพุทธที่ทรหดอดทนสร้างความดีอยู่ในเพศฆราวาสของตัวต่อไป จะได้ไม่เสียชาติที่เกิดมาเป็นมนุษย์ พบพระพุทธศาสนา

โอวาทให้ไว้ ณ ศาลาจาตุมหาราชิกา วัดพระธรรมกาย

วันที่ ๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๘

22.The Secret to Success in Every Aspect of Life

In the life of a human being — whether in worldly matters or in the Dhamma — the one quality that must serve as the foundation of the mind is enduring perseverance. Without enduring perseverance, one cannot prevail. One cannot excel in worldly life, nor can one excel in the life of the Dhamma. It is for this reason that revered elder monks, upon the conclusion of the Rains Retreat, lead their disciples on Dhutanga (Monk’s Pilgrimage) — the practice of wandering asceticism — for the purpose of forging within them the quality of steadfast endurance.

If you are able to continue living within the Sasana, the quality of steadfast endurance will arise within you — and you will be able to uphold and preserve Buddhism so that it endures in this world for as long as possible. But if you must leave the monastic life and disrobe, that is of no reproach. Return to life in the world, and continue as a Buddhist of steadfast endurance, building goodness within the lay life that is yours. In doing so, you will not have wasted this precious human birth — a birth in which you have had the great fortune to encounter Buddhism.

Catumaharajika Pavilion, Wat Phra Dhammakaya February 9^th, 2015

22. 生命成就的秘诀

             一个人想在世俗或佛法上取得成就，心理方面必须具备忍耐力。如果没有忍耐力，在世俗或佛法上将难有成就。因此，许多得道高僧出雨安居后会带领弟子行头陀，借此锻炼忍耐力。

             出家入佛门修行必须要坚强，这样才能护持佛教久住世间。若还俗当在家居士，也要具备忍耐力，继续行善积德，如此才不枉为人生，不枉遇见佛教。

2015年2月9日

———————————–

23. ทำไมคนมักง่าย จึงมักมีแต่ความทุกข์

ความมักง่าย เป็นสัดส่วนโดยตรง กับความสกปรก ยิ่งมักง่ายยิ่งทำสกปรกมาก

ความสกปรก เป็นสัดส่วนโดยตรง กับความทุกข์ ยิ่งสกปรกยิ่งเพิ่มทุกข์

เพราะฉะนั้น ที่ไหนมีความมักง่าย ที่นั่นจึงมีแต่ความทุกข์

บันทึกการแสดงธรรม โครงการอบรมพระธรรมทูต สายที่ ๘ ณ วัดราชโอรสาราม กรุงเทพฯ

วันที่ ๑๐ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๙

23. Why Those Who Are Careless and Slovenly Tend to Know Only Suffering

Carelessness is directly proportional to uncleanliness — the more careless one is, the greater the disorder and filth one creates.

Uncleanliness is directly proportional to suffering — the greater the uncleanliness, the greater the suffering that follows.

Therefore, wherever carelessness prevails, suffering alone is found.

Record of a Dhamma Teaching, Dhamma Missionary Training Programme, Group 8 At Wat Ratchaorasaram, Bangkok March 10^th, 2016

23. 草率的人容易痛苦

草率和肮脏成正比，越草率就越肮脏。

肮脏和痛苦成正比，越肮脏就越痛苦。

因此，哪里存在草率，那里就有痛苦。

2016年3月10日

———————————————————-

24. เรียนธรรมะแล้วต้องเอามาฝึกให้เป็นนิสัย

ลูกเอ๊ย ในช่วงที่เราเป็นนักศึกษาอยู่นี้ ถ้าจะว่าไปเป็นช่วงที่เราจะต้องรีบเก็บเกี่ยวความเป็นหนุ่มเป็นสาวของเราให้เต็มที่ เพราะพ้นจากนี้ไป เจ้ามีแต่จะต้องแบกภาระในหน้าที่การงาน จะยิ้มให้เต็มแก้ม หัวเราะให้เต็มเสียงน่ะ พ้นจากวัยเรียนแล้ว มันยากนะลูก เพราะมันจะต้องไปแบกภาระอีกเยอะเพราะฉะนั้น ความรู้วิชาการเก็บเกี่ยวให้เต็มที่ ความรู้ธรรมะก็ต้องเก็บเกี่ยวให้เต็มที่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งรีบศึกษาธรรมะเสีย เพื่อเอามาใช้บ่มนิสัยตัวเอง ธรรมะทุกข้อที่เรียนไป ถึงเรียนไปแล้วรู้แล้ว ถ้ายังไม่ได้เอามาปฏิบัติจนกระทั่งเป็นนิสัย ก็เอาไปทำอะไรไม่ได้

ธรรมะทุกข้อต้องเอาไปฝึกจนกระทั่งเป็นนิสัย แล้วช่วงที่เป็นนิสิตนักศึกษานี้ คือ ช่วงที่เหมาะจะเอาธรรมะมาฝึกให้เป็นนิสัยได้ง่ายที่สุดแล้ว เพราะยังไม่ต้องไปวุ่นวายในเรื่องของการทำมาหากิน ถ้าพ้นจากนี้แล้ว ที่จะมีเวลาอบรมบ่มนิสัยให้กับตัวเองมันยาก มันจะมีแต่งาน ๆ บีบคั้นเราอยู่

6 กุมภาพันธ์ 2559

บันทึกแสดงธรรม แก่คณะอาจารย์และนิสิตชมรมพุทธศาสน์

24. Having Studied the Dhamma, One Must Train it as Habit

Dear students, the period in which you are students is, in truth, the time when you must make the fullest of your youth — for once this period has passed, you will have no choice but to shoulder the burdens of work and responsibility. To smile with full and open joy, to laugh with wholehearted ease — once the years of study are behind you, these become difficult, for the weight of responsibilities will press upon you from every side. Therefore, gather academic knowledge to the fullest — and gather knowledge of the Dhamma to the fullest as well.

In particular, make haste to study the Dhamma, so that it may be used to cultivate and refine your own character. Every teaching of the Dhamma that you have studied and come to know — if it has not yet been put into practice to the point of becoming habit — cannot be put to any useful purpose whatsoever.

Every teaching of the Dhamma must be trained into habit through consistent practice. And this period of being a student is the most fitting time of all to train the Dhamma into habit with the greatest ease — for you are not yet burdened with the demands of earning a living. Once this period has passed, finding the time to cultivate and refine one’s own character becomes exceedingly difficult, for one will be pressed on all sides by the relentless demands of work.

Record of a Dhamma Teaching to Faculty Members and Students of the Buddhist Society February 6^th, 2016

24. 学佛要养成良好习惯

    大家在学生时代，应当把握好自己的青春年华，努力完成学业，因为日后要承担更大的职责。青春期尽情地欢笑，过了青春期，大家肩上的负担就越来越重。因此，这个时期既要学习文化知识，也要学习佛法。

    特别是学习佛法有助于培养自身的习惯，如果学习佛法后不实践，没有养成良好的习惯将非常可惜。

每一种佛法都可以拿去实践，直至养成良好的习惯。在学生时代，最容易通过学习和实践佛法来培养自身的习惯，因为还不用为生计奔波忙碌。过了那个年纪想再找时间培养习惯就难了，因为那时候可能会有忙不完的工作。

2016年2月6日

———————————–

25. คิด พูด ทำ ให้เป็นนิสัยดี

ในเรื่องของการคิดดี พูดดี ทำดีนั้น ต้องหมั่นฝึกให้เป็นนิสัย ถ้าไม่ฝึกให้เป็นนิสัยล่ะก็ เรามีโอกาสที่จะพลาดคิดไม่ดี พูดไม่ดี และทำไม่ดีได้

และไม่ใช่พลาดแค่วันหนึ่ง เดือนหนึ่ง หรือปีหนี่ง แต่ว่าตลอดชีวิตมีโอกาสที่จะคิดไม่ดี พูดไม่ดี และทำไม่ดีได้ตลอดชีวิตทีเดียว

นอกจากนั้นยังกลายเป็นการสั่งสมบาปเอาไว้ในตัว และหากพลาดบ่อย ๆ จนติดเป็นนิสัยไม่ดีขึ้นแล้ว ก็ยากที่จะแก้ไขด้วยนะ เรื่องนี้ต้องระวังกันให้ดี

12 มกราคม 2558

25. Train Thinking, Speaking, and Acting into Wholesome Habit

In the matter of thinking well, speaking well, and acting well — one must diligently train these into habit. Without such training, one risks falling into unwholesome thinking, unwholesome speech, and unwholesome action.

And the risk is not merely for a single day, a single month, or a single year — but throughout the entirety of one’s life, one remains susceptible to unwholesome thinking, unwholesome speech, and unwholesome action for as long as one lives.

Moreover, such lapses accumulate as demerit within oneself. And if one lapses so repeatedly that unwholesome habits become deeply entrenched, they become exceedingly difficult to correct. This is a matter that must be guarded against with the utmost care.

January 12^th, 2015

25. 养成良好习惯

    常练习思善、言善和行善，直至形成一种习惯。否则我们可能会失足而养成思恶、言恶和行恶的习惯。

    这种失足带来的不良影响不是一两天就消失了，而是会影响人的一辈子。

除此之外，如果自己不断地累积恶业，最终形成一种恶习就很难再改掉，这方面一定要注意。

2015年1月12日

———————————–

26. ขาดความรับผิดชอบเป็นเหตุให้ทำชั่ว

คนขาดความรับผิดชอบไม่ว่าจะไปยืน ไปเดิน ไปนั่ง ไปนอน ไปหยิบ ไปใช้อะไร ของนั้นที่นั้นก็สกปรก ความสกปรกอยู่ที่ไหน ของนั้นที่นั้นก็ย่อมจะเสียหาย เก่า และชำรุดได้โดยง่าย ใครอยู่ที่นั้นก็อารมณ์เสียง่าย

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ทรงเตือน ถ้าใครอารมณ์เสียง่าย ความคิดสร้างสรรค์ ความเข้าใจที่ตรงไปตามความเป็นจริงมันจะไม่เกิด

โดยตรัสว่า เมื่อน้ำขุ่นๆ กุ้ง หอย ปู ปลาเต็มทะเลก็มองไม่เห็น ทำนองเดียวกัน เมื่อใจขุ่นๆ หรืออารมณ์เสียนั่นเอง ประโยชน์ตนประโยชน์ท่านจะแยกไม่ออก อะไรดี อะไรชั่ว อะไรผิด อะไรถูก ก็จะแยกไม่ออก

เมื่อแยกไม่ออก ก็พร้อมที่จะทำความชั่ว พร้อมที่จะแย่งประโยชน์คนอื่นมาเป็นของตัว แล้วเมื่อนั้นการกระทบกระทั่งก็จะเกิดขึ้น โลกก็วุ่นวายแน่นอน จากคนขาดความรับผิดชอบ คนใจขุ่นเป็นประจำ

30 ตุลาคม 2558

26. A Lack of Responsibility Is the Root Cause of Wrongdoing

A person who lacks responsibility — wherever they stand, walk, sit, lie down, pick up, or make use of anything — leaves that place and those things in a state of disorder and uncleanliness. Wherever uncleanliness takes hold, things in that place deteriorate, age, and fall into disrepair with ease. And whoever dwells in such an environment becomes prone to agitation and ill temper.

The Lord Buddha Himself gave warning: whoever is easily agitated will find that creative thought and clear understanding in accordance with reality cannot arise.

He taught thus: when water is murky and clouded, even though shrimps, shellfish, crabs, and fish fill the sea, none of them can be seen. In the same way, when the mind is clouded — when one is in a state of agitation and ill temper — one loses the ability to distinguish one’s own benefit from that of others. One can no longer discern what is good from what is evil, nor what is right from what is wrong.

When such discernment is lost, one becomes ready to commit wrongdoing, ready to seize the benefit belonging to others for oneself. Conflict then inevitably arises, and the world is thrown into disorder — all stemming from those who lack responsibility and whose minds remain perpetually clouded.

October 30^th, 2015

26. 不负责任导致的恶行

    如果一个人缺乏责任心，身边的东西也容易变得肮脏。若一个地方肮脏不堪，那里的东西就容易破旧和损坏，人也容易发脾气。

    佛陀说：“如果一个人易怒，将缺乏创造力，以及缺乏对事实真相的正确认知。”

    犹如浑浊的海水，看不见鱼虾贝蟹。相同的道理，当心浑浊或生气时，就很难分清彼此的好坏，也很难分清善恶对错。

如果分不清楚，就容易造作恶业，谋夺他人的利益，随之产生矛盾和混乱。这就是缺乏责任心或心浑浊所带来的恶果。

2015年10月30日

————————————————–

27. จัดการความสะอาดไม่ดี จิตใจก็ไม่ดี

ร่างกายของคนเรามันบูดมันเน่าอยู่ตั้งแต่เกิด ความบูด ความเน่าที่มันเกิดจากตัวเรานี้ มันจะทำให้สิ่งแวดล้อมบูด เน่า เสื่อมโทรมเสียหายตามไปด้วย แล้วจะทำให้เราอารมณ์เสียทำให้ใจขุ่นมัวได้ง่ายถ้าจัดการไม่ดี

เพราะฉะนั้น การทำความสะอาดในที่นั้นๆ ที่เราไปอยู่ กลายเป็นหน้าที่ของเราที่จะต้องลุกขึ้นมารับผิดชอบ นี้เป็นสิ่งที่เราจำเป็นจะต้องทำความเข้าใจตั้งแต่ต้น

๓๐ ตุลาคม ๒๕๕๘

27. Poor Management of Cleanliness Leads to a Troubled Mind

The human body is subject to decay and decomposition from the very moment of birth. The impurity and deterioration that originate from our own bodies will, in turn, cause the surrounding environment to become foul, degraded, and damaged. And if this is not properly managed, it will readily give rise to agitation and cloud the mind.

Therefore, maintaining cleanliness in whatever place one inhabits becomes a duty for which one must rise and take responsibility. This is something that must be clearly understood from the very outset.

October 30^th, 2015

27. 注重清洁

我们的身体从出生就开始衰退腐烂，且还会影响周围的环境。如果处理不好，容易养成坏脾气或使心浑浊。

因此，清洁卫生是我们肩负的责任，也是我们从一开始就应该注重的事情。

2015年10月30日

———————————–

28. ต้องให้สิ้นเชื้อ

ขอฝากเอาไว้ว่า อย่าประมาทนะ อายุเราไม่เกินร้อยปีมันก็จะต้องลาโลกกันไป เพราะฉะนั้น สิ่งที่จะต้องรีบทำ คือ พยายามแก้ไขนิสัยตัวเองให้ดี แล้วก็สั่งสมความดีให้เยอะ ๆ

ในการแก้ไขตัวเอง หลวงพ่อเองนิสัยที่ไม่ค่อยดีแต่ละอย่างนี่ ก็รู้ตัวแล้วและพยายามแก้มาตามลำดับ ๆ แต่มันไม่หมด มันแก้ไม่ง่ายเลยนะ

วันหนึ่งก็เลยปรารภถามกับคุณยายอาจารย์ คุณยายยิ้ม ๆ แล้วก็พูดให้กำลังใจดีเหลือเกิน ว่า “ท่านชาติหนึ่งแก้นิสัยได้สักหนึ่งอย่างก็เก่งแล้ว”

ซึ่งคุณยายหมายถึง รู้ว่านิสัยอะไรไม่ดี ก็พยายามแก้มันทุกเรื่องไป แต่จะให้มันหมดเด็ดขาดจริงๆ มันไม่ง่าย ฝากไว้

เพราะฉะนั้น ถ้ามีนิสัยไม่ดีอันใดอันหนึ่ง หมดเวลาไปได้ชาติหนึ่ง แก้เด็ดขาดได้สักนิสัยหนึ่ง ชื่นใจเถิด มันต้องใช้ความพยายาม บางอย่างเราว่าเราแก้ไขหมดแล้ว แต่ว่าบางทีในความฝันยังหลุดมาได้อีก แสดงว่าเชื้อมันยังไม่หมด

จึงมีคำพูดของหลวงปู่อยู่คำหนึ่ง นิสัยไม่ดี กิเลสไม่ดีทั้งหลายมันต้องปราบให้สิ้นเชื้อ ไม่เหลือเศษ เราว่ามันสิ้นเชื้อ แต่มันยังมีเศษอยู่

๑๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๗

28. Defilements Must Be Eradicated Down to the Very Root

Let this be left as a reminder: do not be complacent. Our lives will not exceed one hundred years, and we must all eventually depart from this world. Therefore, what must be attended to with urgency is this — strive to correct your own character and accumulate as much goodness as possible.

In the matter of self-correction, I myself am well aware of each of my own less wholesome habits, and have been working to correct them one by one in due order. Yet they have not been fully overcome. It is no easy matter at all.

One day, I raised this concern with the Master Nun Khun Yay Ajarn. She smiled gently and offered these most encouraging words: “If in one lifetime you can correct even a single unwholesome habit, that is already a remarkable achievement.”

What the Master Nun meant was this: be aware of which habits are unwholesome and strive to correct all of them — but to eradicate any one of them completely and decisively is no simple thing. Let this be borne in mind.

Therefore, if over the course of an entire lifetime one manages to eradicate even a single unwholesome habit completely and decisively, one should rejoice — for it requires great and sustained effort. Some habits we believe we have fully overcome, yet they still surface in our dreams. This shows that the root has not yet been fully extinguished.

Hence there is a saying of the Great Master: all unwholesome habits and all defilements must be subdued and eradicated down to the very root, leaving not the slightest trace. We may believe the root has been extinguished — yet a remnant still remains.

May 12^th, 2014

28. 改掉不良习惯

想提醒大家人生百岁古来稀，因此，要抓紧做的事情是努力改善自身不良的习惯，同时多累积功德。

    对于改善不良习惯，其实师父知道自己也有不良习惯，并正在循序渐进地改，但很难一下子改掉，那非常不容易。

    有一天，师父问奶奶，她微笑鼓励道：“一辈子改掉一个不良习惯就很厉害了。”

    奶奶的意思是知道自身的不良习惯后要努力改掉，但想完全改掉是很不容易的。

    因此，如果一生能完全改掉一个不良习惯就已经值得高兴了，因为那需要坚定的意志。有时候我们感觉改掉了一个不良的习惯，可没过多久又冒出来了，这意味着还没有完全改掉。

对此，祖师也教诲道：“必须完全清除不良习惯和种种烦恼，一点也不留。我们以为清除完了，可事实上它还有余毒。”

2014年5月12日

———————————–

29. นักวางแผน ช่วงเวลาชีวิต

ช่วงอายุตั้งแต่เกิด จนกระทั่งถึง ๓๐ จะเที่ยวเล่นจะเฮจะฮา ทำมาหากินไงก็ทำกันไปเถอะ

แต่จำเอาไว้ ก่อน ๓๐ บ้านช่อง ห้องหอ ที่ทำมาหากิน ถ้าไม่มีใช่ไหม ก็จะต้องทำงาน ไม่ได้น้อยหน้าควายหน้าวัวล่ะ ทำไปเถอะ

29. A Life Planner — Stages of Life

From birth through to the age of thirty, one may go out and enjoy oneself, make merry, and earn a living however one sees fit — by all means, carry on.

But bear this in mind: before the age of thirty, if one does not yet have a home, a place of one’s own, or a means of livelihood — then one must work. There is no shame in that whatsoever — simply get on with it.

May 1^st, 2020

29. 划时间

从出生到三十岁这个阶段，想玩或工作可以很随意，但三十岁后就应该成家立业，不能再四处游荡一事无成了。

———————————–

30. เมื่อมองแต่คนอื่น เราจะไม่มีเวลามองตัวเอง

เรื่องแรกที่อยากจะให้รู้จักก็คือ “รู้จักตัวเอง” ทุกคนอยู่กับตัวเองมาตั้งแต่เกิด แต่ว่าหาคนที่รู้จักตัวเองในโลกได้ยากเต็มที ไม่เฉพาะแต่พวกเรา เป็นอย่างนี้มาเป็นพันเป็นหมื่นปีหรือจะว่าไปแล้วตั้งแต่มีโลก ก็เป็นอย่างนี้

ถามว่าทำไมจึงเป็นอย่างนี้ เพราะเช้าพอตื่นขึ้นมาลืมตาขึ้นมาเท่านั้นน่ะ สรีระร่างกายของเรา มันบังคับเราเลย ว่ามองออกไปข้างนอก ไม่มีใครมองย้อนกลับมาดูตัวเอง

เมื่อคุ้นกับการมองออกไปข้างนอกอย่างนี้ เราเลยเห็นแต่คนอื่น ไม่เห็นตัวเอง เราเลยไม่ค่อยชอบวิจารณ์ตัวเอง แต่ชอบวิจารณ์ชาวบ้าน เพราะว่าเห็นหน้าเขาชัดดี วิจารณ์ไปวิจารณ์มาทั้งโลกไม่ค่อยมีใครดี เห็นมีดีอยู่คนเดียวคือ “ตัวเอง”

แต่ว่าถ้าได้ทำสมาธิให้ใจสงบสักหน่อย แม้ยังไม่เห็นหน้าตัวเอง แต่จะเห็นพฤติกรรมตัวเองชัดขึ้นมาทุกวันๆ เราทำผิดก็รู้ว่าผิด ทำถูกก็รู้ว่าถูก ผิดชอบชั่วดีที่เราทำ จะเริ่มเห็นชัดขึ้นมาทุกวันๆ จากการที่ได้ทำสมาธิมาดีพอควร

อันนี้คือที่มาของการทำสมาธิ ส่วนว่าเมื่อทำได้ดีมากเข้าๆ จะทำให้บรรลุธรรมสูงขึ้นๆ อย่างพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและเหล่าพระอรหันต์นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่ว่าอย่างน้อยการทำสมาธิจะทำให้ใจสงบแล้วเราก็จะรู้จักตัวเองมากขึ้น

๑๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๗

30. When We Look Only at Others, We Will Have No Time to Look at Ourselves

The first thing I would like everyone to come to know is this: know yourself. Every person has lived with themselves since birth — yet those who truly know themselves are exceedingly rare in this world. This is not unique to any of us; it has been this way for thousands upon thousands of years — indeed, since the world first came into existence.

Why is this so? Because the very moment we open our eyes each morning, our physical body compels us to look outward. No one instinctively turns their gaze back upon themselves.

Having grown so accustomed to looking outward, we see only others and not ourselves. We therefore have little inclination to critique ourselves, yet are very much inclined to criticize those around us — for we can see their faces clearly. And in criticizing one person after another, the whole world begins to appear lacking in virtue, with only one person seeming to be good: oneself.

However, if one practices meditation sufficiently to bring some calm to the mind — even without yet being able to see one’s own face — one will begin to see one’s own behavior more clearly with each passing day. When one has acted wrongly, one will know it; when one has acted rightly, one will know it. The rightness and wrongness, the good and evil of one’s own conduct, will grow clearer day by day through having practiced meditation to a reasonable degree.

This, indeed, is the very purpose of meditation. As for the fact that deeper and deeper practice leads to progressively higher attainments of the Dhamma — as in the case of the Lord Buddha and the Arahants — that is another matter entirely. But at the very least, meditation will calm the mind, and through that calm, one will come to know oneself ever more clearly.

February 19^th, 2014

30. 学会审视自己

我们要学会认识自己，世上这么多人，却很少有人真正认识自己，现在的我们是这样子，以前的人也是这样子，或者说一直以来都是如此。

为什么会这样子？因为每天早上醒来，我们的身体会强迫自己往外看，却没有人愿意反过来看自己。

习惯往外看后，就只看别人，不看自己了，慢慢地不再审视自己，只喜欢审视别人，最后将所有人审视一遍后发现别人都不好，只有自己最好。

若通过打坐让心平静下来，就算看不见自己的脸，也可以看清自己的行为，知道对与错。只要坚持打坐，我们对自己的认知会越来越清晰。

这是打坐之意义的一个方面，若说通过精进修行打坐，最终像佛陀或阿罗汉那样证法，这又是另一个方面。但打坐至少能让心平静，越来越了解自己。

———————————–

31. อย่าประมาทนะ อายุมนุษย์ไม่ยาวหรอก

พระพุทธศาสนาของเราขณะนี้ล่วงเลยอายุมา หลังจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพาน ก็ได้สองพันห้าร้อยกว่าปีที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรงลาพวกเรา

            แต่ก่อนที่พระองค์จะทรงลาพวกเราไป ก็ได้มอบหมายงานเอาไว้ ถ้าพูดภาษาชาวบ้านก็ว่า “ลูกเอ้ย อย่าประมาทนะ พ่อไม่อยู่นี่ พวกเจ้าตั้งใจปรับปรุงแก้ไขตัวเองกันให้ดี”

            ก่อนจากไปก็ทรงสั่ง อย่าประมาทนะ เพราะว่าอายุมนุษย์ไม่ยาวนักหรอก ไม่ถึงร้อยปีก็ตาย เดี๋ยวนี้หาคนอายุร้อยนี่ พูดเป็นเล่นไปนะ แม้อายุเกินร้อย ถามว่าตายไหม ก็ต้องตายอีกอยู่ดี อย่าประมาทนะ  เพราะฉะนั้น ก็ต้องมีสิ่งที่จะต้องทำ คือ

            ประการที่ ๑ แก้ไขตัวเอง นี่เรื่องใหญ่ แก้ไขอะไร แก้ไขนิสัยตัวเอง

ประการที่ ๒ นอกจากแก้ไขนิสัยตัวเองหรือข้อบกพร่องต่างๆ ก็ยังต้องสั่งสมความดีอีกด้วย เอาให้เต็มที่นะ จะเรียกว่าสร้างบารมีก็ได้ สร้างบุญสร้างบารมีกันไป นี่เป็นเรื่องใหญ่

๑๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๗

31. Be Not Heedless — Human Life Is Short-Lived

Our Buddha’s Teaching has now traversed more than two thousand five hundred years since the Blessed One passed into Final Nibbāna — since the day He took His leave of us.

Yet before He departed, He entrusted us with a charge. In the language of the ordinary person, it may be expressed thus: “My children, be not heedless. Your father shall no longer be here. Strive with sincere intention to improve and refine yourselves.”

Before taking His final leave, He gave this instruction: Be not heedless — for human life is not long. Before one reaches a hundred years, one dies. Even now, to find a person of a hundred years is no common thing. And even should one surpass a hundred — if asked whether one must still die, the answer remains: yes, one must die all the same. Be not heedless.

Therefore, there are two things that must be done:

The first is to correct oneself — and this is a matter of great importance. What is to be corrected? One’s own habits and dispositions.

The second, beyond correcting one’s habits and faults, is to accumulate goodness with wholehearted dedication — giving it one’s utmost. This may be called the building of pāramī — the cultivation of merit and spiritual perfection. This, too, is a matter of the greatest importance.

May 12^th, 2014

---

Notes on the translation:

• “อย่าประมาท” — appamāda in Pāli — is rendered as “be not heedless,” the canonical English translation of one of the Buddha’s most foundational and final instructions. The Mahāparinibbāna Sutta records the Buddha’s very last words as: “Vayadhammā saṅkhārā, appamādena sampādethā“ — “All conditioned things are impermanent; work out your salvation with diligence.” Heedfulness is thus not merely a moral virtue but the culminating charge of the Blessed One’s entire ministry.
• “เสด็จดับขันธปรินิพพาน” — the passing into Final Nibbāna — is rendered using the standard Pāli term Parinibbāna, the complete and irreversible cessation of the five aggregates (khandha) at the death of a fully enlightened being, distinguished from the Nibbāna attained during life.
• “ลูกเอ้ย” — a tender, familial address meaning “my dear children” — captures the Buddha’s role as the spiritual father of humanity, consistent with the epithet Lokavidū (Knower of the World) and Satthā devamanussānaṃ (Teacher of Gods and Humans).
• “บารมี” — pāramī or pāramitā — refers to the ten spiritual perfections cultivated over many lifetimes as the foundation for liberation: generosity, virtue, renunciation, wisdom, energy, patience, truthfulness, determination, loving-kindness, and equanimity. Rendered as “spiritual perfection” with the Pāli term preserved for precision.
• “สั่งสมความดี” — the accumulation of goodness — reflects the gradual path (anupubbasikkhā) of Theravāda practice: merit and virtue are not acquired in a single moment but built steadily, layer upon layer, across time and lifetimes, like water filling a vessel drop by drop.
• The simile of the father departing and entrusting his children with responsibility echoes the Mahāparinibbāna Sutta‘s account of the Buddha’s final days, in which He repeatedly urged the assembled Sangha toward self-reliance, self-correction, and the Dhamma as their sole refuge and guiding light.

31. 人生短暂

佛陀入灭后，佛教传承至今已有2500多年。

佛陀入灭前曾留下遗训：众弟子不要放逸，如来离开之后，你们要不断地改善和提升自己。

佛陀入灭前嘱咐我们不要放逸，是因为人生短暂，一般活不过百岁。有的人就算超过百岁，最终也会离开这个世界，所以千万不要放逸。我们应该要做的是：

第一，改善自己。改善什么？改善自己的习性。

第二，除了改善自己的习性和缺陷外，还要勤修功德波罗蜜，这也很重要。

—————————————————————————-

หมวด 3 การตั้งใจทำความดี

32. มรรคมีองค์ ๘ จุดเริ่มต้นมาจากสัมมาทิฐิ

เริ่มมาจากกัลยาณมิตร เป็นองค์ประกอบภายนอก

โยนิโสมนสิการเป็นกัลยาณมิตรภายใน

ถึงแม้ได้กัลยาณมิตรภายนอกมา

แต่ไม่มีโยนิโสมนสิการก็ไปต่อไม่ได้

เพราะฉะนั้นโยนิโสมนสิการเป็นสิ่งสำคัญ

พระอานนท์ถามกัลยาณมิตรเป็นทั้งหมดของพรหมจรรย์

ตกลงโยนิโสมนสิการไม่สำคัญใช่ไหมไม่ใช่

เพราะกัลยาณมิตรนี้เองที่ชี้ให้เห็นโทษและคิดโยนิโสมนสิการ

เพราะฉะนั้นกัลยาณมิตรจึงเป็นทั้งหมดของพรหมจรรย์

เพียงแต่ว่ามีกัลยาณมิตรที่ ๑ ๒ ๓

แต่ที่สุดของกัลยาณมิตรคือ “พระสัมมาสัมพุทธเจ้า”

3 มกราคม 2562

Section 3: The Resolute Cultivation of Wholesome Conduct

32. The Noble Eightfold Path Has Its Origin in Right View

It commences with kalyāṇamitta — the virtuous friend and noble companion — as the external supporting condition.

Yoniso manasikāra — wise and thorough attention — is the kalyāṇamitta of the interior.

Even should one be blessed with a kalyāṇamitta in the outer world, without yoniso manasikāra one cannot proceed further upon the path.

Yoniso manasikāra is therefore of the most profound and indispensable importance.

When the Venerable Ānanda put forth the proposition that the virtuous friend constitutes the whole of the holy life, was he then declaring yoniso manasikāra to be of no importance? By no means. For it is precisely the kalyāṇamitta who illuminates the dangers of unwholesome conduct and awakens within one the capacity for yoniso manasikāra. It is for this very reason that the virtuous friend is indeed the whole of the holy life.

There are, to be sure, kalyāṇamitta of the first, the second, and the third order — yet the supreme and ultimate kalyāṇamitta, beyond all others, is none other than the Perfectly Enlightened One — the Lord Buddha himself.

January 3^rd, 2019

第三组：立志行善的决心

32. 正见是八正道之首

善知识是令正见生起的外在因素，

如理作意是令正见生起的内在因素。

即便具足外在的善知识，

不具足如理作意也不行，

所以如理作意非常重要，

阿难尊者疑问善知识是否是梵行的全部，

难道就说如理作意不重要吗？

其实并不是。

因为善知识使人认识罪恶和如理作意地思维，

所以善知识是梵行的全部。

只是善知识有分一二三级，

最殊胜的善知识是佛陀。

2019年1月3日

———————————

33. ความชั่วให้รีบละ ความดีอย่ายั้งมือ (ความตายไม่มีนิมิตหมาย เร่งทำความดี)

คนเรานั้นอายุสั้น จะตายวันตายพรุ่ง ตายเมื่อไรไม่มีใครรู้ล่วงหน้า เพราะฉะนั้น รู้ว่าอะไรเป็นความชั่วก็รีบละ รีบเว้นเสีย ส่วนอะไรที่เป็นความดี ก็รีบๆ ทำเข้า อย่าไปยั้งมือ ทำให้เต็มที่ทำให้สุดกำลัง แล้วให้คิดพึ่งตัวเอง อย่าคิดไปพึ่งใคร เพราะใครๆ ก็ไม่แน่นอน ทำความดีให้เต็มที่เอาไว้เป็นที่พึ่งให้กับตัวเองดีกว่า

13 ตุลาคม 2562

33. Abandon Unwholesomeness Without Delay — Do Not Withold Your Hand from Goodness (Death Comes Without Warning — Hasten to Cultivate Virtue)

The human lifespan is brief. One may die today or tomorrow — no one knows in advance the hour of their departure. Therefore, upon recognizing what is unwholesome, abandon it and refrain from it without delay. And whatever is wholesome — hasten to perform it without hesitation, without holding back. Give it one’s fullest effort and one’s utmost strength.

And let one learn to rely upon oneself. Do not look to depend upon others — for no one and nothing in this world is certain or assured. It is far better to cultivate wholesome kamma with wholehearted diligence and make of it a refuge and a foundation for oneself.

October 13^th, 2019

33. 弃恶从善

人生短暂，生命无常，诸恶莫作，众善奉行，尽力而为。要明白靠人不如靠己，人人皆无常，不如勤修善行，以功德为依靠。

2019年10月13日

———————————

34. มัวแต่รอ ไม่แน่ว่าจะได้ทำ (อย่ารีรอในการทำความดี)

“อย่ารอทำบุญทำความดี แต่ละวันผ่านไป คือ แต่ละก้าวที่ใกล้หลุมฝังศพเข้าไปทุกคน เพราะฉะนั้น สองข้างทางเห็นโอกาสอะไรที่จะเป็นบุญเป็นความดีได้ คว้ามาเถอะลูก อย่ารอ”

4 เมษายน 2562

34. Whilst One Waits, There Is No Certainty the Opportunity Shall Come Again (Do Not Delay in the Cultivation of Wholesome Conduct)

“Do not wait to make merit or to perform wholesome deeds. Each day that passes is another step closer to the grave for every one of us. Therefore — along the way, whenever an opportunity presents itself to generate merit and cultivate goodness — seize it, my children. Do not wait.”

April 4^th, 2019

34. 不要只等不做

    行善修功德不能等，每过去一天，我们离坟墓就越近一步。因此，有修功德的机会就去做吧，不要再等了。

2019年4月4日

———————————

35. ต้องฝืนใจ ข่มใจละสิ่งที่ไม่ดี

เงื่อนไขที่สำคัญในการฝึกฝนตัวเอง ก็คือต้องทนฝืนใจ ข่มใจ เพราะการฝึกใดๆ ถ้าไม่มีการเจ็บตัว ไม่ชื่อว่าเป็นการฝึกตัว เจ็บตัวในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงบาดเจ็บแต่หมายถึงการฝืนใจ ข่มใจ เปลี่ยนนิสัยใจคอเดิม เปลี่ยนความประพฤติให้ดีงามขึ้นใหม่ ซึ่งแน่นอนแม้ไม่เจ็บกาย แต่มันอึดอัด ขัดใจ เสียหน้า แล้วก็เจ็บใจ แต่มันจะดีใจและภูมิใจในเบื้องปลายนะลูกนะ   

5 พฤศจิกายน 2562

35. One Must Steel and Subdue the Heart in Relinquishing What Is Unwholesome

The most essential condition in the training and cultivation of oneself is that one must endure the resistance of the heart — steeling oneself and subduing one’s impulses. For any training that involves no discomfort whatsoever cannot truly be called self-cultivation. The discomfort spoken of here is not physical injury or bodily pain — rather, it is the resistance of the heart, the subduing of one’s inclinations, the transformation of one’s habitual tendencies, and the renewal of one’s conduct toward what is wholesome and refined.

This process shall assuredly bring — not bodily pain, but — a sense of constraint, of inner friction, of wounded pride, and at times, of genuine hurt within the heart. Yet in the end, dear ones, there shall come joy and a deep and abiding sense of dignity and fulfilment.

November 5^th, 2019

35. 修心弃恶

        在磨炼自己的过程中，有一个重要的条件是克制。 因为在磨炼中，如果不经历疼痛就不算是一种磨炼。这里的疼痛并非意味着受伤。而是指通过克制自己的方式，改变原先不良的脾性或行为，变得越来越好。在此过程中，虽然身体不会受伤，但内心可能会压抑、别扭或痛苦一阵子，可最后必定会为此感到开心和自豪。

2019年11月5日

———————————

36. คนที่เอาแต่ใจตัวเองคือคนที่ทำอะไรไม่เป็นเวลา

ที่ว่ากายเหมือนผ้าเช็ดเท้า ก็คือธรรมดาผ้าเช็ดเท้า เวลาใครเอาเท้าสกปรกๆ มาเช็ด มันเคยบ่นไหม ไม่เห็นมันบ่นเลย ไม่มีผ้าเช็ดเท้าบ้านไหนบ่นได้ปูย่าตายายใช้อุปมานี้ ท่านตั้งใจจะเตือนว่า คนเราจะทำงานอะไรก็ทำให้เต็มกำลังลงไป เป็นคนไม่ถือเนื้อถือตัว ไม่เลือกงาน และขอให้งานนั้นเป็นงานอาชีพ สุจริตก็ทำเข้าไป

คุณยายฯ ท่านพูดเสมอๆ ว่า ตั้งแต่เป็นเด็กมาแล้วถ้ามันถึงคราวจะต้องไปรับจ้างเขาเทกระโถนล้างกระโถนก็เอาเพราะมันเป็นอาชีพบริสุทธิ์ แต่จะให้ไปลักขโมยใครเขา หัวเด็ดตีนขาดยายไม่ยอมทำ

จะทำกายอย่างกับผ้าเช็ดเท้า ใครจะโขกจะสับอย่างไรก็ยอมล่ะ เพื่อให้ได้อาชีพที่สุจริต แต่จะให้ไปโกงไปกินเขา เพื่อจะได้แต่งตัวสวยๆ ไม่เอาเด็ดขาดเพราะฉะนั้น ใครทำกายเหมือนผ้าเช็ดเท้าได้ ก็เป็นการลดการกระทบกระทั่งทางกาย พาให้ใจสงบสุขได้เป็นชั้นที่ ๓

ที่มา : หนังสือครอบครัวอบอุ่น หน้า ๓๐

36. One Who Acts Selfishly Is One Who Is Never on Time

The saying that the body should be as a doormat — consider the doormat in its natural state: when another approaches with soiled and muddied feet and wipes them upon it, has it ever been known to complain? Not once. There is no doormat in any household that has ever uttered a word of protest. Our forebears and ancestors employed this simile with deliberate intention — to remind us that in whatever work one undertakes, one must give it the full measure of one’s strength, without self-importance, without the selectiveness of pride, and without the discriminating of tasks. So long as the work is honest and of righteous livelihood, one must simply enter into it wholeheartedly.

The Master Nun would say repeatedly: from her earliest childhood, when the time came that she must hire herself out to empty and wash chamber pots, she accepted it willingly — for it was a livelihood of purity and honesty. But to go and steal from another — though her head be severed and her limbs broken — she would never consent to do.

To make the body as a doormat — to endure whatever blows or hardships may come — all of this she was willing to bear, for the sake of an honest livelihood. But to engage in deception and to take dishonestly from others merely for the sake of fine clothing and outward appearance — this she refused absolutely and without exception.

Therefore, one who can truly make their body as a doormat has achieved a reduction of physical friction and conflict — and through this, the heart is brought to a place of calm and peace. This constitutes the third level of inner tranquility.

Source: The book Warm-Hearted Family (Khrøpkhrua Opun), page 30

36. 身如抹布

身如抹布意思是用抹布擦拭肮脏的脚时，抹布从未有过任何抱怨，而且每个家庭都需要抹布。先辈们做这个比喻，是想告诫我们无论做什么事，都应该全力以赴，应谦卑有礼，诚实可信，不自视清高，不拈轻怕重，把工作当成事业来做。

老奶奶常说：“想当年我们小小年纪就得外出打工赚钱，只要有工作，就算是洗厕所也接受。因为这是一份正当的工作，但若是去偷去抢，打死我也不会做。我们应将身体当作抹布，无论别人怎么对我们，我们只需踏踏实实的做好这份正当工作，但绝对不能去做违法的事情。” 因此，人应训练身体如同抹布，防止因为身体而生祸端，进而保持清净的心。

———————————

37. ผิด และ พลาด

ผิด-เกิดจากความรู้เท่าไม่ถึงการณ์เพราะปัญญามันหย่อน

พลาด-เกิดจากความเผลอสติเพราะสติมันหย่อนไป

แต่ที่ถึงขั้นชั่วขั้นเลวนั้น เพราะรู้ว่าผิด รู้ว่าจะเกิดความเสียหายแล้วยังขืนทำ ทำผิดทั้งรู้เรียกว่าทำชั่ว-ทำเลว

ผู้ที่จะเจริญงอกงามในพระพุทธศาสนาได้ ต้องมีลักษณะอย่างหนึ่งคือ เป็นคนประเภทที่ไม่ยอมทำความชั่ว ไม่ยอมเป็นคนเลวผิดก็ยอมรับว่าผิด พลาดก็ยอมรับว่าพลาด แต่ว่าเมื่อผิดเมื่อพลาดแล้วครั้งหนึ่ง จะไม่ยอมให้ผิดซ้ำพลาดซ้ำอีก เพราะรู้ว่าจะกลายเป็นชั่วเป็นเลว

 ถ้าพระภิกษุสามเณรรูปใดสำนึกในเรื่องนี้อยู่เสมอ ความใฝ่ใจในการศึกษาพระธรรมวินัยจะมีมากใจจะยกสูงขึ้นตามลำดับ ความบริสุทธิ์กาย วาจาใจ ก็จะเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว มีกำลังใจที่จะสร้างบุญสร้างบารมีแบบเอาชีวิตเป็นเดิมพันทีเดียว

จากหนังสือ มองอย่างนักคิดทำอย่างนักสู้ หน้า ๒

37. Error and Lapse

Error arises from insufficient knowledge and foresight — a shortcoming of wisdom (paññā).

Lapse arises from a moment of inattention — a shortcoming of mindfulness (sati).

But that which reaches the level of true wrongdoing and base conduct is of an entirely different order — for it occurs when one knows full well that an act is wrong, knows full well that harm shall ensue, and yet proceeds in willful defiance. To act wrongfully with full and conscious knowledge is what is meant by unwholesome and base conduct.

One who is to grow and flourish within the Buddhist Dispensation must possess one essential quality: they must be the kind of person who will not consent to unwholesome conduct, who will not consent to become a person of base character. When they have erred, they acknowledge the error openly. When they have lapsed, they acknowledge the lapse openly. But having erred or lapsed once, they will not permit themselves to err or lapse in the same manner again — for they understand that to do so is to descend into genuine unwholesomeness and moral baseness.

Should any bhikkhu or sāmaṇera hold this principle in constant and wakeful remembrance, their aspiration toward the study of the Dhamma and Vinaya shall grow ever stronger, and their heart shall be progressively elevated. The purity of body, speech, and mind shall increase as an inseparable shadow following its owner. And the resolve to build merit and cultivate the perfections shall arise with a strength and courage that stakes nothing less than one’s very life upon the endeavor.

37. 错误和失误

错误源于无知，因为智商低下。

失误源于疏忽，因为正念松弛。

 但若明知故犯，产生恶劣的后果，则上升为造恶或犯罪的程度。

 有心助佛教发扬光大者，必须具备一个特质，即不当恶人，不造恶业，犯错后勇于承认错误，失误后勇于承认失误，不要一错再错，因为容易演变成犯罪。

作为出家人，如果经常省思这方面，将有助于自己更加专注于修持戒律，提升自身的修为，净化身口意，以及更有信心以舍身求法的精神修功德波罗蜜。

———————————

38. หลวงพ่อมักจะทบทวนตนเองบ่อยๆ (ท่านตั้งใจทำความดี)

หลวงพ่อเองเมื่อถึงคราวครบรอบวันคล้ายวันเกิดของตัวเองในแต่ละปีก็ชอบที่จะนึกทบทวนถึงความหลัง รำพึงถึงตัวเอง ถามตัวเองว่าทำไมเราจึงได้สร้างบุญสร้างบารมีมาได้ยืดเยื้อถึงวันนี้ ทั้งๆ ที่มีอุปสรรคขวากหนามรอบด้านขนาดนั้น โดยเฉพาะงานสร้างวัดสร้างธุดงคสถานนี่ เป็นงานใหญ่มาก ลูกเอ๋ย อุปสรรคทำไมจะไม่รู้ว่ามาก แต่หลวงพ่อก็ไม่เคยคิดท้อถอย เดินหน้าเรื่อยไป

ที่มา : หนังสือมองอย่างนักคิดทำอย่างนักสู้ หน้า ๓

38. Luang Por Often Reflects Upon Himself (His Resolute Intention to Cultivate Wholesome Conduct)

Each year, when the anniversary of his own birth comes around, Luang Phor is inclined to turn his mind inward — to review the past and reflect quietly upon himself. He asks himself: how has it come to be that the building of merit and the cultivation of the perfections have been sustained and carried forward without interruption to this very day — even in the face of obstacles and thorns pressing in from every direction?

The work of building the temple and the ascetic retreat, in particular, is an undertaking of the most immense scale. Dear ones, how could the obstacles not be many? And yet Luang Phor has never once entertained the thought of retreat or abandonment — but has continued to press forward, one step at a time, without ceasing.

Source: The book Looking as a Thinker, Acting as a Fighter, page 3

38. 师父都喜欢回顾往昔

每年的生日，师父都喜欢回顾往昔，然后问自己为何能够坚持修功德波罗蜜直至今日，就算遇到无数的障碍也罢。特别是创建寺院和举办头陀行活动都是浩大的工程，也知道障碍数不胜数，但师父从不气馁，一直勇往直前。

———————————

39. คิดดี พูดดี ทำดี ให้เป็นนิสัย

ตั้งแต่เกิดจนกระทั่งเราต้องลาโลกไป ทุกชีวิตล้วนตกอยู่ใต้กฎแห่งกรรม ซึ่งย่อสั้นๆ ว่า ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว

 กฎแห่งกรรมนี้เป็นกฎเหล็กทีเดียว เพราะไม่ว่าจะเป็นใครก็ล้วนตกอยู่ภายใต้กฎแห่งกรรมทั้งสิ้น ใครจะรู้จักกฎแห่งกรรมหรือไม่รู้ แต่ทุกอนุวินาที เขาก็ตกอยู่ใต้กฎแห่งกรรม ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้หรือไม่รู้ เหมือนไฟ ที่ไม่ว่าใครจะรู้หรือไม่รู้ ไปโดนเข้าเป็นได้ร้อน เป็นได้โดนลวกกัน

ตรงนี้นี่เองที่อยากจะฝากเป็นข้อคิดของพวกเรา ข้อคิดก็คือในเรื่องของการคิดดี พูดดี ทำดีนั้น ต้องหมั่นฝึกให้เป็นนิสัย ถ้าไม่ฝึกให้เป็นนิสัยแล้ว เรามีโอกาสที่จะพลาด คิดไม่ดี พูดไม่ดี ทำไม่ดีได้ ซึ่งจะกลายเป็นการสั่งสมบาปเอาไว้ในตัว นอกจากนั้นหากเกิดเป็นนิสัยไม่ดีขึ้นแล้ว ก็จะแก้ไขได้ยาก

12 มกราคม 2558

39. Cultivate Good Thoughts, Good Speech, and Good Deeds as a Habit

From the moment we are born until we depart from this world, every life is governed by the Law of Karma—summarized simply as: “Good deeds yield good results; evil deeds yield evil results.”

The Law of Karma is an absolute and unwavering rule. Regardless of who we are, we all live under its influence. Whether or not one recognizes this law, it dictates every second of our lives. Ignorance of the law does not grant immunity from its effects, much like fire: whether you know it is hot or not, if you touch it, you will inevitably be burned.

The reflection I wish to share with you is this: we must diligently practice thinking, speaking, and acting well until it becomes our second nature. Without such consistent practice, we are prone to making mistakes—engaging in negative thoughts, speech, or actions that accumulate as “sin” or negative merit within us. Furthermore, once bad habits are formed, they become exceedingly difficult to correct.

January 12^th, 2015

39. 养成好习惯   

     所有的生命从生到死皆受制于业果法则，简单说就是善有善报恶有恶报。

    业果法则是金规铁律，无论是谁，也不管他知不知道都无法脱离业果法则。不会因为不知道而可以拒绝，就像火焰，不管知不知道，只要去碰触它就会被烫伤。

借此希望对大家有一些启示，从而养成心存善念、口吐善言、身行善事的好习惯。不然误入歧途养成心存恶念、口吐恶言、身行恶事的坏习惯，反而增长自身的罪业，也很难改邪归正。

2015年1月12日

———————————

40. สัญลักษณ์ของความดี

การได้เห็นสมณะเป็นมงคลอันสูงสุด พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสถ้อยคำนี้ไว้ ทำไมพระองค์จึงตรัสอย่างนั้น ก็มีหลายสาเหตุด้วยกัน

แต่ที่สำคัญที่อยากจะยกมาในที่นี้ก็คือ เพราะสมณะเป็นสัญลักษณ์ของความดี การยังมีสมณะให้ได้เห็น แสดงว่าความดียังมีอยู่ในโลก

เพราะฉะนั้นขอให้ทุกคนได้ตั้งใจทำความดีไปเถิด เพราะสมณะผู้ชี้ทางในการทำความดีให้ยิ่งๆ ขึ้นไป ยังมีอยู่ในโลก และท่านก็พร้อมจะเคียงบ่าเคียงไหล่เรา นำพวกเราไปสร้างความดีให้ยิ่งๆ ขึ้นไป

5 มกราคม 2558

40. The Symbol of Goodness

“To behold a samaṇa — a renunciant — is the highest auspiciousness,” so declared the Perfectly Enlightened One, the Lord Buddha. Why did He speak thus? There are many reasons, yet the most essential, which I wish to bring forth here, is this: the samaṇa is a symbol of goodness. So long as there remains a samaṇa to be seen, it is a testament that goodness still abides in this world.

Therefore, let all people resolve with firm intention to cultivate goodness — for the samaṇa, who illuminates the path toward ever greater virtue, still walks among us in this world. He stands ever ready to walk shoulder to shoulder with us, guiding us onward in the creation of goodness, greater and greater still.

January 5^th, 2015

40. 善行的象征

    佛陀说：“得见众沙门，是为最吉祥”。佛陀为何如此说？其实是有原因的。

    这里想说一个重点，因为沙门是善行的象征，若还有缘得见沙门，意味善行仍安住世间。

因此，希望大家勤修善行。因为指引行善的沙门依然存在，他们将和我们肩并肩前行，继续带领我们修习善行。

2015年1月5日

———————————

41. อยากเป็นคนดีต้องทำอย่างไร

เป็นธรรมดาของคนเรา เมื่อมีบุญได้เกิดมาเป็นคน ทุกคนอยากจะเป็น “คนดี”แต่ว่าการที่ใครจะได้เป็นคนดีตามที่อยากจะเป็นไหมนั้น ไม่แน่

อยากจะเป็นคนดี แต่ว่าทำอย่างไร พูดอย่างไร คิดอย่างไร จึงจะได้เป็นคนดี ตรงนี้ไม่ใช่ง่ายถ้าไม่ได้พบพระพุทธศาสนานี่ ตรงนี้ยากเลย เพราะไม่รู้จะตัดสินยังไงว่าที่เรียกว่าดี ดีจริงๆ เป็นยังไง แต่ว่าเมื่อมาพบพระพุทธศาสนาแล้ว พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ให้วิธีตัดสินให้ คือไม่ใช่ว่าเห็นใครทำอะไรกันเยอะๆ ร่วมกันแล้วมันจะดีไปทุกอย่างไม่ใช่

ทำอะไร คิดอะไร พูดอะไรแล้ว ทำให้ใจมันใสเพิ่มขึ้น นั่นๆๆๆ ดี วัดกันตรงความผ่องความใสของใจ ยิ่งมีใครมาร่วมกันทำความดี ทำให้เกิดความผ่องใสใจขึ้นมาได้ ยิ่งมากเท่าไหร่ สิ่งเหล่านั้นมันจะกระตุ้นเตือนใจให้รู้ด้วยใจตัวเอง นี่เจอแล้ว “ความดี” อยู่นี่เอง

โอวาทให้ไว้ ณ ห้องแก้วสารพัดนึก สภาธรรมกายสากล

วันที่ ๒๕ มกราคม พ.ศ.๒๕๕๘

41. How to Become a “Good Person”

It is natural for all human beings, having earned the merit to be born as a human, to desire to be a “good person.” However, whether one actually achieves that goal is uncertain.

Wishing to be good is one thing, but knowing how to act, speak, and think to truly become a good person is not easy. Without encountering the teachings of Buddhism, this task is particularly difficult because there would be no clear standard to judge what “true goodness” looks like.

Having encountered Buddhism, the Lord Buddha provided us with a definitive criterion: goodness is not determined simply by following what the majority of people are doing. Instead, the measure of goodness is this: whatever action, speech, or thought increases the clarity and brightness of the mind—that is what is truly “good.”

We measure goodness by the purity and luminosity of the heart. The more people join together to perform wholesome deeds that result in such mental clarity, the more it awakens the intuitive realization within: “I have found it. This is where true goodness lies.”

Kaewsarapadneuk Hall, Wat Phra Dhammakaya
January 25^th, 2015

41. 如何成为善人

   通常情况下，每个人都想成为善人，但并非人人都得偿所愿。

   想成为善人该如何思考、说话和做事？这绝非易事，如果无缘亲近佛教会很难？因为不知道如何判断何谓真善，但如果有缘亲近佛教，佛陀会传授判断的方法。其实，并非许多人一起做的每件事都是善事。

   如果所想、所说和所做的令心更加清净那就是善，以心的清净作为判断的标准。如果有许多人一起行善并令心更加清净，那么自然会明白何谓善。

2015年1月25日

———————————

42. สร้างบ้านต้องมีพิมพ์เขียว สร้างบารมีต้องมีอะไร

การสร้างบารมีเป็นงานใหญ่ งานข้ามภพข้ามชาติ ต้องมีความจริงใจ ในทุกเรื่องราวที่เราทำ

ทำอะไรต้องเสร็จ ต้องดีด้วยความจริงจัง จริงใจแสนจะจริง และเพื่อความรอบคอบ ต้องมีอธิษฐานบารมี เป็นเหมือนพิมพ์เขียว เป็นบลูพริ้นท์

ก่อสร้างบ้านต้องมีบลูพริ้นท์ ต้องมีพิมพ์เขียว สร้างบารมีก็ต้องมี การวางแผนให้ดี อธิษฐานบารมี

บันทึกการแสดงธรรม ณ ห้องแก้วสารพัดนึก สภาธรรมกายสากล

วันที่ ๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๘

42. Building a House Requires a Blueprint; What Does Building Perfections Require?

Building Perfections (Paramis) is a monumental task—a mission that spans across lifetimes. Therefore, it demands absolute sincerity in every action we undertake.

Whatever we do must be completed, and it must be done well, driven by a seriousness and a sincerity that is profound. To ensure meticulousness and success, one must possess Adhitthana-Parami (The Perfection of Determination). This serves as our “blueprint.”

Just as constructing a house requires a blueprint, building Perfections requires careful planning through the power of Determination (Adhitthana).

Kaewsarapadneuk Hall, Wat Phra Dhammakaya

August 9^th, 2015

42. 修波罗蜜需要什么

    修波罗蜜是一个历经累世的浩大工程，必须认真对待自己所做的每一件事。

    做任何事情都必须要认真努力，同时为了周全应具足愿波罗蜜，就像工程图纸或蓝图一样。

建造房子需要工程图纸，修波罗蜜也同样需要做周全的规划，所以必须修习愿波罗蜜。

2015年8月9日

———————————

43. สร้างผังความดีให้หนาแน่น

คุณยายได้ให้ข้อคิดเอาไว้ว่า ในการที่เราทำความดี แล้วเราตอกย้ำทุกวัน ๆ มันจะเป็นเหตุให้ผังความดีในเรื่องนั้นๆ มันหนาแน่นอยู่ในใจ

จำคำนี้ไว้ด้วย ผังความดีนั้น ๆ มันจะหนาแน่นอยู่ในใจ ทำทุก ๆ วัน เปล่งวาจาทุก ๆ วัน จะเป็นผังหนาแน่น ติดตัวไปข้ามชาติได้

และเมื่อความดีนั้นหนาแน่นเต็มที่เมื่อไร เกิดกี่ชาติ ๆ จะเป็นเสียงเตือนให้เราทำความดีนั้น ๆ ต่อไป ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด ๆ คำอธิษฐานความดีที่ทำเอาไว้อย่างหนาแน่น จะกลายมาเป็นเพื่อนมาตามเตือนให้เราทำความดีนั้น ๆ อีก

   ๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๗

43.  Strengthening the Blueprint of Goodness

Khun Yay (the Master Nun) once shared a profound reflection: when we perform wholesome deeds and reinforce them daily, it causes the “blueprint of goodness” for those specific virtues to become deeply embedded and dense within our hearts.

Remember these words well: that blueprint of goodness will become firmly established in your heart. By performing these deeds and reciting virtuous words every day, you create a solid spiritual pattern that will follow you across lifetimes.

Once that goodness has reached full density, no matter how many times you are reborn, it will serve as an inner voice reminding you to continue those virtuous acts. Regardless of the circumstances you face, the vows of determination (Adhitthana) you have strengthened will act like a loyal friend, returning to guide you toward goodness once again.

March 17^th, 2014

43. 绘画行善的蓝图

    奶奶常提醒说：“如果我们每天坚持行善，这个行善的蓝图就会深植心中。”

    一定要记住，只有坚持每天行善，这个行善的蓝图才会深植心中并随自己趣向来世。

当行善深植心中，无论历经多少轮回转世，状况如何都会提醒自己坚持行善。若自己所发的愿力足够强大，也同样会提醒自己继续行善。

2014年3月17日

———————————

44. ความดีของชีวิต

คนจะทำความดีอะไร ต้องเริ่มต้นจากทำความสะอาด เพราะฉะนั้นจะให้มีความซาบซึ้งในธรรมะตั้งแต่เล็กก็ต้องฝึกให้ทำความสะอาดตัวเองเป็นตั้งแต่เล็ก อย่ามองว่าการฝึกให้ลูกหลานทำความสะอาด มันเป็นการฝึกงานคนใช้ ไม่ใช่นะ

การทำความสะอาดเป็นการทำงานพื้นฐานของชีวิต จัดว่าเป็นความดีสากล เพราะคนทั้งโลกเลย ไม่มีใครหรอกที่ชอบสกปรก และถ้าใครชอบทำสกปรกซะแล้ว ที่จะทำอะไรให้ได้ดี เป็นไปได้ยาก

เพราะฉะนั้น มีลูกมีหลาน ฝึกก่อน ๑. เรื่องของความสะอาด ทำความสะอาดให้เป็น มีข้าวมีของเครื่องใช้ แม้แต่ตุ๊กตุ่นตุ๊กตาที่เด็กมี ให้เด็กจัดระเบียบให้ได้ นอกจากสะอาด ๒. จัดระเบียบด้วย

๓. แล้วต้องสุภาพกับทุกคน๔. ถึงเวลาก็ตรงเวลา๕. แล้วถึงเวลาก็ต้องสวดมนต์ไหว้พระทำสมาธิด้วย

นี้เป็นความดีสากล เป็นสิ่งขั้นต้นที่จะเป็นพื้นฐานทำให้เข้าถึงธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ ถ้าความดีสากล ๕ อย่างนี้ ยังทำไม่ได้ดี ยากที่เขาจะเข้าใจธรรมะของพระพุทธเจ้า

๑๐ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๗

44. The Foundations of a Virtuous Life

For anyone to perform goodness, they must begin with cleanliness. To instill a deep appreciation for the Dhamma in children from a young age, they must first be trained to maintain their own cleanliness. Do not view teaching children to clean as training them for menial labor; it is not.

Cleanliness is the fundamental work of life and is considered a Universal Goodness. No one in the world enjoys filth. If a person develops a habit of being messy or dirty, it becomes very difficult for them to excel in anything else.

Therefore, if you have children or grandchildren, train them in these areas first:

1. Cleanliness: They must know how to clean themselves and their belongings—even their toys.
2. Orderliness: Beyond cleanliness, they must learn to organize their things.
3. Politeness: They must be respectful and polite to everyone.
4. Punctuality: They must learn to be on time.
5. Meditation and Chanting: They must regularly chant and practice meditation.

These are the 5 Universal Goodness. They serve as the essential foundation that enables one to attain the Dhamma of the Lord Buddha. If a person has yet to master these five basic virtues, it will be difficult for them to truly understand the deeper teachings of the Buddha.

June 10^th, 2014

44. 生命的善美

    做任何善事都应该从清洁开始，自己若想深入修习佛法必须从小练习清洁卫生。不要将训练孩子做清洁当作是下人的行为，其实并非如此。

    做清洁是一种基本的生活能力，属于一种国际美德，因为世上没有人喜欢肮脏。喜欢肮脏的人想做成一件事将非常困难。

    因此，我们应该从小训练子孙后辈：1.学会清洁卫生；2.将东西摆放整齐；3.礼貌待人4.守时；5. 学会诵经、拜佛和打坐。

这是国际美德，也是证悟佛法的基础。如果连这五种美德都做不到，将很难明了佛陀的正法。

2014年6月10日

———————————

45. หลักประกันของมนุษย์ (ทาน ศีล ภาวนา)

หลักประกันของมนุษย์มีสั้นๆ

ทาน ประกันว่าไม่จน

ศีล ประกันว่า ได้เกิดเป็นคน

ภาวนา ก็ประกันว่า ไม่โง่

ส่วนว่าจะรวยขนาดไหน เป็นคนที่ได้ลักษณะมหาบุรุษ หรือจะหล่อจะสวย จะแข็งแรงแค่ไหน แล้วไม่โง่แต่ว่าจะฉลาดขนาดไหน ขึ้นอยู่กับความเข้มงวดกวดขันของตัวเราเองในการทำทาน รักษาศีล และเจริญสมาธิภาวนา ก็อยู่ที่เราในการออกแบบชีวิต เกิดมาในพุทธศาสนาแล้ว มาตรฐาน ๓ ข้อนี้ เราต้องสร้างให้ได้ ไม่งั้นก็จะเสียทีที่เกิดมาพบพระพุทธศาสนา

๒๖ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๗

45. The Guarantees of Life (Dana, Sila, Bhavana)

The fundamental guarantees for any human being can be summarized simply:

• Generosity (Dana) guarantees that you will not be poor.
• Morality (Sila) guarantees that you will be reborn as a human.
• Meditation (Bhavana) guarantees that you will not be ignorant (unwise).

As for the extent of your wealth, whether you possess the physical perfection of a great being, how healthy or attractive you are, or the depth of your wisdom—all of this depends on your own diligence and discipline in practicing generosity, observing precepts, and cultivating meditation.

The design of your future life is in your hands. Having been born into a Buddhist era, you must establish these three standards within yourself. Otherwise, the rare opportunity of having encountered the Buddha’s teachings will have been wasted.

April 26^th, 2014

45. 人类的保障

    关于人类的保障：布施保障不贫穷；持戒保障生而为人；打坐保障不愚痴。

至于有多么富裕、英俊或聪明，则取决于自己在布施、持戒和打坐中的严谨程度，或者说我们如何规划自己的人生。生而为人遇见佛教，应该实现上述三个标准才不负遇见佛教。

2014年4月26日

———————————

46. ทำอย่างไรจึงจะ มีความเชื่อมั่นในตัวเอง

พวกเชื่อมั่นนี้มีอยู่ ๒ พวกด้วยกัน พวกหนึ่ง ไม่มีหลักวิชชาอะไรทั้งสิ้น ข้าพเจ้าคิดว่ามันเป็นอย่างนี้ มันก็ต้องเป็นอย่างนี้ แล้วก็ถือความเห็นของตัวเอง เป็นเกณฑ์ลงไป ซึ่งตรงนี้ใช้ไม่ได้ ถ้าจะให้ใช้ได้ ต้องอีกพวกหนึ่ง คือมีหลักการ ให้มันชัดเจนลงไปว่า อะไรมันเป็นอะไร ซึ่งคำตอบในเรื่องนี้น่ะ มีอยู่แล้วในพระพุทธศาสนา

เพราะฉะนั้น ผู้มีความเชื่อมั่นในตัวเอง ข้อแรก มีความจำเป็น ต้องรู้จักตัวเองก่อน แล้วก็รู้จักทุกข์ของตัวเอง ถ้าไม่รู้จักทุกข์ของตัวเอง ตรงนี้ไปต่อไม่ได้ ข้อที่ ๒ รู้จักทุกข์ของตัวเอง เพราะทุกคนน่ะ มีทุกข์ประจำตัวด้วยกันทั้งนั้น ข้อที่ ๓ รู้จักวิธีแก้ทุกข์

เมื่อรู้จักจนกระทั่ง สามารถแก้ทุกข์ให้ตนเอง ได้ตามสมควรกับอายุของตัวเอง ถ้าอย่างนี้ความเชื่อมั่นตัวเอง จะตามมา แต่ถ้ายังไม่รู้จักตัวเอง มันยากเลย

แม้พวกสัตว์ เช่น เสือ ช้าง กวาง เก้ง เสือมันก็มีความเชื่อมั่นในตัวเองคือ เชื่อมั่นในเขี้ยวเล็บของมัน

สำหรับคนเรา ถ้าจะให้มีความเชื่อมั่นในตัวเอง ข้อแรก รู้จักตัวเองก่อน ถ้าไม่ได้อาศัยความรู้ในพระพุทธศาสนาแล้ว ก็ยากที่จะรู้จักตัวเองได้ครบ

บันทึกการแสดงธรรม คณะอาจารย์และนิสิต ชมรมพุทธศาสน์ ม.เกษตรศาสตร์ ณ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

วัน ๖ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๙

46. 如何培养信心

    自信有两种，一种是没有任何事实根据，凡事以自己的观点为主，将它当作行事的准则，这是不可取的。另一种是有明确的原则，有事实依据，而这种原则就存在于佛教中。

    因此，对自己有信心的人，第一点首先要了解自己，如果这都做不到就很难继续下去了。第二点是了解自己的苦，因为每个人都有苦。第三点是了解离苦的方法。

    了解清楚后根据自己的年龄和能力迈向离苦之道，在这过程中将自然而然地建立自信。可若还不了解自己，就很难办了。

就算是动物，例如老虎、大象都对自己充满信心，即相信自己的獠牙。

我们作为人类想培养信心，第一点首先要了解自己，而若没有以佛法为基础，将很难真正的了解自己。

2016年2月6日

46. How to Attain True Self-Confidence

There are two types of self-confident people. The first type possesses no true principles or knowledge; they simply think, “I believe it is so, therefore it must be so,” using only their own opinions as a standard. This approach is unreliable. To have valid self-confidence, one must belong to the second group: those who have clear principles and understand the true nature of things. The answers to these matters are already found within Buddhism.

Therefore, for one to possess genuine self-confidence:

1. First, you must know yourself.
2. Second, you must recognize your own suffering (Dukkha). Everyone has their own inherent suffering. If you do not recognize this, you cannot progress.
3. Third, you must know the method to resolve that suffering.

When you understand how to resolve your own suffering appropriately for your stage in life, self-confidence will naturally follow. Without knowing yourself, achieving this confidence is nearly impossible.

Even animals like tigers, elephants, or deer possess a form of self-confidence; for example, a tiger trusts in its own claws and fangs. For us as human beings, if we wish to have true confidence, we must first know ourselves. Without relying on the wisdom of Buddhism, it is difficult to achieve a complete understanding of who we truly are.

Record of Dhamma Teaching for faculty and students of the Buddhist Club, Kasetsart University
February 6^th, 2016

———————————

47. ชีวิตที่ทรงคุณค่า คือ การอยู่เพื่อทำความดี

ชีวิตที่ทรงคุณค่า คือ การอยู่เพื่อทำความดี

ข้าวปลาอาหารที่กินเข้าไปแต่ละมื้อ คือการกินเพื่อดำรงชีวิต กินเพื่อให้หายหิว แล้วจะได้มีเรี่ยวแรงทำความดี

โบราณได้สอนเอาไว้ว่า ที่เราอยู่กันไปทุกวัน ๆ นี้ เรากินเพื่ออยู่หรือจะอยู่เพื่อกิน เพื่อเล่น ก็ต้องพิจารณากันให้ดี ถ้าจะให้ชีวิตทรงคุณค่า ไม่ใช่อยู่เพื่อกินเพื่อใช้ แต่กินใช้เพื่ออยู่ทำความดี นี่ถูกวัตถุประสงค์

พิจารณากันให้ดี ไม่อย่างนั้นชีวิตจะเป็นแค่ไม้ลอยน้ำ รอวันผุวันพังแล้วก็จมหายไปในสายน้ำ โดยไม่มีคุณค่าความดีอะไรเลย

๓๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๗

47. A Life of True Worth Is a Life Lived in the Pursuit of Wholesome Conduct

The food and nourishment consumed at each and every meal is eaten for the sustenance of life — eaten to dispel hunger — so that one may have the strength and vitality to go forth and cultivate wholesome deeds.

The ancients have taught us to reflect carefully upon how we pass each and every day: do we eat in order to live — or do we live merely in order to eat and to seek pleasure? This is a matter worthy of earnest and thorough consideration.

For a life to be one of true and enduring worth, it must not be a life lived for the sake of eating and consuming. Rather, one eats and makes use of what one has in order to sustain life — and one sustains life in order to cultivate wholesome conduct. This is a life that fulfils its true and rightful purpose.

Reflect upon this with care and discernment. For without such reflection, life shall amount to nothing more than a piece of driftwood floating upon the current — awaiting the day of its decay and disintegration, before sinking silently and without trace into the flow of the river, having left behind not the slightest vestige of worth or wholesome goodness.

April 30^th, 2014

47. 有意义的人生

一日三餐是为了维持生命，消除饥饿，有体力行善。

古人说：要时常省思我们每天吃是为了活着，还是活着是为了吃和玩。要想人生有意义，不应活着为了吃和玩，而应该吃是为了活着行善积德。

人要经常省思，不然生命就像水中的浮木，总有一天会腐朽，消失于河流之中，没有任何意义。

———————————

48. ความดีขั้นต้นของมนุษย์

มนุษย์เป็นผู้ผลิตความสกปรกออกมา แต่ว่าเมื่อถึงเวลาจะทำความสะอาดมักจะมีแต่คนเกี่ยงกัน  เพราะฉะนั้นการเกี่ยงกันทำความสะอาดก็เลยกลายเป็นความชั่วความไม่ดีประเภทหนึ่ง ที่มนุษย์เพาะขึ้นมาด้วยตัวเองโดยไม่รู้ตัว เป็นความไม่ดีความชั่วขั้นต้นของมนุษย์

แล้วความดีขั้นต้นของมนุษย์คืออะไร ?  คือ การทำความสะอาด การป้องกันความสกปรก และการรักษาความสะอาดให้ยิ่งๆ ขึ้นไป  จนกระทั่งไปถึงไหน ถ้าตัวเองทำสกปรก ก็รีบทำความสะอาด หรือไม่ได้ทำความสกปรก แต่คนอื่นทำเอาไว้ ถ้ามันอยู่ในขอบเขตขอบข่ายของเราที่จะช่วยกันได้ ก็ต้องรีบทำความสะอาดมันเข้าไป แม้เราไม่ได้เป็นคนที่ทำสกปรก ไม่อย่างนั้นโลกทั้งโลกก็จะสกปรกไม่รู้จบ

๑๘ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๗

48. The Most Elementary Goodness of a Human Being

Human beings are the very producers of impurity and defilement — yet when the time comes to cleanse and restore what has been made unclean, one invariably finds only a circle of mutual deflection, each party shifting the responsibility onto another. This habit of evading the task of purification has thus become a form of unwholesome conduct — a subtle and unconscious moral failing that human beings cultivate within themselves without awareness. It is, in its most fundamental expression, the elementary unwholesomeness of the human condition.

What, then, is the most elementary goodness of a human being?  It is the act of cleansing — the prevention of impurity — and the preservation and elevation of cleanliness to ever higher degrees. And this extends to the following: should one have oneself produced the impurity, one must hasten without delay to cleanse it. Or should the impurity have been produced by another — yet it falls within the sphere and scope of one’s own capacity to address — one must equally hasten to cleanse it, even though one was not the one who created it. For without such willingness, the defilement of this entire world shall know no end.

January 18^th, 2014

48. 最初的善行

人类是肮脏的始作俑者，但在清洁时却相互推诿。因此，相互推诿清洁责任的行为在不知不觉中演变成一种罪恶，也是人类最初的恶行。

人类最初的善行是什么？

是打扫卫生、防止污染、保持清洁。无论去哪里，如果自己弄脏了地方，就立刻打扫干净。即便不是自己弄脏的，是别人弄脏的，但该地方是自己的管辖范围，也应立刻一起打扫干净，否则整个世界将会越来越肮脏。

———————————

49. ขออย่าได้เอาผลแห่งบุญ ไปใช้ในทางไม่ดี

เวลาทำบุญแล้วนอกจากจะอธิษฐานกำกับไว้ว่า “อย่าได้ย้อนกลับมาเสียดายในภายหลัง” และ “ให้ปลื้มใจแม้ทำ ๑บาท ก็ให้ปลื้มใจเหมือนทำเป็นพันล้าน” แล้ว

อีกคำอธิษฐานที่จะต้องมีด้วย คือ เมื่อผลบุญนี้ส่งผลมาแล้ว จะส่งให้ไปดีวิเศษขนาดไหนก็ตาม ขออย่าเอาผลบุญผลความดี อานิสงส์นั้นๆ ไปทำความไม่ดีต่อไป

บางคนทำทานมาเยอะ แต่ไม่ได้อธิษฐานกำกับไว้ให้ดี เมื่อถึงคราวผลบุญจากการทำทานส่งมา ทำให้รวย แต่ว่าอธิษฐานเอาไว้ไม่ดี ก็เลยเอาความรวยนั้น ไปใช้ในทางไม่ดี  เช่นรวยมากเข้า ไม่รู้จะเอาเงินไปทำอะไร เลยเอาไปใช้ในทางอบายมุข กลายเป็นการสร้างกรรมชั่ว ผลบุญที่ไร้ทิศทาง อาจจะส่งผลเป็นลบได้ ถ้าเจ้าตัวประมาท อันนี้ก็ต้องระมัดระวังด้วย

๑๗ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๗

49. May the Fruit of Merit Never Be Used Toward Unwholesome Ends

Upon making merit, beyond the two resolutions made — “May I never turn back and have regret in my merit done” and “May even the offering of a single baht fill my mind with a joy as complete as though I had offered a billion baht” —

there is yet a further resoltuion that must also be held and cultivated: that when the fruit of this merit ripens and bears its result — however magnificent and abundant that result may prove to be — may the fruit of merit, the fruit of wholesome conduct, and all the fruitions thus accumulated never be taken up and used toward unwholesome ends.

There are those who have made abundant offerings in generosity, yet have not accompanied their merit-making with a firm and wholesome resolution. When the fruit of that generosity ripens and bears its result — bringing great wealth in its wake — yet the resolution was ill-directed or left unguarded, the wealth thus received is taken and applied toward unwholesome ends. Finding themselves possessed of great riches and at a loss as to how to employ them wisely, such persons turn their abundance toward the paths of moral ruin and dissipation — and in so doing, generate unwholesome kamma in its place.

Merit that is left without direction may, if its possessor is heedless and complacent, yield results that are ultimately negative in their consequence. This too is a matter demanding the most careful and vigilant attention.

May 17^th, 2014

49. 不要将功德用在不好的方面

修功德后，除了发愿说布施后不后悔，以及布施一泰铢犹如布施一千万泰铢般法喜充满以外，还应该发愿说当功德回报时，无论自己多么富贵都不造作恶业。

有的人勤修功德，却不知道详尽周全地发愿，当功德回报时，虽然使其富裕，却用在不好的方面。譬如一个人非常富有，却不知道如何花钱，糊里糊涂地用于邪恶的方面，造作恶业。所以，这一点要小心谨慎。

————————————————————————

หมวด 4 หลักในการตัดสินใจและการฝึกใจ

50. ควรไม่ควรตัดสินอย่างไร

มีอยู่วันหนึ่ง ก็มีพระภิกษุไปถามพระสารีบุตรว่า ควร ไม่ควรตัดสินอย่างไร ผิดถูก ดีชั่วพอรู้ตามพระธรรมวินัยได้ แต่ว่าควร ไม่ควรตัดสินอย่างไร

พระสารีบุตรได้ให้คำตอบว่า อะไรก็ตามที่กำลังจะทำนี่ ช่วยมองไกลๆ มองถึงว่าผลระยะยาวน่ะ มันจะเป็นอย่างไร ถ้ามีแนวโน้มว่าจะเกิดอกุศลในภายหน้า สิ่งนั้นไม่ควร แต่ว่าถ้ามีแนวโน้มว่าในภายหน้ากุศลจะเกิด สิ่งนั้นควร

คำกุศลกับอกุศลสองคำนี้จะเอาอะไรเป็นเครื่องวัด นั่นก็คือ กุศลกรรมบถ ๑๐ และอกุศลกรรมบท ๑๐นี้เป็นมาตรฐานที่มีไว้แล้ว สิ่งเหล่านี้ลูกเอ๊ย เราต้องให้เหตุให้ผลให้ได้

1 ตุลาคม 2562

Section 4: Principles of Decision-Making and Mental Training

50. How Does One Judge What Is Appropriate and What Is Not?

There was once a monk who went to ask the Venerable Sāriputta: how does one judge what is appropriate and what is not? Right and wrong, good and evil, one can discern reasonably well according to the Dhamma and Vinaya — but how does one judge what is appropriate and what is not?

The Venerable Sāriputta replied: whatever one is about to do, look far ahead — consider what the long-term outcome is likely to be. If there is a tendency for unwholesomeness to arise in the future as a result, then that action is not appropriate. But if there is a tendency for wholesomeness to arise in the future, then that action is appropriate.

As for the measure by which the two terms — wholesome and unwholesome — are to be assessed, that standard is the Ten Paths of Wholesome Action and the Ten Paths of Unwholesome Action, which have already been established as the benchmark. These things, my children, we must be able to reason through and account for.

October 1^st, 2019

第四组：决策的原则与静心

50. 如何判定应当或不应当

    有一天，一位比丘问舍利弗尊者：“应该如何判定应当或不应当，可依据戒律判定对错善恶，可是不知该如何判定应当或不应当。”

       舍利弗尊者答说：“在做任何事之前，要先预见未来会产生怎样的结果，如果趋向于恶，则不应当行；如果趋向于善，则应当行。”

如何衡量善或恶，可依十善业道和十恶业道判断，这是现有的标准，大家应以此为依据。

2019年10月1日

———————————–

51. เห็นได้ เห็นเสีย

เวลาจะทำอะไร อย่าเห็นแต่ส่วนที่จะได้ ต้องเห็นส่วนที่เสียและภัยที่จะตามมาด้วย แล้วควรทำหรือไม่ควรทำค่อยมาตัดสินกันอีกที ก่อนคิด พูด และทำจะต้องพิจารณาให้ดีว่าจะมีอะไรตามมาในภายหลังบ้าง “เห็นแต่ได้ไม่พอ ต้องเห็นผลเสียที่จะตามมาด้วย”

2 กันยายน 2562

51. See Both Gain and Loss

When about to undertake any action, do not perceive only what is to be gained — one must also perceive what is to be lost and the dangers that will follow. Only then should a judgment be made as to whether the action ought or ought not to be taken. Before thinking, speaking, or acting, one must carefully reflect upon what consequences may arise afterward.

“To see only the gain is insufficient — one must also see the harm that will follow.”

September 2^nd, 2019

51. 看清得与失

    做事情不仅要看见得到的部分，还要看见失去的部分，以及伴随而来的危险，然后再决定该不该做。在想、说和做之前，对事后的影响要考虑周全，不能只见得不见失。

2019年9月2日

—————————————————–

52. ทำในสิ่งที่ไม่ต้องร้อนใจในภายหลัง

“ถ้าทำสิ่งใดแล้วไม่ต้องร้อนใจในภายหลัง จงทำเถิด เพราะเป็นความดี””ถ้าทำสิ่งใดแล้วต้องร้อนใจในภายหลัง จงอย่าทำ เพราะเป็นความชั่ว”

ถ้าทำแล้วไม่ต้องร้อนใจ ไม่ต้องเดือดร้อนไปขึ้นโรงขึ้นศาล ไม่ต้องลำบากตรากตรำเสียผู้เสียคน ไม่ต้องไปตกนรกหมกไหม้ ทำเถอะทำเข้าไป

17 ตุลาคม 2562

52. Do What Leaves No Regrets Afterwards

“If there is something you can do without remorse afterward, do it — for it is good.” “If there is something you would regret afterward, do it not — for it is evil.”

If what you do requires no remorse afterward — no entanglement in legal proceedings, no degradation of your character or reputation, no descent into the torments of hell — then by all means, proceed and act.

October 17^th, 2019

52. 不做事后焦急不安的事

    做任何事，如果事后不会焦急不安，那就做吧，因为那是善行。如果事后焦急不安，那就不做，因为那是恶行。

    如果事后不会焦急不安，不会痛苦，不劳民伤财，不堕入恶道，那就做吧。

2019年10月17日

———————————–

53. ดี – ชั่วตัดสินอย่างไร

ดี – ชั่วตัดสินด้วยอุปกรณ์วัด ด้วยเครื่องชั่ง เครื่องอะไรก็วัดไม่ได้ แล้วตัดสินอย่างไร ?

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงได้ทรงตรัสไว้ว่า “ ทำกรรมอันใดแล้ว ไม่ต้องเดือดเนื้อร้อนใจในภายหลัง กรรมนั้นเป็นกรรมดี ส่วนการทำอะไรแล้วต้องเดือดเนื้อร้อนใจในภายหลัง กรรมนั้นเป็นกรรมชั่ว”

เพราะฉะนั้นเวลาจะทำอะไรจึงต้องคิดให้ดีว่า สิ่งใดเรื่องอะไรจะตามมาในภายหลังหรือไม่ หรืออย่างน้อยก็ขอให้คิดพิจารณาถึง ๔ เรื่องนี้คือ

๑.อะไรที่จะตามมาส่งผลดีหรือผลเสียต่อสุขภาพของตัวเองหรือของส่วนรวม

๒.อะไรที่จะตามมาจะกระทบต่อคนรอบข้าง สังคม หรือผิดกฎหมายหรือไม่

๓.อะไรที่จะตามมาจะกระทบต่อเศรษฐกิจ เสียเงินเสียทองหรือไม่

๔.อะไรที่จะตามมามันเพิ่มพูนกิเลสหรือว่าลดกิเลส สร้างนิสัยดีหรือว่านิสัยเสียให้กับเราหรือกับคนส่วนรวม

อย่างน้อยจะทำอะไรก็ขอให้พิจารณาถึง ๔ เรื่องนี้ให้ดี

13 ตุลาคม 2562

53. How Are Good and Evil to Be Judged?

Good and evil cannot be measured by any instrument or weighed by any scale — so how then are they to be judged?

The Fully Enlightened Lord Buddha therefore proclaimed: “Whatever kamma one performs and need not suffer remorse afterward — that is wholesome kamma. Whatever kamma one performs and must suffer remorse afterward — that is unwholesome kamma.”

Therefore, before undertaking any action, one must reflect carefully upon what consequences may follow. At the very least, one ought to consider these four matters:

1. What will follow — will it bring benefit or harm to one’s own health or to the health of the community at large?
2. What will follow — will it adversely affect those around one, society as a whole, or will it transgress the law?
3. What will follow — will it have an economic impact, resulting in financial loss?
4. What will follow — will it increase or diminish defilement (kilesa)? Will it cultivate virtuous habits or unwholesome habits within oneself or within the community at large?

At the very least, before undertaking any action, one ought to carefully reflect upon these four matters.

October 13^th, 2019

53. 如何判断善恶

    善恶无法用尺或称衡量，那么该如何判断善恶？

    佛陀说：“造业后心不生痛苦，此业为善业；造业后心生痛苦，此业为恶业。”

    因此，做任何事要想到事后的影响，至少应省思四个方面：

    1.对自己或他人的健康造成什么影响？

    2.对周围人和社会造成什么影响？是否违反法律？

    3.对经济造成什么影响？是否会损失钱财？

    4.事后令烦恼增长或减轻，对自己或他人的品性造成好或不好的影响。

希望做任何事情，尽量省思这四个方面。

2019年10月13日

———————————–

54. ควรใช้หลักอะไร ในการตัดสินดีชั่ว

ยิ่งใจเราละเอียดเท่าไร ก็จะเห็นความชั่ว ความดีได้มากเท่านั้นเพราะการตัดสินดีชั่ว เป็นเรื่องละเอียด ต้องค่อยๆ ฝึกไปขั้นต้นฝึกตัดสินด้วยศีล ๕ หนักเข้าๆ ศีล ๘ หนักเข้าไม่พอ ขอรักษาศีล ๑๐ ยังไม่พอรักษาศีล ๒๒๗ ฝึกมากเข้าๆ จึงจะได้ ๒๒๗ ข้อจริงๆ

บันทึกการแสดงธรรม แก่พระอาจารย์ประจำศูนย์อบรมสามเณร ณ สภาธรรมกายสากล วันที่ ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๘

54. What Principle Should Guide Our Judgement of Good and Evil?

The more refined our mind becomes, the more clearly, we are able to perceive both good and evil — for the discernment of good from evil is itself a matter of great refinement, and must be developed gradually through training.

At the beginning, one trains to judge through the Five Precepts. As practice deepens, one advances to the Eight Precepts. When that no longer suffices, one undertakes the Ten Precepts. And when even that is not enough, one observes the two hundred and twenty-seven rules of the Patimokkha. Only through sustained and deepening practice does one truly come to embody all two hundred and twenty-seven rules in their fullness.

Record of a Dhamma Teaching to Preceptor Monks of the Novice Training Centre at Dhammakaya International Meditation Center 30 October B.E. 2558 (2015)

54. 判断善恶的原则

    我们的心越细腻，越能看清楚善恶。因为判断善恶是精细之事，需要不断修习。起初以持五戒进行判断，进而持八戒，再进而持十戒，还不够就持二百二十七戒，如此循序渐进地修习。

2015年10月30日

———————————–

55. เมื่อตัวเราเองและรอบตัวเราสกปรก ใจย่อมออกนอกตัว

“สิ่งที่ไม่น่าเชื่อคือ ยิ่งตัวเราเองหรือรอบตัวสกปรกเท่าไร

ใจจะไม่ยอมอยู่กับตัว วิ่งออกข้างนอกหมด”

ตื่นเช้ามาใจกำลังดี ๆ อารมณ์กำลังดี ๆ

ไปได้ยินคำพูดอะไรไปไม่เข้าท่าใจวิ่งออกจะไปลุยกับเขา

แล้วได้กลิ่นอะไรไม่เข้าท่า ใจไม่อยู่กับตัว

เห็นข้าวของอะไรมันสกปรก เดี๋ยวจะออกไปลุยกันเสีย

ในทางกลับกัน เมื่อตัวเราและรอบตัวเรา

อะไร ๆ ก็สะอาดไปหมด ใจจะนิ่งขึ้นมา แล้วใจรักที่จะอยู่ในตัว

7 กันยายน 2561

55. When We and Our Surroundings Are Unclean, the Mind Wanders Outward

“What is remarkable is this: the more unclean we ourselves or our surroundings are, the more the mind refuses to remain within — it races outward entirely.”

One may wake in the morning in fine spirits and a pleasant mood, yet upon hearing something disagreeable, the mind bolts outward, ready to confront it. Upon catching an unpleasant smell, the mind will not stay within. Upon seeing something dirty or disordered, the mind is immediately drawn out to deal with it.

Conversely, when we ourselves and everything around us is clean and orderly, the mind becomes still — and willingly dwells within.

7 September 2018

55. 当自身与周遭环境污浊时，心便容易散乱

令人难以置信的是，如果我们自己或周遭非常肮脏，心就不愿安住内在，只想往外跑。

    原本早上起来心情不错，可听到不顺心的话后，心随之受影响，整个人变得心神不定。或者闻到讨厌的气味，听到不好的消息，心也会散乱不定。

相反的，如果我们自己或周遭整洁干净，心自然安定，不受外扰，喜欢安住内在。

2018年9月7日

———————————–

56. ใจที่ขุ่นมัวเป็นทางมาของกรรมชั่ว

ชีวิตคนเราในแต่ละวัน ต่างมีเรื่องที่ต้องให้คิดสารพัดเรื่อง และโดยมากก็มักทำให้ใจขุ่นมัว เมื่อเป็นอย่างนี้เราในฐานะชาวพุทธจึงต้องหมั่นเตือนตัวเองว่า เราจะต้องพยายามทำใจของเราให้ผ่องใสให้ได้อยู่ตลอดเวลา ตลอดทั้งวัน

นี่เป็นหลักวิชชาที่สำคัญมาก หรือถ้ามีเรื่องอะไรมากระทบให้ใจขุ่นมัว ต้องรีบเลิกทันทีทันใด พอรู้ตัวต้องรีบหยุดตัวเอง ไม่งั้นขาดทุน

  มันเรื่องอะไรเล่าที่จะปล่อยให้ใจของเราขุ่นมัวต่อไป เพราะถ้าใจขุ่นมัวใจหมองแล้ว เรื่องความดีจะคิดไม่ออก เรื่องบุญกุศล เรื่องดีๆ เรื่องสร้างสรรค์คิดไม่ออก

นอกจากนั้นทุกอนุวินาทีใจคิดไม่ยอมหยุด เพราะฉะนั้น เมื่อเราไม่หยุดตัวเอง ไม่เบรกตัวเอง เมื่อเผลอไปคิดเรื่องขุ่นมัวๆ หมองๆ เข้า ใจก็จะคิดเรื่องขุ่นมัวไม่ยอมหยุด กลายเป็นว่าเรานี่เพิ่มบาปให้กับตัว เรานี่กำลังเพิ่มทุกข์ให้กับตัวเอง เรานี่กำลังทำลายตัวเอง

 เพราะฉะนั้น การที่จะต้องระมัดระวังตัวเองให้ใจผ่องใสอยู่ตลอดเวลา จึงเป็นหน้าที่ของทุกๆ คนเพราะว่าต้องรู้ไว้นะ โลกนี้น่ะอยู่ใต้กฎแห่งกรรม เรื่องที่ทำให้ใจขุ่นมัวทั้งหลาย คือ ทางมาของกรรมชั่วทั้งหลาย ที่มันจะไหลมาสู่ใจของเราตามมาอีกมากมายเลย

4 มกราคม 2559

56. A Troubled Mind is the Gateway to Unwholesome Karma

Each day of our lives, we are faced with countless matters that occupy our thoughts, and more often than not, these cause our minds to become clouded and disturbed. As Buddhists, we must therefore continually remind ourselves that we are to strive to keep our minds clear and pure at all times, throughout the entire day.

This is a principle of great importance. Whenever something arises that clouds the mind, one must cease immediately. The moment awareness arises, one must stop oneself without delay — for to do otherwise is to incur a loss.

What reason could there possibly be to allow our minds to remain in a state of disturbance? For when the mind is clouded and defiled, wholesome thoughts cannot arise. Thoughts of merit, goodness, and constructive action become inaccessible.

Furthermore, the mind thinks ceaselessly — not for a single moment does it stop. Therefore, if we do not check ourselves, if we do not apply the brake when we find ourselves drifting into troubled and murky thoughts, the mind will continue thinking such thoughts without end. In doing so, we accumulate demerit within ourselves; we increase our own suffering; we bring about our own destruction.

It is therefore the duty of every person to be vigilant and to maintain a clear and pure mind at all times. One must understand that this world operates under the Law of Karma. All matters that cause the mind to become troubled are the very gateways through which unwholesome karma flows — and it will continue to flow into our minds in ever greater measure.

4 January 2016

56. 恶业缘起于浑浊的心

    我们每一天都有许多事情需要考虑，有的事情会令人心烦意乱。我们作为佛教徒要时刻提醒自己，尽量让心一整天都保持明亮。

    这是非常重要的修行原则，若遇到令心浑浊的事情就及时处理，尽量保持平常心，不然得不偿失。

    不应让不好的事情影响心境，若心变得浑浊不清就很难意念到善行，也缺乏创造力。

    此外，心一直不停地想各种事情，如果我们不停下来，总是想负面的事情，心就会一直浑浊不清。等同于给自己增长罪业和痛苦，伤害自身。

因此，每个人都有责任维护清净明亮的心。因为世间一切皆离不开业果法则，种种罪业皆缘起于令心浑浊之事，而且将会源源不断地涌入心中。

2016年1月4日

———————————–

57. ความปลื้มใจเป็นเครื่องชูใจ

ปู่ย่าตายายได้ชี้แนะเอาไว้ว่า ถ้าจะให้ใจของเราได้คิดดี พูดดี และทำดีให้ได้ตลอดทั้งวัน ต้องหาเรื่องปลื้มใจ ตั้งแต่ตื่นเช้าขึ้นมาต้องหาเรื่องปลื้มใจให้ได้

เพราะความปลื้มใจเหล่านี้นี่เอง จะกลายเป็นเครื่องชูใจให้เราสามารถรักษาใจให้ผ่องให้ใสได้ตลอดทั้งวัน อย่างที่โบราณใช้คำว่าต้องเอาฤกษ์เอาชัยตั้งแต่ตื่นขึ้นมา ใครทำอย่างนี้ได้ล่ะก็ แสนจะวิเศษ

ในการที่จะทำให้ปลื้มแต่เช้ามืดขึ้นมาก็สวดมนต์ไหว้พระ นั่งสมาธิ แล้วเดี๋ยวก็ไปตักบาตร สิ่งเหล่านี้ทำให้ปลื้มใจ แล้วความปลื้มตรงนี้จะช่วยประคองรักษาใจให้มั่นคง คือ ไม่ว่าจะกระทบอะไรในตอนสาย ตอนกลางวัน ตอนเย็น หรือกระทบจากการทำงาน จากสิ่งแวดล้อมรอบข้างที่ไม่ดี ความปลื้มตรงนี้จะช่วยประคับประคองเอาไว้ ไม่ให้ใจของเรากระเพื่อมเกิดอารมณ์ขุ่นมัว

เพราะถ้าใจกระเพื่อมแล้ว เดี๋ยวจะคิดไม่ดี พูดไม่ดี และทำไม่ดี ทำให้กรรมชั่วเล่นงานทำให้ใจของเราไม่ผ่องไม่ใสเท่าที่ควรจะเป็น แต่พอได้ปลื้มตั้งแต่เช้าขึ้นมาล่ะก็ วันนั้นเรากำไรตั้งแต่เช้าแล้ว มีเกราะป้องกันตัวมาตั้งแต่ตื่นนอน อะไรจะมาทำให้เราขุ่น มันยาก

12 มกราคม 2558

57. A Joyful Heart is the Uplifter of the Mind

Our forebears have advised that if we wish our minds to think well, speak well, and act well throughout the entire day, we must seek out a source of joy — from the very moment we rise each morning, we must find something that brings gladness to the heart.

For it is this very joy that becomes the uplifter of the mind, enabling us to maintain clarity and purity of thought throughout the day. As the ancients expressed it, one must begin with an auspicious and triumphant start from the moment of waking. Whoever is able to do so is truly most fortunate.

To cultivate such joy from the early hours of the morning, one may recite prayers and pay homage to the Buddha, sit in meditation, and then go to offer alms. These practices bring joy to the heart, and that joy in turn serves to sustain and steady the mind. Regardless of what one may encounter — in the late morning, at midday, or in the evening — whether from the pressures of work or from unfavorable surroundings, this inner joy acts as a support, preventing the mind from being stirred into a state of disturbance and cloudiness.

For once the mind is agitated, unwholesome thoughts, speech, and actions are sure to follow, allowing negative karma to take hold and diminishing the clarity and purity that the mind ought to possess. However, when one has already found joy from the break of dawn, that day begins with a gain from the very first hours — a shield of protection is in place from the moment one awakens, and it becomes most difficult for anything to cloud the mind.

12 January 2015

57. 人逢喜事精神爽

    古人说要想一整天心存善念、口吐善言、身行善事，清晨起身后要做令心法喜之事。

    因为当人法喜充满，心就容易一整天保持清净明亮的状态，正所谓人逢喜事精神爽，谁能做到是非常了不起的。

    如果想法喜充满，清晨起来就应该礼佛、诵经、打坐、供僧。这些事情都能令心法喜充满，有助于护持清净明亮的心。因为如果在上午或下午遭遇烦心事，或者工作不顺利，感觉周围的环境很糟糕时，心中的法喜就会驱散这些负能量，不让心变得浑浊不清。

如果心不安定，人就容易存恶念、吐恶言、行恶事，使心浑浊不明亮。如果心从早上就法喜充满，那么一整天都会信心满满，仿佛身披盔甲而百毒不侵。

2015年1月12日

———————————–

58. ยันต์กันร้าย

“เรามีเรื่องที่นึกถึงเมื่อไหร่ก็ปลื้มใจแล้วหรือยัง? ”   

ในเรื่องของความปลื้มใจ ปู่ย่าตาทวดก็สอนอีกว่า เกิดมาเป็นคน ต้องหาทางให้มีเรื่องปลื้มใจให้ได้ทุกวัน

แล้วเรื่องอะไรที่เป็นเรื่องใหญ่ๆ ทำให้ปลื้มใจได้ข้ามวัน ข้ามคืน ข้ามเดือน ข้ามปีได้ ตรงนั้นเป็นสิ่งที่ปู่ย่าตาทวดสั่งกันนักสั่งกันหนาว่า ต้องหาให้ได้ แล้วต้องหมั่นทำต่อไปด้วย

ถามว่าทำไมปู่ย่าตาทวดสั่งให้ทำ ?เพราะว่ายิ่งมีเรื่องอะไรที่ทำให้ปลื้มใจได้เต็มที่ ปลื้มได้ข้ามวันข้ามคืน บางทีข้ามไปได้หลายๆ วัน แล้วยิ่งบางเรื่องที่สำคัญจริงๆ ปลื้มได้เป็นเดือนเป็นปี เรื่องปลื้มๆ เหล่านี้จะฝังอยู่ในใจของเราอย่างไม่รู้เลือน แล้วจะเป็นยันต์กันไม่ให้เราคิดร้ายๆ พูดร้ายๆ ทำร้ายๆ ได้ข้ามวัน ข้ามเดือน ข้ามปี

12 มกราคม 2558

58. A Sacred Charm Against Harm

“Do we yet have something that, whenever we bring it to mind, fills our heart with joy?”

On the subject of joy, our forebears also taught that every person born into this world must find a way to have something that brings gladness to the heart each and every day.

And what manner of thing brings such profound joy — joy that carries us through days, nights, months, and years? That is precisely what our ancestors so earnestly and repeatedly instructed us to seek out, and having found it, to continue nurturing it diligently.

One may ask: why did our forebears instruct us to do so? Because the more we have something that fills our heart with complete and wholehearted joy — joy that endures beyond a single day and night, sometimes stretching across many days, and in the case of truly significant matters, lasting for months or even years — such sources of joy become deeply embedded within our hearts, never to fade. And they will serve as a sacred charm, guarding us against unwholesome thoughts, unwholesome speech, and unwholesome actions, across days, months, and years to come.

12 January 2015

58. 辟邪符箓

    我们有在任何时候意念都会法喜充满的事吗？

    关于法喜，古人教导说：“要找到一件能令自己每天意念都会法喜充满的事。”

    古人还强调说：“一定要找到能使自己恒常法喜之事，并经常意念它。”

古人为何如此重视？因为能让心一直法喜充满的事情，一定是深深印刻在内心深处难以忘怀的重要事情，仿佛是抵挡恶念、恶言和恶行的符箓。

2015年1月12日

———————————–

59. สำคัญที่ใจใส

ในศาสนาพุทธนี้ให้ความสำคัญในเรื่องของการทำใจให้ผ่องให้ใสเป็นเรื่องใหญ่กว่าเรื่องใดๆ ทั้งหมด

มีอุปมาเปรียบเทียบระหว่างใจกับน้ำให้เราฟังด้วยว่า น้ำขุ่นๆ กุ้งหอยปูปลาเต็มทะเลมันมองไม่เห็นนะ เช่นกันถ้าใจขุ่นๆ ดีชั่ว บุญบาป ประโยชน์ตน ประโยชน์ท่าน แยกไม่ออกแหละ

บางอย่างเป็นคุณ มันก็เห็นเป็นโทษ บางอย่างเป็นโทษก็เห็นเป็นคุณ บางอย่างเห็นว่ามันเป็นคุณเป็นประโยชน์แหละ แต่แยกไม่ออกว่าประโยชน์เขาหรือประโยชน์เรา เลยคว้ามาเป็นประโยชน์ตัวเองหมด ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายตามมาอีกมากมาย

ใจขุ่นๆ น่ะมันเสียท่าอย่างนี้ ซึ่งใจคนเราขุ่นเพราะโลภบ้าง เพราะโกรธบ้าง เพราะหลงบ้าง มันก็เลยทำให้ใจขุ่น

ในเวลาเดียวกัน น้ำใสๆ กุ้งหอยปูปลา ตัวเล็กตัวใหญ่ เม็ดกรวดเม็ดทราย เพชรนิลจินดามากน้อยเท่าไหร่ มันจะอยู่ก้นบ่อ มันจะอยู่ก้นสระ มันจะอยู่ก้นแม่น้ำ มันจะอยู่ก้นทะเลเห็นหมดแหละเพราะน้ำมันใส

เพราะฉะนั้น ถ้าใจใสๆ ดีชั่วบุญบาปมันก็เลยแยกออก ที่ใสเพราะ ใจไม่โลภ ไม่โกรธ ไม่หลง ใจไม่ขุ่น ใจใส เพราะฉะนั้น อะไรเป็นประโยชน์ อะไรเป็นโทษ อะไรเป็นบุญเป็นบาป มันก็เห็นน่ะ

แล้วที่มันเป็นประโยชน์เขา ประโยชน์ของเรา ประโยชน์ของส่วนรวม แยกส่วนให้ดี ก็แบ่งๆ กันตามส่วนไป เดี๋ยวก็อยู่กันเป็นสุข

24 มิถุนายน 2560

59. What Matters Most is a Pristine Mind

In Buddhism, the cultivation of a clear and pure mind is regarded as a matter of greater importance than anything else.

There is a parable comparing the mind to water: in murky water, even a sea teeming with shrimps, shellfish, crabs, and fish cannot be seen. In the same way, when the mind is clouded, one cannot distinguish good from evil, merit from demerit, one’s own benefit from the benefit of others.

What is beneficial may appear harmful, and what is harmful may appear beneficial. In some cases, one may recognise that something is indeed beneficial, yet be unable to distinguish whether it serves others or oneself — and so one seizes it entirely for personal gain, giving rise to a great deal of confusion and trouble thereafter.

Such are the disadvantages of a troubled mind. And the mind becomes troubled through greed, through anger, and through delusion — these are what cloud it.

At the same time, in clear water, all things become visible — shrimps, shellfish, crabs, and fish both large and small; pebbles and grains of sand; precious gems and jewels of every kind, whether resting at the bottom of a well, a pond, a river, or the sea — all are plainly seen, for the water is clear.

Therefore, when the mind is clear and pure, good and evil, merit and demerit, become distinguishable. The mind is clear because it is free from greed, free from anger, and free from delusion. And because the mind is undisturbed and pure, one is able to perceive what is beneficial and what is harmful, what is meritorious and what is sinful.

Furthermore, one can properly discern what serves others, what serves oneself, and what serves the common good — apportioning each appropriately — and in so doing, all will dwell together in happiness.

June 24^th, 2017

59.  心净很重要

    在佛教中对于静心的重视程度胜过其他方面。

    用心和水做一个比喻，若水浑浊不清，就算海洋中的鱼虾再多也看不见。同样的道理，若心浑浊不清，善、恶、好、坏、自利、利他也会分不清。

    有时是恩反被当作罪，有时是罪反被当作恩。有的被认定是利益，却分不清是别人还是自己的利益，于是就占为己有而发生矛盾。

    心浑浊百害而无一利，可是心之所以浑浊有时是因为贪，有时是因为瞋，有时是因为痴。

    反之，若水清澈见底，无论是在池塘、河流或大海中的鱼虾或沙石都能一目了然。

    因此，若心清净无染，就能分清善、恶、好、坏。心之所以清净，是因为心不贪、不嗔、不痴，什么是利益，什么是恶行，什么是善行也会一目了然。

分清楚别人、自己或集体的利益，生活自然和谐安乐。

2017年6月24日

———————————–

60. ทำไมคนเรา จึงเปลี่ยนใจง่ายเหลือเกิน

หากใครบอกว่า “ใจของพี่มั่นคงเหมือนขุนเขา” อย่าไปเชื่อ ใจมันเกิดดับอยู่ตลอดเวลา รับรู้รับทราบไว้ รับรู้ไปทำไม จะได้ไม่เสียใจ

เพราะตัวเรา กายเนื้อมันก็เกิดดับ-เกิดดับ เมื่อก่อนนี้เช้งวับ เดี๋ยวนี้ดูไม่ได้เลยใจมันก็เกิดดับ-เกิดดับ มันก็เป็นอย่างนี้ อย่าไปเชื่ออะไรกับคำสัญญา ต้องรับรู้ทำใจเอาไว้ก็แล้วกันเพราะแม้แต่ความตั้งใจของเรา ตอนเช้าตั้งใจอย่าง ตอนสายไปอีกอย่าง ตกบ่ายเหนื่อยๆ ไปอีกอย่าง กลางคืนนอนดีกว่าเพราะฉะนั้น คนที่รักษาใจให้มั่นคงเด็ดเดี่ยวได้ จึงเป็นที่ยอมรับนับถือของเพื่อนมนุษย์ด้วยกันทั้งที่มันเกิดดับ-เกิดดับ ถี่อย่างนั้น แต่ว่ารักษาให้มั่นคงได้

๑๔ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๘

60. Why Do People Change Their Minds So Easily?

If anyone should say, “My heart stands firm as a mountain,” do not believe it. The mind arises and passes away constantly. Be aware of this — and why should one be aware? So that one will not be left with regret.

For our very bodies arise and pass away in the same manner — once youthful and radiant, now altogether changed. The mind, too, arises and passes away without ceasing. This is simply the nature of things. One ought not place too much trust in any promise; it is better to be aware of this truth and make peace with it in one’s heart.

For even our own intentions are no different — in the morning one resolves upon one thing, by late morning one has shifted to another, by the afternoon weariness brings yet another change, and by night one simply wishes to sleep.

It is for this very reason that a person who is able to maintain a steadfast and resolute mind commands the respect and admiration of fellow human beings — for despite the mind arising and passing away with such remarkable frequency, such a person is able to hold it firm and unwavering.

14 August 2015

60. 轻易改变主意

如果有人说：“我的心像山川一样坚定不移”。千万不要相信，因为心一直在生灭，要记住这一点日后才不会追悔莫及。

因为我们的身体一直在生灭，以前年轻力壮，现在年老体弱。心也一直在生灭，不要相信承诺，要做好心理准备。上午是一种心态，下午是另一种心态，晚上又是另一种心态。因此，心态稳定者是值得尊敬的人，就算心不断生灭，也要维持稳定的心态。

2015年8月14日

———————————–

61. สมาธิช่วยให้โลก สงบสุขร่มเย็นได้อย่างไร

การที่ชาวพุทธทั้งแผ่นดิน จะยอมสละเวลาของตัวเอง วันละ ๑ ชั่วโมง ด้วยการทำใจหยุด ทำใจนิ่งพร้อมๆ กันทั้งแผ่นดิน ไม่เฉพาะประเทศไทย โลกทั้งโลกจะต้องเปลี่ยนแปลงไปในทางดีขึ้นอย่างแน่นอน เพราะว่าบุญ ที่เกิดจากการทำใจหยุดทำใจนิ่งนี้ มิได้เล็กน้อย เพียงแต่ว่าพวกเรายังไม่รู้ ยังมองไม่เห็นลักษณะว่า เวลาใจหยุดใจนิ่ง ที่ศูนย์กลางกายจริงๆ นั้น อานุภาพขนาดไหน

ตั้งใจฝึกกันไป ในเมื่อธรรมะอยู่ในตัว มีลูกสอนลูก มีหลานสอนหลาน มีเหลนสอนเหลน มีเพื่อนสอนเพื่อน เตือนเพื่อนเถอะว่าให้ต่างคน ต่างแสวงหาธรรมะในตัว เพราะธรรมะมีอยู่ในตัวทุกคน ถ้าอย่างนี้เราจึงจะพบความสุข ขอให้พวกเราไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน ขอให้ตั้งใจ ทำอย่างนี้ให้ยิ่งๆ ขึ้นไป

หลวงพ่อเคยถามคุณยายฯ ว่า”คุณยายฯ ถ้าคนทั้งโลกนี่ หรือสักเป็นล้าน นั่งนิ่งๆ อย่างนี้ จะเข้าถึงธรรมหรือไม่เข้าถึงธรรม แต่ขอให้ใจนิ่งได้ระดับหนึ่ง จะมีผลยังไงต่อโลก”คุณยายฯ ตอบว่า “โลกก็สงบร่มเย็นแน่นอน แล้วถึงคราวอย่างนี้ เวลาใจมันนิ่งได้ถูกส่วน ด้วยพลังของหมู่ ถึงคราวเข้าถึงธรรม ก็เข้าถึงธรรมยกเมืองได้”

๒๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๗

61.How Meditation Can Bring Peace and Tranquility to the World

If Buddhists throughout the entire land were willing to set aside one hour of their own time each day — to still and settle the mind together, simultaneously, across the whole land — and not only in Thailand, but throughout the entire world — the world would most certainly change for the better. For the merit that arises from stilling and settling the mind is by no means small. It is simply that we have not yet come to know, and cannot yet perceive, just how vast the power is that arises when the mind is truly stilled and centered at the center of the body.

Train with sincere dedication. Since the Dhamma resides within, let parents teach their children, grandparents teach their grandchildren, great-grandparents teach their great-grandchildren, and friends remind one another — encouraging each person to seek the Dhamma within themselves. For the Dhamma dwells within every person. It is in this way that we shall find true happiness. Wherever any of us may go, let us resolve to pursue this with ever greater earnestness and dedication.

I once asked the Master Nun, “If all the people of the world — or even a million of them — were to sit in stillness in this way, whether or not they attained the Dhamma, but their minds were stilled to a certain level — what effect would that have upon the world?”

The Master Nun replied: “The world would most certainly become peaceful and tranquil. And at such a time — when the mind is stilled to precisely the right degree, through the power of the collective — when the moment comes to attain the Dhamma, an entire city can attain it all at once.”

April 20^th, 2017

61. 打坐静心的益处

    如果所有人能坚持每天打坐一个小时，那么世界必将会更加美好。因为打坐生起的功德不可思议，只是还有很多人不知道它的威力到底有多大。

    如果坚持精进修习打坐，法必然安住于内在。然后将打坐的方法传授给身边的人，让所有人都有机会寻找到内在之法，因为它就在每个人的内体。如此一来，人人都能找到真正的快乐。所以无论身在何处，希望大家多多打坐。

师父曾问奶奶：“若全世界的人或哪怕是一百万人精进打坐，无论是证法或未证法，只要能让心静定到一定程度，将会对世界产生怎样的影响？”奶奶回答说：“世界必将和合安乐，而且当心正确入定，人人都有机会证法。”

2014年4月20日

———————————–

62. ใจที่ผ่องใส คือ ใจที่มีพลัง

วันหนึ่งๆ ของคนเรา ตั้งแต่ตื่นเช้าขึ้นมาก็มีเรื่องคิดไม่หยุดจนกระทั่งกลับเข้านอน แต่จะมีใครสักกี่คนที่ถามตัวเองว่า เรื่องที่คิดในแต่ละวันนั้น ระหว่างเรื่องที่ทำให้ใจเป็นบุญใจผ่องใสและเรื่องที่ทำให้ใจขุ่นมัว อย่างไหนมากกว่ากัน

ยิ่งไปกว่านั้น เวลาไปกระทบเรื่องอะไรที่ทำให้ใจขุ่นมัว แทนที่จะรีบเบรกตัวเอง ให้หยุดๆๆๆ กลับยิ่งหยิบยกเรื่องขุ่นมัวเหล่านี้มาวิจารณ์กันเละเทะไปหมด เลยกลายเป็นว่า เอาความขุ่นมัวมาเพิ่มให้กับใจตัวเองกันทุกวันๆ โดยไม่รู้สึกตัว จนกระทั่งการคิดถึงเรื่องที่ทำให้ใจขุ่นมัวเหล่านี้ กลายเป็นเรื่องปกติไป

ซึ่งสิ่งเหล่านี้ถือว่า ผิดหลักธรรมในพระพุทธศาสนาแล้วนะ เพราะว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสเตือนเอาไว้แล้วว่า หน้าที่ของมนุษย์ ถ้าจะให้มีชีวิตปลอดภัยมีแต่ความสุขความเจริญ ต้องพยายามทำใจให้ผ่องใสเข้าไว้

ถ้าใจผ่องใสแล้วจะได้มีกำลังใจในการที่จะเลือกคิด พูด และทำในสิ่งที่ดีที่งาม เลือกคิดในสิ่งที่จะเป็นประโยชน์ต่อชีวิตตัวเองและผู้อื่นตลอดจนคนทั้งโลก

62. A Clear and Radiant Mind Is a Mind of True Power

Each day of our lives, from the moment we wake until we retire at night, the mind thinks ceaselessly. Yet how many among us ever pause to ask ourselves: of all the thoughts that occupy our minds each day, which are greater in number — those that bring merit and clarity to the mind, or those that cause it to become clouded and troubled?

What is more, when something arises that causes the mind to become clouded, rather than applying the brake immediately — stopping, stopping, stopping — we instead take up these very matters of cloudiness and dissect and criticize them at great length until they are thoroughly exhausted. The result is that we add cloudiness to our own minds day after day without realizing it, until the habit of dwelling on that which troubles and darkens the mind becomes entirely normal to us.

Such conduct is contrary to the principles of Buddhism. For the Sammāsambuddha has already given warning: it is the duty of human beings — if they are to live in safety and to know happiness and prosperity — to strive unceasingly to keep the mind clear and radiant.

When the mind is clear and radiant, one gains the inner strength to choose to think, speak, and act in ways that are good and wholesome — to choose to think thoughts that are of genuine benefit to one’s own life and to the lives of others, extending to all people throughout the world.

62. 明亮的心有力量

我们的头脑从早到晚一直不停思考，但有多少人问过自己，每天所思考的事情更多的是令心明亮或令心浑浊？

    此外，每当遇到烦心事，不但没有及时找方法缓解，让自己身心轻松，反而越陷越深弄得整个人心烦意乱。这样明显是给自己徒增烦恼，每天总去思考一些令心浑浊的事情，而且越来越常态化。

    其实这有违佛教的原则，因为佛陀教诫世人，若渴望人生平安、快乐、进步，就要尽量让心保持明亮。

若心明亮就有信心去想、说和做善美之事，只想那些有利于自己，有利于别人和有利于社会的事。

———————————–

63. เมื่อมีปัญหาเกิดขึ้น มีหลักในการตัดสินใจอย่างไร

เมื่อมีปัญหาเกิดขึ้น มีหลักในการตัดสินใจอย่างไร

เมื่อมีปัญหาเกิดขึ้น ห้ามมองออกนอกตัว ปัญหาทุกอย่าง ส่วนหนึ่งเกิดจากตัวเราแน่นอน เมื่อเจอปัญหาต้องทำดังต่อไปนี้

            ๑. รีบทำความสงบใจ ด้วยการสวดมนต์ นั่งสมาธิสักพัก

๒. สำรวจดู ตั้งแต่เช้าจนกระทั่งเข้านอน เราทำ.ความสะอาดและจัดระเบียบแค่ไหนในทุกห้อง

๒.๑) ห้องนอน สะอาด ระเบียบแค่ไหน

๒.๒) ห้องน้ำ สะอาด ระเบียบแคน

๒.๓) ห้องครัว สะอาด ระเบียบแค่ไหน

๒.๔) ห้องแต่งตัวหรือที่หน้ากระจก สะอาด ระเบียบแค่ไหน

๒.๕) ที่ทำงาน สะอาด ระเบียบแค่ไหน

สำรวจตรวจสอบอย่างนี้ แล้วจะรู้ว่าวิกฤตหรือปัญหาที่เกิดขึ้นนั้น ส่วนหนึ่งเกิดจากตัวเราแน่นอน  ส่วนจะมีใครมาร่วมด้วย ก็มาจากสะอาด ระเบียบในทุกห้องของแต่ละคนมีไม่มากพอ ดังนั้นให้ช่วยกันทำความสะอาด และจัดระเบียบในทุกที่ ที่เราอยู่ เดี๋ยวก็ลงตัว ปัญหาก็จะหายไปโดยที่เราไม่รู้ตัว

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

63. When Problems Arise — What Principles Guide Decision-Making?

When problems arise, one must not look outward. Every problem, in part, certainly originates from within oneself. Upon encountering a problem, one should proceed as follows:

1. Promptly calm the mind through recitation of prayers and sitting in meditation for a period.
2. Conduct a thorough self-examination — from the moment of waking until retiring for the night — assessing the degree of cleanliness and orderliness maintained in every room:
   1. 2.1) The bedroom — how clean and orderly is it?
   1. 2.2) The bathroom — how clean and orderly is it?
   1. 2.3) The kitchen — how clean and orderly is it?
   1. 2.4) The dressing area or vanity — how clean and orderly is it?
   1. 2.5) The workplace — how clean and orderly is it?

Through such examination and reflection, one will come to recognize that the crisis or problem that has arisen is, in part, certainly of one’s own making. As for others who may be involved, their contribution likewise stems from an insufficient degree of cleanliness and orderliness in each of their own spaces. Therefore, let all work together to clean and bring order to every place in which one resides — and in due course all will settle into its proper state, and the problem will dissolve, imperceptibly, of its own accord.

17 March 2020

63. 遇到问题怎么办

每当遇到问题，不要总去外部找原因，其实很多问题是自己造成的，应按照以下方式逐步解决：。

1.首先通过诵经或打坐让心平静下来。

2.仔细观察我们所在的地方是否整洁。

2.1卧室是否整洁

2.2厕所是否整洁

2.3厨房是否整洁

2.4化妆间或化妆台是否整洁

2.5办公室是否整洁

观察后将知道很多危机或问题皆源于自己，就算与别人有关，也离不开整洁这个问题。因此，要经常将自己所在的地方打扫干净，各种问题也会在不经意间消失。

———————————–

64. อานุภาพใจใส ไม่ขุ่นมัว

เมื่อน้ำขุ่นๆ กุ้งหอย ปู ปลา เต็มทะเล มองไม่เห็น เมื่อใจขุ่นๆ ดีชั่วแยกไม่ออก อะไรเป็นประโยชน์ ไม่เป็นประโยชน์แยกไม่ออก  ประโยชน์ตน ประโยชน์ท่านก็แยกไม่ออก มีแต่จะกระทบกระทั่งกับเพื่อนฝูง ตรงกันข้าม เมื่อน้ำใสๆ กุ้งหอย ปู ปลา ตัวเล็ก ตัวใหญ่ เม็ดกรวด เม็ดทราย เพชรนิลจินดา มองเห็นได้

เมื่อใจใสๆ แล้ว ประโยชน์ตน ประโยชน์ท่านก็เห็นชัด โทษก็มองเห็น ประโยชน์เราก็นำไปทำ  

ถ้าวันไหน ใจใสได้ทั้งวัน ทำอะไรมันก็ปลอดโปร่งยิ้มได้ทั้งวัน นั่นคือกำไรของชีวิต

            วิธีการแก้ไข ทำได้ด้วยการสวดมนต์ นั่งสมาธิ สักพักให้ใจมันตกตะกอน จากที่ใจขุ่นๆ เหมือนน้ำขุ่น เดี๋ยวใจก็จะใสขึ้น พอใจเริ่มใสขึ้นเมื่อไหร่ วันนั้นกำไรแล้ว

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

64. The Power of a Clear Mind, Unclouded

When water is turbid, the shrimps, shellfish, crabs, and fish that fill the sea become invisible to the eye. Likewise, when the mind is clouded, good and evil cannot be distinguished from one another; what is beneficial and what is not cannot be discerned; one’s own welfare and the welfare of others cannot be told apart — and there is nothing but friction and conflict with those around one.

The opposite holds equally true: when water is clear, all that lies within — shrimps, shellfish, crabs, and fish both great and small, pebbles and grains of sand, and precious gems — becomes visible to the eye. When the mind is clear, one’s own welfare and the welfare of others are seen with clarity; harm is perceived for what it is; and that which is truly beneficial can be pursued and acted upon.

On any day that the mind remains clear throughout, whatever one undertakes feels unencumbered, and one is able to smile the whole day long — that is the true profit of life.

The remedy lies in recitation of prayers and sitting in meditation for a period, allowing the mind to settle — just as sediment gradually sinks to the bottom of turbid water, leaving it clear. The moment the mind begins to clear is the moment that day becomes one of gain.

March 17^th, 2020

64. 心净无染的力量

若水浑浊不清，大海里的鱼虾就算再多也看不见。若心浑浊不清，分不清利弊和好坏，就只会一味地争吵。反之，若水清澈见底，大海里的大小鱼虾或沙石都能一目了然。

若心清净明亮，就容易分清利弊好坏，从而选择众善奉行。

如果心清净一整天，做什么都笑容满面，这就是生活的意义。

如果哪天心浑浊，当天将会心烦意乱而一事无成，越心烦越容易骂人，事情反而愈发严重。心情不好的人本是自己，却进而影响周围的人，让他们心情也不好。

其实，可以通过诵经或打坐的方式化解，让心慢慢平静下来，由浑浊逐渐转向清净。

———————————–

65. ความผิดไม่ใช่ความชั่ว

ความผิดกับความชั่วแตกต่างกันตรงไหน ความผิดเกิดจากความไม่รู้หรือรู้แต่ว่าประมาทพลาดพลังไปมันเลยผิด  แต่ความผิดไม่ใช่ความชั่วต้องแยกให้ดี ความผิดกับความชั่วคนละอย่างกันอย่าปนกัน

ความผิดเป็นเรื่องของความประมาทพลาดพลั้ง รู้เท่าไม่ถึงการณ์ไปทำเข้ามันก็เลยผิด หรือรู้ว่ามันต้องทำอย่างนั้นๆ ก็พยายามทำแล้ว แต่ความชำนาญมันไม่พอ เกิดความเสียหายแล้วมันเลยผิด แต่ยังไม่ใช่ความชั่ว

แล้วความชั่วเป็นอย่างไร ?

ความชั่ว คือ รู้ทั้งรู้ว่าสิ่งที่จะทำนั้นมันผิดแต่ก็ยังฝืนที่จะทำนั่นแหละเขาเรียกว่า ความชั่ว

๓๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๗

65. A Mistake Is Not the Same as Evil

Where does the difference between a mistake and evil lie? A mistake arises from ignorance, or from knowing yet acting carelessly or inadvertently — and so the error occurs. But a mistake is not evil; the two must be clearly distinguished. A mistake and evil are entirely separate things and must not be conflated.

A mistake is a matter of carelessness, inadvertence, or insufficient foresight — one acts and an error result. Or one knows what ought to be done and endeavors to do it, yet one’s skill and proficiency fall short, causing harm in the process — and so a mistake is made. But it is not yet evil.

What, then, is evil?

Evil is this: knowing full well that what one is about to do is wrong — and proceeding to do it anyway. That is what is called evil.

April 30^th, 2014

65. 过失不等于邪恶

过失与邪恶的区别在哪里？过失往往是因为无知，或者虽然知道怎么做，却因一时疏忽大意才酿成的错误。但我们要分清楚，过失并不等于邪恶，这两者截然不同，千万不要混为一谈。

过失是由于疏忽大意、考虑不周，无意间做错了事；或者是虽然知道应该怎么做，也尽力去做了，但因为熟练度不够造成了损失，这便是过失，但算不上是邪恶。

那什么才是邪恶？邪恶就是明明知道要做的事是错的，却仍然违背良知去做，那才叫做邪恶。

2014年4月30日

———————————–

66. กลัวตายแบบไม่มีสติ ทำไงดี

คนที่คิดว่าจะอยู่ทำความดี คนพวกนี้ไม่มีกังวล เตือนตัวเองก่อน ยังไงก็ต้องตาย ตายช้าตายเร็วนั่นอีกเรื่องนึง

ถ้าจะต้องตายภายในวันนี้ พรุ่งนี้อะไรก็ตาม คิดจะแก้อะไร วินาทีก่อนตายได้ไหม คิดตรงนี้แล้วเดี๋ยวไม่กลัวตาย

66. Fear of Dying Without Mindfulness — What Should One Do?

Those who think only of remaining alive in order to do good have nothing to be anxious about. First, remind yourself: death is inevitable regardless — whether it comes sooner or later is another matter entirely.

If death were to come today or tomorrow, whatever it may be — is there anything one could rectify in the moments before dying? Reflect on this, and the fear of death will soon subside.

66. 害怕没有正念地死去，该怎么办？

那些一心想着要抓紧时间行善的人，他们内心没有这种忧虑。我们要先给自己提个醒：人终究免不了一死，区别只在于早死还是晚死而已。

如果注定要在今天、明天或者随时面临死亡，你想想在临死前的最后一秒，自己还能来得及去弥补或解决什么吗？只要想通了这一点，你就不会再害怕死亡了。

———————————–

67.  ๕ วิธีคิดตั้งสติ ไม่กลัวความตาย

๑. ก่อนตายมีความดีอะไรฝากไว้ กับคนรุ่นหลังบ้าง?

๒. ตั้งแต่เกิดมา รู้ไหมนิสัยตัวเองที่ไม่ดีอะไร-ที่ดีอะไร แก้ไขนิสัยไม่ดีอะไรไปได้บ้าง?

๓. ตั้งแต่เกิดมา ถ้ายังไม่ได้แก้ไขอะไร แล้วคิดจะแก้ไขไหม?

๔. ถ้ายังไม่ได้คิดจะแก้ไข ถามว่าจะอยู่ต่อไปอีกร้อยปีได้อะไร?

๕. ถ้ายังไม่ได้แก้ไข แล้วจะรีบแก้ไข ก็ตั้งใจแก้ไขไปเสีย ถ้าแก้ไขอะไรที่ไม่ดีได้ตั้งหลายเรื่อง และอะไรที่ดีๆ เราก็ฝึกขึ้นมาได้ตั้งหลายเรื่อง ตายวันนี้ก็ไม่ขาดทุน

ถ้าคิดว่าจะอยู่เพื่อทำความดีอีก ให้เยอะที่สุดเท่าที่จะเยอะได้ แม้กลัวตาย แต่ไม่มีอะไรที่จะมาติตัวเองอีกแล้ว นิสัยไม่ดีก็ได้แก้แล้ว อะไรที่ดีๆ ก็ได้ทำมาไม่น้อย ถึงเวลาตายก็ไม่มีอะไรต้องห่วง ไม่มีความชั่วอะไรต้องผวา ถ้าคิดอย่างนี้แล้ว ไม่ห่วงแล้วเป็นหรือตาย ฝากไว้เป็นข้อคิด    

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

67. Five Ways of Thinking to Maintain Mindfulness and Overcome the Fear of Death

1. Before death comes, what goodness have you left behind for future generations?

2. Since birth, have you come to know which of your habits are unwholesome and which are wholesome? Which unwholesome habits have you managed to correct?

3. Since birth, if there is anything you have not yet corrected — do you intend to correct it?

4. If you have no intention of correcting anything, then what would be gained from living another hundred years?

5. If you have not yet made corrections but intend to do so promptly — then set your mind to it resolutely. If you have managed to correct a good number of unwholesome traits, and have also cultivated a good number of wholesome ones, then should death come today, there is no loss.

If one thinks only of continuing to live in order to do as much good as possible — even if fear of death remains, there will be nothing left with which to reproach oneself. Unwholesome habits will have been corrected; much that is good will have been done. When the time of death arrives, there will be nothing to worry about and no evil to dread. With this way of thinking, one need not be concerned whether one lives or dies. This is offered as a reflection to carry with you.

March 17^th, 2020

67. 五种培养正念、不惧怕死亡的思维方式

1. 在离世之前，我能给后人留下哪些美好的品德或善行？

2.自出生以来，你是否清楚自己有哪些坏习性或好习性？你已经改掉了哪些坏习性？

3.自出生以来，如果还有什么尚未改正的缺点，你是否打算去改正？

4. 如果连改正的打算都没有，那就算让你再活一百年，又有什么意义呢？

5. 如果还没改正，但又想赶紧改，那就下定决心去改吧！倘若你能改掉许多坏毛病，并且培养出许多良好的品德，那么就算今天死去，你也不枉此生了。

如果你希望继续活下去并多行善事，那就竭尽自己所能去做。即便心中对死亡依然存有一丝本能的畏惧，但你的内心已不再有任何可指责自己的地方了。因为坏习性已经改正，美好的善行也积累了不少。当死亡来临时，便没有什么好牵挂的，也没有任何曾经做过的恶业会让自己感到惊恐不安。如果能这样去思考，那么无论是生是死都能坦然放下，不再忧虑。特此留赠，愿成为思考人生的赠言。

2020年3月17日

———————————–

หมวด 5 ความฉลาดทางอารมณ์

68. ปล่อยใจให้ขุ่นมัว เป็นผลให้เอาแต่ใจ

การปล่อยให้ใจขุ่นมัวด้วยอารมณ์ต่างๆ อยู่เป็นประจำ จะทำให้เป็นคนเอาแต่ใจ ไม่ฟังเหตุผล ไม่ฟังใคร ส่งผลให้กลายเป็นคนจับผิด ดูหมิ่นคน ลำเอียง ถือตนเป็นใหญ่

16 สิงหาคม 2560

Section 5: Emotional Intelligence

68. Allowing the Mind to Become Clouded Leads to Self-Indulgence

Habitually allowing the mind to become clouded by various emotions will cause a person to become self-indulgent — unwilling to listen to reason and unwilling to heed anyone. This in turn gives rise to a tendency to find fault with others, to look down upon people, to harbor bias, and to regard oneself as superior.

August 16^th, 2017

第五组：情商的培养

68. 心浑浊则易任性

常因各种情绪导致心浑浊不清，会容易养成任性的人，不听理由，不听人言，最终变成吹毛求疵、自恃清高、蔑视偏心的人。

2017年8月16日

———————————–

69. คนริษยา เห็นใครได้ดีแล้วทนไม่ได้

ความริษยา คือ อาการที่พอเห็นคนอื่นเขาได้ดีแล้ว ไม่พอใจ อยากจะเห็นความพินาศของคนอื่น เห็นใครได้ดีแล้วทนไม่ได้ ในโลกนี้มีคนอย่างนี้อยู่

เพราะฉะนั้น ลูกเอ๊ย ตัวเราเองอย่าไปเป็นแบบนี้นะ ไม่ว่าในเรื่องราวอะไร เห็นใครเขาได้ดี อย่าไปอิจฉาเขา ให้อนุโมทนากับเขาด้วย แล้วเราก็ฝึกฝนตัวเองให้มันยิ่งๆ ขึ้นไป สร้างบุญให้ยิ่งๆ ขึ้นไป

3 มกราคม 2561

69. The Envious Person Cannot Bear to See Others Prosper

Envy is the condition in which, upon seeing another person fare well, one feels displeased and wishes to see that person’s downfall — unable to bear the sight of another’s good fortune. Such people do exist in this world.

Therefore, my dear ones, do not allow yourselves to become this way — in any matter whatsoever. When you see others fare well, do not envy them; rather, rejoice in their good fortune. And then train and improve yourselves ever further, and accumulate merit ever more abundantly.

January 3^rd, 2018

69.嫉妒者见不得别人好

    嫉妒心强的人，每当看见别人变好，就会不高兴，想看见别人越来也差。见不得别人好，社会上会存在这种人。

因此，大家不要成为这种人。无论在什么方面，看见别人好，千万不要嫉妒，应随喜功德。与此同时，促使自己也变得越来越好，精进增长功德。

2018年1月3日

———————————-

70. ฝึกทนกระทบกระทั่งกับทนกิเลส

ฝึกทนแดดทนฝนนั่นเรื่องเล็ก แต่ที่ต้องฝึกให้มากคือ ฝึกทนกระทบกระทั่งกับทนกิเลส อันนี้ยากขึ้นมา

โดนด่าแล้วไม่โกรธอันนี้ไม่ยาก แต่โดนชมแล้วไม่ยิ้มนี้แหละยาก

เพราะโดนชมแล้วยิ้มนี้แหละ เดี๋ยวเหลิง แล้วจะเสียผู้เสียคนไป

แล้วพอทำงานเราจะเจอกับเงิน เงินนี้แหละทำให้เสียคนไป

 ถ้าไม่ทนกิเลส เราก็จะพังกันตรงนี้แหละทนคน ทนกิเลส เป็นสิ่งที่เราจะได้จากการทำงาน

7 กุมภาพันธ์ 2562

70. Training to Endure Conflict and to Endure Defilement

Training to endure sun and rain is a minor matter. What must be trained in far more earnestly is the endurance of conflict with others and the endurance of one’s own defilements — these are considerably more difficult.

Being scolded without becoming angry — that is not so hard. But being praised without smiling — now that is truly difficult.

For it is precisely in smiling at praise that one begins to grow complacent, and from there one may lose oneself entirely.

And when one works, one will inevitably encounter money — and it is money that leads people astray.

If one cannot endure one’s defilements, one will come undone at precisely this point. Enduring people and enduring one’s defilements — these are what one gains through the experience of work.

February 7^th. 2019

70. 容受烦恼的侵扰

         经受日晒雨淋很容易，经得起烦恼地侵扰很难。

被骂而不生气不难，被赞美而不笑很难。若因为赞美而微笑，过了度就容易骄傲自满。如果在工作中经常接触金钱，而金钱也能令一个人变坏。

        如果经不起烦恼地侵扰，就很容易被它摧毁。忍受一个人或烦恼，是我们经常经历的事。

2019年2月7日

———————————-

71. ใจประดุจแผ่นดิน

ใจประดุจแผ่นดิน ก็คือ ใจของคนเราส่วนใหญ่ ไม่เหมือนแผ่นดิน แต่เหมือนขี้ผึ้งลนไฟ มันอ่อนปวกเปียกๆ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เคยตรัสเรื่องใจเหมือนแผ่นดิน กับพระราหุลว่า..”แผ่นดินนี้ ใครเอาน้ำหอมไปรดไปราดมัน มันดีใจไหม ไม่ดีใจ มันก็เฉยๆ เอาของเหม็นไปรดไปราด มันทุกข์ใจไหม มันก็เฉยๆ ราหุล…เธอทำใจให้ได้อย่างนั้นแหละ ใครมาทำอะไร เธอก็อย่าไปเอาเรื่องเอาราวกับเขา ตั้งใจปฏิบัติธรรมของเธอไป แล้วเธอจะหมดกิเลสได้เร็ว”ถ้าทำใจเหมือนแผ่นดินได้อย่างนี้ ธรรมะต่างๆ ที่จะงอกงามขึ้นมาในใจก็อยู่แค่เอื้อม แต่เพราะคนเราใจไม่หนักแน่น เขาด่า เขาว่าเข้าหน่อย เจ็บใจ ทั้งๆ ที่มันก็แค่ลมมากระทบหู พัดลมเป่ายังแรงกว่านั้นอีก ลมปากเป่าเบาๆ หน่อยเดียว อุ๊ย! เจ็บใจ ถ้าอย่างนี้ก็คงมีเรื่องเจ็บช้ำน้ำใจไปตลอดชาติเพราะฉะนั้น ใครทำใจหนักแน่นเหมือนแผ่นดินได้ ก็จะเป็นฐานรองรับคุณธรรมความดีต่างๆ ให้งอกงามในจิตใจอย่างสูงส่งยิ่งขึ้นไป พาให้ใจสงบสุขได้ เป็นชั้นที่ 4 และจะส่งต่อให้ใจสงบสุขยิ่งๆ ขึ้นไป

ครอบครัวใดก็ตาม ที่ทั้งสามีภรรยา หรือพ่อแม่ลูกต่างก็ถือหลักร่วมกันอย่างนี้ การกระทบกระทั่งก็จะไม่เกิด แล้วต่างคนก็จะมีจิตใจที่สูงขึ้นไป แล้วถ้าทำได้กันอย่างนี้ทุกครอบครัวในประเทศไทย ปัญหาการหย่าร้างก็จะลดลง

ที่มา : หนังสือครอบครัวอบอุ่น หน้า ๓๐-๓๑

71. The Mind Likened to the Earth

The mind likened to the earth — for the minds of most people do not resemble the earth at all, but rather resemble wax held over a flame: soft and yielding. The Sammāsambuddha once spoke to the Venerable Rāhula on the matter of a mind like the earth, saying:

“This earth — if one were to pour fragrant water upon it, would it rejoice? It would not. It remains unmoved. If one were to pour upon it something foul and malodorous, would it suffer? It would not. It remains unmoved. Rāhula — cultivate your mind to be thus. Whatever others may do, do not take issue with them. Fix your intention upon the practice of Dhamma, and you will be freed from defilement with all the greater swiftness.”

If one can make the mind like the earth in this way, the various qualities of Dhamma that will take root and flourish within it are well within reach. Yet because the minds of most people lack firmness — when another scolds or speaks ill of them, even for a moment, the heart is wounded — though it is nothing more than air meeting the ear, lighter even than the breeze of a fan. The merest breath of words, and — such pain of heart! If this is so, one will surely know hurt and anguish throughout the whole of one’s life.

Therefore, whoever can make the mind firm and steadfast like the earth will possess a foundation upon which the various virtues and wholesome qualities can take root and flourish ever more exaltedly within the heart, bringing the mind to a state of peace and tranquility — constituting the fourth level — and carrying it onward to ever deeper states of peace and stillness.

In whatever family where both husband and wife, or parents and children, uphold this principle together, conflict and friction will not arise, and each member will attain a mind of ever greater elevation. And if every family throughout the Kingdom of Thailand were to practice in this manner, the problem of divorce would diminish accordingly.

Source: Warm-Hearted Family, pp. 30–31

71. 心如大地

    心如大地的意思是通常情况下，我们的心不像大地，却像被火烧的白蜡软绵绵的。佛陀曾对罗睺罗说：“如果有人将香水洒在大地上，大地会因此而开心吗？不会，它完全不在意。如果有人将恶臭之物洒在大地上，它是否会伤心？不会，它依然不会在意。罗睺罗，你要保持平常心，无论别人怎么对待你，都不要有任何回应，只需专注于修行，如此必然快速断尽烦恼。”如果能够做到心如大地，那么各种美好的佛法将伸手可及，可是由于我们心不够平稳坚固，别人责骂我们，我们立刻心生仇恨。其实我们完全可以把对方的话当作耳边风，犹如清风拂过，不必心生仇恨，不然可能会因此记恨一辈子。因此，如果我们的心如大地一样平稳坚固，就可以容纳种种善行美德，提高自身的修为，拥有一颗美好的心灵。

如果所有的家庭成员都能遵循上述的原则，家人之间不但不会发生冲突，还能提升自身的道德素质，离婚率也会大幅降低。

———————————-

72. ยักษ์มาจากไหน

เดิมยักษ์ก็เป็นคนเหมือนพวกเรา แต่มีข้อเสียตรงที่ว่า เป็นคนเจ้าโทสะ แม้จะทำบุญก็ยังทำด้วยความโทสะอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ

ตัวอย่างเช่น จะทำบุญตักบาตร ก็ด้วยความตั้งใจที่อยากจะให้ดี จึงรีบตื่นแต่เช้า รีบเข้าครัวเตรียมข้าวปลาอาหารใครมาช่วยก็ไม่ถูกใจ ทำไปก็บ่นไป พอถึงเวลา ด้วยความที่เป็นคนเจ้าโทสะ ถ้าพระมาช้าไปบ้าง เร็วไปบ้าง ก็บ่น

ขึ้นมาฟังเทศน์บนศาลาก็รำคาญคนอื่น คนโน้นอย่างนั้น คนนั้นเป็นอย่างนี้ มีเรื่องยั่วให้เกิดโทสะอยู่ร่ำไป

ใจน่ะเป็นบุญแต่พื้นใจเป็นคนเจ้าโทสะ เพราะฉะนั้นจะทำบุญให้ทาน ก็ได้บุญเหมือนกัน แต่ได้แบบหกๆ หล่นๆพอละโลกไปแล้ว แทนที่จะได้เป็นเทวดากลับต้องไปเกิดเป็นยักษ์

จากหนังสือบวชไม่เสียผ้าเหลือง สึกไม่เปลืองผ้าหลาย หน้า ๔๙-๕๐

72. Where Do Ogres Come From?

Originally, ogres were people just like us — but with one significant flaw: they were prone to anger and irritability, and even when performing acts of merit, they did so with ill temper and fluctuating moods.

For example, one might set out to make merit by offering alms — with a sincere intention to do good — and so rise early in the morning and hasten to the kitchen to prepare food. Yet if anyone comes to help, nothing they do is satisfactory, and one grumbles throughout. When the time comes, being a person of irascible temperament, if the monks arrive slightly late or slightly early, one grumbles again.

Going up to the pavilion to listen to the teaching, one grows irritated by others — that person is this way, this person is that way — finding endless cause for irritation and anger at every turn.

The mind has merit within it, yet its underlying disposition is one of chronic irritability. And so, although merit and generosity are practiced and merit is indeed accumulated, it is accumulated in a haphazard and incomplete manner. Upon departing this world, instead of being reborn as a celestial being, one finds oneself reborn as an ogre instead.

From the book “Ordained Without Wasting the Robe, Disrobed Without Squandering the Many Robe”, pages 49–50

72. 夜叉的由来

    夜叉原先也是人类，但有一个缺点，即容易愤怒，就算修功德时也心存怒气，情绪起伏不定。

    举一个例子，有个人想行善积德，于大清早就起来准备斋僧的食物，有人在一旁帮忙却不合其心意，一边准备一边抱怨，积了一肚子气。如果出家人迟来或早来，他也会抱怨。

    在凉亭听闻法师开示时，还会看不顺眼这个人或那个人，总会遇到各种令自己生气的事。

他做的事虽然是善事，但心浑浊易怒，这样布施会得功德，但是不够圆满。当他往生后，原本应该转世天界，最后反而成为了夜叉。

———————————-

73. ยึดหลักให้มั่น เอาความถูกต้องเป็นตัวตั้ง

เวลาเราจะทำอะไรก็ตาม ในฐานะชาวพุทธ ทุกอย่างที่คิด ทุกสิ่งที่ทำ ทุกคำที่พูดทั้งหมดนี่ เราต้องยึดหลักวิชาให้มั่น

ต้องชัดเจนตรงนี้ คือ ไม่เอาอารมณ์เป็นใหญ่ในการทำงาน แต่ถือความถูกต้องเป็นใหญ่ ถูกต้องตามอะไร คือ ถ้าเป็นเรื่องทางธรรมก็ให้ถูกต้องตามหลักพระธรรมวินัยที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงให้เอาไว้ แต่ถ้าเป็นเรื่องทางโลกก็ต้องให้ถูกหลักวิชาการที่มีอยู่เอาไว้

เราจะไม่ใช้อารมณ์กับใคร ถ้าไปใช้อารมณ์กับใครเมื่อไหร่ เดี๋ยวได้เกิดกระทบกระทั่งเป็นเรื่องขึ้นมา แล้วจะเกิดเป็นความเสียหายแก่ตัวเรา ครอบครัว และพระพุทธศาสนาตามมา อันนี้ต้องชัดเจน เอาหลักวิชาเป็นตัวตั้ง อย่าเอาอารมณ์เป็นใหญ่

๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘

73. Hold Firmly to Principle — Let Correctness Be the Foundation

Whatever we are about to do, as Buddhists, every thought we think, every action we take, and every word we speak must be grounded in a firm adherence to sound principles.

This must be clear: do not allow emotion to hold sway in one’s work — rather, let correctness hold sway. Correctness according to what? In matters of the Dhamma, correctness according to the principles of the Dhamma and Vinaya as laid down by the Lord Buddha; in worldly matters, correctness according to the established principles and standards of the relevant field.

We must not act from emotion toward anyone. The moment one allows emotion to govern one’s dealings with others, conflict will arise, and harm will follow — to oneself, to one’s family, and to Buddhism. This must be clear: let sound principles be the foundation, and never allow emotion to hold sway.

February 8^th, 2015

73. 坚持原则

    我们作为佛教徒在处理事情时，所想、所做和所说的一切都应该坚持原则。

    要明白做事不能感情用事，应坚持正确的原则。何谓正确？若依照佛教就是如法遵循佛陀制定的戒律。若依照世俗就是遵循正确的既定原则。

   我们不应被情绪左右，不应感情用事，否则容易发生矛盾，对自己、家人或佛教造成不良的影响。所以，要坚持既定原则，不要感情用事。

2015年2月8日

———————————-

74. ความอดทนคือรากฐานของความสำเร็จ

          พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงให้นัยยะพระสาวกทั้งหลายในเรื่องเกี่ยวกับการที่พระองค์จะตรัสรู้ได้ก็ดี ในการที่จะสอนญาติโยมให้บรรลุธรรมตามพระองค์ก็ดี หรือถ้าชาตินี้ใครก็ตามจะเอาดีไม่ว่าทางโลกหรือทางธรรม พระพุทธองค์ทรงให้

หลักธรรมข้อแรกในโอวาทปาฏิโมกข์ไว้ว่า ขันตี ปะระมัง ตะโปตีติขา แปลว่า ความอดทน ความทนทานเป็นตบะ เป็นเครื่องเผาผลาญความชั่ว เป็นเครื่องเผาผลาญกิเลสอย่างยิ่ง

ความสำเร็จในชีวิตมนุษย์ไม่ว่าจะอยู่ทางโลกหรือทางธรรม สิ่งที่ต้องมีเป็นฐาน เป็นรากฐานทางด้านจิตใจคือความทรหดอดทน ถ้าขาดความทรหดอดทนแล้วก็ไปไม่รอด อยู่ทางโลกก็เอาดีไม่ได้ อยู่ทางธรรมก็เอาดีไม่ได้

9 กุมภาพันธ์ 2558

74. Patience Is the Foundation of Success

The Lord Buddha conveyed to his disciples the significance of patience — both with regard to his own attainment of Enlightenment, and with regard to guiding his lay followers toward the realization of the Dhamma in his footsteps. Furthermore, for anyone in this lifetime who seeks to excel — whether in worldly or spiritual matters — the Lord Buddha set forth as the very first principle in the Ovādapāṭimokkha:

“Khantī paramaṃ tapo titikkhā“ — meaning: patience and endurance are the highest austerity, the supreme means of burning away evil and consuming defilements.

Success in human life — whether in worldly or spiritual matters — requires as its foundation, as the bedrock of the mind, the quality of steadfast patience and endurance. Without this quality, one cannot persevere. In worldly life, one cannot excel; in spiritual life, one cannot excel.

February 9^th, 2015

74. 忍耐是成功的基础

    佛陀告诉众弟子，无论是如来的觉悟，或是众人追随如来证法，又或是在世俗和佛法中行善，第一个要具备的素质是忍耐。一如佛陀在教诫波罗提木叉中的第一偈：忍耐是至上的精进修行，是烧毁恶行的工具，是烧毁烦恼的工具。

人要想在世俗或佛法中获得成功，首要具备的精神基础是忍耐。如果缺乏忍耐将很难生存，在世俗中很难获得成功，在佛法中也难以成就圆满。2015年2月9日

———————————-

75.  4 สิ่ง ที่ต้องอดทนให้ได้เพื่อความสำเร็จ

ความอดทนของมนุษย์ มีอยู่ ๔ ระดับด้วยกัน

๑. ความอดทนต่อความลำบากตรากตรำ พูดง่ายๆ ทนแดดทนลมทนฝน ทนต่อธรรมชาติที่ไม่เอื้ออำนวย นี่เป็นความอดทนขั้นต้นที่มนุษย์จะต้องฝึก

๒. ฝึกให้อดทนต่อทุกขเวทนา เจ็บไข้ได้ป่วยนิดๆ หน่อย ๆ ก็ไม่สำออย เมื่อถึงเวลาทำงาน ก็ทำงานที่ตนรับผิดชอบโดยไม่รู้สึกถดถอยท้อแท้

๓. อดทนต่อการกระทบกระทั่งกัน เพราะคนเราอยู่ตัวคนเดียวไม่ได้ ยังไงก็ต้องอยู่กับคน ของ ๒ สิ่งอยู่ในที่เดียวกันยังไงก็ต้องกระทบกระทั่งกัน คนเราอยู่ร่วมกันนิสัยใจคอไม่ตรงกันบ้าง ยังไงก็ต้องกระทบกระทั่งกัน หากขาดความอดทน คงได้ทะเลาะกัน เกิดเรื่องเสียหายตามมา

๔. อดทนต่อความยั่วเย้ายั่วยวน คือ อดทนต่ออำนาจกิเลส อดทนต่อความหลงใหลได้ปลื้มในลาภ ยศ สรรเสริญทั้งหลาย ซึ่งเป็นเหตุให้ขาดปัญญาพิจารณาไตร่ตรองให้รอบคอบ นี่เป็นความอดทนชั้นสูงเลย ซึ่งต้องอาศัยการภาวนา การทำสมาธิเป็นหลักทีเดียว ไม่งั้นไม่ได้

หากขาดความอดทนทั้ง ๔ ระดับนี้ ก็ยากที่จะประสบความสำเร็จในชีวิต นอกจากนั้นยังทำให้ชีวิตประสบปัญหาเดือดร้อนต่างๆ นานาตามมาอีกด้วย

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสู้กับกิเลส ปราบกิเลส ปราบมารได้ ก็เพราะพระองค์ฝึกความอดทนเหล่านี้มาก่อน ทำให้พระองค์เป็นยอดของความอดทน จนกระทั่งพระองค์ตรัสรู้ อดทน ๔ ระดับนี้ คือ ความอดทนที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าปรารถนาจะให้ชาวพุทธและชาวโลกมีกัน

75. Four Things One Must Endure for the Sake of Success

Human endurance exists at four levels:

1. Endurance of hardship and physical exertion — simply put, enduring sun, wind, and rain; enduring the elements and unfavorable natural conditions. This is the most basic level of endurance that a person must train in.

2. Endurance of painful sensations — not becoming feeble or self-pitying over minor illness or discomfort; when the time comes to work, carrying out one’s responsibilities without feeling discouraged or despondent.

3. Endurance of conflict and friction with others — for no person can live in isolation; one must inevitably live alongside others. Just as two objects occupying the same space will inevitably come into contact, people living together with differing temperaments and dispositions will inevitably encounter friction. Without endurance, quarrels will ensue and harm will follow.

4. Endurance of temptation and enticement — that is, endurance against the power of defilements; endurance against infatuation with gain, status, and praise, which cause one to lose the wisdom needed for careful and thorough reflection. This is the highest level of endurance, and requires meditation and mental cultivation as its essential foundation — without which it cannot be achieved.

Without endurance at all four of these levels, success in life will be difficult to attain. Moreover, the absence of such endurance will give rise to a multitude of problems and hardships throughout one’s life.

The Lord Buddha was able to contend with, subdue, and overcome the defilements and Māra precisely because he had previously trained in all these forms of endurance — making him the supreme embodiment of patience and perseverance — until at last he attained Enlightenment. These four levels of endurance are what the Lord Buddha wished for all Buddhists and all people of the world to possess.

75. 成功要具备四种忍耐

人类的忍耐有四种，分别是：

    1.忍受困难，简单说就是忍受风吹雨打，忍受恶劣的自然条件，这是人类首先需要练习的一种忍耐。

    2.忍受苦受，若只是患感冒等轻微疾病不应苦苦哀嚎，如果坚持工作就要负起责任，不应颓废气馁。

    3.忍受矛盾，因为我们不是独处于世，须与他人共处。两个东西同在一处都可能发生摩擦，更何况是性格各异的人。相处久了总会有矛盾，如果缺乏忍耐就容易发生争吵，产生不良的影响。

    4.忍受诱惑，即是忍受烦恼，忍受对称、誉、利、乐的沉迷，也就是导致人们缺乏周全思考的原因。这是一种更高层次的忍耐，需通过修习禅定才会具备。

    如果缺乏这四种忍耐，不但人生很难取得成功，而且还会给生活带来许多麻烦。

佛陀能战胜烦恼和降服魔罗，是因为在身为菩萨时精进修习忍辱波罗蜜。菩萨在这方面卓越非常，直至最终觉悟成佛。同时，佛陀也期望人人具备这四种忍辱。

———————————-

76. ถ้าหัวเสียแล้วเดี๋ยวจะเสียหัว

เวลาพยายามทำความดีอะไร หากมีใครไม่เข้าใจในสิ่งที่เราทำ ก็เป็นหน้าที่ที่เราต้องหาทางอธิบายให้เขาเข้าใจให้ได้

แต่ว่าถ้าเขารู้ทั้งรู้แล้ว แต่หาเรื่องมาจับผิดเรา พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านก็ให้หลักวิชชาไว้ว่า “ไม่สู้ไม่หนี ตั้งใจทำความดีเรื่อยไป” อย่าเสียอารมณ์นะ รักษาอารมณ์ของเราให้ดี

ถ้าเราไปหัวเสียกับเขาละก็ เดี๋ยวจะเสียหัว ตรงนี้ก็ต้องวางอุเบกขาเสีย แล้วจบแค่นี้ อย่าไปต่อล้อต่อเถียงมิเกิดประโยชน์ ไว้เมื่อไหร่เขาได้คิดและคิดได้ก็ค่อยว่ากันไป ถ้าเขายังไม่ได้คิดก็ต้องปล่อยกันไปก่อน

8 กุมภาพันธ์ 2558

76. Lose Your Temper, and You May Lose Your Head

Whenever we strive to do good, and there are those who do not understand what we are doing, it is our responsibility to find a way to explain until they come to understand.

However, if a person already knows full well what we are about, yet deliberately seeks fault with us nonetheless, the Great Master given this guiding principle: “Neither fight nor flee — simply resolve to continue doing good.” Do not lose your composure. Guard your state of mind well.

For if we allow ourselves to lose our temper with such a person, we may well lose our head entirely. In such a situation, one must cultivate equanimity and let the matter rest there. Do not engage in argument or dispute — it serves no purpose. When the time comes that the other person reflects and arrives at understanding, the matter may be revisited. If they have not yet come to that point, one must simply let it be for now.

February 8^th, 2015

76. 发脾气没有意义

当我们努力行善别人却不理解时，我们应该找机会向他们解释清楚。

如果他们明白后还故意吹毛求疵。对此祖师曾教导说：“不抗争也不逃避，继续努力行善。”我们不要为此气馁，应保持平常心。

如果我们跟他们发脾气反而会更加麻烦，应该求同存异，不要争论不休，因为毫无意义。等他们想清楚了再说，若还没有想清楚就先随他吧。

2015年2月8日

———————————-

77. เวลาที่มีใครเข้าใจผิดอย่าโกรธเขา

“เวลาที่มีใครเข้าใจผิดอย่าโกรธเขา ใครเขาเข้าใจผิดอย่าโกรธ ใครเขาไม่เข้าใจอย่าโกรธ…” (เวลาที่มีใครเข้าใจผิดอย่าโกรธเขา)   (หมวด 6 ความฉลาดทางอารมณ์ (สีน้ำตาลเข้ม)

ไปยึดหลักวิชาเป็นตัวตั้งแล้วไปหาข้อมูลมาให้เขา แล้วจะได้เกิดความเข้าใจถูก แล้วจะได้ผู้ที่มาสนับสนุนงานพระศาสนา ได้ผู้ที่สนับสนุนการฝึกตัวของพระภิกษุยิ่งๆ ขึ้นไปในภายหน้าอีกด้วย

เพราะการที่ไม่เข้าใจแล้วมาซักมาถาม หรืออาจจะพูดอะไรไม่ค่อยเพราะ ด้วยความเข้าใจผิดมองลักษณะหนึ่งก็เหมือนหน้าโกรธ แต่มองอีกลักษณะหนึ่งฟ้องว่าอะไร ฟ้องว่าท่านเหล่านั้นมีความเป็นห่วงเป็นใยต่อพระพุทธศาสนา จึงได้ออกมาซักมาถามด้วยความไม่รู้ไม่เข้าใจ

เพราะฉะนั้นต้องอธิบาย หรือไปค้นแล้วแต่เข้าใจผิด ก็ยิ่งต้องอธิบายให้ท่านเข้าใจ เพราะท่านมีความรักมีความห่วงในพระพุทธศาสนาเช่นเดียวกับเรา

โอวาทให้ไว้ ณ ห้องแก้วสารพัดนึก สภาธรรมกายสากล วัดพระธรรมกาย

วันอาทิตย์ ที่ ๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๘

77. When Someone Misunderstands, Do Not Be Angry with Them

“When someone misunderstands, do not be angry with them. When someone misunderstands, do not be angry. When someone does not yet understand, do not be angry…”

(Section 6: Emotional Intelligence)

Take the principles of the teaching as your foundation, gather the relevant information, and present it to them — so that correct understanding may arise. In doing so, you will gain those who will come to support the work of the Sasana, and those who will increasingly support the training and development of the bhikkhus in the future.

For when a person does not understand and comes to question — or perhaps speaks in terms that are less than agreeable, owing to their misunderstanding — viewed in one light, their manner may appear as that of anger. Yet viewed in another light, it reveals something else entirely: it reveals that those individuals harbor genuine concern and care for Buddhism, and it is out of this very concern — combined with their lack of knowledge and understanding — that they have come forward to question.

Therefore, one must explain. And if they have already sought information on their own yet have arrived at a mistaken understanding, all the more reason to explain patiently until they truly understand — for they hold the same love and the same concern for Buddhism as we ourselves do.

Admonition given at Kaew Sarapat Nuek Hall, Dhammakaya International Meditation Center, Wat Phra Dhammakaya Sunday, 8 February B.E. 2558 (2015)

77. 被误解时不要生气

    当我们被误解时，在保持原则的情况下尽量向对方摆事实讲道理，让他们了解真相，从而回心转意护持佛教，逐渐壮大佛教的力量。

    由于对方不理解，导致交流时说话不太好听，看似很愤怒。但从另一个角度来说，应该是他们对佛教心存误解，所以才会在不理解的情况下不断询问。

    因此，当对方误解时，我们应当向对方解释清楚，因为他们和我们一样也担忧佛教。

2015年2月8日

———————————-

78. วิธีง่ายๆ สร้างอารมณ์ดีได้ทั้งวัน

เนื่องจากเรามองข้ามในสิ่งเหล่านี้ไป ทุกคนทำอะไรมันสกปรกไม่เรียบร้อย ก็โยนทิ้งกันเกลื่อนไปหมด แค่จะหยิบทอฟฟี่มากินสักอันหนึ่งก็กระดาษที่ห่อทอฟฟี่น่ะไม่ได้กิน แล้วทำไงละ ฉันก็เลยโยนออก นั่งรถก็โยนออกจาหน้าต่างรถ แล้วกระดาษชิ้นนั้นเล็กๆ นั่นแหละ ก็กลายเป็นรกถนน รกบ้าน รกเมือง ก็เป็นอย่างนี้ ทำไมเขาจึงทิ้ง เพราะเขาไม่ได้ถูกฝึกให้รับผิดชอบต่อความสะอาด

เมื่อเทียบกับใครไปต่างประเทศจะพบว่าบ้านเมืองเราขณะนี้ เมื่อเทียบกับบ้านเมืองของเราช่วงหน้าโน้น เมื่อก่อนหน้าโน้นสะอาดกว่านี้

ประเทศเพื่อนบ้านขณะนี้ เขาเข้าใจในเรื่องนี้ดี เขาก็เลยทำบ้านเมืองของเขาให้สะอาด ก็เลยทำให้คนในบ้านเมืองนี้ของเขาอารมณ์ดี ก็เลยคิดดีๆ พูดดีๆ ทำดีๆ ตามๆ กันไป

แต่บ้านเมืองไหน ทำบ้านตัวเองให้สกปรก ทำเมืองตัวเองให้สกปรก ความคิดคำพูดการกระทำดีๆ เลยไม่ออกมา มันหงุดหงิดเสียตั้งแต่ทีแรกเลย

สิ่งเหล่านี้ ถ้าไม่สังเกตก็ไม่เจอ แต่ว่าถ้าสังเกตแล้วจะเจอ

โอวาทให้ไว้ ณ ห้องแก้วสารพัดนึก สภาธรรมกายสากล วัดพระธรรมกาย ๑ มีนาคม พ.ศ.๒๕๕๘

78.  A Simple Way to Maintain a Good State of Mind Throughout the Day

Because we overlook such matters, everything people handle becomes untidy and left in disorder — discarded carelessly everywhere. Take something as small as unwrapping a toffee to eat: the wrapper is not what is eaten, so what does one do with it? One simply throws it away — tosses it out of the car window while travelling. And that one small piece of wrapper becomes litter on the road, litter in the home, litter throughout the city. This is how it goes. Why do people discard things in this way? Because they have never been trained to take responsibility for cleanliness.

When one travels abroad and makes a comparison, one finds that our country today — compared to how it once was in earlier times — was in fact cleaner then than it is now.

Neighboring countries at present understand this matter well. As a result, they keep their cities and towns clean — and this in turn brings about a good state of mind among their people, who then naturally think well, speak well, and act well in kind.

But in any country where people allow their homes and their cities to fall into disorder and uncleanliness, wholesome thoughts, wholesome words, and wholesome deeds cease to emerge. Irritability sets in from the very outset.

These are things that, if one does not observe, one will never notice — but once one begins to observe, one will find them everywhere.

Kaewsarapadneuk Hall, Wat Phra Dhammakaya March 1^st, 2015

78. 维持良好情绪的方法

    由于我们对卫生不够重视，就容易造成环境污染，哪怕只是不起眼的小事。例如吃太妃糖时，我们可能会将包装纸随手扔掉，或坐车时将之从窗口扔出。随后，这张小包装纸开始污染道路或周围的环境。既然如此，为什么还有人这样做呢？因为他对环境卫生没有责任心。

    在国外发现人家的国家比我们的干净，或者在自己的国家，若拿现在和旧时相比，也觉得旧时更加干净。

    邻国如此干净整洁是因为他们重视环境卫生，注重培养个人的环保意识。干净整洁的环境，有助于维持良好的情绪，进而心存善念，口吐善言，身行善事。

    如果一个国家的环境很差，到处乱七八糟，如此一来，善念、善言和善行也将无从谈起。

这些如果不留意观察很难被发现，如果多留意观察，就很容易发现。

———————————-

79. ไม่เอาความชั่วของผู้อื่นมาเป็นอารมณ์

เมื่อมีอะไรมากระทบกระทั่ง แทนที่จะด่าเขากลับ สู้เรามาสวดมนต์กันดีกว่า

ทำไมสวดมนต์ดีกว่า ? จำประโยคนี้ไว้ เข้าวัดกันแล้ว อย่าเอาความชั่วของคนอื่นที่ซัดสาดใส่เรามาเป็นเหตุให้เราต้องทำความชั่วตามเขามั่ง ไม่เอา เขามาด่าเราโครม ๆ เขาเอาความชั่วมาซัดสาดใส่เรา เราไม่ใส่กลับ คือไม่ได้ด่ากลับ แล้วก็สวดมนต์ของเราไป

อย่างนี้เรียกว่า ไม่เอาความชั่วของคนอื่นมาเป็นเหตุให้ไปทำความชั่วตามเขาบ้าง หรือไม่เอาความชั่วของคนอื่นมาเป็นอารมณ์ โดยอาศัยความอดทนหรือขันติของเรา เดี๋ยวมันก็จะดีขึ้นเองแหละ

1 มีนาคม พ.ศ. 2563

79. Do Not Take the Wrongdoing of Others as a Cause for Inner Disturbance

When something comes to provoke or disturb us, rather than retaliating with harsh words, it is far better to turn to chanting.

Why is chanting the better course? Commit this well to memory: having entered the path of the temple, do not allow the wrongdoing that others hurl at us to become the cause for us to commit wrongdoing in return. We will not do so. When someone assails us with a torrent of harsh words — hurling their wrongdoing upon us — we do not hurl it back. We do not retaliate in kind. Instead, we simply continue with our chanting.

This is what is meant by not allowing the wrongdoing of others to become the cause for us to commit wrongdoing in return — or in other words, not taking the wrongdoing of others as a cause for inner disturbance — and this is achieved through the power of our own patience and forbearance, khanti. Before long, all will right itself.

March 1^st, 2020

79. 不让别人影响自己

    如果与别人有摩擦，与其用嘴巴咒骂对方不如用嘴巴来诵经。

    为什么诵经比较好？记住一句话：不将别人的恶意强加给自己，使自己也同对方一样造恶。千万不要这样，别人对我们恶语相向，我们也不应该回击对方，还是去诵经比较好。

    如此就是不将别人的恶意强加给自己，使自己也同对方一样造恶，或者不让别人的恶意影响自己的情绪。只要保持忍耐一切都会好起来。

2020年3月1日

———————————-

80. วิกฤตของชีวิต พลิกเป็นโอกาสได้อย่างไร

เมื่อเราเจอวิกฤตของชีวิต อย่าไปแตกตื่น หรือตื่นตกใจมากจนเกินไปให้หมั่นทำใจให้ใส แล้วจะเห็นความจริงของชีวิต ด้วยการสวดมนต์ นั่งสมาธิ จะที่บ้านหรือที่วัดก็ได้ หมั่นทำใจให้ใสเข้าไว้น้ำขุ่นๆ กุ้งหอยปูปลา เต็มทะเลมองไม่เห็น น้ำใสๆ อะไรอยู่ในน้ำลึกถึงก้นทะเล เราก็จะมองเห็นเช่นกันใจขุ่นๆ ผวาเกินเหตุ ตื่นข่าวเกินเหตุใช้ไม่ได้เมื่อใจใส ใจนิ่งดีแล้ว ก็ให้นึกทบทวนดูว่า ได้เคยไปทำนิสัยอนุโมทนาบาป กับใครไว้ไหมคือ เห็นใครเขาเพลี่ยงพล้ำเสียหาย แล้วก็ไปพลอยด่าตามเขาไปด้วย นิสัยอย่างนี้อย่าทำ

ดังนั้น เมื่อเจอวิกฤตของชีวิต ให้ทำใจให้ใสเข้าไว้ ชวนกันสวดมนต์ นั่งสมาธิทำใจให้ใสเข้าไว้ จะมีปัญญาพลิกวิกฤต ให้เป็นโอกาสในทุกเรื่อง

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

80. How Can a Crisis in Life Be Turned into an Opportunity?

When we encounter a crisis in life, do not panic or allow yourself to be overwhelmed by alarm. Instead, diligently strive to keep the mind clear and bright — and the truth of life will become visible. Do this through chanting and meditation, whether at home or at the temple. Keep striving to maintain a clear and radiant mind. When water is murky and clouded, even though shrimps, shellfish, crabs, and fish fill the sea, none of them can be seen. But when the water is clear, whatever lies within — even to the deepest reaches of the ocean floor — becomes visible to us as well. In the same way, a clouded mind, prone to panic and excessive alarm, is of no use whatsoever. When the mind is clear and well settled, it is then that one should reflect and examine whether one has ever cultivated the habit of rejoicing in the wrongdoing of others — that is, seeing someone suffer a setback or come to harm, and then joining in to condemn them further. Such a habit must never be indulged.

Therefore, when a crisis in life is encountered, strive to keep the mind clear and bright. Invite one another to chant and sit in meditation, maintaining a clear and radiant mind. With such clarity, wisdom will arise — wisdom capable of turning every crisis into an opportunity in all circumstances.

March 17^th. 2020

80. 如何面对人生危机

当我们的人生遭遇危机时不要过度惊慌，常在家或来寺院诵经打坐，保持清净明亮的心。譬如，若水浑浊不清，就算大海的鱼虾再多也看不见。若水清澈见底，大海的鱼虾能一目了然。同样的道理，若心浑浊不清或过度惊慌时，就很难看清真相。若心清净明亮或心平气和时，就回顾看自己是否曾经随喜别人的恶行，也就是看见别人遇难时，自己还落井下石，这是不非常好的行为。

因此，当人生遭遇危机时要保持清净明亮的心，多诵经打坐，危机也会转化为机遇。

2020年3月17日

———————————-

81. เสพสื่ออย่างไร ไม่ให้มีวิบากกรรม

ต้องรับรู้ไว้ว่าที่เราเสพสื่อทั้งหลายแหล่น่ะเราจะเสพเอาอะไร  ถ้าพลอยโมทนาบาปแล้วไม่ได้ข้อคิดไม่ได้ข้อแก้ไขอะไรเลย

ได้แค่ความขุ่นมัว นี่โง่ข้ามชาติ

ถ้าเปลี่ยนอารมณ์ที่จะพลอยขุ่นตามข่าวให้กลายเป็นความใสสะอาดของเราขึ้นมา นี้เสพข่าวเป็น

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๗

81. How to Consume Media Without Accumulating Unwholesome Kamma

One must be mindful of what one is truly seeking when consuming any form of media. If one merely rejoices in or accompanies the unwholesome — gaining no useful reflection and no means of self-improvement whatsoever — receiving nothing more than a clouded and troubled mind, that is foolishness carried across lifetimes.

But if one is able to transform the mood of being drawn into agitation by the news into a clarity and purity of one’s own mind instead — that is consuming media wisely.

March 17^th. 2014

81. 如何利用媒介才没有恶业

古人说：“看戏后要自我反思”。无论我们通过什么渠道看电视或视频，都要省思观看的目的。

如果是智者，看电视或视频是为了了解当下国际时势的变化，以便及时应对。但电视或视频内容有的真实，有的虚假，有的适合自己，有的不适合自己，我们该怎么做呢？

视频内容可分为

1.可随喜善业的内容，即人观看后心法喜充满，随喜赞叹，也想跟着做。

2.可随喜恶业的内容，即人观看后喜欢上邪恶之事，容易愤怒，心浑浊不清，受视频内容影响。

如何利用媒介累积善业

1.看见不好的内容不要随喜。

2. 看见不好的内容要以之为鉴。

3.谨记父母和老师的教诲。

4.勤修善行。

这样才算如法，无论看见什么，要努力将恶缘转变为善缘，诸恶莫作，才不枉生而为人和遇见佛教。

———————————-

82. แพ้ทั้งคู่

ในช่วงที่สังคมเกิดความวุ่นวายอะไร ๆ ขึ้นก็ตาม พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรงสอนชาวพุทธควรทำตนอย่างไร ?

พระองค์ได้ตรัสเตือนอย่างยิ่งอยู่แล้วว่า เมื่อน้ำใส ๆ กุ้ง หอย ปู ปลาเห็นได้ชัด แต่ถ้าน้ำขุ่น อะไร ๆ ในน้ำก็มองไม่เห็น มีมากแค่ไหน ก็ไม่เห็น  เพราะฉะนั้น ทำใจให้ใสเป็นพิเศษเลยนะ อย่าหลุดไปตามกระแสที่วุ่นวาย ทำใจให้ใสๆ รักษาใจให้ดี

โบราณนี่ได้ยกตัวอย่างเอาไว้ เมื่อคนสองคนชักกะเย่อกัน คนสองคนดึงเชือกกันอยู่ ถ้าใครปล่อยเชือกก่อน คนนั้นชนะ เพราะทันทีที่ปล่อยก่อนเท่านั้น คนที่ดึงอยู่หงายท้องตึ้งลงไปเลย  แต่โดยมากไม่ค่อยยอมปล่อย เพราะว่าพอปล่อยแล้วนึกไม่ออกว่าจะเอาอย่างไรต่อดี เพราะฉะนั้นจึงดึงกันสุดชีวิตเลย ผลสุดท้ายเลยแย่ทั้งคู่  ในที่นี้คนที่ใจใส เขาจะเห็นวิธีแก้ไขได้ก่อน จึงปล่อยมือก่อน แต่ว่าถ้าใจขุ่นๆ ดึงกันไปดึงกันมาก็ไม่แน่ว่าใครแพ้ใครชนะ แต่มักจะแพ้ทั้งคู่

ส่วนว่าถ้าใครที่หมั่นทำใจให้ใสเป็นประจำ ถ้าอย่างนี้มองออกเลยว่าจะต้องทำอะไรต่อ ปล่อยมือก่อน แล้วก็จะปลอดภัย แต่ถ้าใครใจขุ่นตลอดเวลามุ่งแต่จะเอาชนะคะคานกันโดยไม่ดูเหตุดูผลอะไร ก็มักจะหาวิธีแก้ไขที่ถูกต้องไม่เจอ เพราะมีแต่ว่าจะเอาชนะกัน แล้วก็จะพลาด

๒๕ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๗

82. Both Lose

During periods of social unrest and turmoil, what did the Lord Buddha teach Buddhists on how they ought to conduct themselves?

He gave this most emphatic reminder: when water is clear, shrimps, shellfish, crabs, and fish can be seen plainly — but when the water is murky, nothing within it can be seen, however plentiful. Therefore, keep the mind especially clear; do not be swept away by the turbulent current. Keep the mind clear and guard it well.

Our forebears offered this illustration: when two people engage in a tug of war — two people pulling a rope against each other — whoever releases the rope first is the one who wins, for the moment one lets go, the other falls flat on their back. Yet most people are unwilling to release first, because upon letting go, they cannot conceive of what to do next — and so both pull with all their might until the end, and ultimately both fare poorly.

In this regard, the person whose mind is clear will perceive the solution first, and will therefore release their hold first. But if the mind is clouded and both parties pull back and forth, it is uncertain who will prevail — and more often than not, both lose.

As for whoever makes a regular practice of keeping the mind clear — such a person will readily see what must be done next, release their hold first, and remain unharmed. But whoever keeps a clouded mind, focused solely on defeating the other without regard for reason or circumstance, will more often than not fail to find the right solution — for the only aim is to win — and will ultimately make a grave mistake.

May 25^th, 2014

82. 两败俱伤

在社会发生动荡的时期，佛陀曾教导佛教徒应该如何自处？

佛陀早已给予极其深刻的告诫：当水质清澈时，虾、贝、蟹、鱼都能看得清清楚楚；但如果水质浑浊，水里的东西就看不见了，哪怕里面有再多东西，也都看不见。因此，请务必让自己的心保持清净。切莫随着混乱的局势而随波逐流，要保持内心的清净，守护好自己的心。

古人曾举过一个例子：当两个人在比赛拔河，双方都用力拉扯绳子时，谁先放开绳子，谁就赢了。因为只要一放手，那个还在用力拉的人就会人仰马翻、摔倒在地。但大多数人往往不肯放手，因为一旦放手，就想不出下一步该怎么办，于是拼了命地拉扯到底，最终的结果就是两败俱伤。

在这里，内心清净的人能先看到解决问题的方法，因而会选择先放手。然而，如果内心浑浊，彼此来回拉扯，不仅无法确定谁胜谁负，而且往往最终落得双输的下场。

至于那些经常保持内心清净的人，遇到这种情况就能立刻看清接下来该怎么做。先放开手，便能化险为夷。但如果有人内心始终浑浊，不顾任何因果道理，只一味想着去争强好胜，往往就找不到正确的解决办法，因为脑子里只想着要赢过对方，结果反而会满盘皆输。

2014年5月25日

———————————-

หมวด 6 ความเคารพและการเอาใจเขามาใส่ใจเรา

83. น้ำใจทำให้ได้รับการช่วยเหลือ

เพราะเรามีน้ำใจกับใครต่อใครมา ทำให้เวลามีใครมาหาเรื่องเรา ก็จะมีเพื่อนเข้ามาช่วยเหลือไว้ ทำให้พอลดราวาศอกกันไปได้ ตรงนี้จึงได้ข้อคิดว่า ไปอยู่ที่ไหน ทำอะไร ณ ที่ไหนก็ตาม ถ้าได้ด้วยก็ดีด้วย ถ้าไม่ได้ด้วยก็ยากจะดีด้วย  

3 มกราคม 2561

Section 6: Respect and Empathy

83. Generosity Attracts Support

Because we have consistently shown kindness and generosity toward others, whenever someone comes to cause us trouble, friends will step in to offer their assistance, helping to defuse and ease the situation. This leads to the valuable lesson that wherever we go and whatever we do, if we have gotten along well with others, things will go well for us — but if we have not, it will be difficult for things to go our way.

January 3^rd, 2018

第六组：恭敬心与将心比心

83. 顺其自然

如果我们曾经帮助过别人，当有人来找我们麻烦时，也会得到别人的帮助，从而摆脱险境。由此可知，无论在哪里，做什么事情，得到帮助自然好，得不到帮助也没关系。

2018年1月3日

——————————————————–

84. ให้อย่างเหมาะสม

การสงเคราะห์ช่วยเหลือใดๆ ก็ตาม ต้องให้ถูกคน ให้ในสิ่งที่เขาขาดแคลน ให้อย่างเหมาะสม ให้แล้วผู้รับสามารถนำไปพัฒนาต่อได้ ไม่สูญเปล่าเข้าทำนอง ถ้าให้ข้าวเขาไป กินได้ไม่กี่มื้อก็หมด แต่ถ้าสอนวิธีปลูกข้าวให้ เขาก็จะมีข้าวกินตลอดชีวิต หรือเขาปลูกข้าวเป็นอยู่แล้ว แต่ขาดพันธุ์ข้าว ก็รับจัดหาพันธุ์ข้าวให้เขาเร็วๆ แล้วจะดีเอง

30 ตุลาคม 2562

84. Giving Appropriately

Any form of assistance or support must be given to the right person, in the form of what they truly lack, and in a manner that is appropriate to their needs. The giving should be such that the recipient is able to build upon it further, rather than letting it go to waste — in the spirit of the saying: if you give someone rice, it will last only a few meals before it runs out; but if you teach them how to grow rice, they will have food for the rest of their life. Alternatively, if they already know how to grow rice but simply lack the seeds, then promptly providing them with the seeds is all that is needed, and things will naturally improve from there.

October 20^th, 2019

84. 适当给予

        任何情况下救济他人，援助的目标要正确，提供对方缺乏的东西，适量给予，使对方可以自利，不应铺张浪费。

如果给予对方稻谷，吃几餐就完了。但如果教对方种植水稻，将一生丰衣足食。倘若对方已经知道如何种植水稻，只是缺少种子，就给予对方种子，他的生活自然越来越好。

2019年10月30日

———————————————

85. จงให้อภัยเพื่อปล่อยนักโทษในใจ

เวลาใครทำอะไรให้เราไม่พอใจในบางเรื่อง หรือกระทบกระทั่งกับใครแล้ว ผ่านมา ๓ ปี ๕ ปี แล้วเราก็ยังจำ ยังไม่ให้อภัยเขา พอเจอหน้าทีไรแล้วอารมณ์กรุ่นขึ้นมาทุกที นั่นแหละคือ “เราทำให้คนๆ นั้นเป็นนักโทษขังเอาไว้ในใจเรา”

เพราะฉะนั้นในใจเราจึงมีแต่นักโทษรกๆ อยู่ในนั้นเยอะเลย แล้วก็ทำให้จัดระเบียบความคิดได้ยาก เมื่อจัดระเบียบความคิดได้ยาก มันก็มาปรากฏตอนนั่งสมาธิ เดี๋ยวคนโน้นก็ผุด เดี๋ยวคนนี่ก็ผุดขึ้นมา นั่นแหละนักโทษที่เราขังลืมผุดขึ้นมาครับ จำไว้อาการนี้

11 เมษายน 2561

85. Forgive Others to Free the Prisoners Within

Whenever someone does something that displeases us, or whenever we have had a conflict with another person, and yet three or five years pass and we still remember it — still refusing to forgive them — so that every time we come face to face with that person, resentment stirs within us once again: that is precisely what it means to “hold that person as a prisoner locked inside our own heart.”

As a result, our inner world becomes crowded with prisoners, making it difficult to bring order to our thoughts. And when the mind is difficult to organize, this manifests during meditation — one person surfaces, then another, then another. Those are the prisoners we have locked away and forgotten, rising to the surface. Take note of this.

April 11^th, 2018

85. 学会谅解别人

        当有人做了令我们不满意的事，或者曾经和对方发生摩擦，事后两三年我们仍耿耿于怀，不愿意原谅对方。当见到对方时内心依然愤愤不平，将对方视为囚禁在自己内心的囚犯。

        因此，当我们内心住着许多囚犯，就会导致思绪紊乱。在打坐时，这些囚就会一个接一个地冒出来，而这都是自己一手造成的。

2018年4月11日

——————————————–

86. เห็นคุณยายบ้วนน้ำลาย จึงได้รู้ว่าเจอครูแล้ว

หลวงพ่อตามหาครูบาอาจารย์มาเยอะ มาเจอคุณยายอาจารย์ของเราบ้วนน้ำลายเท่านั้นล่ะ หลวงพ่อรู้เลยว่าได้เจอครูบาอาจารย์แล้ว

เพราะเวลาคุณยายจะบ้วนน้ำลาย คุณยายจะมีกระดาษประมาณเท่าแผ่น A4 ตัดเป็นสี่ส่วน วางเอาไว้ข้างๆ ตัวยาย เวลาบ้วนน้ำลายทีหนึ่งใส่แผ่น บ้วนน้ำลายทีใส่แผ่น

ถามคุณยายว่าใส่ลงไปทำไม คุณยายก็ตอบว่า ยายแก่แล้วเราทิ้งเองไม่ได้ต้องให้หลานๆ ช่วยเทกระโถน เพราะฉะนั้น ถ้าบ้วนน้ำลาย ล้างมือหรือสั่งน้ำมูกอะไรลงไป มันลอยอยู่อย่างนั้น แมลงหวี่ แมลงวันมันก็มากวน ญาติโยมที่เขามา เขาเห็นเขาก็จะรังเกียจ หลานๆ มันจะเอาไปเทมันก็จะรังเกียจ

แต่ถ้ายายใส่กระดาษไปแบบนี้ เวลามันไปเทเห็นเป็นกระดาษชื้นๆ มันก็ไม่รังเกียจ แม้หลานตัวเองก็ยังต้องคิดเยอะขนาดนี้ นี้เป็นตัวอย่างของการเอาใจเขาใส่ใจเรา เอาใจเราใส่ใจเขา

29 พฤศจิกายน 2560

86.Seeing the Master Nun Spit — and Knowing He Had Found His Teacher

Luang Por had searched far and wide for a teacher, yet it was simply the sight of our Master Nun spitting that told him he had finally found one.

For whenever she needed to spit, the Master Nun would keep beside her several sheets of paper — approximately A4 size, each cut into quarters. Each time she spat, she would spit onto one of the sheets; each time again, onto another sheet.

When asked why she did this, she replied that she was old and could not dispose of such things herself — she had to rely on her grandchildren to empty the spittoon. And so, if saliva, rinse water, or mucus were left floating openly within it, flies and insects would be drawn to it, and any visiting devotees who caught sight of it would find it disagreeable. Even her grandchildren, when coming to empty it, would find it unpleasant.

But if she placed paper over it as she went, then when the grandchildren came to dispose of it, all they would see was a piece of slightly damp paper — and they would not be repulsed by it. Even with her own grandchildren, she thought this carefully and this thoroughly.

This is a living example of empathy — of placing oneself in another’s position, and placing another in one’s own.

November 29^th. 2017

86. 将心比心

    师父曾四处寻访名师，可是在看见奶奶吐唾液后，就认定她就是自己心目中的老师。

因为奶奶会先将一张A4大小的纸，剪成四小张纸，放在自己的旁边。每当她吐唾液前，会先往痰盂里垫一张小纸，吐一次就垫一次。

问奶奶为什么要放纸，她说自己老了，不能亲自倒痰盂，只能麻烦弟子帮忙。倘若痰盂里漂浮着唾液或鼻涕液，会招来苍蝇和昆虫，来访的居士看见后会恶心，拿去倒的人也会觉得恶心。

如果奶奶垫一张纸，当有人帮忙拿去倒时，看见的是一层层的纸，就不会觉得恶心。即便侍者乐意帮忙，奶奶也会为其着想。这个实例是将心比心最好的典范。2017年11月29日

—————————————————–

87. เย็นเขาเย็นเรา นั้นดีแน่

ถ้าทำสิ่งใดแล้ว ร้อนเขา ร้อนเรา ก็อย่าทำ ร้อนเขาเย็นเรา ก็อย่าทำ หรือเย็นเขาร้อนเราก็อย่าทำ สิ่งเหล่านี้เป็นความชั่วทั้งนั้น แต่ว่าถ้าทำแล้วเย็นทั้งเขาเย็นทั้งเรา จงทำเถิดเพราะเป็นความดี

14 ตุลาคม 2562

87.Cool for us and cool for them is surely good

If an action causes distress to others and distress to oneself, do not do it. If it causes distress to others yet ease to oneself, do not do it. If it causes coolness to others yet distress to oneself, do not do it. All such actions are forms of wrongdoing. But if an action brings coolness and peace to both others and oneself, then do it — for it is an act of goodness.

October 14^th, 2019

87. 利人利己

    做任何事情，若损人不利己就不要做，若损人利己也不要做，或者损己利人也不要做，这些都是百害而无一利。但如果所做之事利人利己，那就做吧，因为那是善行。

2019年10月14日

——————–

88. การกราบการไหว้ เป็นการแสดงความเคารพ

เป็นเครื่องหมายแสดงว่า เราตระหนักในความดีของคนๆ นั้น หรือสิ่งนั้นมากจริงๆ จนนิ่งเฉยอยู่ไม่ได้ ต้องเข้าไปแสดงอาการเคารพคือกราบไหว้ จากนั้นก็พยายามเรียนรู้ รู้จักจับจ้องดูวิธีทำความดีของท่าน และทำดีตามอย่างท่าน

ถ้าเราไม่หัดกราบไหว้มาตั้งแต่ต้น เราก็จะมีทิฏฐิมานะ ความถือตัวมากบางคนถึงกับมองความดีของคนอื่นไม่เห็น เห็นแต่ความผิดพลาดของเขา พยายามจับผิดเขาทุกวัน ปัจจุบันเราจะเห็นว่าบุคคลในวงการต่างๆ พยายามจับผิดกัน นักเรียนจับผิดครูบาอาจารย์ ครูบาอาจารย์จับผิดนักเรียน ผู้ใหญ่กับผู้น้อยก็จับผิดกัน เพื่อนร่วมงานก็จับผิดกัน ต่างไม่พูดถึงความดีของใคร เพราะมองไม่เห็นถ้าปล่อยให้สังคมเป็นเช่นนี้ ในไม่ช้าระบบสังคมจะล้มเหลว ก็ต้องแก้ด้วยความเคารพ คือ การจับดี

จากหนังสือครอบครัวอบอุ่น หน้า ๓๗

88. The Expression of Bowing and Paying Respect

Paying respect through bowing and salutation is a gesture signifying that one truly recognizes and deeply appreciates the goodness of a particular person or thing — so profoundly, in fact, that one cannot remain still or indifferent, but must outwardly express that reverence. Following this act of homage, one should endeavor to learn from that person: to observe and study the ways in which they practice virtue, and to follow their example accordingly.

If we do not cultivate the habit of paying respect from the very beginning, we will develop pride and conceit. Some people, as a result, become so self-absorbed that they are entirely unable to perceive the goodness in others — seeing only their faults, and spending each day searching for something to criticize. We can observe this tendency today across every sphere of society: students find fault with their teachers, teachers find fault with their students, seniors and juniors find fault with one another, and colleagues find fault among themselves. No one speaks of another’s virtues, for they have lost the ability to see them. If society is left to continue in this manner, its foundations will before long begin to collapse. The remedy lies in cultivating respect — that is, in learning to look for the good.

“Warm Hearted Family,” page 37

88. 顶礼是表达尊重的一种方式

顶礼是一种表示尊敬的行为，说明我们真心敬重对方。期望通过顶礼的方式表示尊重，然后尝试学习对方的善举，随对方一起行善。

若从小不会顶礼，长大后容易固持己见和自命清高，忽视别人的优点，眼里只有别人的缺点，总是捉着别人的错误不放。如今，我们经常看见人与人之间总是试图挑对方的毛病，学生和老师相互挑毛病，长辈和晚辈相互挑毛病，同事之间相互挑毛病，却很少提及对方的优点，就是因为看不见。如果形成一种不良风气，久而久之社会道德败坏的现象会越来越严重。因此，人与人之间要学会相互尊重。

——————————————————-

89. ความเคารพทั้ง ๗ สำคัญอย่างไร?

ถ้าตราบใดยังมีความเคารพ ๗ ประการต่อไปนี้ละก็ พระพุทธศาสนายังอยู่คู่โลกอีกนาน

๑) เคารพพระพุทธ ๒) เคารพพระธรรม ๓) เคารพพระสงฆ์

๓ อย่างนี้เราคุ้นอยู่แล้ว คือ เคารพในพระรัตนตรัยนั่นแหละ

๔) เคารพสิกขา หรือว่าในการศึกษา ศึกษาอะไร ก็ศึกษาธรรมวินัย หรือศึกษาว่า ในการจัดระเบียบหรือทำความสะอาดให้กับตัวเองนั่นแหละ

๕) เคารพในสมาธิ เมื่อเคารพอย่างนั้นแล้ว ถ้ายังไม่ทำสมาธิจนใจหยุดใจนิ่งแล้วก็ ชาตินี้น่ะ อย่าหวังเลยว่าจะเข้าถึงธรรมที่พระองค์ตรัสไว้

เพราะว่าพระรัตนตรัยมีทั้งพระรัตนตรัยภายใน และพระรัตนตรัยภายนอก ถ้าเอาแต่ศึกษาพระไตรปิฎก แล้วไม่ลงมือปฏิบัติกันจริงจัง ก็จะได้แต่เคารพพระรัตนตรัยภายนอก

ยังไงๆ ก็ต้องฝึกสมาธิกันให้หนัก สามารถจะเก็บสติ เก็บใจเอาไว้ในตัวเอาไว้อย่างต่อเนื่อง เดี๋ยวก็จะถึงพระรัตนตรัยภายใน

๖) เคารพในความไม่ประมาท เคี่ยวเข็ญตนเองให้ดี มันต้องไม่ประมาท เพราะว่า ขนาดนั่งได้เก่ง

ใคร..เทวทัตนี่ดำดินได้นะ เหาะได้นะ ยังตกนรกเลย เพราะว่าประมาท ไม่เคี่ยวเข็ญตนเองต่อ

และสุดท้าย ๗) เคารพในการปฏิสันถาร ตรงนี้แหละที่เป็นเรื่องใหญ่ที่สุด เพราะว่าเป็นหัวใจ ของการเผยแผ่พระพุทธศาสนา…”

89.    7 Important things to Be Respected in Buddhism

So long as the following 7 are respected, Buddhism will continue to endure in this world for a long time to come.

1) Respect for the Buddha. 2) Respect for the Dhamma. 3) Respect for the Sangha.

These three are already familiar to us — they are, in essence, respect for the Triple Gem.

4) Respect for the Training — that is, respect for study and learning. What is to be studied? The Dhamma and the Vinaya — or in other words, the study of how-to bring morality and purification to oneself.

5) Respect for Meditation. With this form of respect firmly held, if one has not yet cultivated meditation to the point where the mind becomes stilled and settled, then in this very lifetime, one should not hope to attain the Dhamma that the Buddha taught. This is because the Triple Gem exists in both its outer form and its inner form. If one only studies the Tipitaka without engaging in earnest practice, one will attain only respect for the outer Triple Gem. In any case, one must apply oneself diligently to meditation — training the mind to sustain mindfulness and composure continuously within oneself — and before long, one will reach the inner Triple Gem.

6) Respect for Nonrecklessness. One must strive earnestly and hold oneself to account without complacency. Consider this: even Devadatta — who possessed such extraordinary powers as the ability to travel underground and to fly through the air — still fell into the lower realms, precisely because of negligence, because he ceased to press onward in his striving.

7) Respect for Hospitality. This, above all, is the most significant — for it is the very heart of the propagation of Buddhism.

Source: Dhamma Teaching on the Dhamma Missionary Training Programme

89. 尊敬的重要性

如果具备七种尊重，佛教将继续久住世间。

1.  尊重佛；

2.  尊重法；

3.  尊重僧。这三种我们很熟悉，就是恭敬三宝。

4.  尊重学处或学习；即修习戒律，或让自己学会遵守纪律和热爱整洁。

5. 尊重禅定；即具备上述尊重后，如果不修习禅定而令心静定，今世将无法证得佛陀所证之法。

    因为三宝分为内在和外在，如果只学习《三藏经》却不精进修习禅定，只能算是证得外在三宝。

    要持之以恒精进修习禅定，维持正念，令心静定才能证得内在三宝。

6.  尊敬不放逸；要求自己不能放逸，就算上天入地的天人，一旦放逸也会堕入地狱。

7.  尊重接待；这一点很重要，因为这是弘扬佛教的基础。

————————————–

90. เข้าใจตัวเองก่อน แล้วจะเข้าใจผู้อื่น

วันหนึ่ง ๆ เฝ้าดูสรีระร่างกายของตัวเองกับใจของตัวเองที่อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เพราะความหนาวร้อน ความหิวกระหาย และการปวดหนักปวดเบาบีบคั้น แค่นี้ก็หมดเวลาแล้ว แต่นั่นแหละคือที่มาของคำว่าความช่างสังเกตอยู่ที่นี่

สังเกตนอกตัวไม่ชัดหรอกลูก สังเกตในตัวทีเดียว แล้วลูกจะไม่พลาด เมื่อสังเกตในตัวได้ดี เราจะคุมอารมณ์ได้ดี

ลูกดูตัวเองแล้วจะเข้าใจทุกคนในโลก อย่าพยายามไปเข้าใจคนทั้งโลก เสียเวลา เพราะจะไม่เข้าใจ แต่พยายามเข้าใจตัวเองให้ละเอียดทุกแง่มุม แล้วเราจะเข้าใจคนทั้งโลกโดยอัตโนมัติ เพราะเขาก็เช่นเดียวกับเรานั่นแหละ

๒๓ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๘

90. Understand Yourself First, and You Will Understand Others

Each and every day, one is occupied with observing one’s own body and one’s own mind — the emotions that rise and fall in response to heat and cold, to hunger and thirst, and to the pressure of physical discomfort, whether heavy or slight. That alone is enough to fill one’s time. Yet it is precisely there that the capacity for keen observation is to be found and cultivated.

Observing outward things will never yield clarity. Observe inwardly instead — and you will not go astray. When you have learned to observe yourself well, you will be well able to govern your own emotions.

Look deeply at yourself, and you will come to understand every person in the world. Do not attempt to understand all the people in the world directly — it is a waste of time, for it cannot be done. Instead, strive to understand yourself in thorough detail, from every angle — and understanding of all people in the world will follow naturally and of itself. For they are, in essence, no different from you.

June 23^rd, 2015

90. 知己知彼

    如果每天仔细观察可以知道，由于冷暖、饥饿、疼痛等缘故，我们的身心也会起伏不定。

如果观察外部不够清楚，那就观察内部，如此才不会失误。若我们通过观察了解内部就能很好地控制情绪。

只有在了解自己的情况下才能去了解别人。不必去了解每一个人，那是在浪费时间。应尽量全面地了解自己后在去了解别人，因为他们也和我们一样。

2015年6月23日

————————————————————

91.จงให้อภัยเพื่อปล่อยนักโทษในใจ

เวลาใครทำอะไรให้เราไม่พอใจในบางเรื่อง หรือกระทบกระทั่งกับใครแล้ว ผ่านมา ๓ ปี ๕ ปี แล้วเราก็ยังจำ ยังไม่ให้อภัยเขา พอเจอหน้าทีไรแล้วอารมณ์กรุ่นขึ้นมาทุกที นั่นแหละคือ “เราทำให้คนๆ นั้นเป็นนักโทษขังเอาไว้ในใจเรา”

เพราะฉะนั้นในใจเราจึงมีแต่นักโทษรกๆ อยู่ในนั้นเยอะเลย แล้วก็ทำให้จัดระเบียบความคิดได้ยาก เมื่อจัดระเบียบความคิดได้ยาก มันก็มาปรากฏตอนนั่งสมาธิ เดี๋ยวคนโน้นก็ผุด เดี๋ยวคนนี่ก็ผุดขึ้นมา นั่นแหละนักโทษที่เราขังลืมผุดขึ้นมาครับ จำไว้อาการนี้

11 เมษายน 2561

91. Forgive Others to Free the Prisoners Within

Whenever someone does something that displeases us, or whenever we have had a conflict with another person, and yet three or five years pass and we still remember it — still refusing to forgive them — so that every time we come face to face with that person, resentment stirs within us once again: that is precisely what it means to “hold that person as a prisoner locked inside our own heart.”

As a result, our inner world becomes crowded with prisoners, making it difficult to bring order to our thoughts. And when the mind is difficult to organize, this manifests during meditation — one person surfaces, then another, then another. Those are the prisoners we have locked away and forgotten, rising to the surface. Take note of this.

April 11^th, 2018

91.  学会谅解别人

        当有人做了令我们不满意的事，或者曾经和对方发生摩擦，事后两三年我们仍耿耿于怀，不愿意原谅对方。当见到对方时内心依然愤愤不平，将对方视为囚禁在自己内心的囚犯。

        因此，当我们内心住着许多囚犯，就会导致思绪紊乱。在打坐时，这些囚就会一个接一个地冒出来，而这都是自己一手造成的。

2018年4月11日

————————————–

92. แค้นชาตินี้ แถมฟรีชาติหน้า

ใครก็ตาม ที่มีญาติ มีเพื่อน หรือลูกหลานมาขอโทษขอโพยแล้ว แต่กลับไม่ยอมให้อภัย เจ้าคิดเจ้าแค้น เกิดไปกี่ชาติ เมื่อเจอหน้ากันอีก ก็จะไม่ชอบหน้ากันตั้งแต่แรกเห็น ทั้งๆที่ยังไม่รู้จักกันเลย

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสเอาไว้ว่า “การขอโทษการให้อภัยเป็นนิสัยของบัณฑิต”

แต่ว่าเขารู้โทษแล้ว ไม่ใช่สักแต่ว่ามาขอ แล้วตั้งใจแก้ไขใหม่แล้ว ต้องยกโทษให้เขา ไม่งั้นจะกลายเป็นว่าเขาเหล่านั้นที่เคยล่วงล้ำก้ำเกินเรากลายเป็นนักโทษที่ถูกขังลืมเอาไว้ในใจเรา

เกิดไปกี่ชาติๆ ทั้งที่เป็นเรื่องเก่าจำไม่ได้ พอเห็นหน้ากันแล้ว ก็จะรู้สึกไม่ชอบหน้ากันเลยตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ถ้ายังเป็นอย่างนี้ข้ามชาติอีกมันจะยุ่งเหมือนกัน เดี๋ยวจะได้พลาดพลั้งเบียดเบียนกันอีก

ลองถามตัวเองก็แล้วกัน บางคนเกิดมาก็ไม่เคยเจอหน้ากันเลย วันนี้เจอหน้าแล้วชักคันไม้คันมือขึ้นมา ทั้งที่เขาก็ยังไม่ได้ทำอะไรให้เลย นี่ฟ้องว่ามันติดมาแล้ว เราขังเขาเอาไว้ในใจเราข้ามชาติมา

92. Grudges in This Life — Carried Free of Charge into the Next

Whoever has a relative, a friend, or a descendant come to sincerely apologize, and yet refuses to grant forgiveness — harboring resentment and holding a grudge — will find that across however many lifetimes they are reborn, upon meeting that same soul again, they will feel an instant dislike from the very first glance, even without having any prior acquaintance in that life whatsoever.

The Lord Buddha himself declared: “To apologize and to forgive is the disposition of the wise.”

However, when someone has acknowledged their wrongdoing — not merely coming to ask forgiveness as a formality, but with a genuine intention to correct themselves — one must grant them pardon. Otherwise, those who have once wronged us will become prisoners locked away and forgotten within our own hearts.

Across lifetime after lifetime, though the original incident is long forgotten, the moment we come face to face with that person again, a sense of aversion arises from the very first day of meeting. If this continues to carry over across lives, it will only create further entanglement — and in time, new transgressions against one another will inevitably occur.

One need only ask oneself: there are people one has never met before in this life, yet upon meeting them for the first time, an inexplicable irritation stirs — even though they have done nothing whatsoever. This is a sign that it has carried over. We have held them prisoner in our hearts across lifetimes.

92. 今世怨来世恨

    有的人不愿意原谅别人，无论时间过去多久，一直怀恨在心。当两人来世再见面，就算还没有相识就已经没有好感了。

    佛陀说：“宽容和谅解是智者应具备的品行。”

    当对方知错后诚心认错，我们应该原谅对方，不然就会因为对方的过失将其视为囚犯，囚禁在自己的心里。

    多年后虽然旧事已忘，可当见了面还是不喜欢对方。那么就算来世再相遇，也依然会彼此心怀怨恨。

有的人就是如此，就算彼此没有见过面，此前也没有任何交集，只是头一次相遇，可就是没有好感，且还会莫名地生气，这说明两个人将前世的怨恨带到了今世。

————————————–

93. ความไม่ถือตัว

ที่ว่ากายเหมือนผ้าเช็ดเท้า ก็คือธรรมดาผ้าเช็ดเท้า เวลาใครเอาเท้าสกปรกๆ มาเช็ด มันเคยบ่นไหม ไม่เห็นมันบ่นเลย ไม่มีผ้าเช็ดเท้าบ้านไหนบ่นได้ปูย่าตายายใช้อุปมานี้ ท่านตั้งใจจะเตือนว่า คนเราจะทำงานอะไรก็ทำให้เต็มกำลังลงไป เป็นคนไม่ถือเนื้อถือตัว ไม่เลือกงาน และขอให้งานนั้นเป็นงานอาชีพ สุจริตก็ทำเข้าไป

คุณยายฯ ท่านพูดเสมอๆ ว่า ตั้งแต่เป็นเด็กมาแล้วถ้ามันถึงคราวจะต้องไปรับจ้างเขาเทกระโถนล้างกระโถนก็เอาเพราะมันเป็นอาชีพบริสุทธิ์ แต่จะให้ไปลักขโมยใครเขา หัวเด็ดตีนขาดยายไม่ยอมทำ

จะทำกายอย่างกับผ้าเช็ดเท้า ใครจะโขกจะสับอย่างไรก็ยอมล่ะ เพื่อให้ได้อาชีพที่สุจริต แต่จะให้ไปโกงไปกินเขา เพื่อจะได้แต่งตัวสวยๆ ไม่เอาเด็ดขาดเพราะฉะนั้น ใครทำกายเหมือนผ้าเช็ดเท้าได้ ก็เป็นการลดการกระทบกระทั่งทางกาย พาให้ใจสงบสุขได้เป็นชั้นที่ ๓

ที่มา : หนังสือครอบครัวอบอุ่น หน้า ๓๐

93. Humility and non-conceit

The saying that the body should be likened to a doormat refers to the simple fact that an ordinary doormat, when someone wipes their dirty feet upon it, never complains — not once. No doormat in any household has ever been known to protest. The elders of old employed this simile with the deliberate intention of reminding us that whatever work one does, one should give it one’s full effort, be a person free of pride and self-importance, and not be selective about one’s work — so long as that work is an honest and lawful livelihood, one should simply get on with it.

Khun Yay Ajarn would often say that from the time she was a child, if the occasion arose that she had to hire herself out to empty and wash chamber pots, she would do so — for it was an honorable livelihood. But to go and steal from others — even at the cost of life and limb, she would never consent to it.

To treat the body as a doormat — to endure whatever hardship or rough treatment may come — for the sake of earning an honest living, but to absolutely refuse to deceive or exploit others merely for the sake of beautifying oneself: this is the point.

Therefore, whoever is able to treat their body as a doormat will find that it reduces physical friction and conflict, bringing the mind to a state of peace and calm — this being the third level.

Source: Warm-hearted Family, page 30

93. 身如抹布

身如抹布意思是用抹布擦拭肮脏的脚时，抹布从未有过任何抱怨，而且每个家庭都需要抹布。先辈们做这个比喻，是想告诫我们无论做什么事，都应该全力以赴，应谦卑有礼，诚实可信，不自视清高，不拈轻怕重，把工作当成事业来做。

老奶奶常说：“想当年我们小小年纪就得外出打工赚钱，只要有工作，就算是洗厕所也接受。因为这是一份正当的工作，但若是去偷去抢，打死我也不会做。我们应将身体当作抹布，无论别人怎么对我们，我们只需踏踏实实的做好这份正当工作，但绝对不能去做违法的事情。” 因此，人应训练身体如同抹布，防止因为身体而生祸端，进而保持清净的心。

————————————–

94. ความเคารพเป็นทางมาแห่งความดี

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ให้ข้อคิดในการสร้างบุญกับพวกเราเอาไว้เรื่องหนึ่ง คือ เรื่องของความเคารพ

พระองค์ได้ทรงชี้ให้เห็นว่า ความเคารพเป็นที่มาของบุญใหญ่ เพราะว่าความเคารพเกิดที่ใคร แสดงว่าผู้นั้นมีปัญญา แล้วได้ใช้ปัญญาของตัวเองเต็มที่  เพราะความเคารพ คือ ความตระหนักในคุณความดีที่มีอยู่จริงของบุคคล ของสิ่งของต่างๆ และเหตุการณ์ต่างๆ

ตัวอย่างเช่นความเคารพในบุคคล คือ มีความตระหนักหรือมีความซาบซึ้งในคุณของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในคุณของพระธรรม คุณของพระสงฆ์ หรือพวกเราก็มีความตระหนักในพระคุณของคุณพ่อคุณแม่

แม้แต่เด็ก ๆ ที่มีปัญญา ได้รับการอบรมอย่างดีจากคุณพ่อคุณแม่ครูบาอาจารย์ เขาก็มีความเคารพ มีความตระหนักในความดีของพ่อแม่ครูบาอาจารย์  พอตระหนักหรือซาบซึ้งในคุณงามความดีของผู้ใด ก็จะบังคับเขาโดยอัตโนมัติว่า จะต้องทำดีให้ได้อย่างนั้นบ้าง นี้จึงเป็นทางมาแห่งบุญใหญ่

๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๗

94. Respect as the Path to Goodness

The Lord Buddha offered us a teaching on the accumulation of merit, concerning the matter of respect.

The Lord Buddha pointed out that reverence is a source of great merit, for wherever reverence arises within a person, it is a sign that such a person possesses wisdom and has employed that wisdom to its fullest. For reverence is nothing other than a deep recognition of the genuine goodness and virtue that truly exist — within persons, within things, and within the events of life.

As an example of reverence toward persons: it is the deep recognition and heartfelt appreciation of the virtue of the Blessed One, the virtue of the Dhamma, and the virtue of the Sangha. Likewise, it is the recognition of the grace and goodness of one’s own father and mother.

Even children of discerning mind — those who have been well-guided and nurtured by their parents and teachers — come to possess such reverence. They hold a genuine recognition of the goodness of their parents and teachers. And when one truly recognizes and is moved by the virtue and goodness of another, one is compelled, as though naturally and of its own accord, to aspire to embody that same goodness oneself. It is precisely in this way that reverence becomes a path to great merit.

Fenruary 11^th, 2014

94. 恭敬心是功德的源泉

佛陀曾就如何积累福德这件事，给予了我们一个重要的教诲，那就是关于恭敬心的道理。

佛陀指出恭敬心是积累大功德的源泉。因为恭敬心若能在一个人的心中升起，就代表这个人拥有智慧，并且充分地运用了自己的智慧。所谓恭敬心，就是指深刻认识并感念他人、物品以及各种因缘际会中真实存在的功德与善美。

例如对个人的恭敬，即是对佛陀的功德、佛法的功德、僧伽的功德有深刻的认知与感恩；或者像我们为人子女能深刻感念父母的养育之恩。

即便是年幼的孩子，如果具备智慧并受到父母和师长的良好教导，他们也会对父母和师长的恩德心存敬畏与感激。一旦认识到或感念到某人的善德与恩情，内心就会自发地驱使自己一定要像对方那样去积极行善。所以说，恭敬心就是功德的源泉。

2014年2月11日

—————————————————–

Notes on the translation:

• “ความเคารพ” — reverence — corresponds to the Pāli gārava, one of the seven qualities praised by the Buddha as conducive to the non-decline of the Dhamma and the spiritual community, enumerated in the Satta Aparihāniya Dhammā of the Dīgha Nikāya.
• “บุญใหญ่” — great merit — reflects the Pāli mahāpuñña, the abundant wholesome kamma generated by actions rooted in wisdom, faith, and sincere appreciation of virtue, as opposed to merit arising from mere ritual or habit.
• “คุณความดีที่มีอยู่จริง” — genuine goodness that truly exists — subtly affirms the Buddhist epistemological position that virtue is not merely conventional or subjective, but an objective quality discernible by the trained and wise mind (paññācakkhu: the eye of wisdom).
• “คุณของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า คุณของพระธรรม คุณของพระสงฆ์” refers to the Iti pi so recollection — the threefold contemplation of the virtues of the Buddha, Dhamma, and Sangha (Buddhānussati, Dhammānussati, Saṅghānussati) — among the most foundational devotional and meditative practices in Theravāda Buddhism.
• “บังคับเขาโดยอัตโนมัติ” — compelling one as though automatically — evokes the natural moral momentum (saṅkhāra) generated by genuine appreciation of virtue: the recognition of goodness in another spontaneously kindles the aspiration to embody it, a process akin to kalyāṇamittatā (noble friendship) functioning as a mirror for one’s own potential.
• “พระคุณของคุณพ่อคุณแม่” — the grace of one’s parents — reflects the Buddha’s profound teaching in the Kataññu Sutta that parents are worthy of the highest gratitude, being compared to Brahmā dwelling within the home, for the immeasurable gift of life, nourishment, and moral formation they bestow.

————————————-

หมวด 7 การทำหน้าที่กัลยาณมิตรของครอบครัวที่มีต่อบุตร

95.ฝึกให้ลูกรู้จักต้นแบบที่ดี จากการรับแขก

ตั้งแต่ตอนหลวงพ่อยังเด็ก เวลาหมู่ญาติหรือหมู่พรรคพวกของโยมพ่อของหลวงพ่อมาเยี่ยมที่บ้าน ความที่โยมพ่อเพื่อนเยอะ ญาติเยอะ แล้วก็มีทั้งญาติชนิดลบๆ ก็มี บวกๆ ก็มี

ก่อนอื่นเรียกมา รินน้ำรินท่าดูแลให้ดี ถ้าเป็นญาติหรือเป็นเพื่อนชนิดที่ประเภทมิตรแท้ ท่านจะให้อยู่ฟังการสนทนาด้วย แล้วจะแนะนำด้วยว่า ญาติหรือเพื่อนท่านนี้ของท่าน มีคุณสมบัติดีๆ อะไร เคยมีคุณความดี มีความสัมพันธ์ที่ดีกันมาอย่างไร อธิบายหมดเพื่อนพ่อคนนี้ เป็นนายทหารที่ซื่อสัตย์ กล้าหาญ คนนี้เป็นผู้พิพากษาที่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ เป็นพ่อค้าที่ดีว่าไป

แต่ถ้าเพื่อนตัวแสบ ญาติตัวแสบมา ก็รินน้ำรินท่าเสร็จ พ่อว่าไง ลูกผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน รินน้ำรินท่าเสร็จแล้วก็ออกไป งานอะไรที่ยังทำไม่เสร็จก็ไปทำ ไล่เลย ไม่ให้อยู่ฟัง ไม่ให้ได้ยินเลย

จากตรงนี้ เลยมีภาพของมิตรแท้มิตรเทียมที่มันอยู่ในใจมาตลอด พ่อสอนให้ดูคนเป็นมาตั้งแต่เล็กอย่างนี้

3 มกราคม 2561

Chapter 7: The Role of the Family as a Kalyāṇamitta (Virtuous Friend) Toward Children

95.Using Hospitality to Show Your Children What a Role Model Looks Like

Since I was a child, whenever my father received guests, he would welcome them with water regardless of whether their character was good or bad. If he had his true friends or family over, he would also welcome me to come listen to their conversation. He would tell me about the characteristics and virtues of the guests, how he knew them and how they treated in their relationship. For example, this friend is a brave and honest soldier. This man is good in this regard, that regard, as he would explain to me.

As for the fair-weather friend or relative, when they make their visit, I came and served refreshments. My father would dismiss me after so I would not have the opportunity to listen to the conversation being held.

I kept this in my heart whenever I considered the qualities of a true friend. It was thanks to my father for teaching me the difference between a true friend and a fair-weather one.

January 3rd, 2018

第七组：家庭对子女履行善知识职责

95. 学习待人接物

    小时候，师父家里常有亲戚或朋友来访。由于父亲的亲戚朋友众多，所以会遇到各种各样的人。

    首先要学会端茶倒水，若来访的是至亲好友，父亲就会让师父留下来听他们聊天。父亲会先介绍来者的身份关系，然后赞扬对方的美德。例如这位战友如何忠诚英勇，那位裁判员如何公正严明等等。

    如果有亲戚和朋友来找麻烦，父亲让师父端茶倒水后立刻离开，去做其他的事情。不让师父在旁聆听，离得远远的。

至此，父亲让师父从小明白如何观察一个人，分辨真假朋友。

2018年1月3日

——————-

96. คุณสมบัติสำคัญของการเป็นครู

คุณสมบัติสำคัญของครูบาอาจารย์มี ๓ ข้อ

๑.ต้องมีปัญญา

๒.ต้องมีกรุณา เพื่อเอาปัญญาที่ตนมีนี่ไปสั่งสอนลูกศิษย์

๓.ทั้งหมดที่ทำเพื่อลูกศิษย์นี้ ทำด้วยความสุจริตใจไม่มีเบื้องหน้าเบื้องหลังเลย

จะเทศน์ จะสอน จะอบรมใครเป้าอยู่ที่ดัดนิสัยลูกศิษย์ให้ดี ส่วนว่าลูกศิษย์จะชมหรือไม่ชม จะให้อะไรตอบแทนหรือไม่ ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องสนใจ ให้จบลงไปตรงนั้น ดูเอาไว้นะลูก หัวใจครูมันต้องเป็นอย่างนี้

31 มกราคม 2561

96.The Qualifications of a Teacher

Three Qualifications of a Teacher

1. Wisdom

2. Compassion, in order inspire us to share our wisdom with our disciples

3. Being without reservations, that is, having no conditions or expectations for any gain

Whether lecturing, teaching, or training any disciple, we do so without needing any praise from our students or needing them to honor us. We teach so they will develop themselves further, this is the heart of teaching, my children.

January 31st, 2018

96. 老师应具备的素质

老师应当具备三个重要素质：

1.具足智慧

2.心怀慈悲，将知识倾囊相授给学生。

3.以清净心教导学生，不求回报。

老师教导、传授和训练的目的，都是为了培养品学兼优的学生，不在乎学生是否赞美或报答。这是每位老师都应该要具备的师德。

2018年1月31日

——————–

97.ลูกบ้านไหนเกี่ยงกันทำความสะอาดฟ้องว่าลูกบ้านนั้นไม่รักกัน

ลูกกินข้าวแล้วเกี่ยงกันล้างจาน ถ้ามองแค่ล้างจานจะหาไม่เจอว่า ต้นเหตุคือ เกี่ยงกันทำความสะอาดไม่ว่าเรื่องอะไร เพราะของสกปรกไม่มีใครอยากจับ อยากต้องทั้งนั้นน่ะ

 เกี่ยงในการทำความสะอาดถ้วยจานช้อนชาม เกี่ยงที่จะทำความสะอาดบ้านช่องถ้าถามว่าจะให้ไม่เกี่ยงกันจะทำอย่างไร ?

คุณพ่อคุณแม่ต้องสอนเรื่องการทำความสะอาดที่ถูกวิธีในแต่ละเรื่องน่ะ ถ้วยจานช้อนชามถ้าจะให้สะอาดต้องทำอย่างไร อะไรบ้างที่ต้องทำความสะอาด

พ่อแม่ต้องรีบสอนลูกให้ทำความสะอาดจัดระเบียบข้าวของให้เป็นให้เร็วที่สุด ลูกๆ จะได้ช่วยกัน ไม่เกี่ยงกัน เมื่อเด็กช่วยกันทำความสะอาด แล้วมันก็จะรักกันตั้งแต่เด็ก

 ต้องสอนไม่ให้ดูถูกงานทำความสะอาด ไม่มองงานทำความสะอาดกวาดวัดขัดส้วมเหล่านี้ เป็นเรื่องของคนโลคลาส ไม่งั้นมันก็จะเกี่ยงกันทำความสะอาด

ถ้าไปดูถูกว่ามันสกปรก เด็กจะไม่อยากหยิบ ไม่อยากทำ เพราะฉะนั้นแต่ละคนก็เลยจะเกี่ยงกัน ทั้งบ้านจะกลายเป็นกองขยะ

แต่ว่าถ้าพ่อแม่สอนทำความสะอาดให้เป็น แล้วมันช่วยทำความสะอาด มันจะรักกัน บ้านจะกลายเป็นสวรรค์ มันอยู่ตรงนี้

7 กุมภาพันธ์ 2561

97.Children Who Do Not Help Each Other Do Their Chores Means That They Do Not Love Each Other

Let’s say that it’s our children’s responsibility to do the dishes, but when it comes time to do them, there’s no one to be found. Even when it comes to simply doing dishes, they fail to help each other. Whatever excuses they have to leave the burden to others does not matter, since no one actually likes to do their chores, especially the dishes!

The question then is, how do we get them to stop throwing the burden on each other?

Parents should teach them the proper methods to cleaning first, whether it is dishes, teach them what is considered clean and how to clean.

Then, teach them how to organize their possessions quickly and efficiently, so they are able to help each other rather that argue with each other. If they’re able to help each other in their chores, they will love each other starting from childhood.

Teach them not to see doing housework and cleaning as something low class or meant for maids. This will teach them to not leave their responsibilities for others.

If all they can see is that it’s dirty, they won’t see beyond that and will refuse to stoop themselves to cleaning something dirty. This will be a point of conflict, preventing the home to be a refuge for everyone.

But if parents are able to teach their children to help each other and to be able to clean, they will get along better, allowing the home to be a refuge. That is the point. 

7 February 2018

97. 相互推卸责任

    有的人吃完饭后，相互推卸不愿洗碗，如果单从洗碗方面来看，很难看出根源是推卸责任。

    有的推卸不愿清洁盘、碟、碗、筷，有的推卸不愿打扫卫生。如何才能做到不相互推卸责任？

    父母要从小教会孩子正确清洁的方法，例如怎样清洁盘、碟、碗、筷，应该着重清洁哪些地方等。

    与此同时，还要教会孩子快速地清洁和整理。在此过程中相互帮忙，不推卸责任。从小培养孩子相互帮助清洁卫生的习惯，长大后就会养成相亲相爱的性格。

    教育孩子不要轻视清洁工作，不要将扫地、洗厕所等当作是下人的工作，否则会养成相互推卸的习惯。

    如果孩子嫌弃肮脏的工作，不愿意做，就会相互推卸责任，最终家就会变成一个垃圾场。

    若父母教会孩子如何清洁卫生，让他们一起帮忙，养成相亲相爱的性格，整个家也会如天宫一般整洁舒适。

2018年2月7日

——————–

98.ต้นแบบที่ดีสำคัญสำหรับลูกหลาน

เด็กเป็นเสมือนผ้าขาวสะอาด เด็กต้องการตัวอย่างหรือต้นแบบในการคิด พูด และทำ

สิ่งที่ดีและไม่ดี ถ้าสิ่งใดสิ่งหนึ่งมาถึงก่อน เด็กจะรับสิ่งนั้นไว้เป็นแบบอย่าง

ดังนั้นถ้าเด็กได้รับสิ่งที่ดีก่อน เด็กก็จะมีต้นแบบที่ดี มีโอกาสทำความดีให้ยิ่งๆ ขึ้นไป และมีฐานกำลังความดีไว้ต่อต้านความชั่วที่เข้ามาในภายหลัง ทำให้เอาตัวรอดได้ง่าย

4 ตุลาคม 2562

98. Good Role Models Are Essential for Future Generations

Children are like clean white cloth — they need examples and role models to guide how they think, speak, and act. Whatever reaches them first, whether good or bad, will be absorbed and taken as their standard.

Therefore, if children are exposed to good influences early on, they will develop strong role models to look up to. This gives them greater opportunities to develop goodness and builds an inner foundation of virtue that helps them resist negative influences encountered later in life — making it far easier for them to navigate challenges and stay on the right path.

4 October 2019

98. 榜样的重要性

        孩子就像一片洁净无暇的布，需要一个好榜样，在想、说和做方面做出表率。   无论好事或坏事，孩子先遇到什么，就会先效仿什么。因此，如果孩子先遇到善美之事，就先有了好榜样，有机会努力向善，利用正义的力量对抗可能会遇到的邪恶力量，最终让自己脱离险境。

2019年10月4日

——————–

99.เรื่องหนักๆ ไม่ดุด่าก่อนนอน

มีข้อคิดนิดหนึ่ง แต่โบราณห้ามเด็ดขาด คือ ถ้าในครอบครัวตอนเช้าจะพูดเรื่องดียกใจก็ได้ ถ้ามีความจำเป็นจะต้องตำหนิก็เอา เพราะถ้าได้นอนหลับเต็มอิ่มตื่นเช้ามาใจยังสดชื่นอยู่ ตำหนิกันด้วยความเป็นธรรม ใจมันก็รับได้

แต่มีข้อแม้ถ้าเป็นเรื่องหนักๆ ไม่จนใจจริงๆ ห้ามดุด่าลงโทษลูกก่อนนอนเด็ดขาด เดี๋ยวมันน้อยอกน้อยใจ หนีออกจากบ้านไปอันตราย หรือในคืนนั้นมันนอนไม่หลับเลย แล้วจะยุ่ง

ถ้าจะลงโทษจะตำหนิในเรื่องหนักๆ ก่อนนอนไม่เอาเด็ดขาด มาว่ากันกลางวัน มาว่ากันตอนเช้า แต่ก่อนนอนห้ามเด็ดขาด

99.Don’t Argue Before Bed.

Before, our elders would follow this teaching: talk about good news in the morning to lift the spirits. If there was anything serious that needed to be addressed, it should also be addressed in the morning. This is because after a full night’s sleep, we are still refreshed and in a good mood enough to take on criticism well.

There’s the condition, however, that anything serious or if someone needed to be reprimanded, don’t do it before bed time. Especially for your children, since they may be hurt enough run away for the night or have unrestful sleep.

99. 睡前不责骂孩子

    在古代有一种习俗，即一家人早上应当讲吉祥的事，但要纠正孩子的小错误也无妨，因为睡够醒来精神清爽，孩子被纠正小错误时，内心比较容易接受。

    但不要在晚上睡觉前责骂或惩罚孩子，导致孩子心生怨气而离家出走，这样会很危险。或者导致孩子失眠，也会得不偿失。

禁止睡前责骂或惩罚孩子，可以在早上或白天进行，但睡前绝对不应行。

———————————————-

100. นายทุนที่ใจดีที่สุดในโลก

ถ้าเปรียบมารดาและบิดาเป็นนายทุนออกเงินกู้ ก็เป็นนายทุนที่ใจดีที่สุดในโลก

เพราะนอกจากจะไม่คิดดอกเบี้ยเงินกู้แล้ว ยังไม่เคยอนาทรร้อนใจเลยว่า ลูกหนี้จะชำระหนี้คืนให้หรือไม่ มิหนำซ้ำเมื่อบุตรออกจากเรือนไปแล้ว ยังแถมมรดกของตน (ถ้ามี) ให้ไปทำทุนอีกด้วย

เป็นนายทุนที่ไม่หน้าเลือด แต่มีเมตตาธรรมอย่างสูงที่บุตรจะพึงหาได้ในโลกนี้ ก็มีเฉพาะบุพการีของตนเท่านั้น

นี่คือ พระคุณอันยิ่งใหญ่ของมารดาและบิดาที่มีต่อบุตรประการหนึ่ง

จากหนังสือคัมภีร์ปฏิรูปมนุษย์ หน้า ๑๑๔-๑๑๕

100.The Most Magnanimous Investors in The World.

If one were to compare one’s parents to investors, they can easily be regarded as the world’s most magnanimous investors.

Not only do parents barely glance over the amount of money they’ve put in, unlike regular investors, they do not think “when will there be a return what I’ve invested into this?”

When their child finishes school and are ready to enter the workplace, parents even offer their children the gift of their own investment as they enter adulthood. Such is the generosity of the world’s kindest investors.

This type of investor who doesn’t count pennies and are always compassionate can only be our parents. This benevolence is just one of the many virtues of their parents that a child will come to honor.

100. 世上最善良的资本家

    如果将父母比作放贷的资本家，那么他们应该是世上最善良的资本家。

    因为他们不仅不收利息，也不要求孩子偿还债务。当孩子独立后，还会拿出自己的财富助孩子一臂之力。

    世上既不唯利是图又心怀善意，值得信赖的资本家就只有自己的父母了。

    这就是父母对儿女的伟大恩情。

——————–

101. หลักวิชชาวันเกิด

เมื่อถึงวันเกิดของตัวเอง ในฐานะชาวพุทธ เราต้องทำให้ถูกหลักวิชชา คือ

๑. ทำบุญให้ตัวเองด้วย เติมบุญให้ตัวเอง

๒. นึกถึงคุณพ่อคุณแม่ด้วย หรือผู้มีพระคุณที่เลี้ยงดูเรามา ไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่หรือละโลกไปแล้ว ถ้าท่านยังอยู่ พาท่านมาทำบุญด้วย ถ้าท่านละโลกไปแล้ว ก็ทำบุญอุทิศให้ท่าน  เพราะถ้าไม่ได้ท่านที่หล่อเลี้ยงอบรมเรามาอย่างดี เราก็ไม่มีวันนี้ และบุญนี้จะผูกให้เรากับคุณพ่อคุณแม่ของเราเกิดอีกกี่ชาติกี่ชาติ ยังจะได้ไปสร้างบุญร่วมกันอีกข้างหน้าด้วย ผูกกันไปอย่างนั้น

19 มกราคม  2561

101. The Right Principle for One’s Birthday

When your birthday arrives, as a Buddhist, it is important to observe it in accordance with the Lord Buddha’s teachings:

1. Make merit for yourself — replenish and strengthen your own merit foundation.

2. Remember and honor your parents, or those who raised and cared for you, regardless of whether they are still living or have passed on. If they are still alive, bring them along to make merit together. If they have already passed, dedicate the merit of your good deeds to them. For without their loving care and guidance, the person you are today would never have come to be. Furthermore, this act of merit-making deepens the spiritual bond between you and your parents — ensuring that across however many lifetimes lie ahead, you will continue to be born together and create goodness side by side, bound to one another in that enduring way.

19 January 2018

101. 如法过生日

作为佛教徒想如法地过生日，应该：

    1.给自己修功德，累积福德资粮。

2.意念养育我们的父母或恩人，如果他们在世就带他们一起修功德，如果他们已经离世，就修功德回向给他们。

含辛茹苦的养育

如果没有他们含辛茹苦地养育，就没有今天的我们。这个功德将让我们和父母在来世中有缘再次相遇，并一起累积功德波罗蜜。

2018年1月19日

——————–

102. พาทำบุญให้คุ้นแต่เด็ก

ในการทำบุญวันเกิด หรือเวลาไปเข้าวัดทำบุญในวาระโอกาสต่างๆ นอกจากจะพาพ่อแม่ไปทำบุญด้วยแล้ว ถ้าเรามีลูกมีหลานอยู่แล้ว ให้พาเขาไปด้วย จะตัวเล็กตัวโต ก็ให้พาไปทำบุญกับแม่กับพ่อด้วย

เพราะลูกหลานของเราก็จะได้สั่งสมบุญตั้งแต่เล็กไปเลย แล้วลูกประเภทนี้ เมื่อเขาคุ้นอยู่กับการสร้างบุญตั้งแต่เล็ก โตขึ้นเขาก็จะเป็นเช่นเดียวกับพวกเรานี้แหละ คือ จะขยันสร้างบุญ

ก็เป็นหลักประกันว่าตลอดชาตินี้ ถ้าเขายังทำตัวอย่างนี้อยู่ เขาจะไม่มีวันตกต่ำ เพราะว่าเขาได้สร้างบุญ เรานำเขาสร้างบุญมาตั้งแต่เล็กแล้ว สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่คนรุ่นก่อนโน้นจะถ่ายทอดความรู้ความสัมพันธ์อย่างนี้ให้กับลูกหลานตัวเอง

19 มกราคม  2561

102.Introducing Children to Merit-Making from an Early Age

When making merit on your birthday, or visiting the temple on various occasions, in addition to bringing your parents along, if you already have children or grandchildren, bring them with you as well — regardless of their age, whether young or old, let them join in making merit alongside their parents.

By doing so, your children and grandchildren will begin accumulating merit from a very young age. Children who grow up familiar with merit-making will naturally carry that same virtue into adulthood — just as we do — and will be diligent in continuing to develop goodness throughout their lives.

This serves as a reliable assurance that, so long as they maintain this practice, they will never fall into hardship or decline, for they are continually building merit — merit that we have guided them to create from their earliest years.

This is precisely the kind of knowledge and meaningful tradition that previous generations passed down to their own children and grandchildren — and it is our responsibility to carry it forward in the same way.

19 January 2018

102. 从小养成修功德的习惯

在生日或各种纪念日来寺院修功德，除了带上父母之外还应该带上子孙后代。无论他们的年龄是大是小都应该一起来修功德。

 如果他们从小养成修功德的习惯，长大之后就会像我们一样勤修功德波罗蜜。

如果他们一生都是如此就不会有没落的一天，因为他们从小就养成了勤修功德的好习惯。长辈一般都是这样传承给晚辈。

2018 年1月19日

——————–

103. เตรียมโอวาทไว้ให้ลูกหลานในวันเกิด

            สำหรับใครที่เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลหรือในครอบครัวก็ตาม ในวันเกิดของตัวเอง ลูกหลานมาพร้อมหน้าพร้อมตากัน ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้ให้โอวาทที่ดีๆ กับลูกๆ หลานๆ ของตัวเอง

            เพราะวันนั้นจะเป็นวันที่ศักดิ์สิทธิ์เป็นพิเศษ ที่ศักดิ์สิทธิ์เป็นพิเศษ เพราะวันนั้นเราทั้งได้สั่งสมบุญและทำบุญให้คุณพ่อคุณแม่ ทั้งชวนลูกหลานทำบุญ ก็เป็นวันที่อยู่ในบุญกันทั้งตระกูลทั้งครอบครัว

            แม้แต่เทวดานางฟ้าที่ดูแลบ้านเราก็ดี ดูแลครอบครัวเรา เขาก็จะมาพร้อมใจกันให้พรเรา ให้ความคุ้มครองด้วย สิ่งเหล่านี้จะเป็นมงคลยิ่งๆ ขึ้นไป

            เพราะฉะนั้น เราเองก็ต้องเตรียมพรเอาไว้ ที่จะให้ลูกหลานของเราที่มาทำบุญในวันเกิดของเราด้วยหรือว่าถ้ามีลูกหลานคนใดกำลังทำผิดทำพลาดอยู่ ก็เตรียมคำพูดที่พอเหมาะ เตรียมธรรมะที่พอเหมาะเอาไว้ เอาไว้สำหรับให้สติพร้อมกับให้กำลังใจด้วย

            ให้สติอย่างเดียวไม่พอ ให้สติจะได้กลับตัวกลับใจ แล้วก็ให้กำลังใจในการเริ่มต้นใหม่ และให้พรไปด้วย อย่างนี้ครอบครัวเราก็จะมั่นคง

๑๙ มกราคม ๒๕๖๑

103.Preparing Words of Wisdom for Future Generations on Your Birthday

For anyone who holds a senior or leading role within their family or household, a birthday — when children and grandchildren gather together — presents a wonderful opportunity to offer meaningful guidance and heartfelt advice to one’s own sons, daughters, and grandchildren.

That day carries a special sanctity. It is sacred because, on that occasion, we both accumulate merit and make merit on behalf of our parents, while also inviting our children and grandchildren to join in the merit-making. It becomes a day in which the entire family and lineage abide together in goodness.

Even the guardian angels and celestial beings who watch over our home and family will come together in harmony to bestow their blessings and offer their protection. All of these elements combine to make the occasion increasingly auspicious.

Therefore, we ourselves must prepare blessings to give to our children and grandchildren who have come to make merit on our birthday. And if there are any among them who are presently making mistakes or going astray, we should prepare well-chosen words and appropriate teachings — words intended both to awaken mindfulness and to offer encouragement.

Awakening mindfulness alone is not sufficient. Mindfulness is given so that one may turn oneself around, but encouragement must also be given for that person to begin anew — and blessings offered alongside. In this way, our family will remain steadfast and strong.

19 January 2018

103. 为晚辈准备训言

    作为家长或家族的长辈，在自己生日当天，如果儿孙齐聚一堂，应该赠予他们有意义的训言。

    因为生日是特殊的日子，当天自己不仅累积功德，也邀请父母和孩子一起修功德，可谓全家人都在功德福海中。

    就算是守护我们家人的天人，也会祝福和庇护我们，这是无上吉祥之事。

    因此，我们应在生日当天为齐聚一堂的晚辈准备训言。或者刚好遇到有晚辈犯错，则可以讲一些合适的话或佛法，这样既能警醒晚辈，也能够给予他们鼓励。

若只有警醒也不够，还应多多鼓励，给予他们祝福，这样家族才会和睦兴旺。

2018年1月19日

——————–

104. ครอบครัวมีสุขเพราะร่วมกันสร้างบุญ

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงค้นพบและสอนเรื่องของบุญไว้ ซึ่งสามารถสรุปได้ว่า ชีวิตขึ้นกับบุญกับบาปที่แต่ละคนทำ ทุกคนปรารถนาความสุข ไม่มีใครอยากได้ความทุกข์

เพราะฉะนั้นแต่ละคนก็จำเป็นต้องสร้างบุญของตัวเอง หลีกเลี่ยงการสร้างบาปให้สุดชีวิตกัน ถ้าอย่างนี้ อนาคตก็จะสดใสด้วยกัน

 ทีนี้เราอยู่กันเป็นครอบครัว อยู่คนเดียวไม่ได้ ความรู้ความสามารถของเราไม่พอที่จะอยู่คนเดียว มันต้องพึ่งๆ กัน เมื่อต้องพึ่งกัน ความสุขความทุกข์มันจึงอยู่ที่บุญและบาปของคนทั้งครอบครัวเอามารวมเอามาเฉลี่ย เอามาหารกัน มันอยู่ตรงนี้

เพราะฉะนั้น อยากเห็นครอบครัวตัวเองมีสุข ก็ตั้งแต่ตัวเอง ปู่ย่าตาทวด พ่อแม่ พี่ๆ น้อง ๆ ลูกหลานของตัวเอง ก็ต้องอยู่ในบุญให้พร้อมหน้ากัน ถ้าอย่างนี้ก็เป็นหลักประกันว่า ครอบครัวเป็นสุขแน่

ขณะมีชีวิตในโลกนี้ก็เป็นสุข แม้ต้องลาโลกไปแล้ว ด้วยบุญที่ทำเอาไว้ก็ยังไปเป็นสุขต่อในโลกหน้า จะไปเกิดเป็นมนุษย์ หรือจะไปเกิดเป็นเทวดาก็ยังมีบุญที่ทำกันไว้ในขณะเป็นมนุษย์นี้ตามส่งผลไป

ถ้าไปเกิดเป็นเทวดาเป็นนางฟ้า เมื่อพ้นจากเป็นเทวดานางฟ้าแล้วกลับมาเกิดในโลกมนุษย์ ก็ยังต้องอาศัยบุญเดิมนั่นแหละ ที่ยังมีเหลืออยู่ ก็นำมาให้เกิดในที่เป็นสุขอีก

แต่ว่าถ้าไปทำตรงข้าม มันก็เป็นทุกข์ทั้งในโลกนี้ ตายไปแล้วก็เป็นทุกข์ กลับมาเกิดใหม่ชีวิตก็เป็นทุกข์ โดยหลักการก็เป็นอย่างนี้

๑๔ เมษายน ๒๕๖๑

104. A Happy Family Through Shared Merit-Making

The Lord Buddha discovered and taught the truth about merit, which can be summarized as follows: life is governed by the merit and demerit that each person accumulates. Every person desire happiness, and no one wishes to suffer. Therefore, each individual must diligently create their own merit and avoid unwholesome actions to the best of their ability. In doing so, a bright and promising future awaits.

We live as families — no one can truly thrive alone. Our individual knowledge and abilities are insufficient for a solitary existence; we must depend on one another. And because we are interdependent, the happiness or suffering we experience is shaped by the collective merit and demerit of every member of the family, shared and distributed among all.

Therefore, if you wish to see your family live in happiness, every member — from the eldest ancestors, to parents, siblings, and children — must all be engaged in merit-making together. This is the surest guarantee of a truly happy family.

While living in this world, they will know happiness. And when the time comes to depart, the merit they have accumulated will carry them forward to happiness in the next life as well — whether they are reborn as human beings or as celestial beings. The merit created during this human life continues to follow and bear fruit.

Should one be reborn as a celestial being and later return to the human realm, the remaining merit from past lives will still be present, bringing about a birth into favorable and joyful circumstances once again.

However, should one do the opposite — creating demerit rather than merit — suffering will follow in this life, after death, and in future lives as well. Such is the fundamental principle.

April 14^th, 2018

104. 家人因功德而乐

    佛陀给世人一个启示：人生取决于自己造作的善恶果报。每个人都渴望快乐，没有人渴望痛苦。

    因此，大家应该遵循诸恶莫作和众善奉行的原则，如此人生才会快乐，拥有光明的未来。

人以家而居，无法独处，因为一个人没有足够的知识和能力独处于世。人与人之间需要共处，而因为共处的关系使得全家人所造作的善恶果报之平均值，决定了这家人的快乐或痛苦程度。

    因此，要想全家人和合快乐，每位家庭成员都应心系功德，每天安住在功德福海中，如此必定保证人人幸福快乐。

    在世的时候幸福快乐，离世后依靠功德回报，无论来世转世为人或天人也必定幸福快乐。

    若天人寿命已尽再次转世为人，也同样可以依靠剩余的功德出生在快乐之地。    相反，如果是造作诸恶，不仅今世痛苦，来世也会痛苦，再次转世依然身处苦海。

2018年4月14日

——————–

105. การตอบแทนคุณอันประเสริฐ

บุตรควรมีความกตัญญูกตเวที คือ รู้คุณ และตอบแทนคุณของบิดามารดา ซึ่งนอกเหนือจากการเอาใจใส่ดูแลท่านแล้ว ควรหากุศโลบายให้ท่านได้มีศรัทธาในพระพุทธศาสนา ได้มีโอกาสให้ทาน รักษาศีล และเจริญภาวนา เพื่อเป็นทางไปสู่ความพ้นทุกข์ของท่านด้วย นี่นับว่าเป็นการแทนคุณอันประเสริฐสุด

จากหนังสือชาดก เล่มที่ ๒ (เผด็จ ทตฺตชีโว)

105. The Noblest Form of Gratitude

Children ought to cultivate gratitude and a sense of indebtedness toward their parents — recognizing what has been given to them and finding meaningful ways to repay it. Beyond providing physical care and attentiveness, children should also seek thoughtful and skillful means to nurture their parents’ faith in Buddhism, and to create opportunities for them to practice generosity, observe the moral precepts, and develop meditation. These are the paths that lead toward the cessation of suffering. To do this for one’s parents is considered the most noble and excellent form of repaying one’s debt of gratitude.

From the Jataka Book, Volume 2 (Padet Dattajeevo)

105. 至上的报恩

儿女要懂得报恩，即报答父母的恩惠。除了孝敬赡养他们之外，还应该让他们净信佛教，有机会布施、持戒和打坐，最终离苦得乐，这才是至上的报恩。

————————————

106. ทำตนเองเป็นต้นแบบ

อยากจะให้ลูกหลาน อยากจะให้คนในครอบครัวของเราดีอย่างไร ก็เอาตัวของเรานั่นล่ะ เป็นต้นแบบทำความดีเข้าไปให้ได้อย่างนั้น

เป็นพ่อก็เอาตัวเองเป็นต้นแบบทำความดีให้ลูกดู เป็นแม่ก็เอาตัวเองเป็นต้นแบบทำความดีให้ลูกดู ให้สามีดู ถ้าพ่อแม่ท่านยังไม่ได้ทำ เราเป็นลูกก็เอาตัวเองเป็นต้นแบบทำดีให้พ่อให้แม่ท่านดู ให้พี่ให้น้องดูด้วย

 15 พฤศจิกายน 2558

106.Be The Role Model

Whatever goodness we wish to see in our children, grandchildren, or those within our family — let us embody that very goodness ourselves and lead by example.

As a father, let us be the model of virtue for our children to witness. As a mother, let us be the model of virtue for our children and husband to witness. And if our own parents have not yet set that example, then as a son or daughter, let us be the model of virtue for our parents to witness — and for our brothers and sisters as well.

November 15^th, 2015

106. 让自己成为榜样

    想让家人向善，自己要努力成为他们的榜样。

    若作为父亲，要努力成为儿女和妻子的榜样。若作为母亲，要努力成为儿女和丈夫的榜样。若作为儿女，要努力引导父母向善，成为父母和兄弟姐妹的榜样。

2015年11月15日

——————–

107. สอนลูกหลานอย่างไรให้ได้ดั่งใจ

เรื่องง่ายที่สุด คือเรื่องทำความความสะอาด แล้วจากนั้นก็ตามมาด้วยการจัดระเบียบอะไรต่างๆ

ที่ต้องเริ่มจากทำความสะอาด เพราะมนุษย์เป็นผู้ผลิตความสกปรก เจ้าใหญ่ที่สุดของโลก มีคนที่ไหนที่นั่นต้องสกปรก มีคนที่ไหนที่นั่นต้องมีขยะ

เพราะฉะนั้น ประเทศที่เจริญ แล้วหรือครอบครัวที่เจริญแล้ว จึงต้องจ้ำจี้จ้ำไช พิถีพิถันในเรื่องการทำความสะอาด ในเรื่องแม้กระทั่งแยกประเภทขยะ

ถ้าไม่แยกประเภทขยะ ขยะที่เอาไปทิ้งนั้นลำบากมาก มันปนๆ เปๆ ขยะนั้นควรจะเอาไปรีไซเคิลได้ ขยะนั้นควรจะเอาไปกำจัดด้วยวิธีง่ายๆ

แต่เพราะทุกอย่างมันปนกันไปหมด ขยะเปียกแก้ไขกำจัดยากกว่าขยะแห้ง ถ้าเอาขยะเปียกกับขยะแห้งปนกันเท่านั้นละ แค่นี้ก็ตายแล้ว ค่าโสฮุ่ยในการกำจัดขยะนี่แพงขึ้นมาเท่าๆ เป็นเท่าๆ ตัว

เพราะฉะนั้น ครอบครัวไหนยังไม่ได้จ้ำจี้จ้ำไชแม้การกำจัดขยะ ครอบครัวนั้นจะหวังให้ลูกหลานในครอบครัวเป็นคนละเอียดช่างสังเกต หวังผิดๆ ซะแล้ว แล้วจะผิดหวังต่อไปข้างหน้า

โอวาทให้ไว้ ณ ห้องแก้วสารพัดนึก สภาธรรมกายสากล วัดพระธรรมกาย ๑ มีนาคม พ.ศ.๒๕๕๘

107.How to Guide Future Generations to Be the Hope for the Future

The simplest place to begin is cleanliness — and from there, orderliness in all other matters will naturally follow.

The reason we must start with cleanliness is that human beings are the world’s greatest producers of waste. Wherever there are people, there is inevitably uncleanliness; wherever there are people, there is inevitably waste.

It is for this reason that civilized nations and well-functioning families are meticulous and persistent in matters of cleanliness — even going so far as to carefully sort and separate their waste.

When waste is not sorted, disposing of it becomes far more difficult. What is mixed together becomes a burden — some waste could have been recycled, while other waste could have been disposed of by simple means. But once everything is mixed indiscriminately, the problem compounds. Wet waste is considerably harder to process than dry waste, and the moment wet and dry waste are combined, the cost of disposal multiplies many times over.

Therefore, any family that has not been diligent and persistent even in something as basic as waste separation should not expect their children and grandchildren to grow up to be attentive and detail-oriented individuals. To hold such an expectation would be misguided — and disappointment will surely follow.

Kaewsarapadneuk Hall, Wat Phra Dhammakaya March 1st 2015

107. 重视环境卫生

    在日常生活中要注意打扫卫生和保持整洁。

    从打扫卫生开始，是因为人类是污染的源头，是生态环境最大的污染源，只要有人的地方就有污染，有人的地方就一定有垃圾。

    因此，一个繁荣的国家或一个文明的家庭必定非常注重环境卫生，提倡垃圾分类。

    如果不进行垃圾分类，什么都混在一起就容易造成环境污染。其实，有的垃圾可以循环再利用，有的垃圾可以用简单的方法处理掉。

    事实上，湿垃圾比干垃圾更难处理，如果各种垃圾混在一起，处理的费用也会成倍增加。

因此，如果哪个家庭不重视垃圾分类和处理，却想让子孙后代成为细心谨慎的人，可能要失望了。

——————–

108. วิธีฝึกลูกหลานให้ได้ดี

ทำไมลูกเราไม่ดีเหมือนลูกชาวบ้าน ทำไมลูกเราเป็นอย่างนี้ หาเหตุไม่เจอ? แท้ที่จริงมีเหตุนิดเดียว

ยิ่งตัวเองมีความรู้มากเท่าไหร่ ยิ่งจะอยากให้ลูกตัวเองเรียนหนังสือเก่งๆ แต่งานบ้านโดยเฉพาะงานทำความสะอาดบ้านไม่สอน ลูกก็เลยไม่ได้รับการฝึกให้มีความรับผิดชอบต่อความสะอาด ซึ่งเป็นเรื่องเบื้องต้นของชีวิต มันพลาดไป

พอไม่ได้ทำความสะอาดตั้งแต่ศีรษะถึงปลายเท้าให้เป็น เสื้อผ้าข้าวของในบ้านทำความสะอาดไม่ถูกต้องทำไม่เป็น เกิดอะไรขึ้น? คือ ความสังเกตที่ควรจะได้เลยไม่ได้ ความระมัดระวังที่จะไม่ให้มันเปรอะเปื้อนก็เลยไม่ได้

เมื่อความสังเกต ความระมัดระวังไม่ได้ เวลาเรียนหนังสือเรียนเรื่องอะไรก็ขาดความสังเกต ทั้ง ๆ ที่ลูกชาวบ้านพ่อแม่มีความรู้น้อยกว่า แต่ลูกถูกฝึกให้ทำความสะอาดกันมาตั้งแต่เล็ก เลยทำงานพื้นฐานเป็น ถึงเวลาเรียนจึงมีความฉลาดเฉลียวมากกว่า

ลูกที่พ่อแม่เขาฝึกงานพื้นฐานมาดีทำความสะอาดจัดระเบียบมาดี พอมาถึงครู สอนอะไรปุ๊บแกทำอะไรต่อมิอะไรเข้าใจได้ง่ายเลยเพราะถูกฝึกมาแล้ว

โอวาท ณ ห้องแก้วสารพัดนึก สภาธรรมกายสากล วัดพระธรรมกาย ๑ มี.ค. พ.ศ.๒๕๕๘

108. How to Raise Children to be Good People

Why is our child not turning out as well as the children of others? Why is our child the way they are? We search for the reason and cannot find it — yet in truth, there is but one simple cause.

The more educated the parents, the more they tend to focus solely on their child’s academic achievement. But household chores — particularly cleaning — are never taught. As a result, the child never receives training in responsibility toward cleanliness, which is one of the most fundamental disciplines of life. That is where things go wrong.

When a child has never properly learned to clean themselves from head to toe, nor how to care for their clothing and belongings correctly, what follows? The habit of careful observation never develops, and the mindfulness needed to prevent things from becoming dirty or disordered never takes root.

And when observation and mindfulness are absent, the same lack of attentiveness carries over into learning. Meanwhile, the children of parents with far less formal education — who were trained in cleaning and household tasks from an early age — have mastered the basics. When the time comes to study, they prove to be sharper and more capable.

Children who have been well trained in foundational tasks — in cleaning and keeping order — come to their teachers already prepared. Whatever is taught, they grasp it readily and with ease, because the groundwork has already been laid.

Guidance given at the Kaew Sarapadneuk Hall, Wat Phra Dhammakaya

March 1^st, 2015

108. 如何培养孩子

    为什么自己的孩子没有别人的孩子优秀？始终找不到原因，其实原因很简单。

    有的父母受教育程度越高就越希望孩子也学业有成，可却忽略了教导他们如何做家务，特别是清净卫生方面。使得孩子没有养成清洁的习惯和责任，而这却是日常生活的基础，可惜很多家长都忽略了。

    当孩子不会洗澡，不会洗衣服，不会打扫房间，将会怎样呢？孩子不但无法养成善于观察和谨慎的性格，还会养成不讲究卫生的习惯。

    如果从小缺乏观察和谨慎，学习将缺少观察力。虽然有的父母受教育程度不高，但孩子却养成热爱清洁的习惯，懂得做基本的家务，上学时也会更加的机敏。

    对于那些从小就学会清洁和整理家务的孩子来说，每当老师传授知识时，他们都能快速地理解和掌握。

——————–

109. How to เป็นต้นแบบที่ดี ให้ลูกหลานได้ทำตาม

เพียงแค่ตั้งใจที่จะรับผิดชอบ ห้องน้ำหรือที่ไหนก็ตามที่เราไปยืนอยู่ เมื่อก่อนเราไปยืน เราไปนั่ง ไปนอน ไปใช้ มันมีสภาพดีอยู่อย่างไร ก่อนออกจากที่นั้น ขอให้ทำความสะอาด จัดระเบียบให้มันดีเหมือนเดิม อย่างนั้นล่ะก็ ฆราวาสธรรมได้ถูกฝึกขึ้นมาทันที อย่างไม่น่าเชื่อ กลายเป็น “สัจจะประจำตัว” และเป็น “คุณงามความดีประจำตัว” ของเรา แล้วเมื่อเราทำได้ทุกครั้ง ถึงเรายังเหาะไม่ได้ ยังไม่หมดกิเลส ก็พอจะเป็นต้นแบบให้กับคนในบ้าน ให้กับลูกหลาน ให้กับคนในสังคม ให้กับวัดของเราได้

จากการเทศน์โครงการพระธรรมทูตสายที่ ๘ ณ วัดราชโอรสาราม กรุงเทพมหานคร

วันที่ ๒๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๘

109. How to Be a Good Role Model for the Future Generation

It requires nothing more than a sincere commitment to responsibility. Wherever we stand, sit, lie down, or make use of a space — whether it be a bathroom or any other place — let us simply take note of the condition it was in before we arrived, and before we leave, restore it to that same good order through cleaning and tidying. That alone is enough.

In doing so, the virtues of a good householder are immediately and remarkably cultivated within us. It becomes our personal character and our personal virtue. And when we are able to do this consistently — even if we cannot yet perform miracles, and even if we have not yet overcome all our imperfections — we become a worthy role model: for those in our household, for our children and grandchildren, for those in our community, and for our temple.

From a Dhamma talk delivered at the Eighth Buddhist Missionary Project (Dhammaduta Bhikkhus Project) Wat Ratchaorasaram, Bangkok

March 25^th, 2015

109. 如何成为后辈的榜样

我们要认真负起责任，对自己使用过的厕所或其他场地，在离开前应清洁干净或摆放整齐，就像没被使用过一样。这也是在修习居士法，在增加个人信誉的同时，也能提升自身的美德。若我们能做到这些，就算还未断尽烦恼，也可以成为子孙后辈的榜样。

——————————————-

110. สอนลูกหลานอย่างไรให้เชื่อฟัง

ในการฝึกลูกฝึกหลาน หลายท่านบอกว่า พูดแล้วลูกหลานไม่ค่อยเชื่อ ไม่รู้จะทำยังไง เราเองเมื่อก่อน ก็เป็นอย่างนั้นแหละ เมื่อตอนเล็กๆ น่ะ ทำเป็นลืม ที่ได้ดิบได้ดีมาถึงวันนี้ เป็นเพราะว่าคุณพ่อ-คุณแม่ ปู่ย่าตายายลุงป้าน้าอาของเรา ท่านให้เราฝึกตั้งแต่เรื่องง่ายไปหายาก ฝึกอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งเป็นนิสัย

แล้วยังเคี่ยวเข็ญให้เห็นอานิสงส์ หรือผลดีจากการที่เราทำอย่างนั้นๆ จนกระทั่งจากเป็นนิสัยรักดี กลายเป็นคุณธรรม เป็นศีลธรรมประจำใจในที่สุดก็กลายเป็นคุณธรรมสูงสุด คือหมดกิเลสหมดทุกข์โดยสิ้นเชิง เช่นเดียวกับพระอรหันต์เมื่อครั้งพุทธกาล เช่นเดียวกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเรา

ขั้นตอนของการฝึกคนเป็นอย่างนั้น แล้วก็ต้องพูดอีกที ธรรมะทั้งหลายจะเกิดขึ้นในใจได้ อยู่ที่ขยันปฏิบัติต่อเนื่องจนเป็นนิสัย รักษาศีล ก็รักษาอย่างต่อเนื่องจนเป็นนิสัย ให้ทานตักบาตรทอดกฐินทอดผ้าป่า ต่อเนื่องจนเป็นนิสัย สวดมนต์นั่งสมาธิ ก็ทำต่อเนื่องจนเป็นนิสัย จากนิสัยก็กลั่นตัวเองเป็นคุณธรรมศีลธรรมประจำใจ เป็นทอดๆ เหมือนรดน้ำที่โคนต้นไม้ แล้วกลายเป็นต้น-ใบ-ดอก-ผลขึ้นมา มันออกของมันมาอย่างนี้แหละ

ที่มา : การอบรมศีลธรรมประชาชนประจำวันอาทิตย์ ณ ห้องแก้วสารพัดนึก สภาธรรมกายสากล

วันที่ ๘ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๘

110.How to Teach Future Generations to Listen

In raising and guiding children and grandchildren, many parents say that no matter what they tell them, the children rarely listen — and they do not know what to do. In truth, we ourselves were once the same. When we were young, we were prone to forgetting. The reason we have come this far and achieved what we have today is because our parents, grandparents, aunts, and uncles trained us steadily — beginning with simple things and gradually progressing to more difficult ones, practicing continuously until good habits were formed.

They also took care to show us the benefits and rewards that came from conducting ourselves in those ways — until what began as a habit of goodness gradually became moral character, then inner virtue, and ultimately the highest virtue of all: the complete liberation from defilement and suffering, just as the Arahants of the Buddha’s time attained, and just as our Lord Buddha himself attained.

Such is the process of training a person. And it must be said again: all Dhamma will arise within the heart through diligent, continuous practice until it becomes habit. Observing the precepts — do so continuously until it becomes habit. Giving alms, offering food to monks, participating in Kathina Ceremony and robe-offering ceremony — do so continuously until it becomes habit. Chanting and meditating — do so continuously until it becomes habit. From habit, these practices refine themselves into moral character and inner virtue, layer by layer — much like watering the roots of a tree, from which the trunk, leaves, blossoms, and fruit naturally emerge in their own time.

From the Sunday Public Moral Training Program Kaew Saraphatnuek Hall, Wat Phra Dhammakaya

March 8^th, 2015

110. 如何管教后辈

    对于子孙后辈的教育，很多人反馈说他们不听从管教，不知该如何是好。其实每个人小时候都是如此，甚至有的被从小打到大。其实，长辈们一直循序渐进地教导晚辈，训练他们养成良好的习惯。

    这样做的意义是让子孙后辈从良好的习惯中养成高尚的道德，进而转变为至上的美德，如同佛陀和诸阿罗汉一样断尽烦恼，灭尽诸苦，这才是真正的育人之道。想让诸法深植于心就要养成精进修行、严持戒律、乐善好施和诵经念佛的好习惯，然后再由习惯转变为高尚的道德品质。犹如给树木浇水，树木才会枝繁叶茂并开花结果。

2015年3月8日

——————–

111. ความสะอาดสร้างความรัก

แค่สะอาดไม่พอ ปล่อยให้ลูกหลานสกปรก การรักตัวเองก็จะไม่เป็นรักของของตัวเอง แค่ตุ๊กตุ่นตุ๊กตา เสื้อผ้าที่ตัวเองได้มาก็รักษาไม่เป็น รักพี่รักน้องก็เลยไม่เป็น รักพ่อรักแม่ ลุงป้า น้าอาก็รักไม่เป็นอย่าดูเบาในเรื่องของการที่ทำความสะอาดไม่เป็นนะ มันลามได้อย่างนี้

บันทึกการแสดงธรรม ณ ศาลาจาตุมหาราชิกา

วันที่ ๑๘ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๙

111.Cleanliness Cultivates Love

Cleanliness alone is not enough. When children are allowed to remain dirty and unkempt, they fail to develop true self-love — they treat themselves as no more than dolls. They cannot take care of the clothes they have been given, and from there, they lose the ability to love their siblings. They then become unable to love their parents, aunts, uncles, and other relatives. Do not underestimate the matter of not knowing how to keep oneself clean — its consequences can spread this far.

Record of a Dhamma Teaching at Catumaharajika Pavilion 18 January B.E. 2559 (2016)

111. 清洁创造爱

不爱干净，放任子孙肮脏，等同于不爱自己，也不懂得爱护自己的衣服和其他东西，不懂得爱护自己的父母和兄弟姐妹。因此，不要轻视清洁的重要性，它对各方面都会产生影响。

2016年1月18日

—————————————————

112. ทำอย่างไรให้ลูกหลาน มีความรับผิดชอบ

งานทุกอย่างในบ้าน ไปดูให้ดี อย่าปล่อยผ่าน จ้ำจี้จ้ำไชให้ลูกหลานได้มากเท่าไร มันกลายเป็นฝึกตัวเราด้วย และฝึกลูกหลาน ให้มีความรับผิดชอบไปด้วย

ถ้าลูกหลาน มีความรับผิดชอบต่อสมบัติทุกชิ้น รับผิดชอบต่อความรู้สึกของทุกคนที่อยู่ร่วม ลูกหลานคนนี้ใจใช้ได้

บันทึกโอวาท ณ สภาธรรมกายสากล วัดพระธรรมกาย

วันที่ ๒๒ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๘

112. How to Foster Responsibility in Children and Future Generations

Look carefully at every task within the household — do not let anything slip by. The more you diligently remind and encourage your children and grandchildren, the more it becomes a practice for yourself as well, while simultaneously training them to be responsible.

If your children and grandchildren take responsibility for every belonging in the home, and take responsibility for the feelings of everyone living together, then those children and grandchildren are truly of good character.

Dhammakaya Assembly Hall, Wat Phra Dhammakaya

March 22^nd, 2015

112. 如何培养后辈的责任心

    家里的大小事务要处理好，不能放任不管，对子孙后辈地唠叨，其实不仅是训练自己，也是培养他们的责任心。

对财产和家人负起责任的子孙后辈，就是一个优秀的后辈。

2015年3月22日

——————–

113. ครูคนแรกในชีวิตของลูก

คุณพ่อคุณแม่ได้ชื่อเป็นครูคนแรกของพวกเรา เพราะท่านเป็นผู้ฝึกนิสัยพื้นฐานให้เราตั้งแต่ต้น ถ้าท่านไม่ฝึกให้หรือฝึกแบบผิดๆ ให้เรา เรามีแต่แย่กับแย่เลย

ไม่ต้องมาก ถ้าท่านเป็นคนไม่ตรง ไม่จริง มักง่าย ทั้งขี้เกียจ ทั้งสกปรก ไม่ค่อยรับผิดชอบ เราได้รับการถ่ายทอดความมักง่าย ความสกปรกมาตั้งแต่เล็กล่ะก็ มันมีแต่แย่อย่างเดียวเลย เอาดีได้ยากตรงกันข้าม ถ้าคุณพ่อคุณแม่เป็นคนที่ละเอียดลออ มีความรับผิดชอบ ทำอะไรพิถีพิถันท่านอาจจะไม่ได้มีความรู้จบปริญญาอะไรมาหนักหนาหรอก แต่ขอให้ท่านเป็นคนตรง คนจริง ทำอะไรไม่เหยาะแหยะ ไม่มักง่าย เป็นคนที่เคร่งครัด ทำอะไรก็ประณีตจริงจัง รับผิดชอบแค่นี้ ขอแค่นี้จริงๆ แค่นี้ก็เปิดสวรรค์ให้กับเราแล้ว เป็นคุณค่ามหาศาลของชีวิตเราแล้ว

6 กุมภาพันธ์ 2559

บันทึกแสดงธรรม แก่คณะอาจารย์และนิสิตชมรมพุทธศาสน์

113. A Child’s First Teacher in Life

Fathers and mothers are known as our first teachers for they are the ones who instill our foundational habits from the very beginning. If they fail to train us, or train us wrongly, we are left with nothing but disadvantage upon disadvantage.

To put it simply — if parents are dishonest, insincere, careless, lazy, untidy, and lacking in responsibility, and we have absorbed those habits of carelessness and disorder from an early age, then only harm can follow. It becomes exceedingly difficult to turn out well.

On the contrary, if our fathers and mothers are attentive, responsible, and thorough in all they do — they need not hold advanced academic degrees — but so long as they are honest and genuine, never sloppy or careless, disciplined in conduct, meticulous and earnest in their work, and truly responsible, that alone is enough. That truly is all that is needed. Such qualities alone open the doors of heaven for us, and represent an immeasurable value in our lives.

Dhamma Teaching to International Buddhist Society (IBS)

February 6^th. 2016

113. 孩子的启蒙老师

    父母是孩子的启蒙老师，是孩子性格的最初塑造者，如果父母给孩子错误的示范，将来会害了他们。

    如果父母是草率、懒惰、不负责任的人，孩子也会从小便养成草率、懒惰、不负责任的性格。相反，如果父母是谨慎、勤奋、负责任的人，就算没有高学历，但为人真诚、正直、严谨、有责任心，对孩子的影响将是正面而深远的。

2016年2月6日

———————————————-

114. อยู่กันยืดด้วยบุญ

ปู่ย่าตาทวดรุ่นก่อนโน้น บ้านไหนลูกสาวลูกชายพอแต่งงานปุ๊บ พ่อแม่กำหนดเลย จำไว้นะลูก ต่อแต่นี้ลูกจะต้องอยู่ด้วยบุญของลูกเอง ตั้งขันตักบาตรไว้ที่หน้าบ้าน แล้วลูกสองคนจะอยู่กันยืดหรือไม่ยืดอยู่ที่ว่าลูกทำบุญด้วยกันมากน้อยแค่ไหน

ถ้าไม่งั้นบุญเก่าหมดไปต่างคนต่างไปนะ เตือนได้เท่านี้ ถ้าไม่อยากจะให้วิบัติข้างหน้า เราไม่รู้ว่าบุญเก่าของลูกทั้งสองคนทำมาด้วยกันมากน้อยแค่ไหน เอาบุญใหม่ ๆ ชาตินี้แหละ ไปตั้งขันตักบาตรไว้หน้าบ้าน เช้าขึ้นมาก็ตักบาตรทั้งสองคนสามีภรรยานะ

นอกจากนี้ เมื่อลูกแต่งงานแต่งการแล้วก็เท่ากับประกาศว่า ข้าพร้อมจะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว อยู่ด้วยบุญของตัวเอง เมื่อก่อนอยู่กับพ่อแม่ บุญของพ่อของแม่คุ้มกะลาหัวพวกลูกอยู่ วันนี้เตรียมตัว เอาบุญไว้คุ้มกะลาหัวตัวเอง แล้วลูกจะต้องเป็นพ่อเป็นแม่คนก็จะได้มีบุญคุ้มกะลาหัวให้ลูกๆ ของตัวเองด้วย ตั้งขันไว้ตักบาตรเสียให้ดี

อันนี้คือจะเรียกว่ามันเป็นอัจฉริยะของปู่ย่าตาทวดเราก็ได้ แต่ว่าเดี๋ยวนี้ขนบธรรมเนียมนี้มันหายไปเยอะแล้ว

24 มิถุนายน พ.ศ. 2560

114.Sustaining a Life Together Through Merit

In generations past, in many households, when a son or daughter was married, the parents would solemnly counsel them: “Remember this, my child — from this day forward, you must live by the merit you yourselves have made. Place an alms bowl at the front of your home. Whether the two of you will sustain your life together, or not, depends upon how much merit you make together.”

If you do not do so, your accumulated past merit will eventually be exhausted, and you will drift apart — each going your own way. This is the only warning that can be given. If you do not wish for misfortune to befall you in the future, and since we cannot know how much past merit the two of you have made together, begin making new merit in this very lifetime. Place an alms bowl at the front of your home, and each morning, both husband and wife should offer alms together.

Furthermore, when one marries, it is as good as declaring: “I am ready to be a fully responsible adult, standing on my own merit.” While living under your parents’ roof, their merit served as a protective shelter over your head. Now the time has come to prepare your own merit to shelter yourself. And when you become parents in turn, you will need sufficient merit to serve as a protective shelter for your own children as well. Set out your alms bowl and make the offering faithfully.

This wisdom may rightly be called the genius of our ancestors — yet today, this tradition has largely faded away.

June 24^th, 2017

114. 因功德而长久

以前老一辈人在儿女结婚成家时，总会叮嘱说：孩子记住，从今以后你要靠自己的功德生活了，在自家门前摆好供钵的容器，夫妻两人是否能白头偕老，就要看你们共修的功德了。

    如果旧功德用完，两个人就可能要分开，若不想祸到临头各自飞，也不知道两个人过去共修的功德是深是浅，那么从今以后夫妻二人就要多累积新功德，在自家门前摆好供钵的容器，清晨一起供钵。

    此外，两个人结婚后说明你们已经长大成人，今后要靠自己的功德过生活，不再像之前和父母同住，靠父母的功德生活了。今后要做好准备，用功德保护自己，在为人父母之后，还要用功德保护儿女，所以在自家门前摆好供钵的容器吧。

这是老一辈人的高明之处，可如今这种风俗传统已经很少见了。

2020年6月24日

——————–

115. อย่าทะเลาะกันต่อหน้าลูก

ธรรมเนียมโบราณของปู่ย่าตาทวดเรา เวลาพ่อจะติแม่ แม่จะติพ่ออย่างไรก็ตาม รอให้ลูกหลับก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยว่ากัน แต่ว่าเดี๋ยวนี้พ่อแม่ด่ากันเสียๆ หายๆ ให้ลูกฟัง เพราะฉะนั้น ลูกก็เลยไม่เคารพพ่อเคารพแม่เท่าที่ควรจะเป็น เพราะก็มาทำอย่างนี้ให้ลูกดู

ติกันเตือนกันน่ะก็ทำได้ แต่ว่ายิ่งเรื่องหนักๆ อย่าให้ลูกได้ยินเลย เสียการปกครอง เสียความเคารพ

๑๘ เมษายน พ.ศ. ๒๕๖๑

115.Never Quarrel in Front of the Children

It was the ancient custom of our forebears that whenever a father wished to criticize the mother, or the mother and father, they would wait until the children had fallen asleep before addressing the matter. Yet today, parents exchange harsh and hurtful words openly in front of their children. As a consequence, children grow up without the proper respect for their parents that they ought to have — for they have witnessed such conduct with their own eyes.

Gentle correction and mutual reminders between spouses are entirely acceptable. However, serious disputes and weighty matters must never be allowed to reach the ears of the children. To do otherwise is to undermine parental authority and to forfeit the respect one is due.

April 18^th, 2018

115. 不要在孩子面前吵架

    按照老一辈不成文的习惯，如果父母间要冲突吵架，总会等孩子睡着了再解决。可如今的父母却在孩子面前毫不忌讳地争吵，所以孩子对父母也会缺乏相应的尊重，因为父母起了不良的示范。

如果是彼此善意地提醒就没有问题，但如果是争吵就不应该在孩子面前，不然会有失父母的尊严和权威。

2018年4月18日

——————–

116. วิธีสอนลูกหลาน ไม่ให้มีนิสัยเห็นแก่ตัว สอนอย่างไร

การแบ่งกันกิน-แบ่งปันกันใช้นี้ ภาษาพระเรียกว่าทาน ให้ไปเรื่อย ๆ เข้าจะเกิดความรู้ขึ้นว่าการอยู่ร่วมกันนี้ อยู่เป็นสังคม ต้องปันกันกิน ปันกันอยู่ ปันกันใช้ ถ้าไม่ปันกันกิน ปันกันอยู่ ปันกันใช้ สังคมโลก คงไม่เป็นสุข ถ้าได้ฝึกลูกหลานของเราตั้งแต่เล็กว่า ลูกเอ้ย..ตั้งแต่เป็นนักเรียนมาพิจารณา จัดเป็นกิจกรรมขึ้นมาได้ยิ่งดี ว่าได้แบ่งปันสิ่งใดกับเพื่อนๆ บ้าง

ทาน คือ การให้การแบ่งปัน การเสียสละ การเอื้อเฟื้อสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่กันด้วยความเต็มใจ จะให้ทรัพย์ให้สิ่งของกัน แม้แต่การให้ความรู้ การให้ธรรมะ การให้อภัยไม่โกรธกัน มันก็เป็นการให้เหมือนกัน เป็นสิ่งที่ดีนะ เพราะผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก ผู้ให้และผู้รับ ย่อมเกิดความปรารถนาดีต่อกัน แล้วก็เป็นการป้องกันสังคม ไม่ให้เกิดการหวงแหนแล้งน้ำใจกัน ถ้าฝึกกันขึ้นมาอย่างนี้ อาการที่เรียกว่า มือใครยาว สาวได้สาวเอาในสังคม มันก็จะค่อยๆ หายไป

๑๕ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๕

116.How to Raise Children and Grandchildren to be Free from Selfishness

The act of sharing food and sharing what one has is called, in the language of the Dhamma, Dana. When practiced consistently, an understanding naturally arises that living together in society requires sharing — sharing food, sharing shelter, and sharing resources. Without such sharing, society and the world at large cannot know true happiness. If we begin training our children from an early age — encouraging them to reflect, even as students, and better still, organizing it as a structured activity — to consider what they have shared with their friends, the seeds of generosity will take firm root.

Dana — giving, sharing, self-sacrifice, and the willing offering of what is beneficial to others — encompasses not only the giving of material wealth and possessions, but also the giving of knowledge, the giving of the Dhamma, and the giving of forgiveness by relinquishing anger. All of these are forms of giving, and all are profoundly good. For the one who gives is beloved; both giver and receiver come to hold goodwill toward one another. Generosity also serves as a safeguard for society, preventing the rise of possessiveness and a lack of compassion among its members. When this virtue is cultivated, the tendency — so common in society — for those with greater reach to simply take all they can for themselves will gradually diminish and fade away.

June 15^th, 2012

116. 如何让孩子不自私

相互分享或给予在佛教中称为布施。人类同处于一个地球，应该要学会相互分享衣、食、住、药，否则就会产生各种各样的矛盾。我们应该通过教育或实践活动，让孩子从小养成相互分享的习惯。

布施就是分享和给予，愿意慷慨的付出。有的给予金钱与物品，有的给予知识与佛法，有的给予谅解与宽容，这些都非常好。因为乐善好施者将受众人爱戴，给予者和接受者相互心怀善意，进而防止各种不良行为的滋长。如果人人具备分享的美德，各种不良行为将会逐渐消失。

2012年6月15日

——————–

หมวด 8 การก้าวหน้าในหน้าที่การงานทั้งหัวหน้าและลูกน้อง

117. เรียนรู้ความเป็นลูกน้อง เพื่อเป็นผู้นำ

ก่อนที่จะขึ้นมาเป็นหัวหน้าได้นั้น เราต้องใช้เวลาในการเรียนรู้ความเป็นลูกน้องให้ถ่องแท้เสียก่อน สั่งสมความรู้ สั่งสมประสบการณ์ สั่งสมความอดทน เป็นความรู้จากการทำงานหนัก โดยไม่ปริปากบ่น

เมื่อเรามีความพร้อมทุกอย่าง ก็จะทำงานใหญ่ได้สำเร็จ อันเป็นรางวัลที่เกิดจากความพากเพียร ฝึกฝนมายาวนาน โดยไม่ย่อท้อ ไม่ยอมล้มเลิกไปกลางคัน

8 ตุลาคม 2562

Section 8: Professional Advancement for Both Superiors and Subordinates

117. Learn the Way of the Subordinate in Order to Become a Leader

Before one may rise to a position of leadership, one must first invest the time to thoroughly understand and earnestly embrace the role of a subordinate — accumulating knowledge, gathering experience, and cultivating patience. This is wisdom born of diligent labor, endured in silence and without complaint.

When one has attained complete readiness in all respects, great undertakings shall be accomplished with success — a reward that arises from perseverance and long-sustained practice, pursued without wavering and without yielding to the temptation of abandonment midway.

October 8^th, 2019

第八组：主管与下属的职场晋升与事业发展

117. 如何成为好领导

         想成为一位好领导，必须先学习如何成为称职的下属。累积知识和经验，具备吃苦耐劳的精神，脚踏实地认真工作，不要整天抱怨。

          只有当自己万事俱备，才能完成艰巨的任务。这是长期不懈努力的结果，是不灰心丧气，没有中途放弃的回报。

2019年10月8日

———————————-

118. งานที่ยากลำบาก จะช่วยพัฒนาชีวิต

ความหนัก ความยากลำบากเป็นเครื่องมือสำหรับเค้นความสามารถของเรา ใครที่รักจะหาความก้าวหน้าในชีวิต ทุกครั้งที่ถูกพ่อแม่ หรือผู้บังคับบัญชาใช้ให้ทำงานยากงานหนัก อย่าท้อแท้ไม่รับงานหรือรับแล้วส่งคืนเด็ดขาด ให้กัดฟันทำไป ถ้าติดขัดอะไรให้ไปถามท่าน งานก็จะสำเร็จลุล่วงไปได้ ความรู้ความสามารถ และประสบการณ์ของเรา ก็จะก้าวหน้ายิ่งๆ ขึ้นไป

9 ตุลาคม 2562

118. Arduous Work Shall Cultivate and Elevate One’s Life

Hardship and difficulty serve as the very instruments by which our latent abilities are drawn forth and refined. For those who earnestly seek progress and advancement in life — whenever parents or superiors assign tasks that are demanding or difficult — one must never succumb to discouragement, neither refusing such work outright nor accepting it only to return it unfinished. One must clench one’s resolve and press forward. Should any obstacle arise, seek counsel from those who have entrusted the task, and the work shall be brought to successful completion. In so doing, one’s knowledge, capability, and experience shall advance ever onward and upward.

9 October 2019

118. 艰苦有助于成长

           艰苦的工作有助于提升自身的能力。喜欢不断提升自我的人，每次被父母或上司指派繁重的任务时，不应气馁或不敢接受，应当咬牙坚持，不懂就问，如此才能成功。在努力奋斗的过程中，自身的能力和经验也会不断增长。

2019年10月9日

———————————-

119. พระเดชพระคุณ

หลวงพ่อปฏิบัติเช่นนี้จึงมีเพื่อนค่อนข้างมาก เพื่อนร่วมงานและลูกน้องมักเกรงใจ เพราะเราไม่ไปซ้ำเติมเขา เรามีทั้งพระเดชและพระคุณ เปรียบเสมือนเป็นทั้งพระอาทิตย์และพระจันทร์

เป็นพระอาทิตย์ คือ ให้ความคุ้มครองแก่เขาได้ สิ่งใดที่จะเป็นอันตรายน่าหวาดกลัว เราป้องกันภัยนั้นได้ เป็นที่น่าเกรง คือมีพระเดช

เป็นพระจันทร์ คือ ให้ความอบอุ่นใจ เขาขาดแคลนสิ่งใด เช่น อาหาร เสื้อผ้า เราสามารถให้เขาได้ เป็นที่น่ารัก คือ มีพระคุณบุคคลที่เป็นทั้งพระอาทิตย์และพระจันทร์ หรือมีทั้งพระเดชและพระคุณ จึงเป็นผู้นำได้ ตรงกันข้ามกับผู้ที่ใช้อำนาจมาข่มขู่ เขาก็เกรงเพียงชั่วครู่ชั่วยาม อำนาจประเภทนี้ไม่ยั่งยืน วันใดหมดอำนาจก็รังแต่จะมีคนเขาสมน้ำหน้า

31 ตุลาคม 2562

119. Benevolent Authority and Gracious Virtue

It is through such conduct that Luang Por (Dhammajayo) has cultivated a considerable circle of companions. Colleagues and subordinates alike hold him in respectful regard, for he never seeks to compound the burdens of others. He embodies both phra det — benevolent authority — and phra khun — gracious virtue — likened to the presence of both the Sun and the Moon.

To be as the Sun is to afford others protection and shelter. Whatever dangers or threats may loom, one stands as a guardian against such perils — commanding reverence through the power of phra det.

To be as the Moon is to bring warmth and solace to the hearts of others. Whatever others may lack — be it sustenance or clothing — one is able to provide, inspiring affection and gratitude through the grace of phra khun.

One who embodies both the Sun and the Moon — possessing both benevolent authority and gracious virtue — is truly worthy to lead. This stands in stark contrast to those who resort to coercion and intimidation as instruments of power. Such fear as they inspire endures but fleetingly, for authority of this nature is without permanence. On the day their power is extinguished, they shall find themselves met not with sorrow, but with the quiet satisfaction of those they once oppressed.

October 31^st, 2019

119. 威力与恩惠

        许多朋友和弟子对师父很客气，是因为师父没有为难他们，而是恩威并施，就像太阳和月亮一样。

        比作太阳是因为师父能给予他们保护，免遭各种伤害，令他们生起敬畏之心，这就是师父的威力。

        比作月亮是因为师父能给予他们温暖，他们缺什么师父就给予什么，令他们生起敬爱之心，这就是师父的恩惠。

        学会恩威并施的人才能成为一名领袖。相反，如果以权力威胁他人，对方只会一时害怕，这种权力不会长久，当失去权力后就会被人鄙弃。

2019年10月31日

———————————-

120. อยากก้าวหน้า ต้องเข้าหาครูอาจารย์

ถ้าใครอยากให้ความรู้ ความสามารถก้าวหน้า อยากจะให้ภูมิรู้ภูมิธรรมสูงยิ่งขึ้น จำไว้นะต้องเข้าไปหาครูบาอาจารย์ ไปซักถามปัญหา ไปอาสาช่วยงานท่าน แล้วก็ทำงานของท่านให้ดีที่สุด ถ้าทำได้ครบถ้วน คุณธรรมของเราจะเพิ่มพูนขึ้นทันตาเห็น

1 พฤศจิกายน 2562

120. To Seek Advancement, One Must Draw Near to One’s Teachers

For whosoever wishes their knowledge and capability to flourish — whosoever aspires to elevate both their worldly learning and their inner virtue — let it be firmly held in mind: one must draw near to one’s teachers and preceptors. One must approach them with earnest enquiry, offering one’s questions with humility; one must volunteer willingly in service of their work; and one must carry out whatever has been entrusted with the utmost care and excellence. Should one fulfil all of this with wholehearted dedication, one’s moral virtue and inner qualities shall be seen to grow and multiply before one’s very eyes.

November 1^st, 2019

120. 想进步要拜师

       谁渴望提升自身的知识、能力和见识，就要拜师学艺。虚心请教老师，自愿为老师工作，出色完成老师布置的任务。如果能做到这些，自身的德行和修为必定会得到提升

2019年11月1日

———————————-

121. หัวใจของนักบริหาร อยู่ที่การตัดสินใจเมื่อพบปัญหา

ผู้ที่มีหลักธรรมยึดมั่นประจำใจ การมองปัญหาการแก้ปัญหาของเขา ก็จะไม่ใช้วิธีที่ส่งผลไปในทางชั่วร้าย

สมมติว่าเมื่อองค์กรเกิดภาวะขาดทุน ก็ไม่หารายได้ชดเชยด้วยวิธีการทุจริตหรือผิดศีลธรรม เช่น คดโกง หรือค้ายาเสพติดเป็นการแก้ปัญหา

ขณะคิดแก้ปัญหาก็มีสติควบคุม ไม่ใช้อารมณ์เป็นใหญ่ เช่น เกิดโทสะว่าร้าย หรือทำร้ายผู้อื่นซึ่งจะเป็นการเพิ่มปัญหาให้ยุ่งยากซับช้อนยิ่งขึ้นไปอีก

ฉะนั้นการเป็นนักบริหารที่ดี จะอาศัยความเก่งอย่างเดียวไม่พอ ต้องอาศัยหลักธรรมประจำใจ รู้ว่าอะไรดี อะไรชั่ว อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ

การที่คนเราจะมีปัญญาคิดอย่างนี้ได้ จิตใจของเขาจะต้องผูกยึดกับหลักธรรมตลอดเวลา

จากหนังสือหลักการบริหารตามพุทธวิธี หน้า ๖

121. The Heart of an Administrator Lies in Decision-Making When Confronted with Problems

One who holds the principles of Dhamma firmly within their heart shall, in their perception and resolution of problems, never resort to means that lead toward unwholesome or harmful ends.

Consider, for instance, when an organization finds itself in a state of financial loss — such a person would not seek to compensate through corrupt or immoral means, such as fraudulent conduct or the trafficking of illicit substances, as a method of resolving the crisis.

Furthermore, in the very act of deliberating upon solutions, one must maintain mindfulness as the governing faculty, never allowing emotion to reign supreme — for to give rise to anger, to speak ill of others, or to inflict harm upon those around one, would only serve to compound the problem into ever greater complexity and entanglement.

It is therefore clear that to be a truly good administrator, competence alone is wholly insufficient. One must be anchored by the principles of Dhamma within one’s heart — discerning what is wholesome and what is unwholesome, what is worthy of action and what must be relinquished.

For a person to possess the wisdom to think in such a manner, their mind must remain bound and grounded in the principles of Dhamma at all times.

From the book “Principles of Buddhist Administration method,” page 6

121. 解决问题的原则

    有经验的管理者会坚持一个原则，即在解决问题时，不用将会造成恶劣后果的方式去解决问题。

    假设公司出现亏损，作为管理者不应利用不正当或不道德的手段去填补亏损，例如：不应通过贪污、诈骗或贩毒等方式解决问题。

    解决问题时应保持正念，不要情绪化，例如：因愤怒而骂人或伤害他人。如此反而会加深矛盾，使情况变得越来越糟糕。

    因此，一个优秀的管理者，不仅要精明能干，更要人品端正，知道什么是善，什么是恶，什么可以做，什么不可以做。

一个聪明的管理者，应该坚持上述的原则。

———————————-

122. การฝึกคน

นอกจากมุ่งฝึกเพื่อพัฒนาความรู้ความสามารถให้เขาทำงานเป็นแล้ว ต้องมุ่งพัฒนาจิตใจของเขาด้วยโดยสอนให้เขารู้จักหาบุญจากงานที่ทำอยู่ คือ ทำงานไป ใจก็เป็นบุญเป็นกุศลไปด้วยไม่ว่าผู้บังคับบัญชาหรือใครจะเห็นหรือไม่เห็น ก็จะทำงานของฉันให้ดีที่สุด

ทำเพื่อประโยชน์ขององค์กร เพื่อประโยชน์ของมนุษยชาติ เพื่อส่งเสริมคุณธรรม มิใช่เพื่อแลกค่าแรงอย่างเดียวเท่านั้น องค์กรใดที่มีบุคลากรที่มีใจสะอาด รักและทุ่มเทชีวิตจิตใจให้กับงาน ให้กับองค์กรที่ตนสังกัด และให้กับคุณงามความดีอยู่เช่นนี้ องค์กรนั้นก็โชคดี มีทรัพยากรบุคคลที่มีคุณค่าอย่างมหาศาล

จากหนังสือหลักบริหารตามพุทธวิธี หน้า ๒๐

120. The Training of People

Beyond the aim of developing knowledge and capability so that a person may perform their work with competence, one must also aim to develop their mind and heart — by teaching them to find merit in the work they perform. That is to say, as they work, their heart simultaneously accumulates merit and wholesome virtue, so that whether or not a superior or anyone else is watching, they will say within themselves: “I will do my work to the very best of my ability.”

They work for the benefit of the organization, for the benefit of humanity, and for the advancement of virtue — not merely in exchange for wages alone. Any organization whose members possess a pure heart, and who dedicate their lives, minds, and hearts wholeheartedly to their work, to the organization to which they belong, and to goodness and virtue in this way — that organization is truly fortunate, for it possesses human resources of immeasurable worth.

From the book Principles of Buddhist Administration Method, page 20

122. 培养人

    要培养一个人，除了提升他的知识能力以适应工作之外，还应着重加强他的道德修养。教他如何从工作中累积功德，即一边工作一边修功德。无论上司或下属看见与否，都同样认真工作。

为了企业的利益，为了社会的利益，为了提升道德修养，而不只是为了工资。任何一个企业，如果员工心灵纯洁，对工作充满热情，甘愿为企业奉献自己，那么这个企业不仅十分幸运，在人力资源方面也很有竞争力。

———————————-

123. ทำไมยิ่งทำงานยิ่งขี้โมโห

สำหรับใครที่ยิ่งทำงานแล้วยิ่งขี้โมโห ยิ่งเจ้าโทสะ ก็มีข้อคิดอยู่หน่อยนึง ยิ่งรับผิดชอบมาก แล้วจัดระบบไม่เป็น วางระบบระเบียบไม่เป็น เลยมีความรู้สึกว่างานเรามันท่วม งานมันมาก หรือจะทำไม่ทัน ก็จะทำให้หงุดหงิดแล้วความเจ้าโทสะมันก็จะค่อย ๆ เพาะขึ้น

แล้วจากการที่ตัวเองแบ่งเวลาทำงานก็ไม่ค่อยจะเป็น แต่คิดว่าตัวแบ่งเป็นแล้ว และงานที่ตัวเองเอาไปทำนั้น มันมีวิธีทำเป็นสิบ ๆ อย่าง แต่ก็ทำไปตามที่ตนคิดได้ตอนนั้นหรือตามที่ตนเองถนัด

ซึ่งวิธีนั้น มันไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุดหรอก มันมีวิธีอื่นอีกตั้งเยอะ แต่ว่าก็คุ้นวิธีอย่างนี้ก็จะเอาแต่อย่างนี้ ตะบี้ตะบันทำไปอย่างนี้ ทำให้งานที่ออกมาไม่ได้ดังใจ หรือทำงานไม่ทัน ก็ทำให้หงุดหงิด ยิ่งงานมากขึ้นความเจ้าโทสะก็ยิ่งเพิ่มตามตัว ยิ่งกลายเป็นคนเจ้าโทสะ ยิ่งมีใจรักงานเท่าไรยิ่งทำ ยิ่งหน้าใกล้ยักษ์เข้าไปทุกทีๆ

๒๕ เมษายน พ.ศ. ๒๕๖๑

123. Why the More One Works, the More Irritable One Becomes

For those who find that the more they work, the more irritable and quick-tempered they become, there is a point worth reflecting upon. The greater the responsibility one takes on — without being able to organize and establish proper systems and order — the more one feels overwhelmed by work, burdened by its sheer volume, or anxious about not completing it in time. This gives rise to frustration, and the tendency toward anger gradually takes root and grows.

Furthermore, although one may believe oneself to be managing one’s time well, in practice one’s time management is often lacking. And for any given task, there may be dozens of ways to approach it — yet one simply proceeds according to whatever method comes to mind at the moment, or whatever one is most accustomed to.

That method, however, is not necessarily the best one. There are many other approaches available, but because one is familiar with a particular way of doing things, one clings to it and presses ahead regardless. As a result, the work produced does not meet one’s expectations, or is not completed on time — and frustration arises once more. The heavier the workload becomes, the more the tendency toward anger grows alongside it. One becomes increasingly quick-tempered. And the more one loves one’s work and throws oneself into it, the more one’s face gradually takes on the fearsome expression of a giant.

April 25^th, 2018

123. 工作时易怒

    如果谁在工作时容易愤怒，爱发脾气，可能是因为他非常负责任，可又不懂得组织和规划，感觉自己的工作很多，来不及完成，最终导致情绪急躁而愤怒。

    与此同时，也不懂得合理安排时间，却自以为已经安排妥当。处理工作有很多种方法，却只按照自己的想法或擅长的去做。

可是那不是最好的方法，还有其他更好的方法，只是习惯了就不想改变，使得工作无法按时完成，也越来越沮丧。当工作越积越多就容易发脾气，对工作越负责脸就会越阴沉。

2018年4月25日

———————————-

124. เงื่อนไขในการทำงานใหญ่

การจะทำงานใหญ่ทุกงาน ต้องมีอย่างน้อย 3 อย่างนี้

๑. ต้องมีคนชี้ทิศที่ฉลาดปราดเปรื่องให้ ไม่งั้นทำได้ยาก

๒. สองไม่มีงานไหนที่ไม่ต้องใช้เงิน คือต้องมีงบประมาณ

๓. แล้วก็จะต้องมีวิธีฝึกตัวฝึกคน วิธีจะไฮเทคโลเทคอย่างไรก็ตาม แต่ต้องมีวิธีฝึกคนทำงานด้วย ไม่งั้นรวมคนทำงานไม่ได้

ทั้ง ๓ สิ่งนี้ ต้องอยู่ในตัวของผู้นำ ถ้าอยู่กระจัดกระจายก็ยากที่จะทำได้

๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๖๑

124. The Conditions Required for Undertaking Major Work

For any work of great scale and significance, at least these three conditions must be in place.

First, there must be a person of wisdom and keen intellect to point the way and set the direction — without this, the work will be exceedingly difficult to accomplish.

Second, there is no undertaking of any kind that requires no financial resources — a budget must be available.

Third, there must be a method for training oneself and training others. Whatever the approach — whether highly sophisticated or straightforward — a method for training those who carry out the work is indispensable. Without it, one cannot effectively bring people together to work in unity.

All three of these conditions must reside within the leader. If they are scattered and dispersed among different individuals, the work will be difficult to accomplish.

May 2^nd. 2018

124. 完成重大任务的条件

要完成重大的任务，至少具备以下三个条件：

1.有人指点方向，否则做起来很难。

2.完成任务需要花钱，所以要有预算。

3.有培训员工的方法，就算使用各种高科技，也同样需要培训员工，否则很难召集人工作。

作为领导者应具备上述三个条件，否则很难成事。

2018年5月2日

———————————-

125. เทคนิคการไหว้วานคน

เรื่องการใช้คน จะไหว้วานให้คนอื่นทำอะไรให้ เราต้องมีเทคนิค ก่อนอื่นดูลักษณะหน้าตาคนที่พูดแล้วรู้เรื่องมากที่สุด พูดกับคนนั้นก่อน แล้วเดี๋ยวเขาก็ชวนพรรคพวกมาทำกันเอง ไม่ช้าก็เสร็จ

ข้อสำคัญ เราต้องเตรียมสิ่งเหล่านี้ให้พร้อม คือ

๑. เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม

๒. ทำตัวอย่างให้ดู

๓. พูดให้กำลังใจให้เป็น ให้ถูกจังหวะ

ขณะทำงานก็ต้องคอยพูดเสริมกำลังใจ ไปเอาน้ำมาให้ดื่ม เอาขนมมาให้เคี้ยว เดี๋ยวเดียวมันก็เสร็จ

ฝากไว้อีกอย่างว่า การให้กำลังใจมันมีหลายตอนหลายขณะ ตั้งแต่ให้กำลังใจขณะทำงาน จนกระทั่งให้กำลังใจเมื่อเลิกงานใหม่ๆ แล้วหลังงาน เมื่อเจอหน้าเจอตากันอีกก็ยังทักทายปราศรัยกันอยู่

หัวหน้างานที่ทำได้อย่างนี้ ใครก็อยากทำงานด้วย ไม่ใช่พอจะใช้งานก็พูดเพราะๆ พอเสร็จงานแล้วทำเป็นไม่รู้จักเขา ถ้าอย่างนี้วันหลังอย่าหวังว่าเขาจะมาช่วยทำงานให้

125. The Art of Enlisting Others to Help

In the matter of working with people — when requesting others to do something on one’s behalf — one must have the right approach. First, observe those present and identify the person who is most receptive and quickest to understand. Speak to that person first. Before long, they will draw their companions in and the work will be done of its own accord, in no time at all.

Most importantly, one must prepare the following:

First, ensure that all necessary tools and equipment are ready.

Second, demonstrate by example — show others how it is done.

Third, know how to offer words of encouragement at the right moment and in the right manner.

While the work is underway, continue to offer encouragement along the way — bring water for them to drink, bring a snack for them to enjoy. Before one knows it, the work will be finished.

One further point worth remembering: encouragement must be given at many stages and at many moments — from the time one encourages others while the work is in progress, through to the moment the work has just been completed, and even afterward, when one encounters them again and continues to greet and converse with them warmly.

A leader who conducts themselves in this way is one with whom everyone will want to work. This is quite different from one who speaks pleasantly only when they need something done, and then, once the work is finished, acts as though they do not know the person at all. If one behaves in such a manner, one should not expect that person to come and offer their help again in the future.

May 2^nd, 2018

125. 拜托人的技巧

    拜托别人帮忙也需要技巧，首先找一个明事理和擅长沟通的人，将任务告知他，然后让他去找同事一起来完成。重点是我们要做好以下几点：

1.备好装备

2.做好示范

3.适时鼓励

    在工作中，要适时鼓励他们，给他们买水和点心，工作将会很顺利的完成。此外，鼓励别人也可以是在不同的时间，例如：工作前、工作中或工作后，若事后有缘相遇，依然可以嘘寒问暖。

这样的主管会有很多人想追随，不应用人时甜言蜜语，事后却置之不理，否则日后没人再愿意帮忙。

———————————-

126. ที่ใช้ไม่ได้เรียน ที่เรียนกลับไม่ได้ใช้

ในเรื่องของการเรียน การศึกษาก็ต้องฝากเอาไว้ อายุมนุษย์มันสั้น ไม่ถึงร้อยปีก็ไปกันแล้ว แต่ความรู้ในโลกนี้ อันโน่นก็น่าเรียน อันนี่ก็น่ารู้ มันน่ารู้ไปหมดความรู้ที่มีอยู่ในโลกนี้ แม้อายุเป็นพันปี ก็เรียนไม่หมด แต่จริงๆ เราอายุไม่ถึงร้อยปี

เพราะฉะนั้นถ้าไม่รู้จักเลือกเรียนก็จะไม่ค่อยได้อะไร เพราะอันที่จะต้องใช้ก็ไม่ได้เรียน อันที่เรียนกลับไม่ได้ใช้ ยิ่งกว่านั้นเรียนแล้วเอาไปทำที่ไม่เข้าท่าเข้าทาง เอาไปใช้ผิดๆ เข้า มีโทษหนักเข้าไปอีก

๓๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๗

126. What Is Needed Goes Unlearned; What Is Learned Goes Unused

On the matter of learning and education, there is much to be entrusted to reflection. The human lifespan is brief — before one reach even a hundred years, one has already departed from this world. Yet the knowledge that exists within this world is boundless — these subject merits study, that subject merits knowing — indeed, all knowledge seems worthy of pursuit. Even were one granted a thousand years of life, one could not exhaust it all. And yet in truth, our years do not even reach a hundred.

Therefore, one who does not know how to choose wisely what to learn shall gain very little of true worth. For that which one shall need in life goes unlearned, whilst that which one has learned goes unused. Worse still, should one take what has been learned and apply it in ways that are misguided and ill-directed — putting it to wrongful use — the consequences become all the graver and more burdensome.

April 30^th, 2014

126. 学而不用

人生短暂，不过寥寥数十载，可世上的知识是无限的，值得学习的东西不计其数，就算活一千岁也学不完，但事实上人生不足百岁。

因此，如果不懂得选择，很难学到有用的东西，最终有用的没学，学过的没有用。有的人甚至将学到的知识用在不好的方面，最终罪孽深重。

———————————-

หมวด 9 ศิลปะในการเตือนกัน

127. เวลาเตือนกัน ต้องดูเวลาและอารมณ์

โดยธรรมชาติแล้ว คนเราไม่ชอบให้ใครมาตักเตือน  เพราะฉะนั้นเวลาจะเตือนกันต้องดูเวลาและอารมณ์กันด้วยนะ ก่อนจะเตือนกัน ดูคนที่เราจะเตือนด้วยว่า เขามีความพร้อมที่จะรับคำแนะนำตักเตือนจากเราไหม ไม่งั้นเดี๋ยวเกิดเรื่องไม่พอใจกันเพราะว่าเตือนคนตอนหิวอย่างหนึ่งเดี๋ยวได้ทะเลาะกันแน่ เตือนคนตอนง่วงเดี๋ยวได้ทะเลาะกันแน่ เตือนคนตอนกำลังป่วยเจ็บไข้อารมณ์ไม่ดีเดี๋ยวได้กระทบกระทั่งกัน  และนอกจากดูเวลาและอารมณ์ดูแล้ว แม้แต่น้ำเสียงของเราที่จะใช้เตือนก็วางให้ดีนะ ถ้าไปเผลอใช้เสียงหนักๆ กลายเป็นอบรมสั่งสอนกัน เดี๋ยวก็จะทะเลาะกันได้  แล้วถ้าใช้น้ำเสียงหย่อนไป ก็กลายเป็นเรื่องล้อเล่นไป หรือว่าอาจจะทำให้ผู้ถูกเตือนเกิดเป็นความรู้สึกว่าจับผิดกันหรือเปล่า นี่ก็เป็นไปได้ จึงต้องใช้น้ำเสียงให้ดีในการเตือนกันด้วยนะ นอกจากนั้นเวลาเห็นใครทำอะไร เราดูแล้วคิดว่ามันผิด แต่พอลองถามเหตุผลเขาดูแล้ว ปรากฎว่าเขาทำถูกแล้ว ก่อนจะเตือนอะไรกันจึงต้องถามหาเหตุหาผลให้ดีด้วย ไม่งั้นเตือนกันผิดแล้วจะกระทบกระทั่งกันได้เหมือนกัน

13 ตุลาคม 2562

Section 9: The Art of Admonishment

127. When Offering Counsel, One Must Attend to Both Timing and State of Mind

By nature, people are disinclined to receive admonishment from others. It is therefore essential, when one intends to offer counsel, to give careful consideration to both the timing and the emotional state of the one to be advised. Before proceeding, one must observe whether the person is in a state of readiness to receive guidance — for without such readiness, dissatisfaction and discord are sure to follow.

To admonish one who is gripped by hunger is to invite quarrel. To admonish one who is heavy with fatigue and drowsiness is equally to invite conflict. To admonish one who is suffering from illness, when their spirit is low and their composure diminished, is to risk friction and ill feeling. These are not trivial matters, but conditions that must be thoughtfully assessed before any counsel is offered.

Beyond timing and emotional state, one must also attend with great care to the tone of one’s voice. Should one inadvertently employ a tone that is overly stern or weighty, the counsel shall be received not as gentle guidance, but as a reprimand or lecture — and discord shall swiftly arise. Conversely, should one’s tone be too light or casual, the matter may be dismissed as mere jest, or worse, the recipient may come to feel that they are being scrutinized and found fault with — an impression equally to be avoided. The cultivation of an appropriate tone is therefore an indispensable element of the art of admonishment.

Furthermore, when one observes another engaged in conduct that appears, at first sight, to be mistaken, one must not hasten to admonish. Should one first enquire into the reasons and circumstances, it may well emerge that the person has, in fact, acted rightly. One must therefore seek out the causes and reasoning with diligence before offering any counsel whatsoever — for to admonish in error is no less a source of friction and discord than to admonish at the wrong moment.

October 13^th, 2019

第九组：劝诫他人的艺术

127. 适时劝告

    通常情况下，我们都不喜欢被人劝告，所以要选择在合适的时机和情绪下劝告他人。劝告之前，要先观察对方是否能接受劝解和提醒，不然会造成双方的不愉快。

    如果是在对方饥饿、困倦、生病或情绪不佳时劝告，会容易产生矛盾。

    除了留意时机和情绪外，劝告过程也要注意语气，如果语气过重，把劝告变成教育也容易产生矛盾。

    如果语气过轻，容易变成开玩笑，或者可能让对方误认为我们在挑毛病，所以劝告时要注意语气。

除此之外，看见被人做事，我们认为是错的，但问其缘由后，发现他是对的。所以在劝告别人前，要先弄清楚事情的缘由，不然错误地劝告，同样会产生矛盾。

2019年10月13日

———————————-

128. เพราะรักจึงเตือน

เวลามีใครมาตักเตือนเรา ไม่ว่าเขาจะเตือนผิดหรือเตือนถูกก็ตาม หรือแม้เราไม่ผิดแต่เขาเข้าใจเราผิดแล้วมาเตือน ก็ขอให้เรามองลึกเข้าไปในใจของผู้เตือนว่า “ถ้าไม่รัก เขาคงไม่เตือน เพราะรัก เขาจึงเตือน”

จะเตือนเราผิดหรือเตือนเราถูก ก็ขอให้มองทะลุเข้าไปในใจว่าท่านที่เตือนนี้รักเรา เพราะฉะนั้นสิ่งแรกให้เราขอบคุณเขาก่อน แล้วจากนั้นค่อยอธิบายถึงเหตุผลที่เราทำ

เพราะถ้าเราพูดไม่ดีสวนกลับไปแล้ว ต่อไปในภายหน้าคนอื่นจะไม่กล้าเตือนเรา แม้เป็นเรื่องอันตรายคอขาดบาดตายก็ไม่กล้าเตือนเรา นี่ต้องระวังให้ดี

และถึงแม้เราอธิบายเหตุผลดีแล้วแต่เขายังไม่เข้าใจ ก็ต้องรักษาอารมณ์ให้ดี ให้ยิ้มๆ แล้ววันหลังมีโอกาสเหมาะสมค่อยอธิบาย

20 ตุลาคม 2562

128. It Is Out of Love That One Offers Counsel

Whenever another comes to admonish us — whether their counsel proves to be well-founded or mistaken, or even when we have committed no wrong yet they have misunderstood our conduct and come to warn us nonetheless — let us look deeply into the heart of the one who admonishes, and reflect: “Were it not for love, they would not have spoken. It is precisely because they care that they have chosen to counsel.”

Whether the admonishment is mistaken or correct, let us look through to the intention within — and recognize that the one who offers counsel does so out of genuine care and affection for us. Therefore, let the first response always be one of gratitude. Only thereafter should one calmly and gently offer an explanation of one’s reasons and circumstances.

For should one respond with harsh or unwholesome words, those around us shall, in times to come, no longer dare to offer counsel — even in matters of the gravest danger, where one’s very life and welfare may be at stake, none shall venture to speak. This is a consequence to be guarded against with the utmost vigilance.

And even should one have offered a thorough and reasoned explanation, yet the other party remains unable to understand — one must still preserve one’s composure with grace, meet the moment with a gentle smile, and await a more suitable occasion to offer the explanation anew.

October 20^th, 2019

128. 因爱而劝

    当别人来劝告我们时，无论对方劝告的是对或错，或者其实我们没错，但对方误认为我们错而劝告。那么希望大家要这样想：如果对方不是出于关爱，不会劝告我们。对方应该是关爱我们才给予劝告。

    无论劝告是对或错，都应当作是对方给予的关爱。所以要先感谢对方，然后再解释事情的缘由。

    如果我们顶撞对方，今后对方不敢再给予善意地劝告。就算事关危急也不敢，这点一定要注意。

我们解释事情的缘由后，如果对方依然不理解，也要心平气和保持微笑，今后再找合适的机会解释清楚。

2019年10月20日

———————————-

129. อย่าเตือนสวนกัน

เวลาที่มีเพื่อนมาเตือนเรา แล้วเราก็นึกได้ว่ามีเรื่องอยากจะเตือนเพื่อนด้วยเหมือนกันก็ขอฝากไว้ว่า เมื่อเพื่อนมาเตือนแล้ว เราอย่าเตือนสวนเพื่อนกลับไป เพราะจะทำให้เพื่อนคิดว่าเราเอาคืนหรือหาเรื่องกลับได้

ให้เราเว้นจังหวะในการเตือนเพื่อนกลับ อย่างน้อยเว้นไว้สักหนึ่งหรือสองคืนก่อนก็ได้ หรือถ้าเป็นเรื่องเร่งด่วนก็เว้นไว้สักครึ่งชั่วโมงก็ยังดี แล้วค่อยเตือน

13 ตุลาคม 2562

129. Do Not Offer Counter-Counsel in the Same Moment

When a companion comes to admonish us, and we find within ourselves a matter we have likewise been wishing to bring to their attention — let this be firmly held in mind: one must not return counsel for counsel in that very instant. To do so shall cause the other to perceive our words not as sincere and well-intentioned guidance, but as retaliation or as a deliberate seeking of fault in return.

Let there be a mindful interval before one offer counsel in return. Allow at the very least one or two nights to pass beforehand. Should the matter be of some urgency, even half an hour of patient restraint shall serve one far better than an immediate response. Only then, when the moment is composed and the atmosphere is clear, should one gently proceed.

October 13^th, 2019

129. 不要相互劝告

当朋友劝告我们时，若我们也想起有事要劝告对方。基于这种情况，我们不应当下返劝对方，因为这会使对方认为我们在针对他或者故意生事。

我们应该另找时间劝告对方，可以间隔一至两天。若事关重大，隔半个小时再劝告会更好。

2019年10月13日

———————————-

130. ไม่มีสิ่งใด ให้กำลังใจได้เร็วเท่าคำพูด

ผู้หลักผู้ใหญ่ได้ให้ข้อคิดไว้เตือนสติว่า “อยู่คนเดียวให้ระวังความคิด อยู่กับมิตรให้ระวังคำวาจา”

การพูดจาแม้พูดดีๆ แต่ขาดการระมัดระวัง บางทีก็อาจทำให้เกิดเข้าใจผิดกันได้ ยิ่งถ้าพูดไม่เพราะแล้ว ย่อมจะเกิดการกระทบกระทั่งกันได้ง่าย

ถ้าไม่ระวังคำพูด คนที่เคยเป็นมิตรกันก็อาจกลายเป็นศัตรูกันไปได้ แล้วความเดือดร้อนเบียดเบียนกันจะตามมา

จึงพึงระลึกไว้เสมอว่า “ไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้คนเราเกิดกำลังใจได้เร็วเท่ากับคำพูด ในทางกลับกันก็ไม่มีสิ่งใดที่บั่นทอนกำลังใจคนได้ฉับพลันเท่ากับคำพูด”

เพราะเหตุนี้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงตรัสเตือนว่า “พึงเปล่งวาจางามเท่านั้น ไม่พึงเปล่งวาจาชั่วเลย การเปล่งวาจางามยังประโยชน์ให้สำเร็จ คนเปล่งวาจาชั่วย่อมเดือดร้อน”

จากหนังสือ สิงคาลกสูตร(เผด็จ ทตฺตชีโว) หน้า ๑๐๓

130. Nothing Can Uplift the Spirit as Swiftly as the Spoken Word

The elders and venerable ones have offered this reflection as a reminder for the cultivation of mindfulness: “When dwelling alone, guard well your thoughts; when dwelling among companions, guard well your words.”

Even speech that is well-intentioned, when offered without sufficient care and circumspection, may at times give rise to misunderstanding. How much more so, then, when words are spoken without refinement or grace — discord and friction shall arise with ease.

Should one fail to guard one’s speech, those who were once companions may be transformed into adversaries, and in the wake of such estrangement, suffering and mutual harm shall inevitably follow.

Let it therefore always be held in remembrance: “There is nothing that can inspire and uplift the human spirit as swiftly as the spoken word — and equally, there is nothing that can crush and diminish that same spirit as suddenly as the spoken word.”

It is for this very reason that the Perfectly Enlightened One, the Lord Buddha, gave this solemn admonishment: “One should utter only words that are beautiful and wholesome; one should never give voice to words that are base and harmful. Wholesome speech brings purpose and benefit to fulfilment, whilst one who utters harmful words shall come to suffer.”

From the book Siṅgālovāda Sutta (Phadet Tattajīvo), page 103

130. 语言可以激励人心

    长辈们常常提醒：“一个独处时要注意思想；朋友间相处要注意言辞。”

    有时虽是善意的言辞，但若不谨慎也会引起误解。更不用说是难听的言辞，那更容易发生矛盾。

    如果不注意言辞，朋友也会变成仇人，各种伤害和痛苦也随之而来。

    我们要记住：没有什么能像语言那样快速地激励人心，也没有什么能像语言那样突然地打击人心。

    因此，佛陀教诲道：“应口出善语，不口出恶语，言善者获益，言恶者痛苦。”

———————————-

131. ใช้คำตำหนิ เป็นเครื่องสำรวจตัวเอง

พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงให้โอวาทแก่พระภิกษุไว้ว่า ถ้าโดนใครเขาว่า จะว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้า หรือว่าตัวเรา หรือว่าหมู่คณะก็ตามที ทรงตรัสเอาไว้ว่า อย่าพึ่งไปโกรธเขา รีบสำรวจตรวจสอบดูว่า แล้วเราได้มีความเสียหายอย่างนั้นหรือไม่ ถ้าเราไม่มีไม่เป็นอย่างนั้นก็ดีใจเถอะ โดยถือว่าเสียงที่เขาตำหนิมานั้น เป็นข้อให้เราฉุกคิดสำหรับสำรวจตัวเอง ถ้าเราไม่ได้ทำเสียหายอย่างที่เขาว่า ก็ดีใจกับตัวเอง นี่เป็นประการแรก

ประการที่ ๒ เมื่อสิ่งที่เขาว่ามานั้น มันไม่เป็นความจริง เมื่อมีโอกาสอธิบายให้เขาเข้าใจ ว่าเราไม่ได้เป็นอย่างนั้น ที่ถูกต้องมันเป็นอีกอย่างหนึ่ง ถ้าเขารับฟังก็ดีไป ถ้าเขาไม่รับฟัง ดูแล้วยังไงก็ไม่ฟังก็วางเฉยเสีย อย่าไปทะเลาะอย่าไปเถียงกับเขา

22 กุมภาพันธ์ 2558

131. Using Criticism as an Instrument for Self-Examination

The Lord Buddha gave this admonition to the bhikkhus: if anyone were to speak critically — whether of the Lord Buddha Himself, of oneself, or of the community — His counsel was this: do not be hasty in anger. Instead, examine and reflect promptly on whether one truly possesses the fault being alleged. If one does not, then one may be at ease and rejoice — regarding the criticism as a prompt that has caused one to pause and examine oneself. If one has not in fact committed the wrongdoing being alleged, one may take quiet satisfaction in that. This is the first point.

The second point: when what has been alleged is not true, and an opportunity arises to explain and help the other person understand that one is not as they have claimed — and that the truth of the matter is otherwise — if they are willing to listen, that is well and good. If they are unwilling to listen, and it is clear that they will not, then let the matter rest and maintain equanimity. Do not quarrel, and do not argue with them.

February 22^nd, 2015

131. 将指责当作反省的工具

    佛陀曾对众比丘说：“若有人指责如来或比丘或僧团，先不要生气，先自我反省，看自己是否有不妥之处，如果没有则应当高兴。将对方的指责当作自己反省的工具，如果我们不存在像对方所说的不妥则应当高兴，这是第一点。

第二点，若对方的指责不属实，当机会合适时向对方解释清楚。如果对方接受则很好，如果对方不接受，无论如何也不认同，那就先搁置，不要和对方争论不休。

2015年2月22日

———————————-

132. เหตุอะไร ที่ทำให้บ้านเมืองเจริญ

คนในบ้านเมืองของบางประเทศ เขาตั้งใจปฏิบัติตามกฎตามระเบียบกันอย่างดี เขาฝึกคนของเขามาอย่างไร คือ นอกจากเจ้าตัว จะปฏิบัติตามกฎตามระเบียบแล้ว ถ้าเห็นคนอื่นไม่ปฏิบัติตามกฎตามระเบียบ เขาก็ยังว่ากล่าวตักเตือนกันด้วย ไม่รอให้ตำรวจมาปราบ เขาช่วยกันดูแลกันอย่างดี ที่จะรักษากฎหมายระเบียบต่างๆ ในบ้านเมือง จึงทำให้ประเทศของเขาเจริญ

๖ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๘

132. What Causes a Nation to Prosper?

In certain countries, the people are genuinely committed to observing rules and regulations with great diligence. How have they trained their people to be this way? It is this: beyond observing the rules and regulations themselves, when they see others failing to do so, they also take it upon themselves to admonish and remind one another — without waiting for the police to intervene. They look out for one another with care and attentiveness in upholding the laws and regulations of the land. It is precisely this that causes their nation to prosper.

April 6^th, 2015

132. 国家繁荣的原因

    有的国家人民严格遵守法律法规，他们是如何做的？除了本人遵守之外，如果看见别人违反就会提醒对方，无需等到警察来处理。他们相互监督，共同遵守国家的法律法规，这样的国家必然繁荣昌盛。

2015年4月6日

———————————-

133. เพ่งโทษ ไม่ได้หมายถึง จับผิด

คำว่าเพ่งโทษเดี๋ยวนี้ เราจะมุ่งไปว่าเป็นการจับผิด แต่จริง ๆ ไม่ใช่ คำเต็ม คือ ตั้งจิตเมตตาเป็นกุศลจิตเพ่งให้ออกจากโทษ ตัวอย่างเช่น เพื่อนทำอย่างนี้ มันไม่เข้าท่า เพ่งดูแล้วคิดหาทางที่จะช่วยเพื่อนเพื่อ

๑. ไม่ทำเรื่องอย่างนี้ให้เดือดร้อนตัวเองอีกต่อไป

๒. เพื่อไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน

เพราะฉะนั้น คำว่า เพ่งโทษ คำนี้ของเดิมไม่ได้หมายถึงจับผิด แต่เพ่งให้เห็นโทษแล้วตั้งจิตเมตตาตักเตือนแนะนำแก้ไข เพื่อให้ออกจากโทษที่จะเกิดกับตัวเอง คือผลเสียที่จะเกิดขึ้นกับตัวเอง เสียสุขภาพ เสียนิสัย ผลเสียที่จะเกิดขึ้นต่อส่วนรวม และทำให้ทำความดีต่อไปไม่สะดวกอีกด้วย แต่เพ่งโทษที่ปัจจุบันรู้จักกัน คือ จับผิดชาวบ้าน อย่าไปเอามาปนกันนะ

๑๘ เมษายน พ.ศ. ๒๕๖๑

133. Focusing on Flaws Does Not Mean Finding Fault

The term focusing on one’s flaws is nowadays commonly understood to mean finding fault with others — but this is not its true meaning. Its full and original meaning is this: to set the mind in a state of loving kindness as a wholesome intention, and to look carefully so as to help another person emerge from their wrongdoing. For example, when a friend conducts themselves in a manner that is inappropriate, one looks carefully and then considers how to help that friend so that:

First, they will no longer cause themselves harm and distress through such conduct; and

Second, they will no longer cause distress to others.

Therefore, the term focusing on flaws in its original sense does not mean finding fault. Rather, it means to look carefully until one perceives the harmful consequences — and then, with a mind of loving kindness, to counsel, advise, and help correct — so that the person may be freed from the harm that would otherwise befall them: harm to their own wellbeing, harm to their character, harm to the collective, and the impediment it creates to their continuing to do good. The present-day understanding of focusing on one’s faults, however — that of finding fault and scrutinizing others — must not be conflated with the original meaning. The two must be kept entirely distinct.

April 18^th, 2018

133. 责备不是挑毛病

    如今我们总将责备看作是挑毛病，但事实并非如此，而是以慈悲之心引导对方远离罪恶。例如朋友做错事，我们应该想办法帮助他。

1.不继续错下去，给自己带来麻烦。

2.不给别人制造麻烦。

因此，责备的原意不是挑毛病，而是让对方认识罪恶之后，以慈悲之心引导对方远离罪恶。因为这个罪恶不仅损害自身，给健康、性格和集体造成不良的影响，也会给行善带来不便。可如今责备却被看作是挑毛病，不要相互混淆了。

2018年4月18日

———————————-

หมวด 10 การมีสัจจะต่อการกระทำและหลักการพูดที่ดี

134. คนมีสัจจะ ทำอะไรทำให้ดีที่สุด

คนที่มีสัจจะนั้น เขาจะมีหลักง่ายๆ ประจำใจอยู่เสมอว่า “ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องทำให้ดีที่สุด เท่าที่ฝีมือตัวเองมีอยู่”

แต่แม้กระนั้นก็อย่าลืมว่า ถ้าหากเราไม่ปรับปรุงพัฒนาฝีมืออยู่ตลอดเวลาแล้ว ดีที่สุดของเราในวันนี้ เมื่อเทียบกับเพื่อนฝูงที่เขาปรับปรุงตัวเองเสมอ อาจกลายเป็นแย่ที่สุดของเขาในวันหน้าก็ได้

24 ตุลาคม 2562

Section 10: Integrity in Conduct and the Principles of Wholesome Speech

134. A Person of Integrity Gives Their Utmost to All That They Undertake

One who possesses saccā — truthfulness and integrity of character — carries within their heart a simple yet unwavering principle: “Whatever one undertakes, one must perform to the very best of one’s present ability.”

And yet, let it never be forgotten that should one fail to continuously refine and develop one’s skills and capabilities, what stands today as one’s finest effort may, when measured against companions who have persevered in constant self-improvement, come to represent nothing more than their least accomplished standard in the days ahead.

October 24^th, 2019

第十组：恪守诚信与良好的语言沟通原则

134. 守信者秉持的原则

守信者常秉持一个原则：尽自己所能将事情做到最好。

可是不要忘记，如果我们不提升自身能力，而别人却不断提升能力，那么我们当下最厉害的能力，在未来可能会变成别人最差的能力。

2019年10月24日

———————————-

135. คนโกหก ทำชั่วได้ทุกอย่าง

สัจจะ คือ ความจริงจังจริงใจ ความตรงไปตรงมา ความไม่กลับกลอก ไม่คดในข้องอในกระดูก แสดงความเป็นธาตุแท้ของคนและเป็นแกนหลักแห่งคุณธรรมทั้งหลาย

คนไหนเสียสัจจะก็หมดคน เพราะแกนหลักแห่งคุณธรรมซึ่งเป็นแก่นหลักของใจมันหักเสียแล้ว

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า “ไม่มีความชั่วอะไรในโลกนี้ ที่คนโกหกทั้งๆ ที่รู้ จะทำไม่ได้” พูดง่ายๆ คนไหนที่ยังโกหกทั้งๆ ที่รู้ คนๆ นั้นหมดดี เป็นคนเลวแท้ๆ เลย แก่นแห่งคุณธรรมหักสะบั้นหมดแล้ว

26 ตุลาคม 2562

135. One Who Deceives Is Capable of Every Manner of Wrongdoing

Saccā — truthfulness — is the quality of earnestness and sincerity, of straightforwardness and transparency, of unwavering consistency free from duplicity and moral crookedness. It is the expression of one’s true and essential nature, and it stands as the very axis upon which all virtuous qualities turn.

Whosoever forfeits their truthfulness forfeits their humanity entire — for the central axis of virtue, which forms the very core of the heart, has been irreparably broken.

The Perfectly Enlightened One, the Lord Buddha, declared: “There is no evil in this world that one who lies knowingly and deliberately is incapable of committing.” To speak plainly — whosoever continues to deceive with full and conscious knowledge of their deceit has lost all goodness within them. Such a person is one of truly base character, for the very core of their virtue has been shattered and severed beyond restoration.

October 26^th, 2019

135. 说谎者无恶不作

守信指真诚、诚实、坦率、不失信，展现正义和美德。

失信等同失人心，因为德行是一个人的核心价值，可它却丧失了。

佛陀说：“一个说谎的人，没有什么恶事是他不能做的。”简单说就是，说谎者成为弃善从恶的人，丧失了美德。

2019年10月26日

———————————-

136. อย่าโกหกแม้เพียงพูดล้อเล่นสนุกๆ

พระพุทธองค์ตรัสกับพระราหุลว่า “ราหุล กะลาที่คว่ำแล้ว ย่อมไม่มีน้ำติดอยู่เลยฉันใด คนโกหกทั้ง ๆ ที่รู้นะราหุล คุณความดีไม่เหลือหรอกเหมือนอย่างกับกะลาคว่ำ ไม่มีน้ำติดอยู่ฉันนั้นแหละ”

“เพราะฉะนั้นราหุล จำไว้นะ อย่าโกหกแม้เพียงพูดล้อเล่นสนุกๆ”

ฟังให้ดีนะลูก แม้เพียงล้อเล่นสนุกๆ อำเพื่อนกันสนุกๆ ก็อย่าทำ เพราะมันมีวิบากกรรม

27 ตุลาคม 2562

136. Do Not Deceive, Even in Jest

The Blessed One addressed the Venerable Rāhula thus: “Rāhula, just as an overturned vessel retains not even a drop of water within it — so too, Rāhula, one who lies knowingly and deliberately retains not the slightest vestige of goodness. It is precisely as with the overturned vessel — not a drop remains.”

“Therefore, Rāhula, hold this firmly in mind: do not speak falsehood, even in jest or playful amusement.”

Heed this well, dear ones. Even in light-hearted play — even in the harmless teasing of companions for the sake of laughter and merriment — let it not be done. For even such conduct carries with it the weight of kamma and its inevitable ripening.

October 27^th, 2019

136. 不要开玩笑

        佛陀对罗睺罗说：“罗睺罗，翻倒的椰壳里一滴水都不剩，说谎者也毫无美德，犹如椰壳里一滴都不剩的水。因此，你要牢记不要说谎，就连开玩笑也不行。”

大家千万要记住，连朋友间也不要开玩笑，因为那是在造作恶业。

2019年10月27日

———————————-

137. ก่อนจะโกหกคนอื่น ต้องโกหกใจตัวเองก่อน

คนที่พูดโกหก ก่อนอื่นเข้าจะต้องล้มภาพความจริงที่เกิดขึ้นในใจทิ้งเสีย แล้วสร้างภาพลวงขึ้นมาใหม่ เหมือนอย่างทีวี เวลาเครื่องเสีย ภาพในจอจะล้ม แม้ยังมีเสียงชัดเจน แต่ดูภาพไม่ออก

คนที่โกหกบ่อยๆ ภาพในใจก็จะล้มบ่อยๆ ในที่สุดความจริงคืออะไรก็แยกไม่ออก แล้วความเสียหายต่างๆ จะตามมาอีกมากมาย ทั้งด้านส่วนตัวและด้านสังคม

28 ตุลาคม 2562

137. Before One Deceives Another, One Must First Deceive Oneself

One who speaks falsehood must, before all else, overturn and dismantle the image of truth that has arisen within their own heart — and in its place, construct an illusory image anew. This is akin to a television set when it falls into disrepair: the picture on the screen collapses and becomes indiscernible, even as the sound may remain perfectly clear — yet the image can no longer be seen.

One who lies habitually and repeatedly shall find that the image within their heart collapses with ever greater frequency. In the end, they shall no longer be able to distinguish what is true from what is false. And from this inner dissolution, a multitude of harms shall follow — both in the sphere of personal life and in the wider fabric of society.

October 2th, 2019

137. 欲骗人先骗己

        说谎者必先摒弃内心的真相，重新塑造一个假相。犹如电视的屏幕坏了，虽然声音清晰，却没有图像。

    经常说谎的人，内心常常摒弃真相，最终无法分辨真相。各种不良影响也随之产生，损人不利己。

2019年10月28日

———————————-

138. การพูดเท็จ

สิ่งที่แสดงว่าเขาขาดความจริงใจต่อเรา

คือ การพูดเท็จนั่นเอง

จำไว้นะลูก ใครก็ตามที่รักเรา

ถ้าเราพูดเท็จกับเขา เขาก็จะหมดรักเรา

แล้วถ้าเขาพูดเท็จกับเรา เราก็จะหมดรักเขาเช่นกัน

ใครๆ ก็ต้องการความจริงใจด้วยกันทั้งนั้น

138. Falsehood (lie)

That which reveals one’s absence of sincerity toward another is none other than the speaking of falsehood.

Hold this firmly in your heart, dear ones — whosoever may love us, should we speak falsely to them, that love shall fade and fall away. And equally, should they speak falsely to us, our love for them shall likewise be extinguished.

For every soul, without exception, longs for sincerity and truth.

138. 说谎

若别人对我们说谎，

说明对方缺乏真诚，

任何珍爱我们的人，

如果我们对他说谎，

他就不再爱我们了。

如果他对我们说谎，

我们也会不再爱他，

人与人要彼此真诚。

———————————-

139. โกหกบ่อยๆ แล้วจะหลงๆ ลืมๆ

ข้อแก้ตัวทุกอย่างที่ออกจากปากคน มันก็มีจริงบ้าง เท็จบ้าง ปนๆ กัน ซึ่งบางทีอย่างมากก็จริงแค่ ๗ เท็จสัก ๓ ไม่งั้นก็จริงแค่ ๓ มั้ง เท็จเสีย ๗

ตกลงข้อแก้ตัวทุกครั้ง จะต้องมีการโกหก และการโกหกทุกครั้ง โกหกผู้อื่น ๑ ครั้ง แต่ว่าจะต้องโกหกตัวเอง ๓ ครั้ง เป็น ๑ ต่อ ๓ ทำไม ?

๑. เตรียมเรื่องโกหก แต่ถ้าใครชำนาญหน่อย ก็เตรียมเร็ว

๒. ก็โกหกตามแผน ซึ่งก็ยังไม่จบเพียงแค่นี้

๓. ต้องตามจำ ไม่งั้นเดี๋ยวถูกจับได้ ยิ่งใครโกหกบ่อยๆ นี่เสร็จเลย ถ้าไม่ตามจำล่ะก็ เป็นเรื่องแน่

แล้วถ้ายิ่งเป็นเรื่องสำคัญๆ ตามจำเป็นปีเลย ไม่งั้นเดี๋ยวเขาจับได้ กลายเป็น ๑ ต่อ ๕ ๑ ต่อ ๑๐ โกหกบ่อยๆ เข้า ในหัวก็จะมีแต่เรื่องโกหก วันหลังทั้งๆ ที่พูดเรื่องจริงๆ ก็ยังสงสัยตัวเองว่า พูดเรื่องจริงหรือโกหกเมื่อกี้นี้ แล้วโรคหลงๆ ลืมๆ อัลไซเมอร์จะถามหา

14 สิงหาคม 2558

139. Lie Often Enough, and You Will Lose Your Own Mind

Every excuse that comes from a person’s mouth contains some mixture of truth and falsehood. Sometimes, at best, it may be seven parts truth and three parts falsehood — or perhaps only three parts truth and seven parts falsehood.

In the end, every excuse necessarily involves some degree of deception. And every single act of deception — while deceiving another person once — requires that one deceive oneself three times. The ratio is one to three. Why?

First, one must prepare the lie — though those who are practiced at it may do so quickly.

Second, one carries out the lie according to plan — yet even this is not the end of it.

Third, one must keep track of what was said, or risk being found out. And for those who lie frequently, the situation becomes all the more precarious — for failure to keep track will certainly lead to exposure.

In matters of particular importance, one may need to keep track for an entire year to avoid being caught. The ratio thus becomes one to five, or even one to ten. The more frequently one lies, the more one’s mind becomes occupied with nothing but falsehoods. In time, even when speaking the truth, one begins to doubt oneself — wondering whether what was just said was the truth or yet another lie. And before long, the condition of forgetfulness and confusion — dementia, Alzheimer’s disease — will come calling.

August 14^th, 2015

139. 常撒谎会容易健忘

    从人嘴里说出来的借口时而真时而假，或者相互掺杂，有时七分真三分假，有时三分真七分假。

    一般只要是借口都伴随着谎言，欺骗别人一遍等于欺骗自己三遍，为什么呢？

1.准备谎言，对于擅长的人就准备得快一些。

2.按照计划撒谎，可这还没有结束。

3.还要懂得圆谎，不然被识破就糟糕了。

如果是重要的事情还要牢记很久，不然被识破后果会很惨。如果一个人常常说谎，满脑子都是谎言，往后就算说真言也会疑惑自己说的是真还是假。久而久之，就会患上老年痴呆症。

2015年8月14日

———————————-

140. อย่าไปเสียเวลาด่าใคร

ไม่พอใจใคร ไม่พอใจอะไร อย่าเสียเวลาไปด่า ไปแช่ง เพราะเป็นการอนุโมทนาบาปอีกประเภทหนึ่ง

แล้วทางออกที่ดีจะทำอย่างไร จะด่าคนนั้นคนนี้ จะแช่งคนนั้นคนนี้ ถามว่าเขาได้ยินไหม ไม่ได้ยินหรอก แล้วใครได้ยิน ก็ตัวเราเอง คนในบ้าน คนในที่ทำงานได้ยิน

ถ้าอย่างนั้นเอางี้ดีกว่า ถ้าคิดจะด่าใครน่ะ จะเป็นส่วนตัว ส่วนกลุ่ม ส่วนคณะก็ช่าง ไปสวดธรรมจักรดีกว่า อย่างนี้น่ะ หนึ่งก็ไม่ต้องได้ยินเสียงอัปมงคลอันเกิดจากปากเราเอง สองเราก็ไม่มีบาป สามเราก็ได้บุญด้วย

๑ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

140. Do Not Waste Your Time Cursing Anyone

When dissatisfied with a person or a situation, do not waste your time cursing or reviling — for this is yet another form of accumulating demerit through unwholesome expression.

What, then, is the better way forward? When one is on the verge of cursing this person or that, reviling one person or another — does that person actually hear it? They do not. And who, then, does hear it? Oneself. The members of one’s household. One’s colleagues at work.

In that case, this is far the better course: whenever the impulse arises to curse anyone — whether in private, within a group, or within a community — chant the Dhammacakka instead. By doing so: first, one is spared from hearing inauspicious words arising from one’s own mouth; second, one incurs no demerit; and third, one gains merit as well.

March 1^st, 2020

140. 别浪费时间骂人

    对人对事不满意，也不要浪费时间去责骂或诅咒，因为这也是随喜恶行的一种。

   有什么好办法吗？去责骂和诅咒他人，试问对方听得进去吗？应该是没有，反而是自己和周围人听进去了。

那该如何是好呢？责骂的对象无论是个人或团体都不要再计较了，还是去诵经比较好。如此一来，一是不用听到自己口出恶言，二是自己没有造作恶业，三是还会得到功德。

2020年3月1日

———————————-

141. Share ไม่คิด ได้บาปไม่รู้ตัว

อะไรที่เป็นข่าวร้าย จริงไม่จริงยังไม่รู้ อย่าพึ่งไปส่งต่อใคร พิสูจน์ให้ได้ก่อนถ้าไม่อย่างนั้นละก็มันจะเสียหาย

นอกจากนั้นมื่อเราได้ยินข่าวร้ายเข้า ตัวเราเองก็พลอยใจจะขุ่นด้วย ส่งต่อไปใครรับก็จะพลอยใจขุ่นตามไปอีกด้วย ถ้าใจขุ่น บาปมันเกิดแล้วนะ อย่าล้อเล่น

แล้วถ้าข่าวที่เราส่งไป ปรากฏว่าเป็นข่าวไม่จริงข่าวปลอมซะแล้ว เราจะมีส่วนในการแจกข่าวเท็จให้กับคนอื่น กลายเป็นพูดเท็จไปโดยปริยาย ทำให้เราได้บาปเพิ่มขึ้นไปด้วย ตรงนี้จึงต้องระมัดระวัง เมื่อก่อนปากพูดก็เป็นบุญเป็นบาป เดี๋ยวนี้นิ้วกดก็เป็นบุญเป็นบาปได้

เพราะฉะนั้น ขอให้ระมัดระวัง ข่าวร้ายทั้งหลายแหล่อย่าพึ่งส่ง ติดตามดูให้ถึงที่ ดูกันให้ดีให้ชัดๆ ซะก่อน ไม่อย่างนั้นเราจะมีส่วนกระพือความเท็จ ซึ่งจะกลายเป็นกระพือความบาป

23 กุมภาพันธ์ 2558

141. Sharing Without Reflection — Accumulating Unwholesome Kamma Unawares

When news of an unfavorable nature comes to one’s attention — and its truth or falsehood has yet to be established — one must not hasten to pass it on to others. Verify it first with due diligence. Without such verification, harm shall inevitably follow.

Moreover, when we receive news of an adverse or distressing nature, our own mind becomes clouded and unsettled in that very instant. Should we then transmit it to another, their mind too shall be clouded in turn. And when the mind is clouded and defiled — let there be no doubt — unwholesome kamma has already arisen. This is not a matter to be taken lightly.

Furthermore, should the news one has forwarded prove to be false — fabricated and without foundation — one shall have borne a part in the dissemination of falsehood to others, becoming in effect an instrument of false speech, and thereby accumulating additional unwholesome kamma upon oneself. This demands the most careful and conscientious attention.

In former times, it was the words spoken by the mouth that gave rise to merit or to demerit. In this present age, it is equally the press of a finger upon a screen that bears the same consequence.

Let it therefore be firmly resolved: do not be hasty in forwarding any news of an unfavourable nature. Follow it through to its source. Examine it carefully and with clarity. Without such discernment, one risks becoming an instrument in the fanning of falsehood — which is, in truth, nothing other than the fanning of unwholesome kamma.

February 23^rd, 2015

141. 无意中造恶

        对于坏消息，在未经证实是否属实的情况下，先不要转告他人，否则可能会造成不良的影响。

       此外，当我们听到坏消息时，可能会烦躁不安，若转告他人，也会令对方烦躁不安，如此也算是一种恶行，千万不要开玩笑。

       如果我们转告的消息被证实是假消息，我们便参与了散发假消息，变成了间接说谎，反而加重自己的罪业。这一点要注意，以前是福祸从口出，现在福祸也能从指尖出。

        因此，千万要注意，收到坏消息先不着急转发，应先核实消息是否属实。否则，我们既是在散布谎言，也是在传播罪恶。

2015年2月23日

———————————-

142. คิดก่อนแชร์…สิ่งใดควรส่งต่อ

   สิ่งใดที่ได้ทราบมา ได้ทราบมาพิจารณาเรื่องนี้แล้ว อาจจะได้ทราบจากตำรับตำรา ได้ทราบจากอะไรก็ตามที ไม่ใช่แค่ฟังได้ทราบมาแล้ว

ถ้าพูดถึงแล้วบาปเพิ่มบุญลด พระองค์ก็ทรงสั่งว่าไม่ควรพูดต่อ อยากจะขอให้เป็นข้อคิดกับพวกเราด้วย มือกดทั้งหลายแหล่ เดี๋ยวนี้นอกจากกดก็ยังถ่ายรูปไปด้วย ก็ฝากเอาไว้ ถ่ายรูปอะไรนี่ถ่ายด้วยมือตัวเอง ก็ยังต้องพินิจพิจารณาว่าถูกต้องละ นี่เป็นความจริงแล้วเราก็ถ่ายมากับมือเลย แต่ต้องดูด้วยถ้าส่งต่อๆ กันไปแล้วมันเป็นบาปมันเพิ่ม หรือบาปมันลด บุญมันเพิ่มหรือบุญมันลด อะไรที่ไม่ควรจะส่งต่อ ก็อย่าไปส่งต่อเลย ไม่เอา ถ้าบาปมันจะเพิ่ม

โอวาทให้ไว้ ณ วันที่ ๒๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๘

ณ รายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ศาลาจาตุมหาราชิกา วัดพระธรรมกาย

142. Think Before You Share — What Is Worth Passing On?

Whatever one comes to know — having received the information and reflected upon it carefully, whether from texts, scriptures, or any other source — it is not enough simply to have heard or come to know something.

If speaking of it would increase demerit and diminish merit, the Buddha instructed that it should not be passed on. I would ask that this serve as a point of reflection for all of us as well. In this age of those who press and click without hesitation — and who now not only share but photograph as well — let this be borne in mind: even when one has taken a photograph with one’s own hand, one must still carefully examine whether what has been captured is accurate and true. Even if one has photographed it directly oneself, one must still consider — if it is passed on and shared further, will demerit increase or diminish? Will merit increase or diminish? Whatever ought not to be passed on, simply do not pass it on. Refrain entirely — if demerit will increase as a result.

Dream in Dream Kindergarten, Wat Phra Dhammakaya, February 23^rd, 2015

142. 三思而后行

   无论是亲耳听闻或亲眼所见的事，都应该三思后再告知他人。

   佛陀告诉我们，若所说的事令恶业增长而善业减少就不应该说，这非常值得大家思考。如今不仅用聊天工具传送信息，还会附带传送相片，就算是自己亲手拍的相片，也希望大家在考证事件的真实性后再拍照。总之，要省思自己的言行是令恶业增长而善业减少，还是令恶业减少而善业增长，不应该说的事情绝对不要说。

2015年2月23日

———————————-

143. ได้ยินแต่ข่าวร้าย มีวิธีทำใจอย่างไร

สัปดาห์ที่ผ่านมานี่ พวกเราคงได้ยินข่าวคราว อะไรเยอะแยะไปหมดเลย มีทั้งข่าวคราวที่เป็นมงคล และข่าวที่ไม่ค่อยจะเป็นมงคล ฟังแล้วก็ไม่สบายใจ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ทรงเตือนเอาไว้ เปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาส เพราะว่าชีวิตมนุษย์มันไม่แน่นอน ความจริงไม่เฉพาะมนุษย์ ชีวิตของคนของสัตว์โลกไม่แน่นอน ตายเมื่อไหร่เราก็ไม่รู้ อย่าคิดว่ามนุษย์จะอายุยืน ๗๐-๘๐- มันไม่แน่นอนหรอก หายใจเข้า ไม่หายใจออกก็ตาย หายใจออก แต่ไม่หายใจเข้าก็ตาย เพราะฉะนั้น เมื่อได้ยินข่าวอะไร ที่มันไม่เป็นมงคล ก็เอามาเตือนตนเอง ว่าให้รีบสร้างบุญ เข้าไปเถอะอย่าชักช้า

บันทึกการแสดงธรรม ณ ศาลาจาตุมหาราชิกา วัดพระธรรมกาย

143. When All One Hears Is Bad News — How Should One Compose the Mind?

Over the past week, we have no doubt encountered a great deal of news — some of it auspicious, and some of it far from auspicious, leaving the heart unsettled upon hearing it. The Self Enlightened Lord Buddha has given warning on this matter: turn every crisis into an opportunity. For human life is uncertain. In truth, it is not human life alone — the lives of all beings in this world are uncertain. We do not know when death will come. One should not assume that a person will live to seventy or eighty years of age — it is by no means certain. If one breathes in but does not breathe out, one dies. If one breathes out but does not breathe in, one dies. Therefore, whenever one hears news that is inauspicious, take it as a reminder to oneself: make haste to accumulate merit — do not delay any further.

Record of a Dhamma Teaching at Catumaharajika Pavilion, Wat Phra Dhammakaya

143. 如何保持良好心态

    过去的一段时间，大家会听到各种各样的消息，有的是好消息，有的是坏消息，听后让人感觉不开心。

    佛陀曾提醒说：“应将危机转化为机遇，因为人生无常。”

事实上，不只是人类，其他众生也一样无法预知死亡。不要以为自己一定能活到八九十岁，这些都是不确定的。有吸气没有呼气会死，有呼气没有吸气也会死。

因此，当听到不幸的消息，要提醒自己赶快累积功德波罗蜜，不要再拖延。

———————————-

144. เลือกพูดแต่เรื่องดีๆ เพราะเดี๋ยวบาปเพิ่มบุญลด

เรื่องใด สิ่งใดที่ได้เห็นกับตา แต่ว่าถ้าพูดถึงแล้วบาปเพิ่มแล้วบุญลด พระองค์ตรัสว่า “ไม่ควรพูดต่อ”

นี่ขนาดไปเห็นด้วยตาตัวเอง พระพุทธองค์ยังต้องให้พินิจพิจารณาก่อนว่าจะส่งต่อหรือไม่ส่งต่อ ไม่ต้องพูดถึงว่า ที่ใครเขาส่งข่าวอะไรมาให้ มันจริงมันเท็จยังไงก็ไม่รู้ ยังไม่ได้พิสูจน์ อย่าส่งต่อนะ

แต่ขนาดพิสูจน์แล้วว่านี่เรื่องจริง ยังทรงสั่งเอาไว้ สิ่งใดที่ได้เห็น ถ้าพูดไปแล้ว บาปเพิ่ม แล้วก็บุญลดละก็ อย่าพูดต่อเชียวนะ ไม่พูดละเดี๋ยวบาปปาก

เอาว่าถือหลักไว้เลยสิ่งใดที่ได้เห็นถ้าพูดถึงแล้ว บาปเพิ่มแล้วทำให้บุญลดละก็ พระองค์ทรงสั่งเอาไว้อย่าพูดนะ ไม่ควรพูดต่อ นี่พระองค์ ตรัสเตือนเอาไว้อย่างนี้

23 กุมภาพันธ์ 2558

144. Choose to Speak Only of Wholesome Matters — Lest Demerit Grow and Merit Diminish

Whatever one may have witnessed with one’s own eyes — should the speaking of it cause demerit to increase and merit to diminish — the Blessed One declared: “It ought not to be spoken of further.”

Consider well: even in the case of that which one has seen with one’s very own eyes, the Blessed One still enjoined careful reflection and discernment as to whether it should be transmitted or withheld. How much more so, then, when news arrives from another — its truth or falsehood entirely unverified and unestablished — such news must not be passed on.

And yet even beyond this — even when one has verified with certainty that a matter is true — the Blessed One still gave this solemn instruction: should that which one has witnessed, upon being spoken of, cause demerit to increase and merit to diminish — do not speak of it further. Refrain entirely. For in such speech, one incurs the defilement of unwholesome verbal kamma.

Let this therefore be held as an unwavering principle: whatever one has witnessed — if the speaking of it shall cause demerit to grow and merit to be diminished — the Blessed One has expressly instructed that it must not be spoken. It is not to be transmitted further. This is the admonishment the Blessed One has given.

February 23^rd, 2015

144. 审慎发言

    佛陀说：“任何亲眼所见之事，若说出去后令恶业增长，令善业减少，那就不应该说。”

    就算是自己亲眼所见，佛陀也让我们省思后再决定是否要说。更不用说是道听途说之事，在还没有验证真假前，更不应该说。

    如果验证事情属实，但说出去后令恶业增长，令善业减少，那也不应该说。

总之，记住自己所看见的事情，如果说出去令恶业增长，令善业减少，那就不应该说，这是佛陀的教诲。

2015年2月23日

———————————-

145.พูดไปแล้วต้องให้บาปลดบุญเพิ่ม

สิ่งใด เรื่องใดที่ได้ฟังได้เห็น ตรวจสอบแล้ว ถ้าพูดถึงแล้ว ทำให้บาปลด ทำให้บุญเพิ่มตรงนี้ควรพูด ยิ่งต้องพูด เพราะยิ่งพูด บุญยิ่งเพิ่ม

อหลักเอาไว้เลย บาปลดบุญเพิ่มรีบเอาไปขยายให้มากๆ บุญจะได้เพิ่มต่อๆ กันไป เช่นไปทำบุญที่นั้นที่โน้น ก็เอาบุญมาฝากบอกต่อๆ กันไป เห็นตัวอย่างคุณธรรมความดี นิสัยดีๆ บอกต่อๆ กันไป เพราะบอกแล้วบาปลดบุญเพิ่มอย่างนี้ควรพูดต่อๆ กันไป

23 กุมภาพันธ์ 2558

145. Let All That Is Spoken Cause Demerit to Diminish and Merit to Grow

Whatever one has heard or witnessed — upon due verification — should the speaking of it cause demerit to diminish and merit to increase, then such a matter is not only worthy of being spoken, but ought to be spoken all the more readily and freely. For the more it is shared, the more merit shall multiply and abound.

Let this be held as a firm and unwavering principle: whatever causes demerit to diminish and merit to grow — carry it forth without delay, spread it as widely as possible, that merit may continue to increase and multiply in an unbroken succession from one to another.

For example — when one has made merit at one place of virtue or another, bring that account of merit-making and share it in succession with others. When one has witnessed an inspiring example of moral virtue and wholesome conduct, pass it on from one heart to the next. For in so doing — since the telling causes demerit to diminish and merit to increase — such speech is worthy of being carried forward, passed on, and perpetuated without end.

February 23^rd, 2015

145. 谨言慎行

        所见所闻之事经检验后属实，说出去后令善业增长，令恶业减少，那就可以说，且越广泛传播，越是增长善业。

        令善业增长，令恶业减少之事，应该广为宣扬，例如自己行善后，应该向别人分享功德；看见好人好事也应该多宣扬，因为这样能令善业增长，令恶业减少。

2015年2月23日

———————————-

146. ไม่มีสิ่งใด ให้กำลังใจได้เร็วเท่าคำพูด

ผู้หลักผู้ใหญ่ได้ให้ข้อคิดไว้เตือนสติว่า “อยู่คนเดียวให้ระวังความคิด อยู่กับมิตรให้ระวังคำวาจา”

การพูดจาแม้พูดดีๆ แต่ขาดการระมัดระวัง บางทีก็อาจทำให้เกิดเข้าใจผิดกันได้ ยิ่งถ้าพูดไม่เพราะแล้ว ย่อมจะเกิดการกระทบกระทั่งกันได้ง่าย

ถ้าไม่ระวังคำพูด คนที่เคยเป็นมิตรกันก็อาจกลายเป็นศัตรูกันไปได้ แล้วความเดือดร้อนเบียดเบียนกันจะตามมา

จึงพึงระลึกไว้เสมอว่า “ไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้คนเราเกิดกำลังใจได้เร็วเท่ากับคำพูด ในทางกลับกันก็ไม่มีสิ่งใดที่บั่นทอนกำลังใจคนได้ฉับพลันเท่ากับคำพูด”

เพราะเหตุนี้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงตรัสเตือนว่า “พึงเปล่งวาจางามเท่านั้น ไม่พึงเปล่งวาจาชั่วเลย การเปล่งวาจางามยังประโยชน์ให้สำเร็จ คนเปล่งวาจาชั่วย่อมเดือดร้อน”

จากหนังสือ สิงคาลกสูตร(เผด็จ ทตฺตชีโว) หน้า ๑๐๓

 146. Nothing Can Uplift the Spirit as Swiftly as the Spoken Word

The elders and venerable ones have offered this reflection as a reminder for the cultivation of mindfulness: “When dwelling alone, guard well your thoughts; when dwelling among companions, guard well your words.”

Even speech that is well-intentioned, when offered without sufficient care and circumspection, may at times give rise to misunderstanding. How much more so, then, when words are spoken without refinement or grace — discord and friction shall arise with ease.

Should one fail to guard one’s speech, those who were once companions may be transformed into adversaries, and in the wake of such estrangement, suffering and mutual harm shall inevitably follow.

Let it therefore always be held in remembrance: “There is nothing that can inspire and uplift the human spirit as swiftly as the spoken word — and equally, there is nothing that can crush and diminish that same spirit as suddenly as the spoken word.”

It is for this very reason that the Perfectly Enlightened One, the Lord Buddha, gave this solemn admonishment: “One should utter only words that are beautiful and wholesome; one should never give voice to words that are base and harmful. Wholesome speech brings purpose and benefit to fulfilment, whilst one who utters harmful words shall come to suffer.”

From the book Siṅgālovāda Sutta (Padet Dattajeevo), page 103

146. 语言可以激励人心

    长辈们常常提醒：“一个独处时要注意思想；朋友间相处要注意言辞。”

    有时虽是善意的言辞，但若不谨慎也会引起误解。更不用说是难听的言辞，那更容易发生矛盾。

    如果不注意言辞，朋友也会变成仇人，各种伤害和痛苦也随之而来。

    我们要记住：没有什么能像语言那样快速地激励人心，也没有什么能像语言那样突然地打击人心。

    因此，佛陀教诲道：“应口出善语，不口出恶语，言善者获益，言恶者痛苦。”

———————————-

147. วาจาจริง มีประโยชน์ เจริญใจ

วาจานี่อย่างไรต้องจริง ถ้าไม่จริง ไม่ใช่เรา

        ถ้าเป็นคนพูดไม่จริง ปากของเราจะผิดรูปผิดร่างไปในชาติต่อไป เพราะฉะนั้นคำพูดต้องจริง ไม่จริงห้ามพูด  และจะพูดแต่ละครั้งแม้เป็นคำจริงก็ยังต้องระมัดระวังว่าควรไม่ควรอีก ถ้าพูดไปแล้วมันจะเดือดร้อน มันจะเสียหายกันเยอะแยะ ไม่เกิดประโยชน์ ถึงเป็นคำจริงก็ไม่ควรพูดเช่นกัน

        พระสัมมาสัมพุทธเจ้าอะไรที่ไม่เกิดประโยชน์ พระองค์ก็ไม่ตรัสเช่นกัน  ถ้าเกิดประโยชน์ด้วยจริงด้วย แล้วค่อยพูด ถ้าจริงแต่ไม่เกิดประโยชน์ก็ไม่พูด เกิดประโยชน์แล้วไม่จริงก็ไม่พูด ทั้งไม่เกิดประโยชน์ ทั้งไม่จริง ยิ่งไม่พูด

         และสุดท้ายแม้เกิดประโยชน์และเป็นเรื่องจริง แต่ไม่แน่ว่าเขาจะชอบใจหรือเปล่า เพราะมันไปสะกิดแผลเขาเข้า งั้นก็รอจังหวะได้ดี ๆ แล้วจึงค่อยพูด  แต่เมื่อไรได้จังหวะ จริงด้วย เกิดประโยชน์ด้วย แล้วก็ถูกใจเขาด้วย ก็พูดเลย

         แต่บางครั้งแม้ไม่ถูกใจแต่ครั้งนี้จนใจจริง ๆ จำเป็นต้องพูดก็ต้องพูด แม้ต้องถูกโกรธก็ตาม แต่มันจำเป็นมันจะเกิดประโยชน์ต่อไปข้างหน้า อย่างมากก็โกรธสักวันสักคืน เดี๋ยวมันก็ดีกันเอง

๒๖ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๗

147. Speech That Is True, Beneficial, and Uplifting to the Heart

Speech must, without exception, be true. That which is untrue is no expression of our authentic self.

One who speaks falsely shall, in lives to come, bear the karmic consequence of a disfigured and misshapen form of speech — for the mouth that has been an instrument of falsehood shall be marked by that defilement in future existences. Speech must therefore be true. What is untrue must not be spoken.

And yet even when what one intends to say is true, one must still exercise careful discernment as to whether it is fitting and appropriate to speak. Should the speaking of it give rise to distress, cause widespread harm, or yield no benefit whatsoever — then even a true statement ought not to be uttered.

The Perfectly Enlightened One, the Lord Buddha, likewise refrained from speaking of anything that bore no benefit — even when it was true. The principle is this: speak only when what is said is both true and beneficial. If it is true yet yields no benefit — do not speak. If it appears beneficial yet is not true — do not speak. If it is neither beneficial nor true — all the more, do not speak.

And finally — even when a matter is both true and beneficial, one must yet consider whether the listener shall receive it with a willing and open heart, or whether it shall touch upon a tender wound within them. In such a case, await a moment of genuine readiness and receptivity before proceeding. But when the right moment arrives — when what one wishes to say is true, beneficial, and shall also be received with gladness — then speak without hesitation.

There are times, however, when even that which may not be immediately welcome must nonetheless be spoken — when one is genuinely compelled by conscience and circumstance, and when the benefit it shall bring in the days ahead makes it necessary. Even should it invite anger, let it be said. At most, that anger shall last a day or a night — and in time, all shall be well again of its own accord.

April 26^th, 2014

147. 实话实说

要说实话，否则得不偿失。

        如果我们经常说谎，来世的果报是有畸形的嘴巴。因此要说实话，不要说假话。可有时即便是实话，也要三思是否应该说。若说出去后给别人造成痛苦或带来危害，没有任何意义，那就不应该说。

        佛陀不会说没有意义的话，只说真实和有意义的话。如果是真实的话，但没有意义就不说；如果有意义但不真实的话也不说；既不真实又没有意义的话就更不应该说。

        最后，虽然是真实又有意义的话，但不知道对方是否能接受，如果讲出去仿佛在揭对方的伤疤，那就等合适的机会再说。如果机会合适，且是真实和有意义的话，符合对方的心意，那就说。

         可有时说的话虽然不合对方心意，但是为了对方好，是有意义的话，必须要说，在没有其他办法的情况下，那就说出来，就算对方当下生气也罢。等对方气消，自然就好了。

———————————-

หมวด 11 การทำบุญ และ บาป

148. ทำไมคนเราเกิดมาแตกต่างกัน

บุญและบาปเป็นสาเหตุสำคัญ ที่ทำให้คนเราเกิดมาแตกต่างกันด้วยประการต่างๆ ซึ่งเป็นผลของกรรมที่แต่ละคนเคยสร้างไว้แต่ชาติปางก่อน

แต่สาเหตุสำคัญที่ทำให้ผู้คน ซึ่งเกิดมาในปัจจุบันชาตินี้ มีนิสัย ความคิดเห็น สติปัญญา ความสามารถ ตลอดจนคุณธรรมแตกต่างกันก็คือ การปลูกฝังอบรมสั่งสอนแนะนำจากบุพการี คือ บิดามารดาและครูอาจารย์ ตลอดจนผู้ใกล้ชิด ตั้งแต่เยาว์วัย

กล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ การดำรงชีวิตของแต่ละคนนั่นเอง ที่ทำให้คนเราแตกต่างกันด้วยเรื่องต่างๆ ดังกล่าวโดยเฉพาะที่สำคัญอันดับแรก ก็คือเรื่องนิสัย ผู้ที่มีนิสัยหยาบ นิสัยเกียจคร้าน นิสัยมักง่าย นิสัยตระหนี่ โดยสรุปก็คือ นิสัยไม่ดีทุกอย่างของผู้คนในสังคม ล้วนเกิดจากสภาวะความเป็นอยู่ คือ การดำรงชีวิตของตนทั้งสิ้น ซึ่งนอกจากจะเป็นปัญหาการดำรงชีวิตอย่างต่อเนื่องแล้ว ยังจะเป็นเหตุให้เกิดปัญหาการกระทบกระทั่งกันระหว่างผู้คนทั้งหลายอีกด้วย

จากหนังสือพุทธประวัติ หน้า ๓๖

Section 11: Merit-Making and Unwholesome Kamma

148. Why Are Human Beings Born into Such Varied Circumstances?

Merit and demerit — puñña and pāpa — are the principal causes by which human beings are born into vastly differing conditions and circumstances, each being the fruit of the kamma individually accumulated in previous existences.

And yet the principal causes by which those born into this present life come to differ in temperament, outlook, intellectual capacity, ability, and moral virtue are the nurturing, instruction, and guidance instilled by one’s progenitors — namely one’s parents and teachers — as well as those in close proximity to the child from the earliest years of life.

Stated in another way, it is the manner in which each individual conducts and cultivates their life that gives rise to the manifold differences among human beings — chief and foremost among which is the matter of character and disposition. Those who have developed coarse, indolent, careless, or miserly habits — in sum, every manner of unwholesome disposition found within society — have acquired such traits entirely as a consequence of their conditions of living and their mode of daily conduct. These unwholesome dispositions not only perpetuate difficulties in one’s own life in an unbroken continuity, but also give rise to friction, discord, and conflict in one’s relations with others throughout the wider community.

From the book The Life of the Buddha, page 36

第十一组：行善积德与造业作恶

148 为何人出生时会有差异？

善恶果报是导致人出生后各不相同的重要原因，也就是个人在前世造作的善业或恶业的报应。

不同的教育是塑造一个人不同性格、想法、智慧和能力的重要原因，即是与父母、师长或身边的人从小的教育息息相关。

        另外，不同的生活方式也会导致人与人之间各方面的不同。特别是性格方面，如果一个人的性格粗鲁、懒散、草率、吝啬，即养成的各种坏习惯，主要都是受生活环境的影响。一个人不良的生活方式不仅给自己带来各种各样的问题，也会导致人与人之间不断地发生各种摩擦。

———————————-

149. รอบุญส่งผลให้ถูกหลักวิชา

อย่าดูถูกตัวเองว่าบุญน้อย เพียงแต่ว่าไม่ว่าการสร้างบุญชนิดไหนๆ มากน้อยเพียงไร ก็ต้องยอมรับความจริงกันว่า การที่บุญจะส่งผลก็ต้องให้เวลาของบุญเหมือนกัน

เหมือนกับต้นไม้ปลูกปุ๊บจะให้ผลปั๊บ มันยังไม่ได้ก็ต้องเวลาให้เติบโตสักหน่อย ออกกิ่งก้านสาขาใบดอกผลใช้เวลาสักหน่อย แต่เมื่อถึงเวลาอย่างไรๆ ก็ออกผล เพราะฉะนั้น ที่ขณะนี้บุญยังไม่ออกผลเต็มที่ ในการที่รอจังหวะให้บุญส่งผลอยู่นี้ ก็ต้องทำให้ถูกหลักวิชาอีกเหมือนกัน

ชาวไร่ชาวสวนปลูกพืชผักผลไม้ เขาก็ต้องรอให้มันออกผล ในขณะที่รอก็มีตั้งแต่รดน้ำพรวนดินใส่ปุ๋ย แล้วก็กำจัดวัชพืชหรือหญ้าที่ไม่ต้องการให้มารบกวน เพราะฉะนั้น ขณะที่เรารอบุญส่งผลอยู่ ขอให้มั่นใจในบุญ ทุกวันคืนบุญเก่าก็ทบทวนระลึกถึง ทบทวนของเราเรื่อยไปว่าเราได้ทำบุญอะไรมาบ้าง ซึ่งล้วนแต่เป็นบุญใหญ่ถูกเนื้อนาบุญ บุญใหม่เราก็ทำของเราเรื่อยไป

แล้วก็รักษาใจของเราด้วยสัมมา อะระหังบ้าง รักษาใจของเราด้วยสวดพระธัมมจักกัปปวัตตนสูตรบ้าง ทั้งส่วนตัว ส่วนรวมอย่างที่ว่านี้ ไม่ว่าฝนฟ้ามันจะเป็นอย่างไร เศรษฐกิจทั้งโลกมันจะเป็นอย่างไร เดี๋ยวทุกอย่างมันดีขึ้นเอง

1 กรกฎาคม พ.ศ. 2560

149. Waiting for Merit to Bear Fruit — the Right Way to Do It

Do not underestimate yourself by thinking that your merit is too little. Whatever form of merit-making one engages in, and however much or little it may be, one must accept the truth that for merit to bear fruit, merit too must be given its time.

It is like planting a tree and expecting fruit immediately — that cannot be. The tree must be given time to grow, to put forth branches, leaves, blossoms, and fruit. Yet when the time comes, fruit will be borne without fail. Therefore, that merit has not yet fully manifested at this moment is natural. And while one waits for the right moment for merit to bear fruit, one must conduct oneself correctly and in accordance with sound principles.

Farmers who cultivate crops and orchards must also wait for their harvest. And while they wait, they do not simply stand idle — they water the soil, turn and loosen the earth, apply fertiliser, and clear away the weeds and unwanted growth that would encroach upon their plants. In the same way, while we await the fruition of our merit, let us have full confidence in that merit. Each day and each night, reflect upon the merit of the past — reviewing continually what merit one has made — all of which constitutes great merit sown in fertile ground. And new merit, continue to make without ceasing.

Guard the mind as well — with the recitation of the mantra Sammā Arahaṃ, and with the chanting of the Dhammacakkappavattana Sutta — both in one’s personal practice and collectively, as described. Whatever the weather may bring, and whatever may befall the economy of the world, before long everything will improve of its own accord.

July 1^st, 2017

149. 正确等待功德回报

    不要认为自己功德少，不管累积的功德是多或少都必须接受一个事实，就是要给功德回报的时间。

    犹如种一棵果树，想让它立刻结果是不可能的。要给它成长的时间，慢慢开枝散叶直至开花结果。因此，在功德还没有回报前，要以正确的方式等待功德的回报。

    农民在田里种庄稼，在等待稻谷成熟前会经常给庄稼浇水、施肥和除草。因此，我们在等待功德回报前，也要经常意念旧功德，回忆以往所修的各种功德，同时也要继续累积新功德。

与此同时，可以默念三玛阿罗汉或诵念《转法轮经》护持自己的心。不管时局如何变化，经济形势如何发展，一切都会好起来。

2020年7月1日

———————————-

150. อุทิศบุญให้หมู่ญาติต้องทำอย่างไร

ให้เราหลับตาเบา ๆ ทบทวนบุญของเรา เอาบุญที่เราทำมาตลอดทั้งสัปดาห์นี้จนกระทั่งมาถึงวันนี้ ตลอด ๗ วันที่ผ่านมา เราได้ตั้งใจทำความดีของเราอะไรมาบ้าง เพื่อให้ใจของเราน่ะอิ่มอยู่ในบุญ แล้วจะได้เอาบุญทั้งสัปดาห์นี้นั่นแหละ รวมกับที่มาถวายภัตตาหารเป็นสังฆทานในวันนี้ อุทิศให้กับพ่อแม่ ปู่ย่า ตาทวดบรรพบุรุษของเราที่ล่วงลับไปแล้ว ให้ท่านได้บุญเยอะๆ

แต่การที่จะได้บุญเยอะๆ เราซึ่งเป็นผู้อุทิศบุญให้ สภาวะทั้งร่างกายและจิตใจจะต้องสบาย ๆ เสียก่อน แล้วบุญที่เราตั้งใจสร้างมาตลอด ๗ วันนี่แหละ พอนึกอธิษฐานให้ท่านปุ๊บ ท่านก็จะได้รับปั๊บ ไม่มีหกไม่มีหล่นกันแหละ สมกับที่เราเป็นลูกหลานของท่าน ท่านเลี้ยงดูเรามาทุ่มเทกับเรามามหาศาลแล้ว วันนี้ลูกหลานอย่างพวกเรานี่แหละ จะเอาบุญที่ทำมาตลอด ๗ วันนี้

๒๓ มิถุนายน ๒๕๖๐

150. How to Dedicate Merit to One’s Departed Relatives

Close your eyes gently and reflect upon your merit. Bring to mind all the good that you have done throughout this entire week, right up to this very day — over the course of these past seven days, what wholesome deeds have you made with sincere intention? Do this so that your heart may be fully saturated with merit. Then take all the merit accumulated throughout this week, together with the merit of today’s offering of food to the Sangha, and dedicate it to your fathers and mothers, grandparents, great-grandparents, and all your departed ancestors — so that they may receive abundant merit.

However, for the merit to be received in abundance, the one who dedicates it — that is, ourselves — must first be at ease in both body and mind. When the mind is in such a state, and we set our sincere intention and dedicate the merit to them, they will receive it at that very moment, without any loss or diminishment along the way. This is befitting of us as their descendants, for they poured immeasurable care and dedication into raising and nurturing us. Today, it is we — their children and grandchildren — who bring to them all the merit made throughout these seven days.

June 23^rd, 2017

150. 如何回向功德

    我们可以轻轻闭上眼睛，意念过去一周所修的功德，看看自己都累积了哪些功德，以此让心安住在功德中。然后将这些功德加上今天所累积的功德，一起回向给已故的亲人朋友，让他们得到无量的功德。

想让他们得到无量的功德，我们作为回向者首先要身心清净，再回向过去一周所修的功德。当我们发愿回向后，他们会立刻得到功德，一点也不会丢失。作为他们的子孙，这是我们应该做的，因为他们辛苦养育我们一辈子。我们作为子孙后代，就应该将过去所修的功德回向给他们。

2017年6月23日

———————————-

151. อนุโมทนาบาป ก็ได้บาปพร้อมของแถม

เวลาเห็นใครทำความชั่ว แล้วไปเชียร์ ไปยินดีกับเขาด้วย กองเชียร์พวกนี้ ถ้าเรียกภาษาพระ คือพวกอนุโมทนาบาป ถ้าอนุโมทนาบุญก็ได้บุญไป แต่ถ้าอนุโมทนาบาปก็ได้บาปไปตามส่วน

ยายบอกว่า อนุโมทนาบาปนอกจากได้บาปแล้ว มันยังมีกรรมติดตัวไปอีกเยอะเลยนะ

ยายก็บอก จำไว้ เห็นมั้ยบางคนน่ะ เวลาทำผิดพลาดอะไรแค่นิด ๆ หน่อย ๆ มันไม่น่าจะเป็นเรื่องเป็นราวมาก แต่คนพร้อมรุมซ้ำเติมทั้งเมืองเคยเห็นไหม

นั่นแหละเขาเคยไปอนุโมทนาบาปไว้ พอทำอะไรพลาดนิดเดียวคนก็พร้อมจะซ้ำเติมกันให้จมธรณี ดังนั้น ใครไปอนุโมทนาบาปไว้ก็เตรียมไว้ละกัน อย่าไปพลาดวันไหนนะ โดนซ้ำจมธรณีแล้วอย่าไปโทษใครเขา เพราะเราทำไว้เอง

1 มีนาคม 2563

151. Rejoicing in Wrongdoing Brings Demerit — With Extras Included

When one witnesses another person committing a wrongdoing and then cheers them on or expresses delight in what they have done, such a person — in the language of the Dhamma — is one who engages in anumodanā of wrongdoing. Just as sharing in another’s merit brings merit in return, sharing in another’s wrongdoing brings demerit in proportion.

The Master Nun has taught, “beyond the demerit incurred, rejoicing in another’s wrongdoing also brings with it a great deal of additional kamma that will follow one through life.”

She also said, “Remember this: have you ever noticed how some people, when they make even the smallest and most trivial of mistakes — something that by rights ought not to amount to much at all — find themselves set upon and piled on by an entire crowd, as though the whole city is ready to tear them down?

That is the result of having piled in on the wrongdoing of others. When they make even the slightest misstep, people are instantly ready to descend upon them and overwhelm them entirely. Therefore, whoever has engaged in rejoicing in criticizing wrongdoing would do well to be prepared — and on the day a mistake is made and the crowd descends without mercy, do not place the blame on anyone else. For it is the fruit of one’s own doing.

March 1^st, 2020

151. 随喜恶行得恶业

    看见别人造恶，自己随喜或心生欢喜就是随喜恶行。若随喜他人善行得功德；若随喜他人恶行得罪恶。

奶奶说：“随喜恶行除了得罪恶之外，还会累积恶业。”

    奶奶又说：“有时我们看见有的人只是犯了一点错，看起来不严重，可是却有很多人想借此落井下石。”

这就是他随喜恶行的报应，只是犯一点错却被人落井下石。因此，随喜恶行的人要注意日后千万不要犯错，否则可能会被人借机陷害，到时不要怪人家，因为那是自己一手造成的。

2020年3月1日

———————————-

152. แก้ด้วยบุญ

เมื่อเวลาที่ประสบกับเหตุการณ์อะไรขึ้นมา คุณยายก็จะพูดสั้นๆ แบบคุณยายว่า จำไว้ก็แล้วกัน นั่งสมาธิน้อยก็เรื่องมาก คือมีปัญหามาก ถ้านั่งมากมันก็เรื่องน้อย

เพราะฉะนั้น ครั้งใดที่ประสบปัญหาขึ้นมา สิ่งที่คุณยายให้รีบทำก็คือให้รีบนั่งสมาธิเยอะๆ ก่อน แล้วก็ไปดู จะทำบุญทำทานอะไร ก็รีบทำ บุญที่เราทำขึ้นมา เดี๋ยวมันก็แก้ไขอะไรต่อมิอะไรได้

แต่ในเวลาเดียวกัน ปัญหานั้นๆ ที่เกิดขึ้น เราก็ไม่หนี เราลงไปทำการแก้ไข แต่ไม่แก้ด้วยการเบียดเบียนด้วยการล้างผลาญ ด้วยการทำในสิ่งที่ผิด เราจะทำแต่เฉพาะในสิ่งที่ถูก แล้วเราก็สร้างบุญไปด้วย ถ้าอย่างนี้ ก็จะตรงกับหลักธรรมในพระพุทธศาสนา

๑๘ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๘

152. Resolve It with Merit

Whenever a difficult situation arose, the revered grandmother teacher would say, simply and characteristically: “Remember this — the less you sit in meditation, the more problems you have. The more you sit, the fewer problems there are.”

Therefore, whenever a problem arises, what the Master Nun Khun Yay Ajarn advised one to do first and without delay is to sit in meditation as much as possible. Then look to whatever acts of merit and generosity one can perform, and carry them out promptly. The merit one creates will in due course bring about resolution in one matter after another.

At the same time, one does not run away from the problem itself. One engages with it directly and works to resolve it — but not through exploitation, destruction, or any form of wrongdoing. One acts only in accordance with what is right, while continuing to accumulate merit alongside. If one conducts oneself in this way, it is entirely in accord with the principles of Buddhism.

October 18^th, 2015

152. 用功德化解障碍

    每当遇到问题时，奶奶总会说：“记住了，打坐少障碍就多，打坐多障碍就少。”

    因此，每当遇到问题奶奶首先就会要求多打坐，然后再看修什么功德以化解问题。

与此同时，每当遇到问题时不逃避，应积极面对和解决。但不要造成伤害或破坏，不要通过错误的方式解决问题。应以正确的方式去解决问题，同时勤修功德，这才符合佛教原则。

2015年10月18日

———————————-

153. ทำไมทำบุญแล้วต้องหมั่นรักษาใจให้ผ่องใส?

ทำบุญแล้วต้องหมั่นรักษาใจให้มันผ่องใสให้ได้ตลอด และบุญเวลาเกิด อย่างน้อยเกิดต่อเนื่องกันถึง ๗ วัน

ตลอดระยะเวลา ๗ วัน ตั้งแต่ทำบุญ อย่าให้ใจกระเพื่อม มันจะได้บุญกันอย่างต่อเนื่อง เหมือนอย่างกับฝนตกห่าใหญ่ๆ ต่อเนื่องกัน ๗ วัน ๗ คืนอย่างนั้น นี่ก็เป็นเรื่องที่ปู่ย่าตาทวดสอนมาอย่างนี้

เพราะเหตุนี้เอง ตั้งแต่สมัยหลวงปู่*และคุณยายอาจารย์*ยังมีชีวิตอยู่การทำบุญของเราแต่ละครั้ง จึงให้นั่งสมาธิกันก่อนทั้งภาคสายและภาคบ่าย เพื่อให้ใจใสๆ บุญจะได้ประณีตเต็มที่ เพื่อจะได้รักษาใจให้ดี ๆ บุญจะได้เกิดต่อเนื่องอย่างน้อยอีก ๗ วัน นี่เป็นที่มา

๒๔ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๖๐

153. Why, After Making Merit, Must One Diligently Keep the Mind Clear and Radiant?

After making merit, one must diligently maintain the mind in a state of clarity and radiance throughout — for when merit arises, it continues to arise in an unbroken succession for at least seven days.

Throughout those seven days from the moment merit is made, do not allow the mind to be disturbed or agitated. In this way, merit will continue to accumulate without interruption — like heavy rain falling continuously for seven days and seven nights without ceasing. This is the teaching that has been passed down from the generations of our ancestors.

It is for this very reason that, from the time when the Great Master the Master Nun were still living, each act of merit-making in our tradition has been preceded by sitting in meditation — both in the morning and in the afternoon sessions — so that the mind may be clear and radiant, and the merit as refined and complete as possible. This is also so that the mind may be well maintained, and merit may continue to arise in unbroken succession for at least seven days thereafter. This is the origin of that practice.

June 24^th, 2017

153. 保持明亮的心

    修功德后要保持明亮的心，因为功德生起后将一直持续七日。

    修功德后的七天里不要让心起伏不定，它将持续地接收功德，就犹如七天七夜的倾盆大雨，这是老一辈人的教导。

因此，从祖师到奶奶，一直坚持让大家在上午和下午两个时段修习打坐，为的就是让心持续清净明亮，在未来的七天里接收细腻的功德。

2017年6月24日

———————————-

154. อุทิศบุญให้กับบรรพบุรุษที่สร้างชาติมา

ทุกวันพระแต่ละวัด ประชาชนในท้องถิ่นนั้นๆ ควรจะลุกขึ้นมาทำบุญให้กับบรรพบุรุษของเราที่สร้างชาติมาด้วยกัน ไม่ว่าท่านจะไปดีไปร้ายอย่างไรก็ตาม เราลูกหลานได้อยู่สุขสบายเพราะว่าท่านรักษาแผ่นดินเอาไว้มาให้พวกเรา

เพราะฉะนั้น หมั่นทำบุญให้ท่าน ถ้าอย่างนี้ล่ะ ท่านได้บุญแล้ว ท่านที่ไปไม่ดีก็จะได้ดีขึ้นมา ส่วนที่ท่านไปดีอยู่แล้วได้บุญของเราเข้า ท่านก็ยิ่งรักเรา ท่านเป็นเทวดาเป็นนางฟ้าจะได้เหลือบๆ ชำเลืองๆ แล้วตามดูแลเรา ตามดูแลลูกหลานพวกนี้ที่ยังมีชีวิตอยู่

ประเทศไทยของเราจะได้ร่มเย็นเป็นสุขยิ่งขึ้น ได้เทวดาบรรพบุรุษ นางฟ้าบรรพบุรุษมาให้พร มาตามคุ้มครองเข้า ก็จะได้ยิ่งเป็นสุขยิ่งขึ้น อย่างนี้มันก็เป็นสิ่งที่ดีที่ต้องทำ

๒๖ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๙

154. Dedicating Merit to the Ancestors Who Built Our Nation

On every Observance Day, at every temple, the people of each locality should rise and make merit on behalf of the ancestors who built this nation together with us — whatever their fate in the afterlife may be. We, their descendants, live in comfort and peace because they preserved and protected this land and passed it on to us.

Therefore, make merit for them diligently and without fail. When they receive this merit, those among them who have gone to an unfavorable state will find their condition improved. And those who have already gone to a good place — upon receiving the merit we dedicate to them — will feel even greater love for us. Those who have become celestial beings and angelic presences will cast their gaze upon us and watch over us, attending to the welfare of these descendants who still live upon this earth.

Our beloved Thailand will know ever greater peace and happiness. With the ancestral celestial beings and angelic presences bestowing their blessings and following to protect us, happiness and prosperity will increase all the more. This is truly something good that must be done.

January 26^th, 2016

154. 给建国立业的先辈回向功德

    每一个佛日，民众们应该去邻近寺院修功德回向给建国立业的先辈，无论他们往生善道或恶道。我们作为后辈人能够安居乐业，全是因为他们伟大的付出。

    因此，要经常修功德回向给他们，当收到功德后，原先往生恶道的先辈会越来越好，原先往生善道的先辈也会增长功德，他们会一直爱护和庇佑我们。

在转世为天人的先辈们地爱护和庇佑下，我们的国家会越来越繁荣富强，人民安居乐业。

2016年1月26日

———————————-

155. อยู่ในบุญ

คุณยายเมื่อท่านมีชีวิตอยู่ ท่านเตือนลูกศิษย์ลูกหา เวลาจะต้องขับรถออกไปทำธุระอะไรก็ตาม คุณยายจะเตือน ว่า “ขับรถอย่าประมาทนะ แล้วอยู่ในบุญนะ”

คำว่าอยู่ในบุญนี่เราก็ได้ยินกันมา แล้วทำอย่างไร วันหนึ่งก็ได้ยินคุณยายพูดชัด ๆ ว่า “คุณ นอกจากตรวจตราดูความเรียบร้อยของเครื่องยนต์แล้ว คุณหาบุญได้ คุณต้องใช้บุญให้เป็น อธิษฐานจิตเอาบุญมาตั้งผังกันให้ดีว่า“บุญที่ข้าพเจ้าทำมาดีแล้วทั้งหมดกันทีเดียว หนาแน่นกันทีเดียว ตั้งแต่เล็กจนโต ตั้งแต่ข้ามชาติมาเท่าไหร่ก็ตามที บุญที่ข้าพเจ้าทำมาดีแล้วทั้งหมดนี่ ให้คุ้มครองทั้งข้าพเจ้า ทั้งรถข้าพเจ้าด้วย อย่าได้มีเหตุเภทภัยใด ๆ มารบกวนเลย ”โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แม้แต่ใครถึงคราวเขาจะหมดอายุขัยก็ตาม เขาจะมีประสบเหตุเภทภัยเพราะกรรมร้าย กรรมเสียหายที่เขาทำไว้ในอดีตก็ตาม แต่ด้วยบุญของเรา อย่าให้ใครมาเป็นอะไร หรือรถราเขาจะพัง อย่ามาพังใกล้ๆ รถเราเลย อย่ามาเกี่ยวมาข้องกับรถข้าพเจ้า อย่ามาเกี่ยวมาข้องกับตัวข้าพเจ้าด้วย

เพราะฉะนั้น ก่อนขึ้นรถนะ อธิษฐานให้ดี อธิษฐานแล้วขึ้นรถไปแล้ว แผ่เมตตาไปด้วยในตัว ให้บุญคุ้มครองทั้งรถเลย

๑๗ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๕

155. Dwelling Within Merit

During her lifetime, the Master Nun would remind her students and disciples whenever they were about to drive out on any errand: “Drive carefully — and dwell within your merit.”

We have heard this expression — “dwell within your merit” — for some time. But how exactly is it done? One day, the revered grandmother teacher was heard to explain it clearly: “You — beyond checking that the vehicle’s engine is in good order — you are capable of finding merit, and you must know how to make use of your merit. Set your intention and establish your merit as a protective field, affirming clearly: ‘All the merit I have ever rightly made — in its entirety, in full density — from childhood to the present, across however many lifetimes have passed — let all of that merit protect both myself and my vehicle. Let no misfortune or danger of any kind come to disturb us.

‘And in particular — even should someone’s lifespan be drawing to its end, even should they be about to encounter misfortune as the result of harmful kamma accumulated in the past — by the power of my merit, let nothing befall anyone nearby. If another vehicle is destined to break down, let it not break down in the vicinity of mine. Let nothing come to be entangled with my vehicle, and let nothing come to be entangled with me.'”

Therefore, before entering the vehicle, set your intention well. Having done so, enter and drive — extending loving kindness as you go — and allow your merit to protect the entire journey.

August 17^th. 2012

155. 安住功德

    奶奶在世时常告诫弟子：“开车外出办事时不要疏忽大意，要安住功德。”

    大家常听说“安住功德”这个词，后来有一天，奶奶清楚地解释说：“除了检查汽车之外，还要懂得修功德和用功德，善于利用功德发愿。例如，自己累世以来积少成多的功德，愿这些功德护持自己和汽车远离一切危险。就算有人因为前世造作的恶业报应而即将往生，也不会因此牵连自己，因为自己有足够的功德庇佑，或者对方发生事故，也不会危及自己，与自己无关。”

因此，开车前要先发愿，开车时也可以发慈悲观，让功德庇佑人车出入平安。

2012年8月17日

———————————-

156. ตั้งหลักด้วยบุญ

หลวงปู่*กับคุณยายอาจารย์*ได้ให้หลักการเอาไว้ว่า ไม่ว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นในโลก ขอให้เราตั้งหลักให้ดี คือตั้งใจสร้างบุญให้เต็มที่ของเรา เพราะว่า ไม่ว่าอะไรที่เกิดขึ้นในโลกนี้ ความเจริญหรือเสื่อมนั้น อยู่ที่ว่าใครมีบุญมาก ใครมีบุญน้อย

ถ้าบุญน้อย ไม่ว่าโลกมันจะเปลี่ยนแปลงมากน้อยแค่ไหน ถ้าบุญน้อยจะหยิบจะทำอะไรน่ะ มันก็จะสำเร็จยาก ถ้าบุญมาก ไม่ว่าโลกมันจะเปลี่ยนแปลงอย่างไร ความเจริญก้าวหน้ามันก็ยังอยู่ในมือของเราอยู่นั่นเอง

๑๘ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๘

156. Establish Your Foundation Through Merit

The Great Master and the Master Nun have given this guiding principle: whatever may arise in the world, let us establish our foundation well — that is, resolve to accumulate merit to the fullest extent of our ability. For whatever occurs in this world, whether prosperity or decline, depends entirely upon who has much merit and who has little.

If one’s merit is scarce, then no matter how great or how small the changes that occur in the world, whatever one sets one’s hand to or endeavors to accomplish will be difficult to bring to fruition. But if one’s merit is abundant, then no matter how the world may change, progress and prosperity will remain within one’s own hands.

October 18^th, 2015

156. 应当遵循的原则

    祖师和奶奶留下一个原则：无论世界发生什么，我们都应该保持原则，也就是精进累积功德。不管世界如何变化，是繁荣或衰落，最终还得取决于谁的功德多，谁的功德少。

如果功德少，不管世界如何变化，做什么都很难成功。如果功德多，不管世界如何变化，发展与进步仍旧掌握在自己手中。

2015年10月18日

———————————-

157. หลักวิชาฝ่าเศรษฐกิจ

หลักวิชาฝ่าเศรษฐกิจ

“ต้นไม้ ปลูกปุ๊บจะให้ผลปั๊บ มันยังไม่ได้ การที่บุญจะส่งผล ก็ต้องให้เวลาของบุญ ด้วยเช่นกัน…”

8 พฤษภาคม 2020

157. The Principle of Navigating Economic Adversity

The Principle of Navigating Economic Adversity

“A tree, the moment it is planted, cannot be expected to bear fruit at once — it is not yet so. In the same way, for merit to ripen and yield its fruit, one must equally allow merit its own time…”

8 May 2020

157. 渡过经济危机的法则

刚种下的树木，不可能立刻就开花结果。同样的道理，功德要显现果报，也需要给它时间去成熟。

2020年5月8日

———————————

158.   ๑ บาทให้ปลื้มเป็นพันล้าน

เมื่อทำบุญไปแล้ว อธิษฐานกำกับให้ดีว่า “ด้วยอำนาจกุศลผลบุญที่ได้ทำทาน นับแต่นี้เป็นต้นไป ถ้าข้าพเจ้าจะทำบุญทำทานอะไรอีก ขออย่าได้นึกเสียดายในภายหลังเลย” อันนี้ต้องกำกับเอาไว้ให้ดี นอกจากไม่เสียดายในภายหลังแล้ว ให้มันปลื้มใจแม้ทำ ๑ บาท ก็ให้ปลื้มเหมือนทำเป็นพันล้านให้ได้ อย่างนี้ล่ะก็ใช้ได้

แต่การที่จะปลื้มในระดับ ๑ บาท ปลื้มเป็นพันล้าน ตรงนี้ก็ขอฝากไว้ว่า ใจเราต้องอิ่มอยู่ในบุญจริง ๆ และมองเห็นเลยว่าประโยชน์ที่เราทำบุญครั้งนี้

๑. เป็นประโยชน์กับตัวเองอย่างไร ทั้งชาตินี้และชาติต่อ ๆ ไป

๒. เป็นประโยชน์กับครอบครัวยังไง ทั้งชาตินี้และชาติต่อ ๆ ไป

๓. เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติ จนกระทั่งต่อชาวโลก

๔. แล้วบุญที่เราทำนี้ จะเป็นประโยชน์ต่อพระพุทธศาสนายังไง

ถ้ามองเห็นภาพเหล่านี้ได้ชัด แม้ว่าเราทำ ๑ บาท ก็ปลื้มได้เหมือนทำเป็นพันล้าน แล้วก็จะอธิษฐานอะไรให้ยิ่งๆ ขึ้นไปก็เชิญเถิดนะ

158. One Baht Offered with Joy is Worth a Billion

One Baht Offered with Joy is Worth a Billion

When one has made merit, let a firm and wholehearted aspiration accompany the act: “By the power of the wholesome merit accumulated through this act of generosity — from this moment forth, whenever I shall make merit or offer in giving, may I never know regret in the aftermath.” This aspiration must be held with steadfast care and intention.

Beyond the absence of regret, let the heart be filled with genuine joy — such that even the offering of a single baht brings a gladness as full and complete as though one had offered a billion. This is the standard to be aspired to and cultivated.

Yet for the heart to rejoice at the level of one baht as though it were a thousand million, there is this to be entrusted to reflection: the heart must be truly and thoroughly satiated within the merit itself — and must perceive with clarity the full measure of benefit that this act of merit-making has brought forth.

1. In what ways does this act of merit benefit oneself — in this present life and in all lives to come?
2. In what ways does it benefit one’s family — in this present life and in all lives to come?
3. In what ways does it bring benefit to one’s nation, and extending further still, to all beings throughout the world?
4. And in what ways shall the merit one has made here serve as a benefit to the continuation and flourishing of the Buddhist Dispensation?

Should one be able to perceive these four dimensions of benefit with clarity and vividness, then even the offering of a single baht shall fill the mind with joy as boundless as though one had offered a thousand million. And from that place of inner fullness and gladness, one is most welcome to aspire further still — to dedicate and resolve one’s merit toward ever higher and more far-reaching purposes.

12 May 2014

158. 供养时法喜充满

修功德后要好好发愿：愿布施的功德威德力，让自己从今以后无论修什么功德，都不要施后心生悔意。这点要记住，除了不后悔之外，还要法喜充满。就算只布施一泰铢，也犹如布施一千万泰铢一般法喜充满。

对于布施一泰铢如布施一千万泰铢般法喜，这里需要注意的是，除了心法喜充满以外，还要看见修这个功德的利益，即：

1.对自己的今生和来世有什么利益？

2.对家人的今生和来世有什么利益？

3.对国家乃至全人类有什么利益？

4.对佛教有什么利益？

如果对上述这些问题有明确的了解，即便只布施一泰铢也犹如布施一千万泰铢般法喜充满，然后再利用这个功德发愿。

———————————

159. อย่าได้ย้อนกลับมาเสียดายในภายหลัง

ทำบุญแล้วให้อธิษฐานกำกับด้วยว่า “อย่าได้ย้อนกลับมาเสียดายในทรัพย์ที่เราได้ทำบุญไปเลย  เพราะว่าในอดีต มีมหาเศรษฐีหลายท่าน เป็นมหาเศรษฐีเมื่อตอนต้นอายุ พอกลางอายุล้มละลาย ก็มีผู้ไปถามพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทำไมเป็นอย่างนี้

พระพุทธองค์ก็ทรงตรวจตราดูแล้วก็พบว่า ในอดีตชาติ ตอนทำบุญทีแรกก็ปลื้ม ๆ แต่ไปสะดุดอะไรในภายหลังก็ไม่รู้ เกิดเสียดายทรัพย์ในภายหลังว่า “รู้อย่างนี้ไม่ทำหรอก” ทำให้บุญมันขาดช่วง  เพราะฉะนั้น เคยรวย เคยประสบความสำเร็จมา พอถึงช่วงที่ตัวเองเสียดายในภายหลัง บุญขาดหายวับไปกับตา ล้มละลายได้ง่ายๆ ก็อธิษฐานกำกับให้ดี

๑๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๗

159. Do Not Let There Be Regret Lingering Afterwards

Upon making merit, let this aspiration be held firmly as an accompaniment to the act:

“May I never turn back and give rise to regret over the wealth with which I have made merit — for in times past, there were many great men of immense fortune who, having prospered abundantly in the early years of their lives, fell into ruin and bankruptcy in their middle years. When the Perfectly Enlightened One, the Lord Buddha, was asked why this had come to pass, He examined the matter with penetrating clarity and found that in a former existence, such a person had at first made merit with great joy and gladness — yet at some point thereafter, for reasons unknown, regret over the wealth thus offered had arisen within them, and they had thought: ‘Had I known it would come to this, I would never have given at all.’ Through this arising of regret, the continuity of their merit was severed and broken. And so it was that one who had once known great wealth and success — at the very moment when regret arose within them — saw their merit vanish in an instant, and ruin came upon them with ease.”

Let this aspiration therefore be cultivated and held with the utmost steadfastness and care.

May 12^th, 2014

159. 不要后悔

修功德后应发愿说：不后悔自己布施的钱财。因为以前有许多富翁，年纪轻轻便成为亿万富翁，可人到中年却破产了。后来，有人问佛陀其中的因果。

佛陀说：“这些人在前世修功德后，起初法喜充满，后来却心生悔意，觉得不应该修这个功德，导致他们来世会先富后贫。”因此，有的人曾经富有或成功，可是因为前世布施后心生悔意，后来又变得贫穷或失败了。所以，一定要好好发愿。

———————————

160. ทุกการคิด พูด และทำ ล้วนถูกบันทึกไว้ในใจ

สมัยหลวงพ่อยังไม่ได้บวช มีโอกาสได้ถามคุณยายว่า “คุณยาย กรรมที่ทำไปแล้วนี่ มันกลับไม่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว มันจะมีอะไรติดตาติดใจข้ามภพข้ามชาติไปอีกไหม ?”

คุณยายก็ตอบว่า “อะไรที่เราทำ ใจมันบันทึกไว้หมดเลย เสียงที่เราพูดเอาไว้ ไม่ว่าดีไม่ดี มันก็บันทึกเอาไว้ สิ่งที่เราเห็น สิ่งที่เราทำ ใจมันก็บันทึกเอาไว้เป็นภาพ ทั้งดีทั้งไม่ดี

ภาพเหล่านี้มันไม่สูญไปไหนนะ พอใกล้ตายมันจะกรอกลับมาฉายให้เราเห็น มันจะสรุปออกมา ทั้งบาปทั้งบุญแหละ มันจะกรอกลับมาให้เห็น

แต่ว่าถ้าใครทำบุญไว้เยอะ สร้างความดีไว้มาก ภาพบุญภาพความดีจะแซงหน้าฉายมาให้เห็นก่อนเลย ฉายภาพบุญเท่าไหร่ก็ไม่หมด อย่างนี้คนพวกนี้เวลาเขาตาย เขาจะอิ่มบุญ ใจเขาใส แล้วพวกนี้เขาจะไปดี

แต่พวกที่เขาไม่ทำบุญ ไม่ค่อยทำบุญ คุณไปตามเขามาทำบุญกันนะ เขาจะได้ทำบุญเป็น ไม่อย่างนั้นเวลาภาพมันกรอกลับมานี่ มันจะมีแต่ภาพลบๆ แล้วใจมันจะขุ่นมัว ใจขุ่นมัว ตายแล้วก็ไปไม่ดี   คุณรักใครหวังดีกับใคร คุณก็ไปตามเขามาทำบุญกันนะ”

๑๑ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๗

160. Every Thought, Word, and Deed Is Recorded Within the Heart

In the time before Luang Por had taken ordination, there came an occasion to ask the Master Nun, “Khun Yay— kamma that has already been performed cannot be undone or altered. But is there anything that carries forward, that the mind carries in existences from one life to the next?”

The Master Nun replied,

“Whatever we do — the mind records it all. Every word we have spoken, whether wholesome or unwholesome, is recorded. Everything we have seen, everything we have done — the mind records it all as images, both the wholesome and the unwholesome alike.

These images do not perish or dissolve into nothingness. As one draws near to the moment of death, they shall be rewound and played back before one’s inner eye — a summation, a reckoning of both demerit and merit, replaying themselves in full.

But for one who has made abundant merit and accumulated great goodness — the images of merit and virtue shall surge forward and play first. They shall project without end, image upon image of merit that does not exhaust itself. Such a person, at the hour of death, shall be satiated with merit. Their mind shall be clear and luminous — and they shall depart well.

As for those who have made little or no merit — go and invite them, draw them to come and make merit together, that they may learn the way of merit-making. For otherwise, when the images are rewound and played back, there shall be nothing but images of darkness and defilement. The heart shall become clouded and turbid — and with a clouded heart at death, one shall not depart well.

Whoever you love, whoever you hold in genuine goodwill — go and invite them. Bring them to make merit together.”

March 11^th, 2014

160. 一切造作都记录在心

师父出家前曾问奶奶：“奶奶，过去造作的业，已经无法挽回，它会随自己趣向来世吗？”

奶奶说：“我们造作的一切都会被记录在心，所说的话，无论善恶都会被记录，所见的东西和所做的事情，无论善恶都会以图像的形式记录在心。

这些图像不会消失，将在临终前以善恶的形式归类并呈现。

若此前累积诸多善业的人，这些善业的图像会先呈现，一直源源不断地呈现，临终前心清净明亮，命终后往生善道。

若此前极少行善或从未行善的人，从现在起应该多行善业，否则临终前心若浑浊不清，命终后将往生恶道。

希望谁好，就应该邀请他行善积德。

———————————

161. อนุโมทนาบุญ – อนุโมทนาบาป

หลวงพ่ออยากจะให้ระวังกันด้วยว่า อะไรก็ตามแม้เราไม่ได้ไปทำกับเขาด้วย

แต่ว่าถ้ามันเป็นสิ่งที่ดี แล้วเราก็ดีใจด้วยในความดีนั้น ๆ หรือไปสนับสนุนชมเชียร์ในเรื่องนั้นๆ ที่ดีๆ อย่างนี้โบราณใช้คำว่า “อนุโมทนาบุญ”

แต่ว่าสิ่งร้ายๆ ที่เกิดขึ้น แล้วเราไปดีใจด้วยหรือไปสมน้ำหน้ามันว่า มันตายเสียได้ก็ดี อะไรแบบนี้ อย่างนั้นมันกลายเป็น “การอนุโมทนาบาป” ไป

เมื่ออนุโมทนาบาปพลอยได้บาปตามไปด้วย อนุโมทนาบุญพลอยได้บุญตามไปด้วย ต้องระวังกันไว้ด้วยนะ

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

161. Rejoicing in Merit — Rejoicing in Demerit

Luang Por wishes to offer this as a matter deserving of careful and mindful attention: whatever occurs — even when one has taken no direct part in the action of another —

Should it be something wholesome and good, and one rejoices in that goodness, or lends one’s support and encouragement to that wholesome endeavor — this is what the ancients have termed anumodanā in merit — the sharing in and rejoicing of another’s wholesome kamma.

However, should something harmful and unwholesome occur, and one rejoices in it — or takes satisfaction in another’s misfortune, thinking: “How fitting that they have met with such an end” — then this becomes nothing other than anumodanā in demerit — the sharing in and rejoicing of another’s unwholesome kamma.

When one partakes in anumodanā of demerit, one receives a share of that demerit in kind. When one partakes in anumodanā of merit, one receives a share of that merit in kind. Let this be held with vigilance and care.

March 17^th, 2020

161. 随喜功德和随喜罪恶

师父希望大家注意，当别人做了善事，就算我们没有参与，也应该对其善行心怀法喜或随喜赞叹，这称为“随喜功德”。

若别人做了坏事，我们反而高兴或赞成他的做法，这称为“随喜罪恶”。

随喜罪恶将得到恶果，随喜功德将得到善果。

———————————

162. การอนุโมทนาบุญ ก็ได้บุญด้วยอย่างไร

การอนุโมทนาบุญ ก็ได้บุญด้วยอย่างไร สิ่งที่เราจะได้แน่นอนเลย คือ เห็นเขาทำความดี แค่เรานึกอนุโมทนาด้วย ยังไม่ได้พูดอะไรเลย เราก็ใจสบายแล้ว เป็นขั้นต้นที่เราได้  แต่ถ้าถึงกลับเปล่งวาจาชมเชียร์ แล้วก็ไปชักชวนคนมาร่วมทำความดีด้วย สิ่งเหล่านี้จะเป็นผลบุญติดตัวเราไป ไม่ว่าเราจะทำอะไรต่อไปในภายภาคหน้าที่ดี ๆ จะมีคนพร้อมจะเชียร์เรา สนับสนุนให้กำลังใจเราเพียบเลย นี้เป็นอานิสงส์ของการอนุโมทนาบุญ

ตรงกันข้าม ถ้าเราไปอนุโมทนาบาป  ตัวเราก็อย่าได้ผิดอย่าได้พลาดอะไรขึ้นมาในภายภาคหน้าเชียวนะ เพราะจะมีคนตามซ้ำเติมไม่ให้ได้เกิดกันเลยก็แล้วกัน

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

162. How Does the Sharing in Another’s Merit Bring Merit to Oneself?

What one shall receive with certainty is this: upon witnessing another perform a wholesome deed, the mere arising within oneself of a thought of anumodanā — even before a single word has been uttered — already brings a sense of ease, lightness, and inner peace. This is the most immediate and accessible fruit that one receives.

But should one go further — giving voice to words of praise and encouragement, and then inviting and drawing others to join in wholesome endeavor — these acts shall become a store of merit that accompanies one through all that follows. Whatever wholesome undertaking one may pursue in the days and years to come, there shall be those in abundance who are ready to cheer one on, to lend their support, and to offer their encouragement without reserve. This is the ānisamsa — the noble fruit and benefit — of the anumodanā of merit.

By contrast, should one partake in the anumodanā of demerit — let one take the utmost care never to err or falter in the days ahead. For there shall be those who stand ready to compound one’s every misfortune, to press down upon one without mercy, and to ensure that one is given no opportunity to rise again.

March 17^th, 2020

162. 随喜功德如何也能获得功德？

随喜功德如何也能获得功德？我们确定能得到的是：当看到别人行善时，即使只是心里随喜赞叹，甚至还没说出口，心就已经感到舒畅安乐了，这是初步的获益。而如果能更进一步开口称赞，并且去劝请他人一起来行善，这些善行将会化作功德福报，伴随我们一生。将来无论我们要成就什么善业，也会有很多人愿意为我们加油打气、鼎力相助。这就是随喜功德的殊胜利益。

反过来，如果我们去随喜恶业，那可要当心了，将来自己千万别犯什么错，否则就会有人落井下石，让自己永无翻身之日。

2020年3月17日

———————————

หมวด 12 การพัฒนาความรู้คู่คุณธรรม

163. ต้องพัฒนาความรู้ไปพร้อม ๆ กับพัฒนาศีลธรรม

คนที่มีความรู้ทางโลกแต่ไม่มีศีลธรรมประจำใจนั้น เปรียบเสมือนระเบิดที่ไม่มีสลักนิรภัย พร้อมที่จะระเบิดได้ทุกวินาทีโดยไม่มีใครควบคุมได้

การพัฒนาคนให้มีแต่ความรู้ทางโลก แต่ขาดความรู้ทางธรรม จิตใจของเขาจะถูกบีบคั้นให้แสดงพฤติกรรมชั่ว ๆ ออกมาได้ร้ายแรง

เพราะฉะนั้นการพัฒนาคน ต้องพัฒนาให้เกิดความรู้ทั้งทางโลกพร้อม ๆ กับพัฒนาจิตใจให้มีศีลธรรมอันดีงาม เพื่อให้เกิดความพร้อมในการพัฒนาสังคมต่อไป

จากหนังสือ สิงคาลกสูตร(เผด็จ ทตฺตชีโว) หน้า ๗๐

Section 12: The Development of Knowledge Alongside Virtue

163. Knowledge and Morality Must Be Developed in Tandem

A person who possesses worldly knowledge yet harbors no morality within their heart is comparable to a grenade with no safety pin — ready to detonate at any moment, beyond anyone’s ability to control.

To develop a person in worldly knowledge alone, while neglecting knowledge of the Dhamma, is to leave their mind vulnerable to being compelled into gravely harmful behavior.

It is therefore essential that the development of a person encompasses both the cultivation of worldly knowledge and the simultaneous development of the mind in sound morality and virtue — so that they may be fully prepared to contribute to the advancement of society.

From the book Singālakovāda Sutta (Phadet Dhattajeevo), page 70

第十二组：知识与道德共同发展

163. 德才兼备

    具备卓越的才能却缺少道德修养的人，就像一颗没有保险栓的手雷，随时都可能会引爆，没人能控制得了。

    只注重提高世俗知识，不注重提高道德修养，人心就容易向恶，被迫展现各种邪恶的行为。

因此，要想提升自己，既要提高知识能力，也要提高道德修养，进而促进社会的发展。

———————————

164. รู้สิ่งใดไม่สู้รู้วิชารู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี

เมื่อเราได้ร่ำเรียนวิชาจากครูบาอาจารย์แล้ว ควรหมั่นจดจำไว้ อย่าละเลย หลงลืม หมั่นพิจารณาอยู่เสมอ จึงจะมีความรู้แตกฉาน นำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ในการดำเนินชีวิต หรือแม้กระทั่งรักษาชีวิตของตนได้ ดังคำของกวีสุนทรภู่ที่กล่าวว่า”รู้สิ่งใดไม่สู้รู้วิชา รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี”

การรักษาตัวรอดในความหมายของนักปราชญ์หรือบัณฑิตนั้น หมายถึง รอดพ้นจากภัยพาล หรือความชั่วร้ายทั้งหลาย มิใช่ในความหมายของการหนีเอาตัวรอดแล้วทิ้งให้ผู้อื่นลำบาก ซึ่งเป็นวิสัยของผู้มีจิตใจคับแคบ

จากหนังสือนิทานชาดก เล่มที่ ๒ (เผด็จ ทตฺตชีโว)

164. No Knowledge Surpasses the Wisdom of Moral Self-Preservation

Once we have received knowledge from our teachers, we should diligently commit it to memory. Do not neglect or forget it; instead, reflect upon it constantly. Only then will your understanding become profound, allowing you to apply that knowledge for the benefit of your life—and even for your own survival. As the poet Sunthorn Phu famously wrote: “No knowledge surpasses the power of learning; knowing how to keep oneself safe is the ultimate good.”

In the context of a sage or a wise person (Pandit), “keeping oneself safe” or “survival” means delivering oneself from harm and all forms of evil. It does not mean fleeing for one’s own safety while abandoning others to suffer—an act characteristic of a narrow-minded person.

Source: Jataka Tales, Volume 2 (Phadet Dattajeevo)

———————————

164. 明哲保身

    当我们从老师那学到一门技艺后，必须牢记在心并经常练习直至精通。最终，不仅能改善自己的生活，也能保护自己的生命。如一名泰国著名诗人所说：“学什么不如学一技之长，懂什么不如懂明哲保身。”

这里的明哲保身指脱离险境或远离诸恶，并非指为了保全自己而令他人受苦，那是狭隘之人的行为。

———————————–

165. สาเหตุที่ทำให้โลกวุ่นวายทั้งที่อยู่ในยุคความรู้ล้นท่วมโลก มีอยู่ 3 ประการ

๑. #หลักสูตรการศึกษามุ่งเน้นด้านทฤษฎีแต่ขาดบทฝึกสร้างนิสัย

การจัดการศึกษาของชาติในยุคปัจจุบันมุ่งสร้างคนให้มีความรู้ แต่ไม่ให้ความสำคัญกับการฝึกคนให้มีนิสัยดี ๆ ครั้นเมื่อความรู้ตกไปอยู่ในมือคนพาล ย่อมมีแต่นำความวิบัติเสียหายมาสู่สังคมและสิ่งแวดล้อม เพราะคนพาลมีนิสัยปล่อยให้ใจขุ่นเป็นปรกติ จึงแยกแยะถูก-ผิดดี-ชั่วไม่ออก เมื่อนำความรู้ไปใช้ก็คิดได้แต่เรื่องประโยชน์ส่วนตนและพวกพ้องของตนเท่านั้นเพราะเหตุนี้ปัญหาความวุ่นวายต่าง ๆ นานาในโลก จึงทวีคูณความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และอาจถึงขั้นทำลายล้างโลกได้อย่างคาดไม่ถึงทีเดียว

165. Three Causes of World Turmoil in an Age of Overflowing Knowledge

The three causes of world turmoil, even in an age of overflowing knowledge, are as follows:

1. Educational curricula that emphasize theoretical knowledge while lacking practical character development

The national education system of the present age is oriented toward producing people of knowledge, yet pays little regard to cultivating people of good character. When such knowledge falls into the hands of the unscrupulous, it inevitably brings ruin and devastation upon society and the environment — for those of corrupt character habitually allow their minds to remain clouded, and are therefore unable to distinguish right from wrong or good from evil. When they apply their knowledge, they are capable of conceiving only of personal gain and the benefit of their own associates.

It is for this reason that the various troubles and conflicts of the world continue to escalate in severity, and may reach a point of destruction so sweeping as to be entirely beyond anyone’s expectation.

165. 导致科学发达的世界出现混乱的三个原因

1. 教育理念以学习理论为主，缺乏对品行的培养

当今教育非常注重知识的学习，却不够重视对良好品行的培养。一旦品行不良的坏人掌握了各种尖端技术或知识，那可能将会给社会和环境带来无法挽回的灾难。因为坏人的心浑浊不清，难以辨别善恶对错。在运用知识时，只会考虑到自身的利益和荣辱。基于此因，导致世界各地的问题和混乱层出不穷，事态越来越严重，甚至还有可能会毁灭世界。

———————————

๒. #หลักสูตรการศึกษากำหนดวิธีให้ความรู้ด้านแก้ทุกข์ในชีวิตประจำวันไม่สมบูรณ์

การศึกษาปัจจุบันมุ่งสอนแต่เรื่องการทำมาหากินเป็นหลัก แต่บกพร่องเรื่องเป้าหมายการศึกษาเกี่ยวกับการดับทุกข์ประจำชีวิต ๔ ประการ ได้แก่ ๑) ทุกข์จากปัญหาสุขภาพ กาย ๒) ทุกข์จากปัญหาการอยู่ร่วมกัน ๓) ทุกข์ จากปัญหาการเลี้ยงชีพ ๔) ทุกข์จากกิเลสยังผลให้คนที่จบการศึกษาไปแล้วรับมือกับความทุกข์ได้ไม่ครบ รับมือกับความทุกข์ไม่เป็นเมื่อปัญหารุมเร้ารอบด้าน จึงหาทางเอาตัวรอดด้วยการทำอะไรมักง่ายแบบขอไปที โดยไม่คำนึงถึงความเสียหายที่จะตามมา กล่าวได้ว่า ความบกพร่องในเรื่องการวางเป้าหมายการศึกษาเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ก่อให้เกิดปัญหาวุ่นวายขึ้นในโลกปัจจุบัน

2. The Academic Curriculum Remains Incomplete in Its Methods of Imparting Knowledge on the Alleviation of Suffering in Daily Life

Contemporary education is directed primarily toward equipping individuals with the means of earning a livelihood. However, it is deficient in addressing the goal of education as it pertains to the cessation of the four forms of suffering inherent in daily life, namely:

1. Suffering arising from physical health afflictions
2. Suffering arising from the difficulties of living in community with others
3. Suffering arising from the challenges of sustaining one’s livelihood
4. Suffering arising from the defilements of the mind

As a consequence, those who have completed their formal education find themselves ill-equipped to meet suffering in its fullness. When difficulties beset them from every direction, they are without the means to address suffering with wisdom and composure. They thus resort to expedient and heedless ways of self-preservation — acting in whatever manner is most convenient, without regard for the harm that may follow in its wake.

It may rightly be said that this deficiency in the setting of educational goals is yet another contributing cause of the disorder and turbulence that afflicts the world in the present age.

2.  现代教育对于解决生活之苦的办法不多

现代教育主要以维持生计为主，对于解决生活之苦的办法却不多，而日常生活之苦主要体现在四个方面：（1）健康问题之苦（2）共存问题之苦（3）生计问题之苦（4）烦恼问题之苦。那些已经毕业的人，其实对于苦的认知还不够全面和深刻，所以当问题出现时束手无策，随意的处理了之，只想早点远离是非，不曾想过给自己造成的损失。其实这是现代教育的一种缺陷，也是导致世界动荡不安的原因之一。

———————————

๓. หลักสูตรการศึกษาขาดความรู้พื้นฐานสำคัญสำหรับป้องกันและแก้ทุกข์

ความรู้ที่แพร่หลายจนล้นท่วมโลกอยู่ในขณะนี้ไม่สามารถป้องกันและดับทุกข์ได้จริง  ความรู้ที่ใช้ดับทุกข์ได้จริงนั้นคือความรู้จักประมาณ ผู้ที่จะมีความรู้จักประมาณเป็นนิสัยนั้น จะต้องได้รับการอบรมสั่งสอน ให้สามารถวินิจฉัยได้อย่างถูกต้องตามความเป็นจริงว่า วัตถุสิ่งของใดคือสิ่งจำเป็นในการยังชีพ (Need) จะขาดเสียไม่ได้ สิ่งใดเป็นเพียงสิ่งที่ต้องการ (Want) หากขาดไปบ้างก็พอทนได้ สิ่งใดเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยสุรุ่ยสุร่าย (Extravagant) ต้องตัดใจไม่ไปยุ่งเกี่ยวด้วย เพราะนอกจากจะสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุแล้ว ยังเสียเวลาในการทำความดีเพื่อชีวิตอีกด้วยอย่างไรก็ตาม ถ้าคนเรายังแยกแยะเรื่องพื้นฐานในการดำเนินชีวิตดังกล่าวแล้วไม่ได้ก็ยากที่จะวินิจฉัยเรื่องอื่น ๆ ซึ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมต่าง ๆ ในชีวิตประจำวันได้ว่า สิ่งใดถูก – ผิด สิ่งใดดี – ชั่ว สิ่งใดบุญ-บาปสิ่งใดเป็นประโยชน์ – โทษ สิ่งใดควร – ไม่ควรอย่างถูกต้องตรงตามความเป็นจริง ย่อมจะส่งผลกระทบโดยตรงต่อความเป็นอยู่ของตนตลอดชีวิต และเป็นต้นเหตุให้ก่อปัญหาความวุ่นวายในโลกเพิ่มขึ้นโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์อีกด้วย 

ปัญหาความวุ่นวายต่าง ๆ ในโลกที่เพิ่มขึ้นตามมาไม่จบสิ้น เพราะสาเหตุ ๓ ประการ ดังกล่าวนี้ ถ้าปล่อยไว้ไม่รีบแก้ไขให้ถูกวิธี ปัญหาก็จะลุกลามบานปลาย  กลายเป็นไฟลุกท่วมโลก  แล้วก็จะเข้าทำนองคำโบราณที่ใช้เตือนสติว่า “ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด” หรือหากจะพูดให้เข้ากับยุคสมัยนี้ก็คือ ความรู้ท่วมโลกแต่เอาตัวไม่รอด

” สิ่งที่น่าคิดก็คือ ทั้ง ๆ ที่โลกยุคนี้กลายเป็นยุคที่ความรู้ท่วมโลก แต่ทำไมโลกกลับไม่เคยสงบลงเลยแม้แต่วันเดียว “

3. The Academic Curriculum Lacks the Essential Foundational Knowledge for the Prevention and Resolution of Suffering

The knowledge that currently abounds and overflows throughout the world is, in truth, incapable of genuinely preventing or alleviating suffering. The knowledge that is truly capable of doing so is the knowledge of moderation. For a person to possess moderation as an ingrained disposition, they must be educated and trained to discern accurately and in accordance with reality: which material things constitute genuine necessities of life (Need) — that which one cannot do without; which things are merely wants (Want) — that which, if lacking, one can nonetheless endure; and which things are wasteful extravagances (Extravagant) — that which one must resolutely relinquish, for beyond causing needless expenditure, such things consume the time that ought to be devoted to living virtuously.

If a person is still unable to distinguish these fundamental aspects of daily living, it will be all the more difficult for them to discern correctly and in accordance with reality the various matters pertaining to everyday conduct — namely: what is right and what is wrong; what is good and what is evil; what is meritorious and what is sinful; what is beneficial and what is harmful; and what is appropriate and what is not. This inability will bear a direct and lasting impact upon the quality of one’s life, and will, through unwitting ignorance, continue to be a root cause of ever-growing turmoil in the world.

The endless proliferation of turmoil throughout the world stems from these three causes as described. Should they be left unaddressed and not remedied by proper means without delay, the problems will spread and intensify — erupting into a conflagration that engulfs the entire world. This would bear out the ancient adage used as a cautionary reminder: “Knowledge overflows the head, yet the self cannot be saved” — or, rendered in terms more fitting to the present age: knowledge overflows the world, yet humanity cannot save itself.

“What is worthy of contemplation is this: despite the fact that the world of this age has become an age in which knowledge overflows, why has the world never known even a single day of peace?”

3. 教育课程缺乏针对于预防和解决苦的重要知识

当今世界传播的知识没能真正的预防和解决苦，而真正可以解决苦的是知量。懂得知量的人必是受过良好教育，能如实做出正确判断的人。他们清楚的知道哪些东西是生活必需品，哪些东西是非必需品，少了也能忍受。对于那些奢侈的东西，必须学会舍弃，因为那不仅是铺张浪费，也浪费了行善的时间。无论怎样，如果我们无法辨识日常生活所需，那么判断其他事情就更加困难了。这与日常生活的种种行为息息相关，若对事情是对或错、好或坏、善或恶、利或弊、该或不该都无法实事求是做出判断，那将会直接影响人的一生，而这也是导致世界混乱不断的源头。

上述三个原因是导致世界日益动荡不安的根源，若任之随意发展，不及时纠正错误，未来必将后患无穷，就像一场逐渐蔓延至全世界的大火。古人云：广闻博识，不获温饱。简单地说就是知识丰富，见闻广博，却在如今科学发达的世界中无法自救生存。

值得我们深思的是，尽管当今已是知识泛滥的时代，但为何世界从未有过一天的安宁？

———————————

166. เวลาสำหรับปรับปรุงแก้ไขตัวเอง

มนุษย์นี้อายุสั้นนะ ถ้าเปรียบกับมดกับปลวกเราก็อายุยาว แต่ว่าจริงๆ ไม่ได้ยาวอะไรหรอก อย่างมากไม่เกินร้อยปี ไม่ถึงด้วย แม้เกินร้อยปี อย่างไรก็ยังต้องตายอยู่ดี ก็มีเรื่องที่จะต้องคิดอีกหลายๆ เรื่อง ถ้าไม่คิดก็ไม่ได้

สิ่งที่อยากจะฝากให้คิดก็คือ ในเมื่ออายุมนุษย์มันสั้น ยิ่งเสียเวลาทำมาหากินมาก ยิ่งเสียเวลาไปหาของส่วนเกินที่เราอยากได้เยอะ ๆ มาก โอกาสจะฝึกตัวเองมันก็น้อยนะ

โอกาสที่จะดูตัวเองพิจารณาตัวเอง แก้ไขตัวเองมันจะหมดไป แต่ว่านิสัยไม่ดีและกิเลสที่ท่วมหัวท่วมใจนั้น มันจะขยายเอาๆ จนครอบงำจิตใจทำให้เรานึกถึงความดีไม่ออกก็แล้วกัน นั่นคือสิ่งที่น่ากลัวประการหนึ่ง

๓๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๗

166. Time for Self-Improvement and Self-Correction

Human life is short. Compared to ants or termites, our lifespan may seem long — yet in truth, it is not long at all. At most, it does not exceed one hundred years, and most do not even reach that. And even should one surpass a hundred years, death remains inevitable regardless. There are, therefore, many matters that must be reflected upon — matters one cannot afford to leave unexamined.

What I wish to leave with you for contemplation is this: given that the human lifespan is short, the more time one spends toiling for one’s livelihood, and the more time one expends in pursuit of surplus and excess beyond what one truly needs, the fewer opportunities one will have to train and cultivate oneself.

The opportunity to observe oneself, to examine oneself, and to correct oneself will gradually slip away — while unwholesome habits and the defilements that flood the heart will only continue to expand, until they take complete hold of the mind and render one utterly unable to call goodness to mind. That, indeed, is one of the most sobering things to be feared.

April 30^th, 2014

166. 利用时间改进自己

人生很短暂，若与蝼蚁相比，人的寿命确实较长，但也长不了多少，再长不过百岁，有的还不足百岁，就算超过百岁，最后也要面对死亡。因此，有许多事情值得我们省思。

其中一件事是，人生已经很短暂，可还要花时间忙于生计或追求各种东西。如此一来，训练、省思和改进自己的时间就变少了，习性一成不变，烦恼却不断增长，使得自己无心从善，这是非常可怕的。

———————————

หมวด 13. หลักการดูแลตนเองเมื่อมีโรคภัยและรักษาสมบัติของตนเอง

167. ปล้นสมบัติตัวเองเป็นอย่างไร

เวลาเราพูดถึงลักทรัพย์นี่ เราอาจนึกถึงแต่คนอื่นมาลักทรัพย์ แต่ที่เสื้อผ้าข้าวของต่างๆที่เราไม่ดูแลให้ดีๆ วางทิ้งกลางแดด กลางลม กลางฝน หรือแค่ปล่อยให้ฝุ่นมันจับ ไม่ดูแลทำความสะอาดให้ดี มันก็เก่าเร็ว เสียเร็ว แล้วมันก็เลยอายุสั้น ถือว่าเป็นการปล้นทรัพย์ของตัวเองไหม ?

พอดูถึงลักทรัพย์ปล้นทรัพย์น่ะคนอื่นปล้นพอว่า แต่ถ้าเราเองเป็นคนปล้นตัวเองเลยจะว่าอย่างไร คนที่กินทิ้งกินขว้างน่ะ ถ้าอยู่กับพ่อกับแม่ เขาก็ปล้นพ่อปล้นแม่ เพราะฉะนั้นข้าวของสมบัติที่เรามีต้องดูแลให้ดี ใช้ให้ดี จะได้ไม่เป็นการปล้นสมบัติตัวเอง

Section 13: Principles of Self-Care in Times of Illness and the Preservation of One’s Possessions

167. What Does It Mean to Plunder One’s Own Possessions?

When we speak of theft, our minds naturally turn to the image of another coming to take what is ours. Yet consider the clothing and various belongings in our care that we fail to tend with diligence — left exposed beneath the open sun, the wind, and the rain, or simply allowed to gather dust without proper cleaning and maintenance. Such neglect causes them to age rapidly, to deteriorate swiftly, and to be deprived of their natural span of usefulness. Does this not constitute a form of plundering one’s own possessions?

When we speak of theft and plunder by others, there is much that may be said. But what is to be said of one who plunders themselves? One who consumes and wastes without care or restraint — should they be living under the roof of their parents — is in effect plundering their very own mother and father.

Our possessions and belongings, whatever they may be, must therefore be tended with care and used with mindful consideration — lest we become the very thieves of our own wealth.

第十三组：患病时的自我护理与个人财产的保护

167. 监守自盗

    每当讲到财物，我们一般想到的是别人会偷盗自己的财物。可如果我们不照看好个人物品，放任它们日晒雨淋或沾染灰尘，不细心护理，它们很快就会破旧，使用时间也会缩短，如此是否等同于监守自盗。

若是被别人盗取，我们可以去说他，但如果是自己盗取自己的东西，又从何说起呢？对于铺张浪费的人，如果和父母一同吃住，等同于在偷父母的东西。因此，我们要爱护和利用好自己的财物，如此才不会成为偷取自身财物的人。

———————————

168. How to รักษาสมบัติให้ยืนยาว

บ้านช่องห้องหอ ทำความสะอาดให้ดี

ข้าวของเครื่องใช้มีเท่าไหร่ ทำสะอาด จัดระเบียบให้ดี

อายุของในบ้าน มันจะได้ยืนยาว สมบัติก็ยังอยู่กับเรา

ถ้าปล่อยให้เก่า ปล่อยให้แดดมันส่อง นั่นแหละ คือการผลาญสมบัติตัวเอง

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

168. How to Ensure the Longevity of Your Assets

Keep your home and living spaces thoroughly clean.

Regardless of how many belongings or appliances you own, maintain their cleanliness and keep them well-organized. By doing so, the lifespan of these items will be extended, and your assets will remain with you for a long time.

To neglect them—allowing them to get worn prematurely or leaving them exposed to damaging sunlight—is, in effect, a way of squandering your own wealth.

March 17^th, 2020

168. 如何保存财富

房子要打扫干净，

各种家具物品要清洁并归置整齐，

如此家里的财富才能长久保存，

如果放任不管，任其破旧则等于挥霍自己的财富。

2020年3月17日

———————————

169. ประมาณในการหา ประมาณในการใช้

จริงอยู่ที่ชีวิตอยู่ได้ด้วยปัจจัย ๔ แต่ปัจจัย ๔ ก็มีความน่าใคร่ น่าปรารถนา น่าอยากได้แฝงอยู่ในตัวของมัน ถ้าขาดสติพิจารณาให้ดีก็ย่อมอยากได้เกินจำเป็น ตัวอย่างเช่น เสื้อผ้าที่มีอยู่มันก็เยอะอยู่แล้ว บางตัวปีหนึ่งที่ผ่านมาไม่ได้หยิบมาใช้เลย แต่ว่าปีนี้แฟชั่นออกใหม่ ก็จะซื้ออีก หลายคนจึงมีตู้เสื้อผ้ากันเบ้อเร่อบ้าร่าเลย

ถ้าขาดสติย่อมอยากได้เกินจำเป็น จึงต้องวุ่นวายในการหามาก เสียเงินมาก เสียเวลามาก แล้วก็จะบ่นว่าเหนื่อย แล้วก็จะบ่นว่าเงินไม่พอใช้ แล้วก็จะบ่นว่าบ้านชักจะเล็กไปแล้ว ก็เพราะสมบัติมันเยอะขึ้น มีแต่สมบัติที่ไม่ได้ใช้ทั้งนั้น

๑๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๗

169. Moderation in Acquisition and Moderation in Consumption

It is true that life depends on the Four Requisites (food, clothing, shelter, and medicine). However, these requisites possess an inherent allure that can trigger desire and craving. Without mindful reflection, we easily fall into wanting more than is necessary.

For example, many already have an abundance of clothes—some items haven’t been worn in an entire year. Yet, when a new fashion trend arrives, the urge to buy more arises. This leads many to have oversized wardrobes filled to the brim.

If we lack mindfulness, we desire in excess of our needs. This leads to the turmoil of working too hard to acquire things, wasting money, and losing precious time. Eventually, we complain of exhaustion, of having insufficient money, or that our homes are becoming too small—simply because we have accumulated too many belongings that are never actually used.

February 19^th, 2014

169. 取和用要知量

    我们的生活离不开四事，所以许多人会沉迷和渴望四事。如果缺乏正念思维，那么渴望拥有的将超过自己所需要的。譬如自己有很多衣服，有的一年都不穿一次，但推出新款时又要买，所以家里有许多衣柜。

人若缺少正念而被欲望侵蚀，就会沉迷于拥有，进而浪费时间和金钱。而且还经常抱怨累，抱怨钱不够用，抱怨房子太小，其实是因为财产不断增多，却没有充分的利用。

2014年2月19日

———————————

170. เมื่อมีความผิดปกติเกี่ยวกับสุขภาพ

เมื่อมีความผิดปกติเกี่ยวกับสุขภาพ อย่าเพิ่งไปคิดพึ่งใคร ต้องคิดพึ่งตัวเองเป็นอันดับแรกฝึกสาวจากผลที่เกิดขึ้นไปหาต้นเหตุ ด้วยการสำรวจตัวเอง ด้วยการนึกทบทวนก่อนว่าสิ่งที่เราประพฤติในวันนี้ หรือวันอื่นๆ ที่ผ่านมา มีความผิดพลาดอะไรกับตัวเราบ้าง การนึกทบทวนนี้ บางทีอาจจะผิดหรืออาจจะถูกก็ได้ แล้วนำไปเล่าให้หมอฟัง หมอซึ่งมีความชำนาญมากกว่าเรา จะช่วยตัดสินให้เราได้ว่า สิ่งที่เราสันนิษฐานนั้นผิดหรือถูก ใช่หรือไม่ใช่ และถ้าหมอได้ข้อมูลถูก หมอก็สามารถมุ่งไปแก้ไขรักษาที่ต้นเหตุ ไม่นานพวกเราก็หายป่วย

จากหนังสือสุขภาพนักสร้างบารมี หน้า ๕๕

170. When Irregularities in One’s Health Arise

When irregularities in one’s health arise, one must not hasten to rely upon others as the first resort. One must begin by relying upon oneself. Train the mind to trace from the effect that has manifested back toward its originating cause — through careful self-examination and thorough inward reflection. Review what one has done and how one has conducted oneself, both on the day in question and in the days that have preceded it, asking what errors or irregularities in one’s own behavior may have given rise to the present condition. Such reflection may at times prove mistaken, and at times correct — yet it forms the essential first step.

One then brings the findings of this self-examination to the physician and sets them forth clearly. The physician, possessing far greater expertise and discernment than ourselves, shall be able to determine whether our suppositions are correct or mistaken, founded or otherwise. And when the physician is furnished with accurate information, they are able to direct their attention precisely toward addressing the root cause — and recovery shall follow without undue delay.

From the book The Health of a Merit-Maker page 55

170. 当身体出现异常，应该怎么办？

当身体出现异常，与健康有关时，不要立刻想着依赖别人，首先应该要自省，自己找出原因。回想过去这段时间自己的行为是否存在错误，并间接伤害了自己。如果自己不能判断那些行为是对或错，则可以告知医生，因为医生会根据专业能力，诊断我们的行为是否是造成身体出现异常的原因。如果医生给出正确的诊断，就可以顺利找出病因对症下药。

———————————

171. ดูแลตัวเอง

การใช้ร่างกายของเราสร้างบุญบารมี ต้องใช้อย่างทะนุถนอม คือ ต้องหมั่นรักษาสุขภาพให้ดี ไม่หักโหมใช้งาน ไม่ว่างานการประกอบอาชีพ หรืองานปรารภความเพียร ในคราวป่วยไข้ ก็ต้องรีบไปพบแพทย์ อย่าได้นิ่งนอนใจ เพราะหากพลาดพลั้งไป มีโรคแทรกระหว่างนั้น จะแก้ไขไม่ทัน

ที่มา : หนังสือสุขภาพนักสร้างบารมี หน้า ๗

171. Taking Care of Yourself

When using our physical bodies to cultivate Perfections (Barami), we must treat them with great care. This means diligently maintaining good health and avoiding overexertion, whether in our professional careers or in our spiritual practices.

In times of illness, do not be complacent; seek medical attention immediately. Any delay could allow complications to arise, making the condition far more difficult to treat later on.

Source: The Health of a Merit-Maker (Sukhaphap Nak Sang Barami), Page 7

171. 照顾好自己

我们用身体来修波罗蜜，就要懂得爱惜身体，保持健康。无论是工作或修行都不应过度劳累，生病时及时就医，不疏忽大意，若病情加重治疗起来会更加困难。

———————————

172. How to สุขภาพดีตลอดชีวิต

จากการรวบรวมความรู้จากแหล่งต่างๆ เพื่อนำมาใช้ในการดูแลรักษาสุขภาพตนเอง และหมู่คณะอย่างสุดฝีมือ โดยเน้นการป้องกันเป็นหลัก จนในที่สุด ทำให้หลวงพ่อได้ข้อสรุปว่า ถ้าไม่ใช่โรคที่เกิดจากกรรมข้ามชาติแล้ว โรคส่วนมากเกิดจากนิสัยมักง่าย ตามใจตัวเองในการใช้สอยปัจจัย ๔

 เช่น นิสัยตามใจปาก ตามใจท้อง นิสัยใช้เสื้อผ้าไม่เหมาะฤดูกาล นิสัยปล่อยปละละเลยไม่สังเกต การระบายอากาศในห้องนอน ตลอดจนความมักง่ายในอิริยาบถต่างๆ เป็นต้น ซึ่งเป็นตัวบ่อนทำลายสุขภาพที่แท้จริงของเรา

เพราะฉะนั้น ถ้าใครต้องการรักษาสุขภาพให้ดีไปตลอดชีวิต รวมทั้งหากพบว่า โรคภัยไข้เจ็บของเรา เกิดจากความมักง่ายตามใจตัวเอง เรื่องใดเรื่องหนึ่ง จะรักษาโรคให้ชะงัก ก็ต้องพยายามหักดิบเลิกนิสัยไม่ดีของตัวเอง ให้หมดไปไวที่สุดเท่าที่จะทำได้

จากหนังสือสุขภาพนักสร้างบารมี หน้า ๑๗

172. How to Maintain Good Health Throughout One’s Life

Through the diligent gathering of knowledge from numerous sources — applied to the best of his ability in caring for his own health and that of the community, with prevention as the foremost principle — I’ve arrived at the following conclusion: that unless an illness arises from karmic causes carried over from previous lives, the majority of diseases stem from habits of negligence and self-indulgence in the use of the Four Requisites.

Such habits include, for example: indulging the palate and yielding to the appetite without restraint; wearing clothing unsuitable for the season; neglecting to attend to the ventilation of one’s sleeping quarters; as well as carelessness in one’s various bodily postures and movements. These are the true and insidious undermining forces of our health.

Therefore, for those who wish to preserve good health throughout their lives — and particularly for those who discover that their ailments have arisen from some form of self-indulgent negligence — in order to bring such illness to a decisive halt, one must endeavour to break and abandon one’s unwholesome habits as swiftly and completely as possible.

“The Health of a Merit-Maker” (Sukhaphap Nak Sang Barami), Page 17.

172. 如何护理健康

    师父将各个方面的知识收集整理成册，旨在为了护理个人及团体的健康。坚持预防为主的方针，更好地护理自己的身体。最后，师父得出一个结论：如果疾病不是源于前世的业力报应，那么大部分的疾病主要由不知节制地使用四事所致。

    例如胡乱进食的习惯，不依季节穿衣的习惯，不注意卧室通风的习惯，以及各种姿势不端正的习惯等。这些都是破坏身体健康的因素。

因此，如果想护理好自己的身体，当疾病产生时要注意观察疾病产生的原因，而要想治愈疾病就要努力改掉各种不良的习惯。

———————————

173. ช่วงโควิด อย่าคิดผลาญสมบัติตัวเอง

สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้ ในขณะเรายังไม่รู้ว่าโควิด มันจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ตกงาน จะตกงานก็อย่างไรเสียก็ต้องหางาน แล้วขณะที่ยังหางานยังไม่ได้นี้ สมบัติเก่าน่ะมีอยู่ต้องรักษาให้ดี อย่าปล่อยให้มันสูญหายไปง่ายๆ

หลายคนหางานใหม่ยังไม่ได้เลย แต่ก็เผาสมบัติ เช่น สูบบุหรี่ ดื่มเบียร์ – ดื่มเหล้าอยู่ เสร็จแล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไปถ่ายทิ้ง นี่ไม่ใช่คนเตรียมหางาน นี่คือคนกำลังผลาญสมบัติตัวเอง เพราะฉะนั้นอย่าผลาญสมบัติตัวเองด้วยการดื่มเหล้า สูบบุหรี่

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

173. During the COVID Era, Do Not Squander Your Own Assets

At this moment, while we remain uncertain about how the COVID situation will unfold, many find themselves unemployed. If you are out of work, you must persist in searching for a new job. In the meantime, you must carefully protect the assets and savings you already have; do not let them slip away easily.

Many people have yet to find a new job, yet they continue to “burn” their wealth through habits like smoking or drinking beer and liquor—only to eventually flush that money away in the restroom. This is not the behavior of someone preparing to find work; this is someone squandering their own treasures. Therefore, do not deplete your resources through alcohol or tobacco.

March 17^th, 2020

173. 疫情期间不要浪费财富

    我们不知道疫情还要持续多久，如今许多人都失业了。要重新找工作，在没找到新工作前要勤俭节约，不要铺张浪费。

很多人在还没找到工作的情况下却大肆挥霍，比如吸烟喝酒，随后又进卫生间如厕排掉。这不像是一个准备找工作的人，而是一个浪费财富的人。因此，不要吸烟喝酒而浪费自己的财富

2020年3月17日

———————————

174. ทำตามหลัก

ในปัญหาเรื่องโรคที่กำลังระบาดอยู่นี้ อย่าตื่นตระหนกจนเกินเหตุ ที่ต้องปฏิบัติตามแพทย์สั่งก็ทำไป “ไม่ดื้อกับแพทย์”

แล้วเราก็สร้างบุญอย่างนี้ รักษาอารมณ์ให้ดี ก่อนนอนก็นึกทบทวนบุญที่เราสร้างกันมาตลอดนั่นแหละ

ถ้าทำแบบนี้โคโรนามาไม่ถึงเรา เพราะเราทั้งทำตามหลักการแพทย์แล้ว และทำตามหลักพระพุทธศาสนาแล้ว

1 มีนาคม พ.ศ. 2563

174. Acting in Accordance with Principles

Regarding the matter of the disease that is presently spreading — do not panic beyond what is warranted. Where it is necessary to follow the instructions of physicians, do so accordingly. “Do not be defiant toward the physician.”

Beyond that, let us continue to accumulate merit in this manner: maintain the mind in a wholesome and composed state, and before retiring for the night, reflect and call to mind the merit that one has been cultivating throughout the day.

If one conducts oneself in this way, the Corona virus will not reach us — for we will have acted in accordance both with the principles of medicine and with the principles of the Lord Buddha’s teaching.

March 1^st, 2020

174. 遵守原则

    在流行病蔓延时不用过度恐慌，听从医生的嘱咐，不要与医生背道而驰。

    我们应继续修功德，保持良好的心态，睡前意念自己一直以来所修的种种功德。

    如此一来，我们必将远离疾病，因为我们既遵循医生的嘱咐，也遵循佛教的原则。

2020年3月1日

———————————

175. อนุโมทนาบุญของตัวเอง

การที่เราทบทวนบุญเป็นประจำ ๆ นั่นก็คือการอนุโมทนาบุญของตัวเราเอง

ถูกหลักวิชชาไหม ? ถูก ใครทำเป็นตัวอย่าง ก็พระพุทธองค์ทรงทำเป็นตัวอย่าง วันที่จะตรัสรู้ มารมาเป็นกองทัพ พระพุทธองค์ไม่สนใจจะสู้หรอก แต่ทรงประทับนั่งทบทวนบุญที่พระองค์ทรงทำมา ไม่ใช่แค่ชาตินั้น แต่ผ่านมากี่ภพกี่ชาติเรียกมาหมด

สิ่งเหล่านี้นี่แหละที่พระพุทธองค์ใช้ปราบพญามาร สิ่งเหล่านี้นี่แหละที่พระพุทธองค์เอาไว้สู้กับโรคระบาดที่เมืองเวสาลีเมื่อ 2000 กว่าปี

เพราะฉะนั้นอย่าตระหนกเกินเหตุ แต่ก็ไม่ดื้อกับการแพทย์ แล้วก็ไม่ฝ่าฝืนกฎหมาย กฎหมายเขาว่าอย่างไรเราก็ทำตามนั้น แล้วเราก็อยู่ในบุญ ทั้งสร้างบุญใหม่ ทบทวนหรือเรียกบุญเก่าของเรา เราปลอดภัยแน่นอน

1 มีนาคม พ.ศ. 2563

175. Rejoicing in Your Own Merit (Anumodana)

Regularly reviewing the good deeds, you have performed is a form of rejoicing in your own merit (Anumodana).

Is this practice correct according to spiritual principles? Yes, it is. The Lord Buddha himself set this example. On the day of His Enlightenment, when the armies of Mara approached, the Lord Buddha did not engage in physical combat. Instead, He sat in meditation and reflected upon the merit He had accumulated—not just in that lifetime, but across countless previous existences.

It was this power of merit that the Buddha used to conquer the King of Maras. It was also this same power that He invoked to overcome the Great Plague in the city of Vaishali over 2,000 years ago.

Therefore, do not panic beyond reason during a crisis. Do not be defiant toward medical advice, and do not violate the law. Whatever the legal regulations require, follow them. Meanwhile, remain centered in merit—both by performing new wholesome deeds and by reviewing or “calling upon” your past merit. By doing so, you will certainly remain safe.

March 1^st, 2020

175. 自己随喜功德

    我们经常意念功德，就等同于随喜自己的功德。

    这样做如法吗？当然如法。谁是这方面的典范？佛陀是最好的典范。在菩萨觉悟当日，魔王率千军万马而来，可菩萨却没有要战斗，而是意念累世以来自己所修的波罗蜜。

    佛陀用这个方法降服了魔王，也是用这个方法战胜了两千多年前在毘舍离城发生的瘟疫。

因此，不要过度恐慌和违背医生的嘱咐，也不要违反法律规定，要依法而行。与此同时，还有一边累积新功德，一边意念旧功德，如此我们必将安全度过这个危机。

2020年3月1日

———————————

176. อยากได้เกินจำเป็น แสวงหาเกินจำเป็น เหนื่อยเกินจำเป็น

ปัจจัยซึ่งใช้สำหรับดำรงชีวิตคือ อาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่ หยูกยา ๔ อย่างนี้ขาดไม่ได้ แต่แม้มีความจำเป็นต่อชีวิตก็ตาม ปัจจัย ๔ มันก็มีความน่าใคร่ น่าอยากได้อยู่ ตรงนี้ต้องระมัดระวัง  เพราะถ้าไปถูกใจมากเข้า เราก็เลยอยากได้มากเกินจำเป็นนั่นเอง

แต่ว่าการจะได้ปัจจัย ๔ มา มันต้องมีของไปแลกเขานะ ตั้งแต่เอาเงินไปแลกเขา เอาแรงงานไปแลกเขา

เมื่ออยากได้เกินจำเป็นก็ต้องเหนื่อยมากเกินจำเป็น เหนื่อยเกินจำเป็นจึงจะได้ของเกินจำเป็นเอามาใช้ แต่มันถูกใจ มันชอบใจ เหนื่อยก็เหนื่อย แล้วก็ไปเอามา เอามาแล้วก็ไม่ค่อยจะได้ใช้ก็มี

ถ้าไม่เชื่อกลับไปนี่ ไปดูที่ห้องนอนตัวเอง มีของที่ซื้อเอาไว้แล้วไม่ได้ใช้ ซื้อมา ๓ – ๔ ปีแล้วยังไม่ได้ใช้พอมีไหม?

มันมีความน่าใคร่ น่าอยากได้แฝงอยู่ อยากได้เกินจำเป็นก็ต้องเหนื่อยแสวงหาเกินเหตุ เหนื่อยแสวงหาเกินเหตุ ก็เลยเหนื่อยแล้วก็เสียสุขภาพ แล้วก็เสียอารมณ์ได้ง่าย เสียอารมณ์บ่อย ๆ ง่าย ๆ  แล้วก็เพาะนิสัยเอาแต่ใจตัวเองตามมาอีกด้วย

โดยไม่รู้ตัวว่าข้าพเจ้านี่เป็นมนุษย์ชอบเอาแต่ใจตัวเอง  เพราะฉะนั้น ก็เลยมีเรื่องที่จะกระทบกับคนอื่นง่าย พอกระทบกับใครเข้าเมื่อไร ๆ ข้าพเจ้าต้องถูก คนอื่นทั้งโลกผิดหมด

๓๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๗

176. Desiring Beyond Necessity, Seeking Beyond Necessity, Exhausting Oneself Beyond Necessity

The four requisites upon which human life depends — food, clothing, shelter, and medicine — are indispensable to existence. Yet even though these four are genuine necessities of life, they carry within them an inherent allure and desirability. This is a matter demanding careful and vigilant attention. For when any of these requisites pleases and delights the heart too greatly, one finds oneself wanting far more than is truly necessary.

And yet to obtain the four requisites, one must have something with which to exchange for them — whether it be money, or the labor of one’s body and hands.

When one desires beyond necessity, one must toil beyond necessity. One must exhaust oneself beyond necessity in order to obtain beyond necessity what one then brings back for use. Yet it pleases and gratifies — and so one toils, however wearisome the effort, and goes forth to acquire — only for there to be, not infrequently, things brought back that are scarcely ever used at all.

Should this seem difficult to believe, look no further than one’s own bedroom. Are there not things purchased and left unused — bought three or four years ago and yet untouched to this day?

There is an allure and a covetousness concealed within things. To desire beyond necessity is to exhaust oneself in pursuit beyond all reason. To exhaust oneself in pursuit beyond all reason is to wear down one’s health — and to find oneself prone to agitation, easily and frequently disturbed. And from this habitual agitation there follows, as a natural consequence, the cultivation of a disposition that insists upon having its own way in all things.

Without even being aware of it, one has become a person who is governed entirely by self-will. And so one comes easily into friction and conflict with others — and whenever such friction arises, one is convinced that one must be entirely in the right, whilst all the rest of the world is entirely in the wrong.

April 30^th, 2014

176. 知足常乐

衣食住药是维持生活的四种资具，可就算是必需品，也不要过度渴望和沉迷。如果过度沉迷，我们渴望得到的东西将超过日常所需。

想获得四种资具，要拿东西交换，有时是金钱，有时是体力。

渴望越多越劳累，极度艰辛才能获得所需的东西。因为喜欢而劳累，但得到后又很少使用。

如果不相信，可以看看自己的房间，是否有买来却没用过的东西，可能有的东西买来好几年了都还没用过。

由于内心的欲望，使我们渴望获得的东西超过了自己的所需。过度的劳累不仅伤身，也容易情绪失控。如果经常情绪失控，容易养成自我放纵的习惯，连自己都没有意识到。而且容易与别人发生矛盾，在争吵中总认为自己是对的，别人是错的。

———————————

177. ทำอย่างไร จะดูแลสุขภาพให้ปลอดโรค

พุทธองค์ทรงสอนให้  “อัตตา หิ อัตตโน นาโถ ตนแลที่พึ่งแห่งตน”

สุขภาพของคนขั้นต้น อยู่ที่กิน นอน ตื่น ขับถ่ายเป็นเวลา กิน อีก ๔ – ๕ คำจะอิ่มให้หยุด พอดื่มน้ำตามจะอิ่มพอดี

นอน ไม่ควรเกิน ๔ ทุ่ม ถึงเวลาพักต้องพัก ร่างกายคนเหมือนรถ ถ้าเร่งเครื่องตลอดวัน เครื่องจะพังได้ 

ยิ่งอายุมากเท่าไหร่ แม้ไม่หนาวก็ต้องห่มผ้า เพราะว่ายิ่งอายุมากขึ้น เลือดที่ลงไปเลี้ยงขา พอจะไหลกลับขึ้นมากรไหลเวียนไม่ค่อยดี

บ้านเราอากาศตอนหัวค่ำจะอบอ้าว พอตอนดึกจะเย็นสักหน่อย ดังนั้นจะหนาวหรือไม่หนาว ต้องห่มผ้า  ห่มตั้งแต่เอวลงมาห่มขาไว้ก่อน ถ้าไม่ร้อนมาก ก็ห่มตั้งแต่เอวถึงอก ถ้าร้อนจัด ก็ห่มตั้งแต่เอวถึงเหนือหัวเข่า

รักษาความอบอุ่นของร่างกายไว้ อย่างนี้แข็งแรงแน่นอน 

ตื่นนอน  ขับถ่าย ทุกวันให้เป็นเวลา อาบน้ำเป็นเวลา จะได้ไม่มีของหมักหมมในร่างกาย

ก่อนนอน นั่งสมาธิ สวดมนต์ให้ใจสบาย พอใจนิ่ง เหมือนน้ำนิ่ง อะไรผิดก็รู้ อะไรถูกก็เห็น

ถ้าเราพลาดให้รีบแก้ ถ้าสำเร็จก็อย่าลืมขอบคุณทุกคนที่ช่วยเหลือ

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

177. How Does One Care for One’s Health and Guard Against Illness?

The Blessed One taught: “Attā hi attano nātho — oneself is indeed one’s own refuge.”

The most elementary foundation of a person’s health rests upon regularity — eating, sleeping, waking, and attending to bodily elimination at consistent and proper times.

Eating: When one is four or five mouthfuls away from fullness, stop. Follow with water, and one shall be satisfied just right.

Sleeping: One ought not to retire later than ten o’clock in the evening. When the hour of rest arrives, one must rest. The human body is akin to an engine — should it be driven at full exertion throughout the entire day without respite, it shall break down.

As one advances in age, one must keep oneself covered with a light blanket even when the air does not feel cold — for as the years increase, the circulation of blood that flows down to nourish the legs and returns upward becomes progressively less efficient.

In our climate, the early evening hours tend to be warm and humid, whilst the deep of night brings a degree of cooling. Therefore, whether or not one feels cold, one must keep covered. Cover from the waist downward over the legs first. If it is not excessively warm, cover from the waist up to the chest. If the heat is considerable, cover from the waist to just above the knees.

Preserve the warmth of the body in this manner, and robust health shall assuredly follow.

Waking and elimination: Attend to these at a regular and consistent time each day. Bathing: Likewise at a regular time — so that nothing stagnant or accumulative remains within the body.

Before retiring for the night: Sit in meditation and offer prayers and chanting, that the heart may be at ease. When the mind grows still — as still as undisturbed water — what is amiss shall be known, and what is right shall be clearly seen.

Should one have erred or lapsed, hasten to make correction without delay. And should one have succeeded in one’s endeavours, never forget to offer gratitude to all those who have rendered their assistance.

March 17^th, 2020

177. 如何保持健康

佛陀说：“自己是自己的依靠。”

人的身体健康主要取决于饮食、睡眠和排泄等方面。饮食方面，如果再吃四五口就饱的情况下应该停止进食，喝几口水刚好饱最好。睡眠方面，不应超过晚上十点，到休息时间就休息。人的身体犹如一辆汽车，若整日加速，车容易损坏。

岁数大之后，夜晚就算不冷也要盖点被子，因为年纪越大，血液循环就越不顺畅。

泰国傍晚闷热，夜间又有点凉，无论冷或不冷都要盖点被子，先包裹腰部以下的部位，如果不是很热，就包裹腰部到胸部，如果很热，就包裹膝盖到腰部的部位。

维持体温有助于健康。

每天按时休息、如厕、洗漱，才不会有东西积压在体内。

睡前诵经打坐可以让内心宁静，就好像平静的水面，而且还能更清楚地认知对错。

有错就改，如果取得成功要懂得感恩帮过自己的人。

———————————

178. รู้จัก Need และ Want ผ่านการทำความสะอาด

ใครที่มีสมบัติยิ่งมากเท่าไร การทำความสะอาดก็ทำได้ยากเท่านั้น

ใครที่ทำความสะอาดและจัดระเบียบบ้านด้วยตนเองเป็นประจำ ไม่ได้ให้คนใช้ทำให้ ในที่สุดเขาจะเข้าใจและได้คำจำกัดความว่า Need กับ Want อยู่ตรงไหน เพราะพอทำความสะอาดบ้านเมื่อไรแล้วจะรู้ว่า ของที่อยู่ในบ้าน หลายๆ อย่างมิได้จำเป็นจะต้องมีเลย แต่ซื้อเอาไว้มีอยู่เพียบเลย

๑๘ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๗

178. Understanding Need and Want Through Cleaning

Those who possess more belongings find cleaning all the more difficult.

Those who regularly clean and organize their own homes — without delegating such tasks to household staff — will ultimately come to understand and define for themselves where Need ends and Want begin. For whenever one cleans one’s own home, one discovers that many of the possessions within it were never truly necessary at all, yet they have been purchased and accumulated in abundance.

January 18^th, 2014

178. 从清洁中了解必要和想要

家里的东西越多，打扫卫生就越困难。

经常打扫家里卫生且没有请保洁的人，会慢慢理解什么是必要，什么是想要。因为经常自己打扫卫生的人，会发现家里很多东西都非必需品，却买了回来。

———————————

179. อีก ๔ -๕ คำจะอิ่มแล้วหยุด

สิ่งที่อยากจะชี้ให้ดูก็คือสุขภาพของคนขั้นต้นน่ะอยู่ตรงไหน ?

อยู่ที่กิน นอน ตื่น ขับถ่ายตรงนี้ต้องชัด กินเป็นเวล่ำเวลาไม่ใช่กินพร่ำเพรื่อ อะไรควรกินก็กิน ไม่ควรกินก็อย่าไปกินมัน แล้วก็ต้องกินเป็นเวลาอันนี้ชัดก่อน  ตรงนี้พระพุทธองค์ทรงแนะเอาไว้อีกว่า อีก ๔, ๕ คำจะอิ่มแล้วหยุดเสียนะ

            ทำไมอีก ๔, ๕ คำจะอิ่มถึงให้หยุด ?  เพราะว่าอีก ๔, ๕ คำจะอิ่มนั่นน่ะความจริงมันอิ่มแล้ว แต่ ๔, ๕ คำนั้นกำลังเดินทางจากคอ ยังไปไม่ถึงกระเพาะดี มันค่อยๆไหลลงไป  เพราะฉะนั้นดื่มน้ำสักครึ่งแก้ว เดี๋ยวน้ำมันก็พาอาหารไหลไปถึงกระเพาะแล้วเราก็จะรู้ว่าอิ่มพอดีมันเป็นอย่างนี้ มันจะอิ่มพอดี

            แต่ว่าถ้ากินจนกระทั่งอิ่ม พอกินน้ำเข้าไปก็จะรู้ว่ามันเกินมา ๔, ๕ คำที่เกินนั่นแหละ คือ ภาระหนักของลำไส้ของกระเพาะที่มันต้องย่อยหนักกว่าที่มันควรจะเป็น เพราะฉะนั้น ๔, ๕ คำจะอิ่มแล้วหยุดนั่นน่ะ สุขภาพในระบบอาหารนี่ใช้ได้เลย

            แล้วยิ่งเรากินตรงเวลาอีกด้วยนี่หลักการแพทย์ตั้งแต่โบราณมาแล้ว พระตั้งแต่ ๒,๕๐๐ กว่าปีที่ผ่านมาก็ใช้ตรงนี้ กินเป็นเวลาอีก ๔, ๕ คำจะอิ่มแล้วหยุด นี่หลักโดยทั่วไป

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

179. Stop Four or Five Bites Before Full

Where does the foundation of a person’s health truly lie?

It lies in eating, sleeping, waking, and elimination — these must be clearly observed. One should eat at proper times, not indiscriminately. What is wholesome, one should consume; what is not, one should refrain from. Eating at regular intervals is the first principle to be firmly established.

On this matter, the Blessed One further advised: “When you are four or five bites away from being full — stop.”

Why stop four or five bites before fullness? Because at that point, in truth, one is already full. Those four or five remaining bites are still making their way from the throat, not yet having fully reached the stomach — they are gradually descending. Therefore, if one drinks half a glass of water, the water will carry the food down to the stomach, and one will then know that one has eaten to just the right measure. That is sufficiency.

However, if one continues eating until one feel completely full, then upon drinking water afterward, one will realize that those four or five extra bites were in excess. That excess becomes a burden upon the intestines and stomach, which must then labor far harder than they ought. Therefore, stopping four or five bites before fullness is a practice that genuinely serves one’s digestive health.

Furthermore, eating at regular times has been a principle of medicine since ancient times. Buddhist monastics have observed this discipline for over two thousand five hundred years — eating at proper times and stopping four or five bites before fullness. This is the general principle.

March 17^th, 2020

179. 适量饮食

健康的基础取决于哪些因素？

取决于饮食、睡觉、睡醒和排泄等方面。对于饮食要适量，不应暴饮暴食。该吃的吃，不该吃的不要吃，且要按时吃饭。佛陀教导我们在用餐中，如果感觉再吃四五口就饱的情况下，便应该停止进食。

这样做的原因是什么？因为如果感觉再吃四五口就饱，说明已经接近饱了。只是那四五口食物正从喉部慢慢到达胃部，所以再喝半杯水下去，可促进食物更快到达胃部。当食物进入胃部后，我们就会感觉刚好饱。

如果吃得很饱，再喝半杯水下去就超量了，这将给肠胃等消化系统增加负担。因此，如果感觉再吃四五口就饱的情况下，应该停止进食，这才是健康的饮食习惯。

对于按时吃饭，也是自古以来人们一直遵循的习惯。2500多年以来，僧团一直遵循着适时适量的饮食习惯。

———————————

180. วิธีปลดหนี้

วิธีปลดหนี้

แยกให้ออก

๑.จำเป็น ( Need )

๒.อยากได้ ( Want )

๓.ฟุ่มเฟือย ( Luxurious ) 

ตัดสิน ตัดใจ รักษาชีวิตไว้ให้ดี ถ้าอย่างนี้ไปรอด

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

180. The Way to Become Debt-Free

Learn to distinguish clearly:

1. Necessity (Need)
2. Desire (Want)
3. Extravagance (Luxury)

Discern with wisdom. Resolve with determination. Preserve your life with care and integrity. Walk this path — and you shall endure.

March 17^th, 2020

---

180. 免除债务的方法

可以分为

1.必要

2.渴望

3.浪费

时刻保持清醒，做出正确判断，珍惜美好生活，如此才会快乐。

———————————

181. หลับตาเป็นจึงจะเห็นธรรม

หลับตาเป็นจึงจะเห็นธรรม

เวลานั่งสมาธิอย่าดูเบาเรื่องการหลับตา หลวงปู่สั่งนักสั่งหนาว่าเวลานั่งสมาธินั้น หลับตาจะต้องพอดี

การที่หลับตาพอดี หลวงปู่ใช้คำว่า เมื่อนั่งได้ถูกส่วนแล้ว ให้เหลือกตาช้อนมองย้อนกลับเข้าไปข้างใน แล้วถ้าตามันจะตก ก็ปล่อยให้มันตกลงมาเอง นั่งแล้วหนังตาบนจะปิด ๙๐ เปอร์เซ็นต์ หลับตาเป็นจึงจะเห็นธรรม เพราะฉะนั้นก็อย่าดูเบา

            ครูไม่ใหญ่ใช้คำว่าหลับตา ๙๐ เปอร์เซ็นต์ หลวงปู่ใช้คำว่าเหลือกตา ช้อนมองย้อนกลับเข้ามาข้างใน ทั้งหมดนี้คือการให้ความสำคัญและเป็นการเน้นว่าอย่าดูเบาการหลับตา   เพราะชอบใจคำของครูไม่ใหญ่ที่พูดว่า หลับตาเป็น จึงจะเห็นภายใน อย่าปล่อยคำนี้ผ่านไป

๑๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๗

181. Only One Who Knows How to Close the Eyes Shall See the Dhamma

During meditation, do not underestimate the matter of closing the eyes. Luang Pu repeatedly and emphatically instructed that when sitting in meditation, the closing of the eyes must be done with precise measure.

Regarding this precise closing of the eyes, Luang Pu used the expression: “Once you are seated in correct alignment, gently turn the eyes inward and upward to gaze back within. Should the eyes then begin to fall, allow them to fall naturally of their own accord.” As one sits, the upper eyelids will close to ninety percent. Only one who knows how to close the eyes in this manner shall perceive the Dhamma. Therefore, do not take this lightly.

Luang Por Dhammajayo uses the expression “closing the eyes ninety percent,” while Luang Pu uses the expression “turning the eyes upward and inward to gaze back within.” Both expressions, in their entirety, serve to emphasize and underscore the same point — that the closing of the eyes must never be treated as a trivial matter.

It is the Luang Por Dhammajayo’s words that resonate most deeply: “Only one who knows how to close the eyes shall see within.” Do not let these words pass you by.

February 18^th, 2014

179. 懂得阖眼才能见法

打坐时不要轻视阖眼的重要性，祖师一再强调在打坐时要懂得阖眼。

对于懂得阖眼，祖师说在打坐中如果心正确静定之后，眼珠往上翻，往里面看，如果感觉眼睛往下坠落，就让它自然地坠落。其实在打坐中，上眼皮应该要合上约百分之九十。懂得阖眼才能见法，不要轻视它。

不大老师说阖眼百分之九十，祖师说眼珠往上翻，往里面看，其实都是强调不要轻视阖眼的重要性。师父很喜欢不大老师的一句话：懂得阖眼，才能看见内在，不要忽略这一步。

———————————

182. จนเพราะไม่พอ รวยเพราะรู้จักพอ

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสไว้ว่า คนรวย เศรษฐีมีอยู่ ๒ พวก คนจนก็เหมือนกัน คนจนก็มี ๒ พวก คนจนประเภทที่ ๑ จนเพราะไม่มี ไม่มีเลยจน พวกนี้วันหนึ่งก็รวยได้คนจนประเภทที่ ๒ จนเพราะไม่พอ เท่าไหร่ก็ไม่พอ คนแบบนี้จนข้ามชาติ อันที่ ๒ คนรวย ๑. รวยเพราะมีท่วมท้น นี่ก็รวย ๒. รวยเพราะรู้จักพอ เราไม่ได้มีเงินทองกองเป็นภูเขา แต่ว่ารู้จักพอใจในทรัพย์ที่ตนมี แล้วบริหารจัดการทรัพย์แบ่งใช้ แบ่งเก็บ และแบ่งทำบุญให้ดี ไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายเกินตัว นี่ก็เป็นคนรวยอีกประเภทหนึ่ง

16 มกราคม 2561

182. Poor Because of Insufficiency; Wealthy Because of Contentment

The Blessed One taught that there are two kinds of wealthy people, and likewise two kinds of poor people.

The first kind of poor person is poor because of having nothing — destitute through lack of material means. Such a person may, in the course of time, come to acquire wealth.

The second kind of poor person is poor because nothing is ever enough — no matter how much is possessed, it never suffices. Such a person remains poor across lifetimes.

As for the wealthy, there are likewise two kinds. The first is wealthy through abundance — rich by virtue of possessing great material surplus. The second is wealthy through knowing contentment — not possessing mountains of gold and silver, yet finding satisfaction in whatever wealth one has, and managing that wealth wisely: setting a portion aside for daily use, a portion for savings, and a portion for meritorious giving — never spending beyond one’s means in a wasteful or reckless manner. This, too, is a form of genuine wealth.

January 16^th, 2018

182. 知足而富

  佛陀说：富人有两种，穷人也有两种。第一种穷人是因一无所有而贫穷，这种人会有富足的一天；第二种穷人是因贪得无厌而贫穷，这种人累世皆贫穷。第一种富人是因家财万贯而富足；第二种富人是因知足而富足，虽然没有金山银山，但对自己所拥有财富感到满足，懂得合理利用财富，一部分用于开支，一部分用于储蓄，一部分用于修功德，不铺张浪费，这是另外一种富足。

2018年1月16日

———————————

183. เหน็ดเหนื่อยในการหา

สาเหตุประการหนึ่งที่มนุษย์ต้องดิ้นรนทำงานเหน็ดเหนื่อยกันสายตัวแทบขาดอยู่ทุกวันนี้ก็มีสาเหตุมาจากความไม่รู้จักประมาณในการใช้ทรัพย์หรือปัจจัย ๔ นั่นเอง

คนใช้สอยปัจจัย ๔ ไม่เป็น อุปมาก็เหมือนกับเข่งที่มีรูรั่วพรุนทั้งใบ การทำมาหากินของแต่ละคน อุปมาเหมือนกับการตักน้ำใส่เข่ง ถ้าเข่งมันมีรูพรุ่นทั้งใบอย่างนั้น ต่อให้เติมน้ำเท่าไหร่ เมื่อหยุดเติมแล้ว น้ำก็ไหลออกจากเข่งหมด

             ตรงกันข้ามถ้าเราอุดรูเข่งไว้เป็นอย่างดี เหลือไว้เพียงรูเล็ก ๆ เพื่อใช้ในสิ่งจำเป็น เช่น เรื่องอาหาร เรื่องเสื้อผ้า เรื่องที่อยู่อาศัย เรื่องยารักษา และเรื่องที่จำเป็นๆ

ถ้าอย่างนี้ โอกาสที่ร่างกายจะไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยเกินไปก็มีมากขึ้น โอกาสที่จะได้พักก็มาก โอกาสที่จะไม่ต้องถล่มทลายสังขารก็มีมาก

หนังสือแด่นักสร้างบารมี เล่ม ๒ (เผด็จ ทตฺตชีโว)

183. The Exhaustion of Finding a Living

One reason why people today struggle and work themselves to the point of collapse is a lack of moderation in using wealth or the Four Requisites.

A person who does not know how to manage their resources is like a wicker basket full of holes. Earning a living is like pouring water into that basket. If the basket is perforated everywhere, no matter how much water you pour in, the moment you stop, the water drains away completely.

Conversely, if we “plug the holes” effectively—leaving only small openings for truly necessary things like food, clothing, shelter, medicine, and other essentials—then the chances of our bodies not being overtaxed increase. We gain more opportunities to rest and more chances to avoid destroying our physical health through overwork.

Source: For the Merit-Maker, Volume 2 (Padet Dattajeevo)

183. 厌倦了寻找

    人们每天都在为生活四处奔波劳累，殊不知这都是源于一个原因，就是不懂得合理使用四事。

    不懂合理使用四事的人就像有漏洞的筐，每天赚钱谋生就犹如往筐里装水。可即便将有漏洞的筐装满水，当停止装水后，筐里的水也会慢慢流完。

    如果我们堵住筐的大漏洞，只留下几个小漏洞，将钱花在必需品上，比如：食物、衣服、住房和医药等。

如此，身体就不会劳累过度，有足够的时间休息，身体崩溃的几率也会大大降低。

———————————

184. ความมักง่าย ทำให้เป็นคนเห็นแก่ได้

ถ้าเรามักง่าย ความมักง่ายจะทำให้สกปรก เมื่อสกปรกแล้ว โรคจะตามมา เกิดค่าใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายอยู่ตรงนี้ มีเท่าไรก็ไม่พอ เมื่อไม่พอใช้ ความเห็นแก่ได้จะตามมา ไปเบียดเบียนผู้อื่น เห็นแก่ได้ เอาเปรียบ สุดท้ายเพาะนิสัยมิตรปอกลอก

8 กันยายน 2560

184. Carelessness Leads to Greed

If we are careless or sloppy in our habits, that carelessness inevitably leads to filth and lack of hygiene. Once things become dirty, illness follows, bringing with it wasteful and excessive medical expenses. No matter how much money you have, it will never be enough to cover the costs of such neglect.

When your resources are insufficient, greed and selfishness begin to take hold. You start to infringe upon others, becoming opportunistic and taking unfair advantage of those around you. Ultimately, this cultivates the character of a “fair-weather friend” or a “stripper of wealth”—someone who only seeks to take from others.

September 8^th, 2017

184. 因草率变成唯利是图

草率容易导致肮脏，肮脏容易导致疾病，进而导致费用增多，入不敷出。当不够用时，就会唯利是图，侵占便宜，伤害他人。

2017年9月8日

———————————

185. เราเป็นคนใจใหญ่หรือเป็นคนไม่รู้จักประมาณตน

คนใจใหญ่ คือ คนที่รู้ว่าตนเองมีความสามารถขนาดไหนก็ทำเต็มที่เต็มความสามารถของตัวเอง ทำโดยไม่ออมกำลัง เมื่อทำไปแล้ว ผลประโยชน์นั้นเกิดแก่ตัวเองก็ยินดี คนอื่นพลอยได้ประโยชน์ด้วยก็เต็มใจ

ส่วนคนที่ไม่รู้จักประมาณตน คือ คนไม่รู้จักว่าตัวเองมีความสามารถแค่ไหน แล้วอุตริไปทำงานใหญ่ๆ ทั้งที่ความจริงมีความสามารถอยู่แค่หยิบมือเดียว ผลที่สุดก็เลยทำไม่สำเร็จ อย่างนี้เรียกว่า ไม่รู้จักประมาณตน

เรามาเป็นคนใจใหญ่เหมือนภูเขา ใจกว้างเหมือนมหาสมุทรกันดีกว่า เพื่อว่าจะได้ใช้ความสามารถที่มีอยู่ ทำคุณประโยชน์ให้แก่มนุษยชาติอย่างเต็มที่ เราลงมือทำทั้งทีทำอะไรก็ขอให้ทำเต็มกำลัง ไม่ใช่ออมกำลัง

10 ตุลาคม 2562

185. Are We Magnanimous, or Do We Simply Not Know Our Own Measure?

A magnanimous person is one who knows clearly the extent of their own capabilities, and gives fully of those capabilities without reservation. They hold nothing back. When the fruits of their efforts benefit themselves, they rejoice; when others, too, receive benefit as a result, they give gladly and wholeheartedly.

A person who does not know their own measure, on the other hand, is one who does not truly understand the scope of their own abilities, yet presumptuously undertakes great works far beyond their actual capacity — which, in truth, amounts to but a small handful. The inevitable result is failure to complete what was begun. This is what is meant by not knowing one’s own measure.

Let us rather aspire to be magnanimous as a mountain, and broad of heart as the ocean — so that we may employ whatever capabilities we possess to render the greatest possible benefit to humanity. When we set our hand to a task, let us give it our full strength — never holding back in reserve.

October 10^th, 2019

185. 心怀远智还是好高骛远

    心怀远智者了解自身的能力，会量力而行，不会留余力，最终必将自利利他。

    好高骛远者不了解自身能力，异想天开做大事，可惜心有余而力不足，最终只会失败。

我们的心胸应如高山一般宏伟，如大海一般宽广，用自己的能力利益众生。做任何事情都应全力以赴，不留余力。

2019年10月10日

———————————

186. ชีวิตสั้นนัก แค่ลมหายใจเข้าออก

ชีวิตมนุษย์มันไม่แน่นอน ความจริงไม่เฉพาะมนุษย์ ชีวิตของคนของสัตว์โลกไม่แน่นอน ตายเมื่อไหร่ เราไม่รู้ อย่าคิดว่ามนุษย์จะอายุยืน ตั้ง ๗๐ ๘๐ ๙๐ ปี มันก็ไม่แน่

เพราะจริงๆ แล้ว หายใจเข้าไม่หายใจออกก็ตาย หายใจออกแต่ไม่หายใจเข้าก็ตาย ถ้าหายไม่ออกไม่เข้าก็ตายแน่ ๆ

ชีวิตของมนุษย์สั้นนัก แค่ลมหายใจเข้าหายใจออกต่อกันเป็นช่วงๆ เท่านั้น เพราะฉะนั้น เมื่อได้ยินข่าวการตาย ข่าวอะไรที่ไม่เป็นมงคล ก็เอามาเตือนตนเอง ให้รีบทำความดี รีบสร้างบุญตักตวงเอาไว้ อย่าชักช้า

นอกจากตัวเองต้องสร้างบุญแล้ว มีลูกหลานตัวเล็ก ตัวน้อย ก็พาเขาสร้างบุญ ให้เขาได้เห็นแบบอย่างที่ดีในการทำบุญ

23 กุมภาพันธ์ 2558

186. Life Is Fleeting — Merely the Span of a Single Breath

Human life is uncertain. In truth, it is not only human life — the lives of all sentient beings throughout the world are uncertain. When death shall come, none of us knows. Do not assume that a human being will live to seventy, eighty, or ninety years of age — even that is by no means certain.

For in truth: if one breathes in but does not breathe out, one dies. If one breathes out but does not breathe in, one dies. And if one neither breathes out nor breathes in — death is certain.

Human life is exceedingly brief — nothing more than a succession of inhalations and exhalations, linked together moment by moment. Therefore, whenever one hears news of a death, or any tidings that serve as an inauspicious reminder, let one take it as a warning to oneself — to hasten in the doing of good, to accumulate merit with diligence and urgency, and to delay not.

Beyond cultivating merit for oneself, if one has children or grandchildren — young and small as they may be — let one bring them along in the making of merit, so that they may behold a worthy example of virtuous conduct and generous giving.

February 23^rd, 2015

186. 人生短暂

    人生无常，不只是人类，一切有情众生的生命皆无常。我们不知道死亡何时降临，不要误以为人类的寿命是70岁、80岁或90岁，其实它是无常的。

事实上，只吸气而不呼气就死了，只呼气而不吸气也会死，如果既不吸气也不呼气就必死无疑了。

    人的生命很短暂，只在一呼一吸之间。因此，每当听到死讯或不吉祥的消息时，应提醒自己要抓紧时间勤修功德，不应再迟疑。

    除了自己修功德之外，还应该带上晚辈，让他们从小养成乐善好施的习惯。

2015年2月23日

———————————

หมวด 14 ประโยชน์ของการเผยแผ่พระพุทธศาสนา

187. หัวใจของการเผยแผ่พระพุทธศาสนา

การเผยแผ่พระพุทธศาสนาคืออะไร?คือการทำให้พระพุทธศาสนาอยู่คู่โลกต่อไปอีกนานแสนนาน เพื่อใช้ดับทุกข์ให้ชาวโลก

คำถาม เมื่อเผยแผ่เสร็จแล้ว พระพุทธศาสนาจะอยู่ที่ไหน อยู่อย่างไร ?

ตอบคือ ต้องอยู่ในใจคนให้ได้ อยู่อย่างไร คือ อยู่ด้วยความเข้าใจ แล้วนำไปทุ่มเทปฏิบัติจนกระทั่งเป็นนิสัยใจคอฝังแน่นอยู่ในใจ แล้วสุดท้ายปราบกิเลสได้หมดเลยนั่นแหละ ต้องอยู่อย่างนั้นแหละ แล้วนอกจากนั้นยังสามารถสืบทอดส่งต่อๆ กันไปได้อีกด้วย ถ้าไม่งั้นก็ไม่ได้    29 พฤศจิกายน 2560

Chapter 14: The Benefits of Propagating Buddhism

187.The Heart of Propagating Buddhism

What does the propagation of Buddhism mean? It means ensuring that Buddhism endures in this world for as long as possible, so that it may serve to relieve the suffering of all people.

Question: Once the propagation is complete, where will Buddhism reside, and in what manner?

Answer: It must reside within the minds of people. And in what manner? It must reside through genuine understanding, which is then carried into wholehearted practice until it becomes a deeply ingrained habit of the heart — and ultimately, until all defilements are completely overcome. That is precisely how it must dwell. Furthermore, when it is established in this way, it becomes capable of being passed on and transmitted from one person to the next, continuing in an unbroken succession. Without this, true propagation cannot be said to have taken place.

November 29^th. 2017

第十四组：弘扬佛教的功德利益

187. 弘扬佛法的决心

什么是弘扬佛法？即令佛教长久住世，度众生离苦得乐。

有人问：弘扬之后，佛教会在何处？如何存在？

回答是：住在人心。如何住？因理解而住，并通过实修形成一种习性，稳固安住于心，最后灭尽烦恼。除此之外，还应将佛教发扬光大，一代代地传承下去。

2017年11月29日

——————–

188. เพราะอะไร เราจึงต้องช่วยกันรักษาพระพุทธศาสนา

มันถึงเวลาที่พวกเรา ซึ่งเป็นผู้ใหญ่กันทั้งแผ่นดินกันแล้ว จะต้องทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ มาช่วยฝึกลูกหลานของเรากันให้ดี เพื่อเป็นกำลังสำคัญในการสืบทอดพระพุทธศาสนาต่อไปในอนาคตเมื่อก่อนที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า จะเสด็จขันธปรินิพพาน ก็ได้ฝากพระพุทธศาสนาไว้กับพวกเรา ได้ตรัสฝากเอาไว้ว่า

ให้บริษัททั้ง ๔ คือ ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา ช่วยกันรักษาพระพุทธศาสนา ให้คงอยู่คู่โลกต่อไปอีกนานแสนนาน เพราะว่าพระพุทธศาสนามีคำสอน ที่เป็นอุปกรณ์เพียงอย่างเดียว ที่จะทำให้ชาวโลก หลุดออกไปจากคุกคือโลกนี้ได้

โอวาทให้ไว้ ณ สภาธรรมกายสากล (ห้องแก้วสารพัดนึก) วัดพระธรรมกาย

วันที่ ๒๙ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๘

188. Why We Must All Work Together to Preserve Buddhism

The time has come for all of us — as adults across this entire land — to dedicate ourselves wholeheartedly, in both body and mind, to the proper training of our children and grandchildren, so that they may become a vital force in carrying Buddhism forward into the future.

Before the Lord Buddha passed into Parinibbana, He entrusted Buddhism to all of us. His words were these:

Let the Fourfold Assembly — the bhikkhus, the bhikkhunis, the upasakas, and the upasikas — work together to preserve Buddhism, so that it may endure in this world for as long as possible. For the teachings of Buddhism are the sole instrument by which the people of this world may free themselves from this world, which is itself a prison.

Kaewsarapakneuk Hall, Wat Phra Dhammakaya

March 29^th, 2015

188. 共同护持佛教

我们作为长辈，理应肩负起培育子孙后代的责任，让他们成为未来护持佛教的重要力量。佛陀入灭前曾将佛教托付给众弟子，教诲道：

   “佛教四众，即比丘、沙弥、优婆塞和优婆夷应当共同护持佛教，使之久住世间。因为佛教的教法可以度化众生脱离世间囚牢。”

——————————————————————-

189. อยากให้บ้านเมืองสงบสุข ต้องทำอย่างไร

ความไม่เรียบร้อยเกิดขึ้นที่ไหนก็ตาม ไม่ว่าในระดับประเทศชาติ ในระดับชุมชน ในระดับครอบครัวบ้านเรือน แม้ในตัวเอง ถ้ามีความไม่เรียบร้อยเกิดขึ้น แสดงว่าที่นั่นบุญมันหย่อนไป ต้องหาทางเติมบุญให้เต็มแผ่นดิน บุญนี่มันไม่ใช่ปุ๋ยนะ ถ้าพูดเต็มๆ ก็ต้องบอกว่าเติมบุญคืนเข้ามาในใจ

คือให้คนไทยที่มีอยู่เต็มแผ่นดิน หรือคนจำนวนมากในแผ่นดินไทยนี้ มีใจนึกถึงบุญมีใจคิดจะสร้างบุญ มีใจคิดเกรงกลัวบาป จะทำยังไง ให้ทานก็ได้บุญ รักษาศีลก็ได้บุญ สวดมนต์ ทำสมาธิ ฟังเทศน์ ก็ได้บุญ

เมื่อจะเติมบุญให้เต็มแผ่นดินก็คิดรวบยอด หนีไม่พ้นให้คนทั้งแผ่นดินมาทำทานกัน ซึ่งก็คือทำดี

ทำยังไงให้คนละชั่ว ก็รักษาศีล ทำยังไงให้คนทำใจให้ใสๆ ก็นี่แหละสวดมนต์ทำสมาธิฟังเทศน์ ใจมันจะได้ใสๆ เพราะฉะนั้น เติมบุญให้เต็มแผ่นดิน คือต้องหาทางให้คนทั้งแผ่นดิน มาให้ทาน รักษาศีล สวดมนต์ภาวนา ฟังเทศน์กันเยอะๆ บุญมันจะได้เกิดเต็มแผ่นดิน เกิดในใจคนทั้งแผ่นดิน

โอวาท ณ ห้องแก้วสารพัดนึก สภาธรรมกายสากล วัดพระธรรมกาย

วันที่ ๑๕ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๘

189. What Must Be Done for the Nation to Know Peace and Prosperity

Wherever disorder arises — whether at the national level, the community level, the level of the household and family, or even within the individual — it is a sign that merit in that place has grown deficient. One must find a way to replenish merit throughout the land. Merit, it should be noted, is not like fertilizer applied to the soil. To speak of it fully and precisely, replenishing merit means restoring it within the minds of people.

What is needed is for the Thai people — the many who fill this land — to have minds that turn toward merit, minds that aspire to create merit, and minds that hold a wholesome fear of wrongdoing. How is this achieved? Offering alms generates merit. Observing the precepts generates merit. Chanting, practicing meditation, and listening to the Dhamma all generate merit.

When one considers how to fill the entire land with merit, the conclusion is inescapable: the people of the entire land must engage in acts of giving — which is to say, in doing good. How does one lead people away from wrongdoing? Through observing the precepts. How does one help people cultivate a clear and tranquil mind? Through chanting, meditation, and listening to Dhamma teachings — for these are what bring clarity and stillness to the mind.

Therefore, to replenish merit throughout the land, one must find ways to lead the people of the entire nation to give generously, observe the precepts, chant and meditate, and listen to the Dhamma in great numbers. Only then will merit arise throughout the land — arising within the hearts of all the people.

Kaewsarapadneuk Hall, Wat Phra Dhammakaya February 15^th, 2015

189. 如何构建和谐家园

    无论是一个国家或社区，还是一个家庭或个人缺乏秩序，说明它缺少功德，需要增长功德。功德不是肥料，增长功德应让它深入人心，也就是让人民或更多的人愿意意念功德，渴望累积功德，以恶为耻，以善为荣。布施、持戒、诵经、打坐和闻法皆可获得功德。

想让我们的家园充满功德，就要鼓励众人一起行善积德。想要弃恶就持戒，想要心明亮就诵经、打坐、闻法。因此，想让家园充满功德，就应该让所有人一起多布施、持戒、诵经、打坐和闻法，如此功德才会深入人心，满溢家园。

2015年2月15日

——————————————————–

190. งานสำคัญที่สุดในชีวิตนักบวช

ใครก็ตามที่บวชเข้ามา ในพระพุทธศาสนาแล้ว หากจะเป็นพระแท้ให้สมเจตนาในการบวช จึงต้องเอาจริงในการฝึกฝนอบรมตนเองตามพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด

เพราะงานสำคัญที่สุดในชีวิตนักบวช ก็คืองานถางกิเลสออกจากใจไปพระนิพพาน ผู้ที่เอาจริงเท่านั้นจึงสามารถถางป่ากิเลสออกจากใจ แล้วเปิดหนทางไปพระนิพพานให้ตัวเองได้สำเร็จ

ถ้าจะถามต่ออีกว่า แล้วพระนิพพานอยู่ที่ไหน หลวงปู่หลวงทวดท่านก็ตอบยิ้มๆ ว่า “ก็อยู่ในตัวคุณเองนั่นแหละ ก้มหน้าก้มตาถางทางเร็วเข้าเถอะ”

จากหนังสือบวชไม่เสียผ้าเหลือง สึกไม่เปลืองผ้าหลาย หน้า ๙

190. The Most Important Work in the Life of a Monastic

Whoever enters the monastic life in Buddhism — if one is to be a true monk, faithful to the original intention of one’s ordination — must be earnest and rigorous in training and disciplining oneself in strict accordance with the Dhamma and Vinaya.

For the most important work in the life of a monastic is none other than the work of clearing the defilements (kilesas) from the mind on the path toward Nibbāna. Only those who are truly earnest are able to clear the forest of defilements from the mind and thereby successfully open the way to Nibbāna for themselves.

Should one ask further — where, then, is Nibbana to be found? —Great Master Luang Pu Wat Paknam would reply with a gentle smile, “It is within you yourself. Close your eyes and you’ll see it.”

From the book Buat Mai Sia Pha Lueang, Suek Mai Plueang Pha Lai, page 9

190. 出家人最重要的任务

  出家入佛门者，若想成为优秀的出家人，必须严格遵循戒律，精进锻炼自己。

    出家人最重要的任务是断尽烦恼，证得涅槃。只有实干的人才能断除内心的烦恼，打开通往涅槃彼岸之路。

若问涅槃在哪里？祖师曾面带微笑地说：“就在每个人的体内，努力开辟涅槃之道吧！

——————–

191. กว่าจะมาเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

กว่าที่พระพุทธองค์ จะทรงสามารถสรุปคำสอนทั้งหมด มาสอนเราได้ ทรงต้องใช้เวลายาวนาน ถึงยี่สิบอสงไขยกับแสนมหากัป และการบังเกิดขึ้น ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแต่ละพระองค์ ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย นานๆ จะมีบังเกิดขึ้นสักพระองค์หนึ่ง ยิ่งกว่านั้น ก็คือ โอกาสที่จะได้ยิน ได้ฟังธรรมของพระพุทธองค์ก็เป็นเรื่องยาก ก็ขนาดในโลกยุคนี้ พระพุทธองค์ได้มาบังเกิดขึ้นแล้ว แต่ก็ยังมีบางคน ที่ตลอดชีวิตไม่เคยได้ยินได้ฟังคำสอนของพระพุทธองค์มาก่อนเลย

เพราะฉะนั้น พระไตรปิฎก อันเป็นที่บรรจุคำสอนของพระพุทธองค์ ที่เปิดเผยความลับประจำชีวิตให้ชาวโลกได้ รู้นี้ เราต้องพยายามอ่านพระไตรปิฎกให้จบหลายๆ เที่ยว อ่านให้ซาบซึ้งใจ ในพระมหากรุณาธิคุณของพระพุทธองค์ แล้วเราจะได้มีกำลังใจ ทุ่มชีวิตปฏิบัติธรรมตามรอยบาทของพระพุทธองค์ยิ่งๆ ขึ้นไป แล้วก็จะเป็นเหตุให้เรา สามารถเข้าถึงธรรมะภายในไปตามลำดับ จนกระทั่งใจกับธรรมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันได้สำเร็จ

จากหนังสือบวชไม่เสียผ้าเหลืองฯ หน้า ๓๑

191. The Long Journey to Becoming the Perfectly Enlightened Buddha

Before the Lord Buddha was able to consolidate all of His teachings and impart them to us, He had to undergo an immeasurably long period of time — spanning twenty asaṅkheyyas and one hundred thousand mahākappas. Moreover, the arising of each Perfectly Enlightened Buddha (Sammāsambuddha) is by no means a simple matter; such an occurrence is exceedingly rare. Beyond that, the opportunity to hear and receive the Dhamma of the Lord Buddha is itself a difficult thing to come by. Even in this present age, in which the Lord Buddha has already appeared in the world, there are still those who have never once, throughout their entire lives, heard or encountered His teachings.

For this reason, the Tipiṭaka — which enshrines the teachings of the Lord Buddha and reveals to humanity the hidden truths of existence — is something we must endeavor to read in its entirety, time and again. We should read it with deep appreciation and heartfelt reverence for the Lord Buddha’s boundless compassion (mahākaruṇā). In doing so, we shall find the inner strength and inspiration to dedicate our lives wholeheartedly to the practice of the Dhamma, following in the footsteps of the Lord Buddha ever more earnestly. This, in turn, will serve as the cause by which we are able to gradually access the Dhamma within, until at last the mind and the Dhamma become one and the same.

From the book Buat Mai Sia Pha Lueang, Suek Mai Plueang Pha Lai, page 31

191. 成为正等正觉佛陀的历程

菩萨经历二十阿僧祗与十万大劫的时间修习诸波罗蜜才觉悟成佛并广度众生。佛出世难，很久才有一尊佛诞生。此外，佛法难闻，就算佛陀应现世间，但仍有人一生无缘听闻佛陀的教诲。

因此，《三藏经》既集结了佛陀一生的教诲，也向世人揭开了生命的真相。我们应该反复专研《三藏经》，从中感悟佛陀的恩典，增长自身的信心，跟随佛陀的脚步精进修行，次第证得内在之法，直至令心与法融合为一。

——————–

192. ความสำคัญของวันมาฆบูชา

นับตั้งแต่วันที่พระองค์ตรัสรู้ วันเพ็ญกลางเดือน ๖ แต่มาฆบูชาน่ะ วันเพ็ญกลางเดือน ๓ นั่นคือ หลังจากตรัสรู้ได้ ๙ เดือน ก็วางรูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาอย่างชัดเจนว่า พระภิกษุพระอรหันต์ทั้งหลาย รวมแม้แต่พระภิกษุที่ยังไม่ได้เป็นพระอรหันต์ก็ตามที ถึงเวลาแล้วว่าต้องช่วยกันนำความรู้นำธรรมะที่ถูกต้อง นำความจริงเกี่ยวกับโลกและชีวิต ไปชี้แจงให้ชาวโลกเขาทราบ แล้วก็เขาจะได้ปฏิบัติตัวได้ถูกต้อง

เพราะว่าชาวโลก ชีวิตทันทีที่เกิดมาก็ตกอยู่ภายใต้กฎแห่งกรรม โดยที่ไม่รู้ว่ามีกฎแห่งกรรม เพราะกฎต่างๆ ในโลกนี้ที่เป็นกฎตามธรรมชาติ จะไม่มีการประกาศเป็นลายลักษณ์อักษรให้ทราบ

เราจะต้องสังเกตนะ ต้องจับสังเกตเอาเอง ถ้าไม่สังเกตก็จะไม่รู้ว่า กฎตามธรรมชาติของสรรพสิ่งทั้งหลายในโลก มันมีอะไรบ้างกฎธรรมชาติของแต่ละอย่าง มีทั้งฝ่ายลบฝ่ายบวกอยู่ ถ้าไม่สังเกต หรือสังเกตแล้วเราละเอียดไม่พอ มองไม่ออก มองไม่พบ ไปประพฤติปฏิบัติธรรมชาติฝ่ายลบเข้า ก็จะเดือดร้อน บางทีก็เดือดร้อนถึงแก่ชีวิตถ้าสังเกตเจอว่า ธรรมชาติทั้งฝ่ายลบฝ่ายบวกเป็นอย่างไร แล้วเลือกปฏิบัติตามธรรมชาติที่เป็นฝ่ายบวก ก็จะประสบความสุขความเจริญ

โอวาท ณ ห้องแก้วสารพัดนึก สภาธรรมกายสากล วัดพระธรรมกาย

วันที่ ๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๘

192.The Significance of Magha Puja Day

From the day of His Enlightenment — the full moon of the sixth lunar month — to Makha Bucha Day, which falls on the full moon of the third lunar month, nine months had passed. It was at that point that the Buddha clearly established the model for the propagation of Buddhism: that all bhikkhus and Arahants — including those bhikkhus who had not yet attained Arahantship — must work together to carry the correct knowledge, the true Dhamma, and the truth concerning the world and life, and to make these known to the people of the world, so that they may conduct themselves rightly.

This is because the moment a person is born into this world, they immediately fall under the Law of Kamma — without knowing that such a law exists. For the natural laws of this world are never proclaimed or set down in written form for all to know.

One must observe. One must discern these laws through careful observation on one’s own. Without such observation, one will never come to know what natural laws govern all things in this world. Every natural law has both a negative aspect and a positive aspect. If one fails to observe, or observes without sufficient discernment, one may unknowingly act in accordance with the negative aspect of nature — and suffering will follow, sometimes even to the point of endangering one’s life. However, if through careful observation one comes to understand both the negative and positive aspects of nature, and then chooses to act in accordance with the positive, one will encounter happiness and prosperity.

Kaewsarapakneuk Hall, Wat Phra Dhammakaya, February 1^st, 2015

192. 万佛节的重要性

    菩萨在六月十五月圆日觉悟成佛，在九个月后的三月十五万佛节，世尊决定派众比丘外出弘法，并开示说：“诸比丘，无论是觉悟的阿罗汉，还是未觉悟的比丘，是时候向世人弘扬正法了，将世间和生命的真相告知世人，让他们如法修行。”

    人类受制于业果法则，却不知有业果法则的存在，因为世上各种规则属于自然法则，所以无法以书面形式呈现。

我们必须善于观察，否则很难发现世间万物的自然法则。其实，每一种法则既有积极的一面也有消极的一面，如果不观察或观察得不够仔细就很难发现。如果一直沉浸在消极的一面不仅深陷痛苦，甚至危及生命。如果从观察中了解积极和消极一面的本质，然后选择积极的一面就会得到自己想要的快乐。

2015年2月1日

——————————————-

193. เหตุที่ทำให้อายุพระพุทธศาสนายืนยาว

คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้น รู้แล้วนำไปปฏิบัติอย่างจริงจัง วัดกันตรงไหน วัดตรงที่ว่าเกิดนิสัยดีๆ ขึ้นในตัวของผู้ที่มาเผยแผ่ ถ้านิสัยไม่ดีขึ้น ก็แสดงว่าเราซึ่งทำหน้าที่เผยแผ่มือไม่ถึงเสียแล้ว ผู้ได้รับการอบรมรับการเผยแผ่ ก็ไม่ได้เกิดประโยชน์ เราก็เสียเวลาเปล่า

เพราะฉะนั้น การที่จะวัดการเผยแผ่ว่าได้ดี ไม่ได้ดีขนาดไหน อยู่ตรงที่ว่าเมื่อนำความรู้ในพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะรู้เรื่องทุกข์ และการปฏิบัติเพื่อความพ้นทุกข์ รู้แล้วต้องเอาไปปฏิบัติ ให้เกิดเป็นนิสัยดีงาม หรือจะพัฒนาขึ้นเป็นถึงคุณธรรมเป็นศีลธรรมประจำใจได้ก็ยิ่งดี เพราะมีหลักอย่างนี้ในพระพุทธศาสนา จึงทำให้พระพุทธศาสนาเป็นองค์กรที่อายุยืนที่สุดในโลก

ที่มา : การแสดงธรรมโครงการอบรมพระธรรมทูต สายที่ ๘

ณ วัดราชโอรสาราม กรุงเทพฯ วันที่ ๑๐ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๙

193. The Reasons Why Buddhism Has Endured Through the Ages

The teachings of the Lord Buddha, once known, must be earnestly put into practice. By what measure is this assessed? It is measured by whether wholesome habits arise within those who carry out the work of propagation. If no improvement in character is observed, it indicates that those entrusted with propagation have fallen short in their role. Those who receive the teaching and training derive no genuine benefit, and the effort expended is rendered fruitless.

Therefore, the true measure of whether propagation has been carried out well — and to what degree — lies in this: that the knowledge of Buddhism, particularly the understanding of suffering and the practice leading to liberation from suffering, having been received, is then put into practice so as to give rise to wholesome habits of character. Better still if such practice develops further into virtue and moral integrity firmly established within the heart. It is precisely because Buddhism is founded upon this principle that it has endured as the longest-living institution in the world.

Source: A Dhamma Teaching delivered at the Dhamma Missionary Training Programme, Group 8 At Wat Ratchaorasaram, Bangkok March 10^th, 2016

193. 佛教长久住世的原因

    怎样才算是成功的弘法，衡量的标准是什么？其实应该是能否让对方改掉不良习性，养成好习性。如果对方没有改掉不良习性，说明我们弘法没有成功，这样既没有意义，也是浪费时间。

因此，衡量弘法是否成功的标准取决于对方是否将学到的佛法，特别是关于苦和离苦的法运用于实践，使自己养成好习性或提升自身的道德。长期以来，佛教一直秉持该原则，因而使得佛教可以长久住世。

2016年3月10日

——————————————————-

หมวด 15  อื่นๆ

194. มากรักมากน้ำตา

ความรักโดยเฉพาะความรักระหว่างหญิงชาย คือต้นเหตุแห่งความทุกข์ที่แฝงมาในรูปของความสุข เหมือนยาพิษที่ถูกเคลือบไว้ด้วยน้ำตาล

เพราะเมื่อความรักเกิดขึ้นในบุคคลใดแล้ว ก็ทำให้เกิดความกังวลห่วงใย เกิดความหวงแหนในคนรัก กลัวไปว่าเขาจะเป็นอื่น คือยิ่งรักก็ยิ่งห่วง ยิ่งห่วงก็ยิ่งหวง ยิ่งหวงก็ยิ่งหึง เมื่อยิ่งหึงก็ยิ่งทุกข์

ใครมีรักหนึ่ง อย่างน้อยก็ทุกข์หนึ่ง มีรักเป็นร้อยก็ทุกข์เป็นร้อย พูดง่ายๆ มากรัก ก็มากน้ำตา

เพราะฉะนั้นถ้าใครไม่มีรัก ก็ไม่ต้องเสียน้ำตาและจะเป็นคนที่มีความสุขที่สุด

15 ตุลาคม 2562

Chapter 15: Miscellaneous

194. The More You Love, the More You Weep

Love — romantic love between a man and a woman in particular — is the root cause of suffering concealed within the form of happiness, much like poison coated in sugar.

For once love arises within a person, it gives rise to worry and anxiety, to possessiveness over the one they love, and to the fear that they may be lost to another. The more one loves, the more one worries; the more one worries, the more one clings; the more one clings, the more one is consumed by jealousy; and the more one is consumed by jealousy, the deeper one’s suffering becomes.

Whoever has one love has, at the very least, one sorrow. Whoever has a hundred loves has a hundred sorrows. Simply put — the more you love, the more you weep.

Therefore, one who has no love need shed no tears, and shall be the most contented of all.

October 15^th, 2019

第十五组：其他

194. 爱得越深，泪水越多

爱情，尤其是男女之间的情爱，其实是披着幸福外衣的痛苦根源。它就像是一层裹着糖衣的毒药。

因为当一个人陷入爱情时，内心便会产生无尽的担忧与牵挂，对爱人产生强烈的占有欲，时刻害怕对方会变心。可以说，爱得越深，牵挂就越重；牵挂越重，占有欲就越强；占有欲越强，嫉妒心也就越盛；而嫉妒心一旦滋生，痛苦便随之而来。

拥有一份爱，就至少伴随一份苦；拥有百份爱，便有百份苦。简单来说，爱得越多，流下的眼泪也就越多。

因此，如果一个人心中没有情爱的羁绊，就不必为情所伤、流泪心碎，这也才是世间最幸福的人。

2019年10月15日

———————————

195. กลัวความตาย จะทำอย่างไรดี

เราจะเป็นจะตายเมื่อไร ยังไม่รู้ เพราะความตายไม่มีนิมิตหมาย ไม่มีใครบอกได้เลย ว่าตนเองจะตายเมื่อไร ตายที่ไหนก็ไม่รู้

จะตายในบ้าน ตายที่โรงพยาบาล หรือตายกลางถนน ไม่มีใครรู้ มันไม่มีนิมิตหมาย ว่าจะตายด้วยโรคอะไร ไม่มีใครทราบ

แต่ว่าที่จะทราบก็คือ อย่างไรเสียเราก็ต้องตาย เพราะฉะนั้นก่อนจะตายน่ะ ต้องทำให้ตำหนิตัวเองไม่ได้ก่อน

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

195. How to Overcome the Fear of Death

We do not know when we will live or when we will die. Death gives no prior warning; no one can say for certain when their time will come. We do not know where we will die—whether at home, in a hospital, or on the street. There is no omen to tell us what ailment or cause will take us.

What we do know for certain, however, is that we must all eventually face death. Therefore, before that moment arrives, we must live in such a way that we cannot find any fault in ourselves by developing virtue and correcting one’s faults to the fullest.

March 17^th, 2020

195.怕死怎么办

    我们不知道死亡何时会降临，因为死亡没有预兆，没人知道自己死亡的时间和地点。

    不知道自己会死在家，死在医院或死在马路上，也没有预兆会什么疾病而死，这些都没人知道。

但可以知道的是，我们无论如何都会死，所以在死之前要改善自己的不足之处。

2020年3月17日

—————————————————-

196. ความสำคัญของวันสงกรานต์ (การทำบุญกับครอบครัว)

เราได้ผ่านช่วงสงกรานต์ไปแล้ว ประเพณีของชาวพุทธเรา นอกจากทำบุญต้อนรับปีใหม่ ส่งท้ายปีเก่ากันแบบไทย ๆ แล้ว ได้ทำบุญร่วมกันแล้ว

เพราะรู้หลักว่า บุญเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง เป็นความสำเร็จเป็นความเจริญรุ่งเรือง ก็ได้ไปร่วมสร้างบุญกัน พร้อมหน้าพร้อมตา ทั้งครอบครัว ก็กลายเป็นเครื่องประกันให้กับพวกเรา ต่อไปในภายภาคหน้า จะมีแต่ความรุ่งเรือง จะมีสุขเคียงบ่าเคียงไหล่กันไป ไม่มีใครตกใครหล่น

เพราะเราทำบุญด้วยกัน แม้ถึงคราวจะต้องลาโลก ก็มีที่ไปชัดเจนสำหรับคนใจบุญ ใจใส ๆ เมื่อใจใส ๆ ก็สุขคติเป็นที่ไป ยังไง ๆ สวรรค์รออยู่ ถึงคราวจะต้องกลับมาสร้างบารมีกันใหม่ ความที่ทำบุญกันเป็นทีม เป็นครอบครัว ก็เป็นหลักประกันอีกว่า จะได้กลับมาเป็นพ่อ เป็นแม่ เป็นพี่ เป็นน้อง เป็นลูกเป็นหลานกันอีกต่อไป นี้ก็เป็นเส้นทางการเตรียมตัววางแผนระยะยาว

๔ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๘

196. The Importance of Songkran (Performing Merit as a Family)

We have passed the Songkran season—a Buddhist tradition where, beyond celebrating the Thai New Year, we come together to perform acts of merit.

Because we understand the principle that merit is the source of all things—the key to success and prosperity—we gather as a family to create merit together. Doing so serves as a guarantee for our future: that we will continue to prosper and experience happiness side-by-side, without anyone being left behind.

Because we have performed merit as a team, even when the time comes to depart from this world, the destination is clear for those with a meritorious and clear mind. When the mind is clear, a fortunate realm is the certain destination. Furthermore, when it is time to return to cultivate perfections once again, having made merit as a family ensures that we will meet again as parents, siblings, children, or relatives. This is truly the way to plan for the long term.

May 4^th, 2015

196. 泼水节的重要性

    今年的泼水节过去了，作为佛教徒的我们除了庆祝泰国旧历新年外，也要积极累积各种功德。

    因为我们知道功德是成功和繁荣的来源。新年全家人见面相聚一起修功德，其实功德就是我们的保险，让我们的未来越来越好，充满幸福和快乐。

我们一起修功德，就算最后身坏命终，心清净明亮，也可以转世善道天界。若再次转世为人来修波罗蜜，曾经作为家人一起修功德的因缘，也会让彼此在来世再次成为家人，有的是父母和子女的关系，有的是兄弟姐妹的关系，这是一种长远的人生规划。

2015年4月19日

—————————————————

197. สำคัญที่ประสิทธิภาพในการใช้เวลา

เมื่ออายุมนุษย์มันสั้น อย่างมากไม่เกินร้อยปี สิ่งที่ต้องคำนึงก็คือ ประสิทธิภาพในการใช้เวลา ก็อายุมันสั้นต้องหัดมองเวลาตามความเป็นจริง เวลานี่ยุติธรรมนะ คือ ทั้งพระราชา ทั้งเศรษฐี ทั้งขอทานก็ได้วันละ ๒๔ ชั่วโมงเท่ากัน เท่ากันเลยไม่มีใครได้มากกว่ากัน

แต่ว่าประสิทธิภาพในการใช้เวลานี่ มันต่างกัน พระราชาใช้แบบพระราชา ก็เลยทำความดีกับมหาชนได้จำนวนมาก เศรษฐีใช้เวลาแบบเศรษฐีก็เลยหาทรัพย์ได้เยอะ ลองไปพิจารณาว่า เราจะเป็นอะไร อยู่ตรงนี้ วันละ ๒๔ ชั่วโมงแต่ว่าขึ้นอยู่กับเจ้าของเวลานั้น ๆ ว่าจะใช้อย่างไรจึงจะมีประสิทธิภาพ

๓๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๗

197. The Importance of Efficiency in Using Time

Given that human life is short—rarely exceeding a hundred years—the most critical factor to consider is the efficiency of how we use our time. Because life is brief, we must learn to view time realistically. Time is inherently fair; whether one is a king, a billionaire, or a beggar, everyone receives exactly 24 hours a day. No one is given more than another.

However, the efficiency in using those hours varies greatly. A king uses his time like a king, enabling him to do vast amounts of good for the public. A billionaire uses his time like a billionaire, allowing him to acquire great wealth.

Consider carefully what you wish to be. Though we all have 24 hours, the outcome depends entirely on how the owner of that time chooses to use it efficiently.

April 30^th, 2014

197. 有效利用时间

    人类的寿命很短，一般不超过一百岁。这里需要注意的一点是时间的利用效率，应该用如实的眼光看待时间，其实时间是公平的。无论是帝王将相还是平民百姓，每天拥有的时间都是二十四小时，对每个人来说都是公平的。

    但时间的利用效率却各不相同，国王有自己的时间效率，主要用于利益百姓。富翁也有自己的时间效率，所以赚得盆满钵满。试想一下自己是如何对待时间的，如何才能提高时间的利用效率。

2014年4月30日

———————————————————–

198. เวลามาพร้อมโอกาส ไม่หวนย้อนกลับ

เวลา มาพร้อมโอกาสให้เราฟรีๆ แล้วต้องใช้ ถ้าไม่ใช้ก็จะไม่หวนกลับมาอีก วัยเด็กของเราหมดไปแล้วไม่หวนกลับมาอีก วัยรุ่นก็ผ่านไปแล้ว วัยยายแก่มาแล้ว ไม่ย้อนกลับมาอีกฝากไว้นะเอาโอกาสมาให้ว่า คุณอยากจะทำอะไรรีบทำเลย โอกาสนี้เป็นโอกาสเรียน โอกาสเล่น โอกาสอะไรดี ๆ เอามาให้แล้ว แถมยังให้ฟรีๆ ไม่ต้องจ่ายตังค์ แต่มีข้อแม้

๑. โอกาสไม่ย้อนกลับอีก เวลาและวารีหรือจะคอยท่าใคร ไม่ย้อนกลับ

๒. แล้วเวลาก็เอาความแก่มาให้ ใช้หรือไม่ใช้ก็ต้องรับความแก่ไป เพราะฉะนั้น หนังก็เหี่ยว ผิวก็ยาน มาตามลำดับๆ แถมความแก่ สุดท้ายแถมความตาย ถ้ามีเวลาแล้วไม่ใช้มัน เลยกลายเป็นว่าขาดทุนยับเลย หรือถ้ายิ่งใช้ผิดๆ ยิ่งขาดทุนหนักเข้าไปอีก

๓๐ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๗

198. Time Arrives with Opportunity That Never Returns

Time arrives bearing opportunity — freely given — and it must be used. If left unused, it shall not return. The days of our childhood have passed and come back no more. Youth, too, has gone its way. Old age has now arrived and shall not turn back.

This is what is entrusted to you: that whatever you wish to do, do it without delay. This present moment brings with it the opportunity to study, the opportunity to engage in wholesome pursuits, the opportunity for all that is good — offered freely, without cost. Yet it comes with conditions:

1. Opportunity does not return. Time and tide wait for no one and turn back for none.

2. Moreover, time brings with it the gift of ageing — whether one makes use of time or not, old age must be received all the same. And so, the skin grows thin, the flesh grows loose, in due and natural succession. Ageing is accompanied, in the end, by the gift of death. If one is given time and does not make use of it, one incurs a profound loss. And should one use it wrongly, the loss becomes all the heavier still.

April 30^th, 2014

198. 机会随时间流逝

    当机会随时间出现在我们面前时要懂得珍惜和利用，否则它将一去不复返。年龄一天天的增长，而且随着时间一去不复返，所以该做的事要赶紧做。我们有上学的机会，有玩乐的机会，有各种各样的机会，而且是免费的，但也有附加条件。

    1. 机不可失, 失不再来。

2.随着时间地流逝，人会慢慢变老，不管愿不愿意都要接受。时间将在每个人的脸上留下岁月的痕迹，衰老和死亡也会随之而来。如果不懂得利用时间将是一种损失，或者将时间用在错误的方面，则损失更加严重。

2014年4月30日

—————————————————–

199. เสพสื่ออย่างไร ไม่ให้มีวิบากกรรม

เสพสื่ออย่างไร ไม่ให้มีวิบากกรรม

โบราณสอนไว้ว่า “ดูโขน ดูละคร ให้ย้อนดูตัว” เมื่อเราต้องดูสื่อจะด้วยช่องทางใดก็ตาม ต้องพิจารณาว่าเราเสพสื่อเหล่านี้เพื่ออะไร

ถ้าเสพอย่างคนมีปัญญาคือ เพื่อติดตามสถานการณ์โลก จะได้ปรับตัวทัน แล้วจะทำอย่างไรเมื่อสื่อมีทั้งจริง มีทั้งเท็จ มีทั้งถูกใจเราและไม่ถูกใจเรา

หลักการดูสื่อก็มีอยู่ว่า

1.         สื่อชวนอนุโมทนาบุญ คือ คนดูแล้วก็ดีใจในความดีนั้นๆ ชื่นชม อยากทำตาม

2.         สื่อชวนอนุโมทนาบาป คือ คนดูแล้ว รู้สึกสมน้ำหน้า สะใจกับสิ่งร้ายๆ โกรธ โมโห ใจขุ่นมัว เผลอไปด่า แช่งตามสื่อนั้นไปด้วย

เสพสื่ออย่างไรให้ได้บุญ

๑. ถ้าเจอข่าวร้าย อย่าไปอนุโมทนาบาปกับเขา

๒. เอาข่าวร้ายมาสอนตัวเองว่าเราจะไม่เป็นอย่างนี้

๓. นึกถึงความดีของผู้มีพระคุณ พ่อ แม่ ครูบาอาจารย์ที่อบรมสั่งสอนให้เราทำความดีมาได้จนทุกวันนี้

๔. ตั้งใจทำความดีต่อไป

ถ้าทำได้อย่างนี้จึงจะได้ชื่อว่า เสพสื่อเป็น ไม่ว่าจะเจออะไร เปลี่ยนร้ายให้กลายเป็นดีได้ในทุกสถานการณ์  ไม่ทำอะไรตามกระแส  จะได้ไม่เสียแรงที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ได้พบพระพุทธศาสนา

๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓   

199. How to Consume Media Without Incurring Karmic Consequence

The ancients taught: “When you watch a masked play or a drama, turn the gaze back upon yourself.” Whenever we consume media — through whatever channel or medium — we must reflect carefully upon our purpose in doing so.

If one consumes media as a person of wisdom, it is for the purpose of following the currents of world affairs so as to adapt oneself in a timely and discerning manner. But what then is one to do when media contains both truth and falsehood, both that which pleases us and that which does not?

The principles for consuming media are as follows:

1. Media that invites rejoicing in merit — upon encountering such content, the viewer feels gladness at the goodness therein, holds it in admiration, and is inspired to follow its example.
2. Media that invites rejoicing in demerit — upon encountering such content, the viewer feels a sense of vindictive satisfaction or dark gratification at what is harmful, gives rise to anger, irritation, and a turbid mind, and is unwittingly drawn into cursing or condemning alongside the media itself.

How to Consume Media So as to Gain Merit

1. Upon encountering harmful or inauspicious news, do not rejoice in demerit alongside it.
2. Take the harmful news as a teaching for oneself — resolving that one shall not become as such.
3. Bring to mind the goodness of those to whom one owes a debt of gratitude — one’s parents, teachers, and spiritual mentors who have guided and instructed one in the cultivation of virtue to this very day.
4. Resolve with firm intention to continue doing good.

One who is able to do thus may rightly be called a wise consumer of media — capable, in whatever situation they encounter, of transforming the unwholesome into the wholesome. Such a person does not act in blind accordance with prevailing currents. In so doing, they honor the precious gift of having been born a human being and having encountered the Buddha’s Teaching — and do not allow that rare fortune to be spent in vain.

March 17^th, 2020

199. 如何利用媒介才没有恶业

古人说：“看戏后要自我反思”。无论我们通过什么渠道看电视或视频，都要省思观看的目的。

如果是智者，看电视或视频是为了了解当下国际时势的变化，以便及时应对。但电视或视频内容有的真实，有的虚假，有的适合自己，有的不适合自己，我们该怎么做呢？

视频内容可分为

1.可随喜善业的内容，即人观看后心法喜充满，随喜赞叹，也想跟着做。

2.可随喜恶业的内容，即人观看后喜欢上邪恶之事，容易愤怒，心浑浊不清，受视频内容影响。

如何利用媒介累积善业

1.看见不好的内容不要随喜。

2. 看见不好的内容要以之为鉴。

3.谨记父母和老师的教诲。

4.勤修善行。

这样才算如法，无论看见什么，要努力将恶缘转变为善缘，诸恶莫作，才不枉生而为人和遇见佛教。